Χαιρετίζω τη νέα επενδυτική φιλία...

XENOI

Κατόπιν της μεγάλης προσέλευσης του κοινού και της εξάντλησης των εισιτηρίων, η παράσταση "Ξένοι" που πραγματοποιεί το Θέατρο Κωφών Ελλάδος, παρατείνεται.

Λόγω ανειλημμένων επαγγελματικών υποχρεώσεων συντελεστών της ομάδας, οι παραστάσεις που ως σήμερα πραγματοποιούνταν Παρασκευή έως Κυριακή θα διεξάγονται ΔΕΥΤΕΡΑ και ΤΡΙΤΗ.

Η παράταση των παραστάσεων ισχύει από 13 έως 28 Μάιου, κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21:00.

Κρατήσεις: μέσω γραπτού μηνήματος (sms) : 6985765550

τηλεφωνικώς : 6945390799

Video απο την παράσταση: Ξένοι

(Στιγμή από την παράσταση 'Ξένοι' του Θεάτρου Κωφών Ελλάδος. Ο Απόστολος Γιαννόπουλος ερμηνεύει στη νοηματική το τραγούδι του Βασίλη Τσιτσάνη, 'Σαν απόκληρος γυρίζω'. 

Τραγουδά η Νατάσα Μηνδρινού).

Τόσα άστρα...

"Τόσα άστρα και εγώ να λιμοκτονώ/ κάνε λοιπόν κύριε/ να ‘χει κανείς ένα φίλο/

δος του ένα σκυλί/ ή ένα φανάρι του δρόμου/γιατί χειμώνιασε"

Η Αστόρια που χάσαμε

Στην Ελλάδα παρελαύνουν οι νεοναζί και οι "υπερασπιστές" της Δημουλά βλέπουν "αντιρατσιστικό μακαρθισμό". Επειδή η Ελλάδα είναι χώρα έντονα θρησκευόμενη ταιριάζει μάλλον η φράση: μωραίνει Κύριος ον βούλεται απολέσαι...

Αυτά είπε η κυρία Κική Δημουλά τις προάλλες- "Μην ξεχνάμε πως οι ξένοι που βρέθηκαν εδώ ήταν λόγω της φτώχειας των χωρών εκείνων. Ηλθαν να ζήσουν εδώ πέρα. Οι ξένοι (οι Αλβανοί τουλάχιστον) επιστρέφουν βέβαια στις πατρίδες τους. Το μόνο που κάνω για την Κυψέλη είναι να ζω ακόμη εκεί.
Θα πρέπει να το πούμε πάντως και αυτό, πρέπει να πω όμως ότι είναι και ένας συνεχής κίνδυνος, κινδυνεύουν οι ντόπιοι από κλοπές φοβερές ακόμη και στον δρόμο.
Σας λέω ένα πάρα πολύ συγκεκριμένο πράγμα: Πυθίας 42 ήταν το πατρικό μου όπου ζει σε ένα διαμέρισμα η αδελφή μου. Δύο φορές την πήγαν στο νοσοκομείο, δύο φορές την παραμόρφωσε ένας έξω από το σπίτι διότι δεν έβρισκε τα κλειδιά για να μπει μέσα...
Την πρώτη φορά και εκείνη και τον άνδρα της επί δύο ώρες τους έκλεισαν το στόμα, τους έκλεισαν στο μπάνιο και έκλεβαν το σπίτι ανενόχλητοι.
Περιορισμένα περιστατικά ναι αλλά ο φόβος είναι απεριόριστος. Δεν θέλω να πω ότι οι ξένοι της Κυψέλης είναι και ληστές.
Πάντως εάν πάει κανείς στην πλατεία της Κυψέλης, δεν έχει χώρο να πατήσει. Στα δε παγκάκια κάθονται άνθρωποι ξένοι - πολύ φυσικό βέβαια πώς να περάσουν την ώρα τους - και παίζουν κάτι δικά τους χαρτιά και με χαρτάκια γεμίζει ο τόπος"

