Τρίτη, Μαΐου 24, 2005

Τα Βαλκάνια, η Ευρώπη και το Σύνταγμα

Την εβδομάδα που μας πέρασε είχα την ευκαιρία να συνομιλήσω εδώ στην Αθήνα με τον Λουάν Σταρόβα. Έναν βαλκάνιο συγγραφέα που είναι πολύ γνωστός στην Γαλλία και (σχεδόν) άγνωστος στην Ελλάδα. Αν και η πόλη στην οποία ζει, τα Σκόπια, απέχει μόνο διακόσια χιλιόμετρα από τη Θεσσαλονίκη. Ο Σταρόβα ανήκει σε αυτούς τους ανθρώπους που, κατά κάποιον τρόπο, είναι «καταδικασμένοι» να γράψουν. Και αυτό κάνει. Γράφει και περιγράφει, με μυθιστορηματικό τρόπο, την πραγματική ιστορία της οικογένειάς του.
***
Ο Σταρόβα προέρχεται από μια οικογένεια αλβανικής καταγωγής – το επίθετό του όμως «προδίδει» σλάβική προέλευση. Στα χρόνια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας οι προγονοί του αλλαξοπίστησαν, εξασφαλίζοντας μια λαμπρή καριέρα στην οθωμανική ιεραρχία (ο θείος του πατέρα του, ο Φετχί Οκιγιάρ, ήταν από τους πιο στενούς συνεργάτες του Κεμάλ Ατατούρκ). Η κατάρρευση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας έκανε την οικογένεια, κυριολεκτικά, χίλια κομμάτια. Μερικά σημαίνοντα μέλη της ασπάστηκαν τον τουρκικό εθνικισμό, άλλα τον αλβανικό, άλλα τον σλαβικό και κάποιοι άλλοι επέλεξαν την ξενιτιά: Αυστραλία ή Αμερική.
***
Ο Σταρόβα γεννήθηκε το 1941 στις όχθες της λίμνης Οχρίδα, στην Αλβανική πλευρά. Ο πατέρας του ήταν από τους λίγους Αλβανούς μπέηδες που τόλμησαν να έρθουν σε ανοιχτή ρήξη με τους Ιταλούς φασίστες και τους ναζί. Αλλά αυτό δεν τον έσωσε από τις διώξεις του καθεστώτος του Ενβέρ Χότζα. Στην ηλικία των 5 ετών ο Σταρόβα γνώρισε και αυτός την ξενιτιά, περνώντας στην άλλη πλευρά της Οχρίδας, στην Γιουγκοσλαβία του Τίτο. Έζησε στα Σκόπια και μορφώθηκε στα σερβο-κροατικά. Έμαθε έτσι να συμφιλιώσει μέσα του δυο «ταυτότητες εν πολέμω»: την σλαβική και την αλβανική. «Πες μας τι είσαι;» - τον ρωτούν επίμονα οι εθνικιστές των δυο πλευρών; Την απάντηση δίνει σε κάποιο από τα βιβλία του η Βαλκάνια μάνα. Την ρωτούν: «ποια είναι η πραγματική σου πατρίδα;». Και εκείνη απαντά: «εκείνη όπου μεγαλώνουν τα παιδιά μου». Την ρωτούν: «ποιος είναι ο πραγματικός λαός σου;». Και εκείνη απαντά: «εκείνος με τον οποίο ζω κάθε μέρα». Είναι η απάντηση μιας γυναίκας που γνώρισε όλες τις βαλκανικές γλώσσες, αμέτρητες σφαγές και ξεριζωμούς και που είδε όλες τις Αυτοκρατορίες να διαπερνούν από τα Βαλκάνια: την Οθωμανική, την Αυστρο-Ουγγρική, την φασιστική, την σταλινική…
***
Σήμερα ο Σταρόβα ζει ανάμεσα στα Σκόπια και το Παρίσι. «Οι Γάλλοι φίλοι μου» - λέει – «προσπαθούν να καταλάβουν γιατί δεν μπορούμε να ξεπεράσουμε το παρελθόν εμείς οι Βαλκάνιοι. Τους εξηγώ πως χρειαζόμαστε χρόνο. Δεν είναι θέμα DNA, είναι απλώς θέμα ιστορικού ετεροχρονισμού. Το πρώτο βήμα είναι να συνηθίσουμε να λύσουμε τις διαφορές μας με λόγια και όχι με σφαίρες. Οι Γάλλοι και οι Γερμανοί χρειάστηκαν να πατήσουν πάνω από εκατομμύρια πτώματα για να καταλήξουν στο όραμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Και η Ευρωπαϊκή Ένωση, παρ’όλο τις τεράστιες αδυναμίες και τα λάθη της, είναι για τους Βαλκάνιους μια ανεπανάληπτη ευκαιρία για να βρουν επιτέλους ένα modus videndi, χωρίς άλλες αλληλοσφαγές και ξεριζωμούς». Aν περάσει το «όχι» ενάντια στο Ευρωπαϊκό Σύνταγμα θα έχουμε λιγότερη Ευρώπη, άρα περισσότερο εθνικισμό στα Βαλκάνια. Ο Γάλλος σοσιαλιστής Φρανσουά Χολάντ είπε πως σε περίπτωση που επικρατήσει το «όχι» θα επακολουθήσει στην Ευρώπη «ένας μακρύς ύπνος και μια μακρά νύχτα»… Μην εκπλαγείτε, λοιπόν, εάν αρκετοί άνθρωποι στα Βαλκάνια θα περιμένουν τα αποτελέσματα του γαλλικού δημοψηφίσματος με ένα κερί στο χέρι…


ΥΓ. Στην Ελλάδα έχει εκδοθεί από τις εκδόσεις Πατάκη το βιβλίο του Λ. Σταρόβα «η εποχή των αιγών». Στην Αθήνα βρέθηκε ως καλεσμένος του Τμήματος Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας του Παντείου Πανεπιστημίου.
TA NEA, 24/05/2005

31 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Apo ta shmerina NEA to parakato keimeno. Idou ti kai poioi mas empodizoun sta Balkania na ginoume Europe.

Στην «πυρά» των διακρίσεων

H Eλλάδα έχει τις περισσότερες καταδικαστικές αποφάσεις για θέματα θρησκευτικών διακρίσεων

ΣΤΕΛΙΟΣ ΒΡΑΔΕΛΗΣ

«Όταν πέθανε ο αδελφός μου, για να τον θάψουμε έπρεπε να τον μεταφέρουμε από την Αθήνα στην Κομοτηνή μέσα στη μπαγαζιέρα του λεωφορείου της γραμμής. Ένας νεκρός άνθρωπος μαζί με τις αποσκευές των επιβατών που πήγαιναν στη Θράκη!

Για εμάς, ο αδελφός μου πέθανε 10 φορές εκείνη την ημέρα. Και όλα αυτά εξαιτίας της άρνησης της Πολιτείας να μας επιτρέψει να έχουμε δικούς μας ιερείς εκτός από τη Ροδόπη και την Ξάνθη. Δυστυχώς, η Πολιτεία κάνει ό,τι μπορεί για να θυμίζει ότι είμαστε πολίτες β' κατηγορίας». Ο κ. Τζαχίντ Μουμίν είναι ένας από τους 250.000 χιλιάδες Έλληνες μουσουλμάνους - κατοικεί στην Αθήνα. Με τα όσα ισχύουν σήμερα, οι περίπου 70 χιλιάδες Έλληνες μουσουλμάνοι που δεν μένουν στη Θράκη, προκειμένου να παντρευτούν, να βαφτίσουν τα παιδιά τους και να κηδευτούν κανονικά, θα πρέπει να μεταναστεύσουν προς Ξάνθη ή Ροδόπη!

Κι όταν οι Έλληνες μουσουλμάνοι έχουν δικαστικές διαφορές, τις λύνουν υποχρεωτικά με τον... ισλαμικό νόμο: μόνο η Σαουδική Αραβία, το Πακιστάν και ελάχιστες ακόμη σκληροπυρηνικές μουσουλμανικές χώρες εξακολουθούν να εφαρμόζουν - μαζί με την... Ελλάδα - τον ισλαμικό νόμο κατά παρέκκλιση των διατάξεων του Αστικού Κώδικα, ορίζοντας τον μουφτή ως θρησκευτικό και δικαστικό λειτουργό. Σημειώνεται ότι η πρακτική αυτή έχει εγκαταλειφθεί εδώ και χρόνια, ακόμη και στην Τουρκία, και έχει καταδικαστεί επίσης από το Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

H χώρα μας κατέχει την αρνητική πρωτιά των περισσότερων καταδικαστικών αποφάσεων για θέματα θρησκευτικών διακρίσεων από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, όπως επισημαίνεται από τον Συνήγορο του Πολίτη.


Τους στιγμάτισε από άμβωνος!

Σύμφωνα με τον μεταξικό νόμο του '39, που εξακολουθεί να ισχύει, οι κατά τόπους ορθόδοξοι μητροπολίτες νομιμοποιούνται στο να επικυρώνουν ή να ακυρώνουν άδειες ίδρυσης και λειτουργίας ναών και ευκτήριων οίκων, καθώς και στη διαχείριση των νεκροταφείων των ετεροδόξων.

H πρακτική αυτή τα τελευταία χρόνια έχει παρακαμφθεί από το υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων, δίχως ωστόσο να αποφεύγονται ευτράπελα, όπως στην περίπτωση του Μητροπολίτη Ηλείας που διάβαζε από άμβωνος τα ονόματα όσων κατοίκων της Γαστούνης υπέγραψαν για τη λειτουργία... ναού της Ευαγγελικής Εκκλησίας. Όπως σημειώνει ο εκπρόσωπος της Ελλαδικής Ευαγγελικής Εκκλησίας κ. Ανανίας Καβάκας, «το συχνότερο πρόβλημα που αντιμετωπίζουν οι πιστοί μας είναι οι αναίτιοι και συχνά προκλητικοί έλεγχοι των αστυνομιών οργάνων, που συχνά υπερβαίνουν τα όρια των αρμοδιοτήτων τους και μας συμπεριφέρονται ως υπόπτους εγκλημάτων».



Οι καθολικοί και οι μουσουλμάνοι ορκίζονται στα μαγειρεία!
«ΠΟΛΥ ΣΥΧΝΑ, Έλληνες καθολικοί που υπηρετούν τη στρατιωτική τους θητεία υποχρεώνονται να ορκίζονται στα μαγειρεία ή σε αποθηκευτικούς χώρους μαζί με τους μουσουλμάνους, μακριά από τους ορθόδοξους συμπολίτες τους», αναφέρει ο δικηγόρος κ. Δημήτρης Λεβαντης.

Το Διεθνές Δικαστήριο των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων ήδη έχει καταδικάσει την Ελλάδα, αφού η Ελληνική Πολιτεία ίσως είναι η μοναδική χώρα που επιμένει να μην αναγνωρίζει τη νομική προσωπικότητα της καθολικής εκκλησίας, παρά μόνο για όσα καθιδρύματα χρονολογούνται πριν από τις 23/2/1946.

Σε εκκρεμότητα παραμένει ως και η υπόθεση της... αναστήλωσης της εκκλησίας του Αγίου Διονυσίου, που είναι η μητρόπολη των καθολικών της Αθήνας. Ο ναός υπέστη σημαντικές ζημιές από τον σεισμό του 1999, ενώ σε εκκρεμότητα παραμένει ακόμη και το θέμα του εξωτερικού φωτισμού του. Σε σχετική του επιστολή προς τον Πρωθυπουργό, ο Καθολικός Αρχιεπίσκοπος Αθηνών κ. Φώσκολος αναρωτιέται «αν οι υπεύθυνοι αντιμετώπιζαν με αδιαφορία το αίτημα οποιουδήποτε εκπροσώπου της Ορθόδοξης Εκκλησίας»...

«Τα παιδιά μου ήταν υποχρεωμένα να βγαίνουν έξω από την τάξη όταν γινόταν το μάθημα των Θρησκευτικών. Επιπλέον, μας απαγορεύουν να μαθαίνουμε επίσημα στα παιδιά μας το Κοράνι», λέει ο κ. Μουμίν Τζαχίντ

πιτσιρίκος είπε...

(Ωραίο κείμενο Γκαζμέντ) Αναμένοντας την απόφαση των Γάλλων, θα γίνουμε όλοι ένθεοι. Κρίμα που δεν διαβάζουν τις δικές μας επιθυμίες. Θα συγκεντρωθώ και θα τους στείλω τη σκέψη μου.

Ανώνυμε, αν περάσει το Ευρωσύνταγμα, αυτά θα πάνε στα σκουπίδια. Αν έχεις κάποιο Γάλλο φίλο, τηλεφώνησέ του.

βασίλης είπε...

παιδιά, ενδιαφέρουσα σημερινή συνέντευξη του Ντανιελ Κον-Μπεντιτ υπέρ του ΝΑΙ στη διεύθυνση
http://les-4-verites.france2.fr/?date=2005/05/24&id_article=172

Gazmend Kapllani είπε...

Merci bien "Marmot". Rassemblez-vous pour moi aussi: vous etes notre dernier espoir...

Ευχαριστώ Βασίλη για την πληροφορία. Πάω αμέσως να το διαβάζω

Gazmend Kapllani είπε...

Την άκουσα την συνέντευξη του Cohn-Bendit. Πολύ ενδιαφέρουσα. Το "όχι" στο Σύνταγμα θα είναι μια πράξη αυτοκτονίας της γαλλικής και της ευρωπαϊκής αριστεράς. Δεν είναι τυχαίο που η Daily Telegraph εγκωμιάζει το «όχι»…

πιτσιρίκος είπε...

Αν ζούσε ο Charles de Gaulle δεν θα είχαμε καμιά αμφιβολία για το αποτέλεσμα. Και βέβαια οι Βρετανοί δεν θα ήταν μέλος της ΕΕ.

Μαύρο πρόβατο είπε...