Ας το ξαναδιαβάσουμε σε αυτή την εκδοχή: "Μην ξεχνάμε πως οι Έλληνες που βρέθηκαν εδώ ήταν λόγω της φτώχειας που έπεσε σε αυτή την χώρα. Ηλθαν να ζήσουν εδώ πέρα. Οι Έλληνες επιστρέφουν βέβαια στις πατρίδες τους. Το μόνο που κάνω για την Αστόρια είναι να ζω ακόμη εκεί.
Θα πρέπει να το πούμε πάντως και αυτό, πρέπει να πω όμως ότι είναι και ένας συνεχής κίνδυνος, κινδυνεύουν οι ντόπιοι από κλοπές φοβερές ακόμη και στον δρόμο.
Σας λέω ένα πάρα πολύ συγκεκριμένο πράγμα: Λινκολν 42 ήταν το πατρικό μου όπου ζει σε ένα διαμέρισμα η αδελφή μου. Δύο φορές την πήγαν στο νοσοκομείο, δύο φορές την παραμόρφωσε ένας έξω από το σπίτι διότι δεν έβρισκε τα κλειδιά για να μπει μέσα...
Την πρώτη φορά και εκείνη και τον άνδρα της επί δύο ώρες τους έκλεισαν το στόμα, τους έκλεισαν στο μπάνιο και έκλεβαν το σπίτι ανενόχλητοι.
Περιορισμένα περιστατικά ναι αλλά ο φόβος είναι απεριόριστος. Δεν θέλω να πω ότι οι Έλληνες της Αστόρια είναι και ληστές.
Πάντως εάν πάει κανείς στην πλατεία της Αστόρια, δεν έχει χώρο να πατήσει. Στα δε παγκάκια κάθονται οι Έλληνες - πολύ φυσικό βέβαια πώς να περάσουν την ώρα τους - και παίζουν κάτι δικά τους χαρτιά και με χαρτάκια γεμίζει ο τόπος" - Μαριάν Θάτσερ (Αμερικανίδα ποιήτρια που ζει στην Αστόρια). 

(Βάλε τον εαυτό σου στην θέση του Άλλου και θα τον καταλάβεις καλύτερα - και τον Άλλον και τον εαυτό σου)

Το άθρο της Άννας Δαμιανίδου για όσα είπε η κυρία Κική Δημουλά

"Η κοινοτοπία του ρατσιστικού λόγου"

Πήγαμε μεγάλη παρέα στην περιήγηση των Ατενίστας στην Κυψέλη. Είχαν δουλέψει ανιδιοτελώς, όπως πάντα, για να αναδείξουν την πόλη που ζούμε, μπας και τη σεβαστούμε, μπας και την αγαπήσουμε. Είχαν βρει τον αρχιτέκτονα που ξέρει τα στιλ των σπιτιών της, τον σκηνοθέτη που έχει χρησιμοποιήσει τις εικόνες της, μια θεατρική ομάδα που έγραψε επί τούτου μικρά δρώμενα για να παιχτούν στη βόλτα, είχαν τυπώσει πληροφορίες, και ζήτησαν από δυο λογοτέχνες να μιλήσουν για τη γειτονιά τους. Την Κική Δημουλά και τον Μένη Κουμανταρέα. Τη διακεκριμένη ποιήτρια και τον διακεκριμένο πεζογράφο. Στο τέλος της περιήγησης, στην αυλή ενός σχολείου, περιμέναμε ν’ ακούσουμε κάτι ωραίο κι αξέχαστο από τα χείλη πνευματικών ανθρώπων. Και τι είπε η ποιήτρια: Δεν αντέχει τους μετανάστες στην Κυψέλη, τόσοι πολλοί που είναι, πιάνουν και τα παγκάκια, δεν βρίσκεις να καθίσεις στην πλατεία, άσε που κλέβουν και φοβάται πια να βγει από το σπίτι της, α-πα-πα! χάλια.

Εντάξει, δεν χρειαζόταν να είσαι διακεκριμένη ποιήτρια για να πεις τέτοια. Τα λένε κάθε μέρα γριές στο τρόλεϊ για να πιάσουν κουβέντα. Και ούτε καν όλες, κάμποσες έχουν καταλάβει ότι δεν μπορείς να γενικεύεις έτσι, συγκρατούνται. Ξέρω πολλές που αν μιλούσαν σε πλήθος για τη γειτονιά τους θα έβρισκαν κάτι πιο πρωτότυπο. Ακόμα και για να υπερασπιστούν τον εαυτό τους από μια τόσο μπανάλ εικόνα.

Ο Μένης Κουμανταρέας και ο Μενέλαος Καραμαγγιώλης, που βρίσκονταν στο πάνελ, προσπάθησαν να την προστατέψουν. «Στην Κυψέλη μένουν κυρίως οικογενειάρχες που προσπαθούν να ενσωματωθούν», είπαν, προσπαθώντας ν’ αλλάξουν κουβέντα. Σιγά- σιγά σηκωθήκαμε να φύγουμε, το έργο το είχαμε ξαναδεί. Περιμέναμε από μια διακεκριμένη ποιήτρια κάτι πιο βαθύ, πιο ανθρωπιστικό; Κάτι φωτεινό, που θα βοηθούσε τη συνύπαρξη με μετανάστες, θα μαλάκωνε τους ανθρώπους; Λάθος μας.

Η ποιήτρια επιβεβαίωσε ότι στην Ελλάδα η μπαναλιτέ του ξενοφοβικού λόγου δεν γνωρίζει σύνορα, ταξικά και άλλα. Με άνεση μπορείς να γενικεύεις, να βγάζεις τον ρατσισμό σου χωρίς άγχος, ακόμα και δημόσια, ακόμα και σε πρωτοποριακές συναντήσεις γνωριμίας με τον χώρο και τους γείτονες. Αλίμονο, τι είναι η πολιτική ορθότης για μια ποιήτρια που έφτασε στην κορυφή; ξενέρωτες αμερικανιές.