Με λυπεί να βλέπω μια τόσο δυνατή γραφίδα σαν του Γκαζμέντ και τόσο κοινωνικά ευαίσθητους κι ενεργούς πολίτες σαν τους φίλους συναναγνώστες/συσχολιαστές, να εναποθέτουν τόσο αφελώς τις ελπίδες τους για το χτίσιμο της ενωμένης Ευρώπης σε ένα τόσο θλιβερό κατασκεύασμα σαν το λεγόμενο "ευρωσύνταγμα".
Τουλάχιστο βρε παιδιά αν ο γαλλικός λαός απορρίψει τη χαρταπλιάγκα του Ζισκάρ (το λιγότερο πιθανό κατά τη γνώμη μου), τότε ΙΣΩΣ και να ξεκινήσει μια ουσιαστική διαπραγμάτευση για την οικοδόμηση της ευρώπης τουλάχιστο με όρους αστικοδημοκρατικών δικαιωμάτων.
Γιατί το υπό έγκριση σύμφωνο εγγυάται μόνο λίγα από τα (με αιματηρούς αγώνες, και υπό το φόβητρο του τέως υπαρκτού σοσιαλισμού) κατακτημένα δικαιώματα του ευρωπαίου πολίτη, κατοχυρώνοντας παράλληλα το βασικό: την απρόσκοπτη κυριαρχία των πολυεθνικών, και την ολοκληρωτική συμπόρευση με τον υπερατλαντικό "μεγάλο αδελφό". Με λίγα λόγια, ένα βοναπαρτικό υπερκράτος - χωρίς Σύμβουλο.
Δεν υποστηρίζω οτι χανόμαστε αν εγκριθεί! Αλλωστε, τα περισσότερα κομμάτια της συρραφής που ονομάστηκε "ευρωσύνταγμα", βρίσκονται ήδη εν ισχεί-με τον έναν ή τον άλλο τρόπο.
Αλλά κάντε μου τη χάρη, φίλοι, όχι τέτοια αφέλεια. Οχι τέτοιες προσδοκίες. Κινδυνεύετε να αυταπατηθείτε οικτρά - ή αν δεν περάσει, να μοιρολογείτε μια πρωτοβουλία των πιό διορατικών εκπροσώπων των κυρίαρχων κύκλων στην ΕΕ.
Τους χρωστάμε τίποτα;;

Gazmend Kapllani είπε...

Αγαπητέ Μαύρο Πρόβατο. Να μην λυπάσαι καθόλου. Πρώτα απ’όλα εξαρτάται από πού βλέπει κανείς την Ε.Ε.. Εάν την βλέπει από τα Βαλκάνια τότε η Ευρώπη είναι πραγματικά ο,τι πιο προοδευτικό και ανθρώπινο είχε η ήπειρός μας τα τελευταία 60 χρόνια. Έχεις παρακολουθήσει μήπως πως έχουν εξελιχθεί προς το καλύτερο οι σχέσεις μεταξύ Βουλγαρίας και Ρουμανίας από τότε που έγιναν υποψήφιες χώρες για την Ε.Ε.; Έχουν ξεπεράσει μέσα σε 5 χρόνια αυτά που δεν μπορούσαν να ξεπεράσουν σε έναν αιώνα…
Όσο για το Σύνταγμα βεβαίως δεν είναι πανάκεια. Δεν είναι όμως «νεοφιλελεύθερο πατσαβούρι» όπως θέλουν να το παρουσιάσουν εκείνοι που με τον μαξιμαλισμό, τον ναρκισσισμό και την εσχατολογία τους πάντα οδήγησαν την αριστερά σε τραγικές αδιεξόδους.
Μακάρι να διαψευστώ αλλά εάν περάσει το «όχι» ο πραγματικό νικητής θα είναι ο Λεπέν. Ούτε συζήτηση δεν θα γίνει πια με τους όρους που λέτε εσείς. Την συζήτηση θα την μονωπολούν οι εθνικιστές, οι ξενόφοβοι και οι λάτρεις του κράτους έθνους. Και βέβαια όλο αυτό θα είναι καταστροφή για τα εύθραυστα Βαλκάνια. Εάν στην Ε.Ε. οι νικητές θα είναι οι Λεπεν σε μας θα είναι εκείνοι που ονειρεύονται άλλες Σαράγιεβο και Σρεμπρένιτσες.

Μαύρο πρόβατο είπε...

Χαίρε αγαπητέ Γκισμέντ. Ισως έχεις κάποιο δίκιο όταν γράφεις οτι "εξαρτάται από πού βλέπει κανείς την ΕΕ". Ωστόσο το προχώρημα της δημοκρατικής Ευρώπης μας το έχουν υποσχεθεί πολλές φορές - μια από τις καλύτερες, ήταν με το Μάαστριχτ. Ο Κουστουρίτσα έχει σχολιάσει ανυπέρβλητα τη συμβολή αυτής της Ευρώπης στην ειρήνευση των Βαλκανίων...
Θα μου συγχωρέσεις ελπίζω τον οίστρο του νεόφυτου - δεν πάνε πολλές μέρες που έχω ανακαλύψει το blog σου και αυτό του Μητσού, μπράβο!
Εχοντας λίγο χρόνο αυτές τις μέρες, βάζω λοιπόν με την άδειά σου ένα "σεντονάκι" - κείμενο του Michel Onfray, περί του επικείμενου γαλλικού δημοψηφίσματος (σόρρυ για τις αδεξιότητες της μετάφρασης) :
"
Η Ευρώπη των κρετίνων.
Οσοι ψηφίσουν όχι στο ευρωσύνταγμα είναι κρετίνοι, καθυστερημένοι, ηλίθιοι και άξεστοι. Μικρή αγοραστική δύναμη, μικρό μυαλό, μικρή σκέψη, μικρά συναισθήματα. Ούτε διπλώματα, ούτε βιβλία στα σπίτια τους, ούτε κουλτούρα, ούτε ευφυία. Χωρικοί, βλακέντιοι, χωριάτες, βλάχοι. Δεν έχουν την αίσθηση της Ιστορίας, δεν ξέρουν με τι μοιάζει ένα μεγάλο πολιτικό πρότζεκτ. Αγνοούν τη μεγάλη πνοή της Προόδου. Ψοφάνε από το φόβο τους.
Τις προάλλες, οι ίδιοι ηλίθιοι ψήφισαν όχι στο Μάαστριχτ αγνοώντας οτι το ναί θα ενίσχυε την αγοραστική δύναμη, θα επέφερε το τέλος της ανεργείας και την πλήρη απασχόληση, την ανάπτυξη, την πρόοδο, την αμοιβαία ανοχή μεταξύ των λαών, την αδελφοσύνη, την εξαφάνιση του ρατσισμού και της ξενοφοβίας, την λύση όλων των αντιθέσεων και το ξεπέρασμα της αρνητικότητας των μεταμοντέρνων, άρα καπιταλιστικοφιλελεύθερων πολιτισμών μας.
Ο ψηφοφόρος του Οχι είναι λαϊκιστής, δημαγωγός, εξτρεμιστής, δυσαρεστημένος, αντιδραστικός τύπος. Είναι το πρότυπο του μνησίκακου ανθρώπου. Η φωνή του αναμειγνύεται εξάλλου με όλων των φασιστών, των αριστεριστών, τω ναντιπάλων της παγκοσμιοποίησης και λοιπών οπαδών της μουχλιασμένης Γαλλίας του Βισύ, αυτής της ξεπερασμένης ιστορίας την εποχή της ευτυχούς παγκοσμιοποίησης. Να το πούμε καθαρά: ο οπαδός της εθνικής κυριαρχίας είναι ένα παλιόσκυλο.
Αντιθέτως, ο εκλογέας του Ναί είναι καταπληκτικός, διαυγής, έξυπνος. Εχει χοντρό μπ΄λοκ επιταγών, πελώριο εγκέφαλο, γιγαντιαίο παγκόσμιο όραμα, υπερτροφικά γενναιόδωρα αισθήματα. Εχει δίπλωμα ανώτερης εκπαίδευσης, είναι ευτυχής κάτοχος μιας αστραφτερής σειράς των "Πλειάδων" (ΣτΜ φημισμένη εκδοτική σειρά φιλοσοφικών/λογοτεχνικών αριστουργημάτων), είναι προικισμένος με απεριόριστη γνώστη και ανήκουστη φρόνηση, έχει ακίνητο στην πόλη, εκ πεποιθήσεως αστός, ει δυνατόν παριζιάνος. Εχει την αίσθηση της Ιστορίας, εξάλλου πορεύεται στην κατεύθυνσή της και δεν μένει έξω από καμμία από τις μανίες της εποχής. Ξέρει από Πρόοδο. Αγνοεί το Φόβο. Ο ντερμπορικός (ΣτΜ: "καταστασιακός") Sollers, ο Σαρτριστής BHL (ΣτΜ: Bernard-Henri Lévy, δημοσιολόγος, "φιλόσοφος" και κοσμικός) και ο Καντιανός Luc Ferry (ΣτΜ: σαν τον προηγούμενο - διετέλεσε και υπουργός παιδείας, κατά γενική ομολογία αποτυχημένος) θα σας το επιβεβαιώσουν.
Βέβαια ο Ναιναίκος ψήφισε ναί στο Μάαστριχτ, και διαπίστωσε οτι ως αναμένετο, οι μισθοί αυξήθηκαν, η ανεργεία μειώθηκε και κατοχυρώθηκε η φιλία μεταξύ κοινοτήτων. Ο ψηφοφόρος του Ναί είναι δημοκράτης, μετριοπαθής, ευτυχισμένος, τάχει βρεί με τον εαυτό του, ισορροπημένος, από καιρό αναλυμένος (ΣτΜ: έχει ολοκληρώσει την ψυχανάλυσή του). Η φωνή του ανακατεύεται εξάλλου με αυτές των ανθρώπων που, όπως κι αυτός, αποστρέφονται τις υπερβολές: του φιλελεύθερου χριστιανοδημοκράτη, του εκ πεποιθήσεως σιρακικού, του μιτερρανικού σοσιαλιστή, του αφεντικού-ανθρωπιστή, του κοσμικού οικολόγου (ΣτΜ: συγκαλυμένες αναφορές σε υπαρκτά πρόσωπα - πχ ο τελευταίος χαρακτηρισμός "φωτογραφίζει" το σύμβουλο του Σιράκ περί τα οικολογικά, Νικολά Υλό). Δύσκολο να μην είσαι Ναιναίκος..."

βασίλης είπε...

Αγαπητέ «μαύρο πρόβατο». Για πρώτη φορά στη ζωή μου, και διανύω την 5η μου δεκαετία, έχω τόση μεγάλη αγωνία για το μέλλον της Ευρώπης.
Να ξεκαθαρίσω πως είμαι υπέρ του «ΝΑΙ».
Είναι εύκολο να μου πεις πως αποδέχομαι το ξεροκόματο ενός Ζισκάρ ή των καπιταλιστών της Ε.Ε.
Ο Γκασμέντ μίλησε από τη σκοπιά των Βαλκανίων. Συμφωνώ απολύτως μαζί του . Εκτός του ότι κι εμείς Βαλκάνια είμαστε, θα σου θυμίσω πως ακόμα κι επί χούντας, η ΜΟΝΗ υποστήριξη που είχαμε ερχόταν από τις χώρες της σημερινής Ε.Ε., την ίδια στιγμή που η (τότε) ΕΣΣΔ, η Βουλγαρία, η Πολωνία, η Αλβανία, η Κίνα, (οι κυβερνήσεις τους εννοώ) ήταν οι επίσημοι συνομιλητές και υποστηρικτές του κάθε φασισταριού Μακαρέζου, Παττακού κ.λ.π.
Το Σύνταγμα (συνθήκη καλύτερα) της Ε.Ε., και σε παρακαλώ πρόσεξέ το αυτό, περνάει τη συντριπτική πλειοψηφία των αρμοδιοτήτων στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Βάζει τις βάσεις για το χωρισμό, όπου δεν υπάρχει ακόμα, εκκλησίας και κράτους, δίνει τη δυνατότητα πραγματικής ενοποίησης ΟΛΩΝ των χωρών της Ευρώπης. Δε θέλω μ' αυτό να πω πως θα λύσουμε ΟΛΑ τα προβλήματα της Ενωμένης Ευρώπης. Απλώς, εκεί που το «όχι» είναι μια στείρα άρνηση, το «ναι», είναι απλώς μια αρχή για μια ΑΛΛΗ Ευρώπη. Όταν η υπάρξη του καρκινώματος κράτους -έθνους, που επί δύο αιώνες έριχνε την Ευρώπη και τους πληθυσμούς της στη σφαγή και στο πένθος, αποδυναμώνεται, έ αυτό είναι ήδη μια ελπίδα. Τουλάχιστον οι υπερασπιστές των Μιλόσεβιτς, των Μλάντιτς και των Κάραζιτς, θα μπούνε στη γωνία. Δε θέλω καθόλου να εκμηδενίσω τα επιχειρήματά σου υπέρ του «όχι».
Έχεις ασφαλώς πολλά, πάρα πολλά, δίκια. Αυτό που θα σου ζητούσα, επειδή το λέει η ψυχούλα σου, κι αυτό φαίνεται απ' τα γραφόμενά σου, έλα να παλέψουμε ΟΛΟΙ μαζί για μια Ευρώπη χωρίς σύνορα, για μια Ευρώπη για τους ανθρώπους της. Οι δυνατότητές μας, με βάση ακόμα κι αυτή την κουτσουρεμένη συνθήκη, είναι πολλές. Τίποτα δεν τελειώνει στο κάτω-κάτω μ' ένα ναι ή μ' ένα όχι. Σου μιλάω εκ βαθέων.

Μαύρο πρόβατο είπε...

Φίλε Βασίλη, επιφυλάσσομαι μόλις μου το επιτρέψει ο χρόνος να απαντήσω σε όσα αναφέρεις και ανήκουν στην ουσία του θέματος.
Προωθώ ένα ειδησάριο που μου ήρθε:

<< An official, sitting in his office here, couldn't have been clearer
on the European constitution: `If they think it would get them a few
yes points, we've told the French we're ready to condemn the thing in
minutes.' >>
SOURCE: John Vinocur (Washington), "If EU constitution fails, U.S.
won't be gloating", International Herald Tribune, 24 May 2005, page 2

talos είπε...

Ας ενώσω την φωνή μου με αυτήν του μαύρου πρόβατου. Δεν μπορώ να καταλάβω τι είναι ακριβώς αυτό που υπόσχεται το ΕυρωΣύνταγμα που αν δεν εκλεγεί θα είναι καταστροφικό. Το Ευρωσύνταγμα είναι η λογική κατάληξη ενός προγράμματος *αποδυνάμωσης* της δημοκρατίας στην Ευρώπη και της άλωσης του κράτους πρόνοιας. Δεν μπορώ να καταλάβω σε τι θα κερδίσουν οι Ευρωπαϊκοί λαοί με την διεύρυνση του Δημοκρατικού ελλείματος π.χ. και με την συνταγματική θεσμοποίηση της πορείας προς τηνεπικράτηση των αγορών. Δεν πρόκειται για ΑΛΛΗ Ευρώπη, για μια δεύτερη Αμερική πρόκειται σε ότι αφορά το οικονομικό μοντέλο.
Η Susan George προσφέρει πέντε λόγους για την καταψήφιση του σχεδίου Συντάγματος τους αναφέρω γιατί είναι ουσιαστικοί:
1. Είναι πολύπλοκο και ασαφές, σε αντίθεση με τις καθιερωμένες συνταγματικές παραδόσεις
2. Το σχέδιο Συντάγματος δεν είχε κανενός είδους δημοκρατική νομιμοποίηση. Δεν υπήρξε καμία συνατακτική συνέλευση και καμία διαδικασία νομιμοποίησής του.
3. Είναι εξαιρετκά δύσκολο να αλλάξει στο παραμικρό
4. Θεσμοποιεί έναν ακραίο νεοφιλελευθερισμό ως την μόνη συνταγματικά συμβατή εκδοχή οικονομικού προγράμματος
5. Ενισχύει την εκτελεστική εξουσία πάνω από κάθε άλλη. Αποδυναμώνει αντί να ενισχύει το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, τον μοναδικό αντιπροσωπευτικό δημοκρατικό θεσμό της ΕΕ. (έτσι βασίλη δεν είμαι σίγουρος πώς συμπεραίνεις ότι περνάει την συντριπτική πλειοψηφία των αρμοδιοτήτων στο Ευρωκοινοβούλιο)

Πέραν αυτού, ρίξτε μια ματιά (οι αγγλομαθείς) σε ένα άρθρο της Monde Diplomatique, για το πώς "Το Όχι δεν αποτελεί καταστροφή".