Συχνά οι λογοτέχνες απογοητεύουν στις δημόσιες παρουσίες τους. Δεν πρέπει να τους ξεσυνερίζεται κανείς όταν εξαναγκάζονται να βγουν από το εργαστήρι τους, να φερθούν σαν ρήτορες η πολιτικοί, να κάνουν δηλαδή δουλειά που δεν ξέρουν. Το θλιβερό δεν είναι αυτά που ακούσαμε, αλλά η άνεση με την οποία ο καθένας λέει τέτοια, οπουδήποτε. Η επικράτηση του ρατσιστικού λόγου χωρίς αιδώ και περίσκεψη. Η έλλειψη της παιδείας που θα τον συγκρατούσε.

Λένε πως είναι εξαιρετική ποιήτρια η Δημουλά. Το πιστεύω, όταν συναντώ ποιήματα της μου φαίνονται ωραία, αλλά διάλεξα να διαβάσω κάτι τις άγιες τούτες μέρες που δεν ήταν ποίημα. Διάλεξα ένα κείμενο πιο ποιητικό απ’ όλα τα ποιήματα, πιο επαναστατικό απ’ όλες τις επαναστάσεις, πιο ουτοπικό απ’ όλες τις ουτοπίες, πιο ιστορικό απ’ όλες τις ιστορίες, τη Χάρτα του ΟΗΕ για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Τη βρήκα στο Ιντερνετ και μελέτησα την ημέρα του ορθόδοξου Πάσχα, πλημμύρισα κατάνυξη, ανατρίχιασα από δέος".

Πασχαλινά αυγά...

Έχω μια απορία: τα Πασχαλινά αυγά που μοίρασε στο Σύνταγμα η Χρυσή Αυγή στους "καθαρόαιμους Έλ" ήταν μαύρο βαμμένα;

Αντίσταση...

"Τη στιγμή που η Χρυση Αυγη ακομα και σήμερα υποστηρίζει τη στείρωση των ανθρώπων με αναπηρία, στο Θέατρο Κωφών Ελλάδος, ο κόσμος γεμίζει το θέατρο σε κάθε μας παράσταση. Ας είναι αυτό μια κάποια απάντηση", γράφει ο σκηνοθέτης της παράστασης Βασίλης Βηλαράς. Για αυτή την παράσταση θα μιλήσω και απόψε στην παρουσίασή μου στο Χάρβαρντ (ΕΔΩ). Τέτοιες απαντήσεις, σε μια Ελλάδα όπου οι νεοναζί ονειρεύονται ανοιχτά την εξουσία, πρέπει να ξεπερνούν τα σύνορα της Ελλάδας...

Free Athens from the Greek nazis

Διαβάζω την παρακάτω είδηση: "Ομοφοβική επίθεση δέχτηκε ελληνοσουηδός πρώην βουλευτής, σύμφωνα με τη σουηδική εφημερίδα Aftonbladet. Όπως καταγγέλει ο Τάσος Σταφυλίδης το περιστατικό συνέβη πριν λίγες ημέρες στο κέντρο της Αθήνας. 

Ο ίδιος είχε έρθει στην Αθήνα κατά τη διάρκεια των διακοπών του καθολικού Πάσχα. Ένα βράδυ και ενώ επέστρεφε μαζί με φίλο του από διασκέδαση, δέχτηκε επίθεση από τρεις μαυροντυμένους μασκοφόρους.

«Στην αρχή νομίζαμε πως θα μας ληστέψουν» δήλωσε ο κ. Σταφυλίδης. Ωστόσο, οι άγνωστοι τους έβριζαν, φωνάζοντας «Παλιόπ****ς», ενώ στην συνέχεια άρχισαν να τους κλωτσάνε και να τους γρονθοκοπούν.

Οι μασκοφόροι τους εγκατέλειψαν αιμόφυρτους, χωρίς να κλέψουν τίποτε…"

Η Ελλάδα δεν αποτελεί εξαίρεση. Ναζί και ρατσιστές υπάρχουν παντού. Αλλά στην Ελλάδα η αστυνομία δεν τους βρίσκει σχεδόν ποτέ (πως να τους βρει άλλωστε αφού τους ψηφίζει;). Μου έκανε εντύπωση ότι το συμβάν συνέβη στην Ελλάδα και αναδημοσιεύτηκε ως είδηση απο Σουηδική εφημερίδα. Το μεγαλύτερο κομμάτι των σοβαρών ρεπορτάζ για την Χρυσή Αυγή έχουν δημοσιευθεί απο τον ευρωπαικό Τύπο. Οι δικοί μας φοβούνται, φαίνεται, μη τους κατουρήσουν οι ναζί χρυσαυγίτες τις ωραίες τζαμαρίες.
Απο εκεί και πέρα, όσοι έχουμε ακόμα ιστορική μνήμη, γνωρίζουμε ότι απέναντι στους ναζί είμαστε όλοι γκέι, Εβραίοι, μαύροι, μετανάστες και τσιγγάνοι...