Για περισσότερα παραπέμπω στον Αντώνη Μανιτάκη...

Να σημειώσω τέλος ότι ειλικρινά δεν καταλαβαίνω πώς θα είναι νικητής ο Λεπέν από την καταψήφιση του σχεδίου αυτού. Όπως δεν καταλαβαίνω το πώς η κατίσχυση της ασυδοσίας του κεφαλαίου δια των Κεντρικών Τραπεζών π.χ. είναι προς όφελος οιουδήποτε στα Βαλκάνια ή αλλού πέρα από τις πολιτικές/μαφιόζικες ελίτ της Βουλγαρίας και της Ρουμανίας - οι οποίες όντως θα ωφεληθούν. Δεν καταλαβαίνω γιατί εντέλει το δίλημμα που βάζεις Γκαζμέντ είναι νεοφιλελευθερισμός ή εθνικισμός - ειδικά που η καταστροφή κάθε προοπτικής κοινωνικού κράτους, δεν μπορεί παρά να ωφελήσει την ακροδεξιά. Παντού.

Συγχαρητήρια για το μπλογκ πάντως από κάποιον που εκτιμά πάντα τα γραφόμενά σου...

πιτσιρίκος είπε...

Είμαι υπέρ του ευρωσυντάγματος. Το βλέπω βέβαια σαν αρχή του διαλόγου για καλυτέρευσή του και όχι σαν κάτι τελεσίδικο. Αρχή για μια καλύτερη Ευρώπη. Καταλαβαίνω όσους αντιτίθενται. Συμφωνώ με τις περισσότερες από τις διαφωνίες που έχουν. Σίγουρα μπορεί να υπάρξει μια καλύτερη Ευρώπη αλλά όμως πρώτα πρέπει να υπάρξει ΜΙΑ Ευρώπη.

Πάντως είναι αρκετά αστείο που κάποιοι κατηγορούν τους Γάλλους. Άλλοι για το "ναι", άλλοι για το "όχι". Θα συμφωνείτε φαντάζομαι, πως εμείς δεν δικαιούμαστε να ομιλούμε και να κρίνουμε τους Γάλλους αφού για το ευρωσύνταγμα δεν μας ρώτησε κανείς. Χάθηκε ακόμα μια ευκαιρία να ανοίξει ο διάλογος, να ενημερωθεί ο πολίτης, να συνειδητοποιηθεί. Ο δημόσιος διάλογος δεν μπορεί να γίνεται μόνο από τους δημοσιογράφους, όσο καλοί και να είναι αυτοί.

(θα συμφωνήσω με τον talos πως το επιχείρημα με τον Λεπέν και την ακροδεξιά που θεριεύει στην Ευρώπη και μας απειλεί δεν πείθει πια καθόλου. Πολλά χρόνια πέρασαν από τότε που πρωτακούστηκε, ο Λεπέν και η ευρωπαϊκή ακροδεξιά δεν θέριεψαν καθόλου -ίσα ίσα που οι σοσιαλιστές αγκάλιασαν τους φιλελεύθερους- και μου θυμίζει πια τον μπαμπούλα για να μη γίνει κανένα βήμα προόδου στα κοινωνικά θέματα. Τους όποιους Λεπέν θα τους απομακρύνει η πρόοδος, όχι ο φόβος. Από την άλλη συμφωνώ με τον Γκαζμέντ πως οι άλλες βαλκανικές χώρες δεν μπορούν να περιμένουν -δεν έχουν τη δική μας πολυτέλεια. Πάντως ειλικρινά πιο πολύ εύχομαι να πετύχει η Ευρώπη, παρά είμαι σίγουρος πως θα γίνει αυτό. Δεν βλέπω όμως να υπάρχει άλλη πρόταση. Πρέπει να πετύχει. Ο Μαρξ να βάλει το χέρι Του.)

βασίλης είπε...

Το αναδημοσιευόμενο από τον Ανώνυμο κείμενο του Βραδέλη είναι πράγματι αποκαλυπτικό.
Όμως τι έγινε; Που χαθήκατε όλοι ρε παιδιά;
Μας βλέπω να επανερχόμαστε μετά την 29η με συζητήσεις για το γαλλικό δημοψήφισμα.Καλό Σαββατοκύριακο σε όλους.

Gazmend Kapllani είπε...

Αγαπητοί φίλοι, ζητώ συγγνώμη για την απουσία μου. Ήμουν στην Καβάλα αυτές τις μέρες για να συμμετάσχω σε ένα Διαβαλκανικό Φόρουμ Δημοσιογράφων. Υπάρχει μια προσπάθεια για την συγκρότηση ενός εναλλακτικού δικτύου ενημέρωσης στα Βαλκάνια με σκοπό να γνωρίσουμε και όχι να μισούμε τον Βαλκάνιο γείτονά μας. Θα δούμε εάν θα ευδοκιμήσει. Ανάμεσα στα άλλα μίλησα με πολλούς από τους Βαλκάνιους δημοσιογράφους για την Ευρώπη. Όλοι τους είναι υπέρ της Ευρώπης. Τι σημαίνει για αυτούς όμως Ευρώπη: πρώτα το τέλος μια ταυτοτικής ορφάνειας (δεν είμαστε μόνοι, είμαστε μέλη μιας μεγάλης «οικογένειας» και κυκλοφορούμε ελεύθερα). Δεύτερον: δεν θα σκοτωθούμε πια για τα σύνορα. Το αντίθετο θα έχουμε κάθε συμφέρον να συνεργαστούμε. Η δύναμη των εθνικιστών θα μειωθεί αισθητά. Τρίτον: το κράτος-έθνος δεν θα κάνει ο,τι θέλει με τις μειονότητές που κατοικούν μέσα του. Τέταρτον: «εξευρωπαϊσμός» της νομοθεσίας, περισσότερη ελευθερία και λιγότερη αυταρχικότητα της εξουσίας, περισσότερη διαφάνεια και λιγότερη μαφία. Πέμπτον: οικονομική ευημερία.
Μπορεί οι ιδέες των βαλκάνιων συνομιλητών μου να είναι αφελείς. Οι περισσότεροι δεν ήξεραν το περιεχόμενο του Συντάγματος. Όλοι όμως εύχονταν να κερδίσει το «ναι» και όλοι φοβούνται πως σε περίπτωση που κερδίσει το «όχι» πρώτα εκείνοι δεν θα ενταχθούν ποτέ στην Ευρώπη και δεύτερον ότι η ίδια η Ε.Ε. θα είναι απλώς ένας χώρος εμπορικής συναλλαγής αλλά πολιτικά «νεκρός»…
Τα λέω αυτά όχι για να δικαιολογήσω την δικιά μου θέση υπέρ του «ναι» αλλά ως συνέχεια της κουβέντας μας για το πώς βλέπουν οι Βαλκάνιοι την Ευρώπη. Όσο για τα υπόλοιπα πραγματικά δεν έχω πολλά να προσθέσω. Απλώς εκφράζω την λύπη μου που οι γραφειοκράτες των Βρυξελλών με την δικιά τους την φοβία δεν προώθησαν την ιδέα για ένα Πανευρωπαϊκό Δημοψήφισμα – δηλαδή να ψήφισε όλος ο «Ευρωπαϊκός Δήμος» και στις είκοσι πέντε χώρες που είναι ήδη μέλη αλλά και στις χώρες που είναι υποψήφιες για ένταξη. Ίσως τότε θα είχε γίνει ένας πολύ πιο ουσιαστικός διάλογος και θα είχε διαμορφωθεί μια πολύ πιο ενδιαφέρουσα κατάσταση.
Όσο για τον «Μαύρο Πρόβατο» και τον «Τάλο» που είναι κατά του Ευρωπαϊκού Συντάγματος θέλω να πω πως δεν έχω καμία ψευδαίσθηση πως δεν πρόκειται για ένα τέλειο κείμενο. Ούτε η Ε.Ε. έτσι όπως είναι, είναι τέλεια. Θα μπορούσα προσωπικά να βρω πολλά, πάρα πολλά μελανά σημεία. Και όμως επιμένω πως το Σύνταγμα δεν είναι ένα «νεοφιλελεύθερο πατσαβούρι». Εκτός αυτού όμως πιστεύω πως ο «Πιτσιρίκος» έχει απόλυτο δίκαιο: πριν συζητήσουμε τι Ευρώπη θέλουμε, πρέπει να υπάρχει πρώτα «Ευρώπη». Εάν το «όχι» περάσει και ακολουθεί το «όχι» των Ολλανδών, των Δανών και των Άγγλων, εύχομαι να κάνω λάθος αλλά πιστεύω πως για μακρύ χρονικό διάστημα την συζήτηση θα την μονοπωλήσουν οι ξενόφοβοι και εκείνοι που ευαγγελίζονται την επιστροφή στο κέλυφος του κράτους-έθνους. Και το επαναλαμβάνω αυτό που είπα και στο πρώτο μου μήνυμα: ο μαξιμαλισμός οδήγησε πολλές φορές την αριστερά σε τραγικές αδιεξόδους. Και έτσι συμβαίνει και αυτή την φορά.

ΥΓ. «Μαύρο Πρόβατος» πες στον Michel Onfray ότι ο Λεπέν δεν είναι καθόλου αδιάβαστος. Ούτε ο Μέρντοκ με την μιντιακή του Αυτοκρατορία, ούτε οι οπαδοί του Φόρτουιν στην Ολλανδία. Όλοι τους ορέγονται το «όχι». Όσο για τον Κουστουρίτσα που δεν χάνει ευκαιρία να κατακεραυνώνει του άλλους, αυτός τι έκανε αυτός για την ειρήνευση στα Βαλκάνια; Έβριζε τους Γάλλους. Πήρε τα παιδιά του και τα πήγε στο Παρίσι σε ιδιωτικά κολλέγια. Μετά έγινε Γάλλος πολίτης και ο ίδιος (αμ τι;). Έβριζε τους Αμερικανούς και πήγε στην Αμερική για να βγάλει όσα χρήματα μπορεί. Τα κατάφερε κάπως. Και επειδή δεν του έφθαναν πήρε χρήματα και από τον Μιλόσεβιτς και τριγυρνούσε τις θάλασσες και τους ωκεανούς με τον δυτικό του γιγάντιο σκάφος, βρίζοντας την Δύση και επαινώντας τον Μιλόσεβιτς…

Gazmend Kapllani είπε...

Ως συνέχεια της συζήτησής μας παραπέμπω στο χθεσινό άρθρο του Μ. Μιτσού από ΤΑ ΝΕΑ
Tα χρώματα του λαϊκισμού

ΜΙΧΑΛΗΣ ΜΗΤΣΟΣ


Προχθές το βράδυ, το δεύτερο κανάλι της γαλλικής τηλεόρασης φιλοξένησε μια θυελλώδη συζήτηση που κράτησε δυόμισι ώρες. Το θέμα ήταν βέβαια το δημοψήφισμα για το Ευρωσύνταγμα. Οι καλεσμένοι ήταν οκτώ, τέσσερις από τη Δεξιά και τέσσερις από την Αριστερά, αλλά ο διαχωρισμός αυτός ήταν συμβολικός, δευτερεύων, σχεδόν πλασματικός. H πραγματική αντιπαράθεση ήταν ανάμεσα στο «ναι» και στο «όχι». Οι συγκρούσεις, και ήταν βίαιες, έγιναν ανάμεσα στους υποστηρικτές του Συντάγματος και στους επικριτές του. Ήταν πράγματι περίεργο, όσο και θλιβερό, να βλέπεις ότι οι εθνικιστικές κορόνες της Μαρίν Λεπέν ενοχλούσαν ένα στέλεχος της Δεξιάς όπως ο Φρανσουά Μπαϊρού, και όχι έναν τροτσκιστή όπως ο Ολιβιέ Μπεζανσνό. Θα ήταν διασκεδαστικό, αν δεν ήταν τόσο επικίνδυνο, να διαπιστώνεις ότι τα ωμά ψέματα του τουρκοφάγου Φιλίπ ντε Βιλλιέ έκαναν έξαλλο μόνο τον Ντανιέλ Κον - Μπεντίτ, ενώ αντίθετα άφηναν παγερά αδιάφορη την αρχηγό των κομμουνιστών Μαρί - Ζωρζ Μπυφέ.

Έπεσαν λοιπόν επιτέλους οι διαχωριστικές γραμμές; Ξέφτισαν οι ετικέτες του παρελθόντος; Κάθε άλλο. H συζήτηση για το Σύνταγμα έδωσε απλώς την ευκαιρία να συγκροτηθεί στη Γαλλία μια άτυπη, ευκαιριακή, αλλά μοιραία συμμαχία ανάμεσα στους αντικαπιταλιστές, τους κομμουνιστές, τους ξενόφοβους, τους ρατσιστές, τους τουρκοφάγους και τους τυχοδιώκτες. Καθένας απ' αυτούς θέλει την απόρριψη της Συνθήκης για τους δικούς του λόγους: ο ένας θέλει να τιμωρήσει τον Σιράκ, ο άλλος να εκδικηθεί τον Ζοσπέν, ο τρίτος οραματίζεται έναν κόσμο χωρίς σύνορα, η τέταρτη θέλει να γίνουν ακόμη πιο αυστηρά τα σύνορα για να μένουν έξω οι βρωμιάρηδες. Είναι κακό να ενώνουν όλοι αυτοί τις ψήφους τους μπροστά στον κοινό σκοπό; Όχι: αυτοί είναι οι κανόνες της δημοκρατίας. Το ανέντιμο είναι να το κάνουν στο όνομα της Ευρώπης. Το αντιαισθητικό είναι να αφήνουν κατά μέρος τις διαφορές τους προκειμένου να καταψηφιστεί ένα κείμενο που μπορεί να είναι πολύπλοκο και ατελές, αποτελεί όμως ένα όπλο, το μοναδικό όπλο, για τη δημιουργία μιας ισχυρής Ευρώπης.

«Όλοι εσείς είστε δεμένοι μεταξύ σας» σχολίασε με την αφόρητη ειρωνεία της η Μαρίν Λεπέν, δείχνοντας τον γκωλικό Μισέλ Μπαρνιέ, τον Πράσινο Κον - Μπεντίτ, τον σοσιαλιστή Ντομινίκ Στρως - Καν και τον φιλελεύθερο Μπαϊρού. Ήταν μια ευθεία πρόκληση προς τη δημοκρατία από μια εκπρόσωπο της Ακροδεξιάς, που άφησε όμως εντελώς αδιάφορους τους εκπροσώπους της μαχητικής αντικαπιταλιστικής Αριστεράς. «Ένας άνθρωπος που έχει πει για τον Λεπέν ότι θέτει τα σωστά ερωτήματα, είναι λογικό να δίνει την ίδια απάντηση μ' εκείνον σε ένα τόσο αποφασιστικό ζήτημα όπως η Ευρώπη», έγραφε προχθές ο διευθυντής της Μοντ Ζαν - Μαρί Κολομπανί, αναφερόμενος σε μια άλλη βεντέτα του «όχι», τον Λωράν Φαμπιούς. Περιμένοντας λοιπόν με αγωνία το αποτέλεσμα του αυριανού δημοψηφίσματος, μπορούμε να αναφωνήσουμε: «Ένας είναι ο εχθρός, ο φρικτός λαϊκισμός!».

http://ta-nea.dolnet.gr/print_article.php?e=A&f=18249&m=N28&aa=2

πιτσιρίκος είπε...

Συννεφιά βλέπω...

βασίλης είπε...

μιας και βλέπουμε συννεφιά, κάποια επίκαιρα σκιτσάκια ν' ανοίξει η καρδιά μας:
http://www.lesverts.fr/article.php3?id_article=2324

Μαύρο πρόβατο είπε...

Αγαπητέ Γκαζμέντ,
επειδή μετέφερα μια φορά ένα κείμενο απο το blog σου στου Μιχάλη, να μην κάνω το αντίστροφο τώρα.
Το βραδάκι θα ξέρουμε.
Ο Ονφρέ πάντως αναφέρθηκε στη συστηματική περιγραφή του ιδεοτυπικού ψηφοφόρου του "όχι", όπως αποδόθηκε από τη συντριπτική πλειοψηφία των δημοσιογραφούντων στον "καθιερωμένο" τύπο και ηλεκτρονικά ΜΜΕ. Κι όχι στους επώνυμους παράγοντες της πολιτικής σκηνής, είτε καλοεκπαιδευμένοι φασίστες, είτε καλλιεργημένοι άρπαγες του κεφαλαίου είναι αυτοί.
Είσαι οφσάιντ για τον Κουστουρίτσα - όχι γιατί όσα γράφεις είναι ανακριβή, ιδέα δεν έχω, αλλά γιατί εγώ αναφερόμουν στο έργο του.
Καταλαβαίνεις: είναι σα να λέμε "α, καλά τώρα, μα δεν ξέρεις γιατί χειροκροτεί ο Καπλάνι το ευρωσύνταγμα; Γιατί, ξέρεις ποιός είναι αυτός; Αυτός που...(και συμπλήρωσε με την επαγγελματική σου ιστορία)" ή
"Να σου πω εγώ για το τι έκανε αυτός που παριστάνει τώρα το 'μαύρο πρόβατο' όταν..."
αντί να συζητάμε με βάση ο,τι γράφουμε.
Αυτά προς το παρόν. (Λέω να επανεμφανιστώ το βράδυ στου Μιχάλη, όταν θα υπάρχει κανένα αποτέλεσμα για σχολιασμό).

Gazmend Kapllani είπε...

Αγαπητοί φίλοι και εγώ συννεφιά βλέπω. Αλλά ευτυχώς που ο Βασίλης μας έστειλε τα σκίτσα γιατί είχα αρχίσει να τραγουδήσω το «θα’ρθει άσπρη μέρα και για μας». Αγαπητέ «μαύρο πρόβατο» δεν έχω καμία αμφιβολία πως ανάμεσα σε εκείνους που υποστηρίζουν το «ναι» υπάρχουν πολλοί που ενεργοποιούν το σχήμα «η με μας ή εναντίον μας». Αναφέρομαι πρώτα από όλα στους γραφειοκράτες των Βρυξελλών που έστελναν στους Γάλλους επιστολές για να τους ενθαρρύνουν να ψηφίσουν «ναι» λέγοντας πως εάν ψηφίστε «όχι» θα ψηφίστε υπέρ του Ολοκαυτώματος!!!
Προσωπικά όμως συνεχίζω να πιστεύω πως ο αληθινός νικητής του «όχι» θα είναι ο εθνοκεντρισμός, ο εθνικισμός και η ξενοφοβία. Μακάρι να σφάλλω. Εδώ είμαστε θα το δούμε.

ΥΓ. Όσο για τον Κουστουρίτσα ζητώ συγγνώμη εάν σε παρεξήγησα. Αλλά γράφεις πως «Κουστουρίτσα έχει σχολιάσει ανυπέρβλητα τη συμβολή αυτής της Ευρώπης στην ειρήνευση των Βαλκανίων...». Αυτό δεν αναφέρεται στο έργο του Κουστουρίτσα αλλά σε μια ηθική του κρίση. Ε τότε δικαιούμαι και εγώ να κρίνω την ηθική στάση του Κουστουρίτσα. Μιας και μίλησα στο προηγούμενο μήνυμά μου για την δημοσιογραφία στα Βαλκάνια εάν γνωρίζεις γαλλικά ρίξε μια ματιά στα τελευταία καμώματα του Κουστουρίτσα ο οποίος προσπαθεί να φιμώσει το πιο αντι-εθνικιστικό κομμάτι του Βαλκανικού Τύπου απλώς διότι κρίνει την συμβουλή του και του έργου του στην «ειρήνευση των Βαλκανίων».
http://www.balkans.eu.org/article5086.html?var_recherche=Emir+Kusturica

Εάν ξέρεις Σέρβο-κροάτικα μπορείς να το διαβάζεις στο πρωτότυπο σε αυτή την διεύθυνση. http://www.monitor.cg.yu/

Μάρκος Γκαστίν είπε...

Αγαπητοί φίλοι,

Θα ήθελα να σας πληροφορήσω ότι η ταινία μου «Μασσαλία, μακρινή κόρη» θα προβληθεί εκτός συναγωνισμού στα πλαίσια του φεστιβάλ ECOCINEMA 2005 που γίνεται στον πολυχώρο πολιτισμού «ΑΘΗΝΑΪΣ» στο Βοτανικό, την Κυριάκη 5 Ιουνίου στις 19.45.

Στο ίδιο φεστιβάλ, την Παρασκευή 3 Ιουνίου στις 20.20, θα προβληθεί επίσης η ταινία «Αθήνα, αναζητώντας τη χαμένη πόλη», πορτραίτο της Αθήνας μέσα από τον ελληνικό κινηματογράφο, που σκηνοθέτησα μαζί με την Σούλα Δρακοπούλου το 1993.

Θερμούς χαιρετισμούς.

Μάρκος ΓΚΑΣΤΙΝ

βασίλης είπε...

Ναι, η απογοήτευση είναι μεγάλη.
Οι Λεπέν κι οι Ντε Βιλιέ, ξενόφοβοι και λαϊκιστές, αλα μπρατσέτα με τους αριστεριστές (για το Κ.Κ. Γ. δεν είχαμε αμφιβολίες. Ο σωβινισμός του είναι πολύ βαθύς). Αλλά οι άλλοι; Αυτοί που στους δρόμους τραγουδούσαν τη Διεθνή και μάτωναν στα οδοφράγματα; Αυτοί που φώναζαν «είμαστε όλοι γερμανοεβραίοι» όταν το γαλλικό κράτος απέλαυνε τον Κον Μπεντίτ; Αυτοί που εναντιώνονταν στους κάθε είδους εθνικισμούς; Να θέλουν σήμερα την επιστροφή της Ευρώπης στη δεκαετία του '50; Τι παράξενα πράγματα συμβαίνουν; Ο Σερζ Ζυλί στη Libé μιλάει για... μαζοχιστικό «αριστούργημα», αποδίδοντας ευθύνες (και ανικανότητα) στους κυβερνώντες για την οπισθοδρόμηση.
Κι ενώ δεν είμαι καθόλου αισιόδοξος (το αντίθετο μάλιστα) κάτι μου ψιθυρίζει: «κάθε εμπόδιο για καλό». Δεν πιστεύω ότι τελικά θ' αυτοκτονήσει η Ευρώπη. Ο μοναδικός δρόμος της είναι η πλήρης ενοποίησή της. Αλλά αυτός ο δρόμος είναι ΚΑΙ στο δικό μας χέρι. Να βγούμε, να μιλήσουμε, να ανοιχτούμε. Σήμερα είναι μια καινούργια μέρα.

Μιχάλης Μητσός είπε...

Πάντως οι γάλλοι υποστηρικτές του ΝΑΙ δεν τολμούσαν χθες το βράδυ να μιλήσουν. Μόλις άνοιγε το στόμα του κανένας σοσιαλιστής από τους χαμένους, του την έπεφτε η Μπυφέ (η αρχηγός των κομμουνιστών) και του έλεγε "σιωπή, οι Γάλλοι μίλησαν". Θα ξεσαλώσουν κι οι altermondialistes, γιατί νομίζουν ότι έκαναν τον δικό τους Μάη. Οσο για τον Κον-Μπεντίτ, μάλλον θα βγει στην παρανομία.

Μαύρο πρόβατο είπε...

Μα πώς, Μιχάλη. Μιλούσαν οι υποστηρικτές του "Ναί" χτες:
-Ο Σαρκοζύ, μίλησε για την ανάγκη μεγάλων πολιτικών αλλαγών, για "γρήγορες και αποτελεσματικές λύσεις" (γιατί όλα για τον κληρονόμο αυτού του ανατριχιαστικού για τους Ούγγρους ονόματος, είναι θέμα έξυπνων και γρήγορων ιδεών: να εφοδιάσουμε τους μπάτσους με πιστολάκια paintball για να μειωθεί η εγκληματικότητα, να συμφωνήσουμε να βγάλει η Danone σε έκπτωση τα σκατά της, για να πέσει ο δείκτης τιμών καταναλωτή... και άλλα φαεινότερα). "Ψόφησε", όπως σχολίασε νεαρό μέλος του UMP.
- Ο Σιράκ, μίλησε κι αυτός: θα υπερασπιστεί είπε την επιλογή του γαλλικού λαού. Θα τραβήξει κι έναν ανασχηματισμό. Το ουσιαστικότερο που θα κάνει, θα είναι να ξεμπλοκάρει το ευρωπαϊκό εμπάργκο όπλων στην Κίνα, μπας και μειωθεί λίγο το έλειμμα με τη "μεγάλη αυτή χώρα".
- Ο Ολλάντ αναρωτιέται αν ο διορατικότερος Φαμπιούς θα τον φάει με σουκρούτ ή με πατάτες :-)
- Ο Ντομινίκ Στράους Κάν τουλάχιστο έκλαψε ανοιχτά και ειλικρινά, και ίσως αυτό τον σώσει.
- Μίλησε και ο Τζακ (Λάγκ), αλλά αυτόν ποιός τον ακούει... εξάλλου οι φελλοί πάντα επιπλεόυν.
- Ο μόνος που δε μίλησε, κανείς δεν τον γύρεψε κιόλας, ήταν ο έτερος φασίστας, ο Μεγκρέ - υπέρ του "Ναί" κι αυτός... Λες να βγει στην παρανομία κι αυτός;
Φίλοι υποστηρικτές του "Ναί", ιδίως αν αυτοπροσδιορίζεστε ως αριστεροί, συνέλθετε... και προσαρμοστείτε στα νέα δεδομένα. Δείτε επιτέλους την ευκαιρία που προσφέρει η επιλογή των γάλλων στον αγώνα για ευρώπη των λαών, και αφήστε τις πλερέζες για τα αφεντικά των πολυεθνικών, το Ζισκάρ και τον ξοφλημένο πολιτικό θίασο που έπαιξε το έργο του!

talos είπε...

Να το συνδέσω και εδώ. Τα exit polls της ipsos, για να μιλάμε με κάποια στοιχεία...

Επί της ουσίας τώρα... Με σοκάρει αυτή η αδυναμία αναγνώρισης ενός αποτελέσματος που αντιτίθεται στις συμφωνίες και στις επιθυμίες των Ευρωπαϊκών πολιτικών ελίτ. Οι Γάλλοι (ορμώμενοι από διαφορετικά κίνητρα) είπαν τελικά ένα ηχηρό όχι σε μια συγκεκριμένη αντίληψη για την Ευρώπη. Μια αντίληψη που θέλει την πορεία της Ευρώπης προκαθορισμένο μονόδρομο με αυξανόμενο, τελικά, δημοκρατικό έλλειμμα. Από την ίδρυσή της, πολιτικότατες επιλογές, που σιγά-σιγά έφεραν π.χ. την οικονομία εκτός του δημοκρατικού συναποφασίζειν, παρουσιάζονται ως τεχνικές επιλογές, σαν ο μόνος δυνατός Ευρωπαϊσμός. Δεν θα μπορέσουμε να φτιάξουμε ποτέ μια *πολιτική* Ευρώπη, αν τα βασικά θέματα της φυσιογνωμίας της δεν συζητηθούν *πολιτικά*, αν δεν μιλήσουμε για τα διαφορετικά σχέδια και οράματα για την Ευρώπη και δεν κληθούμε να αποφασίσουμε ως πολίτες μεταξύ τους. Αντ' αυτού, μέχρι σήμερα ο "υπόγειος" νεοφιλελευθερισμός παρουσιάζεται ως η ίδια η Ευρωπαϊκή οικοδόμηση.

Γι' αυτό βασίλη ο δρόμος προς μία *δημοκρατική* και *ομόσπονδη* Ευρώπη, νομίζω ότι περνάει από την καταψήφιση αυτού του σχεδίου συντάγματος. Κοίτα τα έξιτ πολλ, το 57% όσων ψήφισαν "Όχι" είναι υπέρ της Ευρωπαϊκής οικοδόμησης (έναντι του 40% που δεν είναι). Με τρομάζει που μπερδεύεις ένα νεοφιλελεύθερο μανιφέστο (δες το διαβόητο τρίτο μέρος) με κάποιου είδους αντιεθνικιστικό κάλεσμα.

Η εποχή που συγκεκριμένες οικονομικές πολιτικές περνούσαν υπό τον ουδέτερο μανδύα της Ευρωπαϊκής οικοδόμησης τελείωσαν χθες. Ο κόσμος (έστω κάποιος κόσμος) άρχισε να ρωτά "ναι, αλλά ποια Ευρώπη;" Αυτό είναι (ελπίζω) δείγμα πολιτικής ωρίμανσης.

Gazmend Kapllani είπε...

Ο γαλλικός λαός μίλησε. Οι λαοί έχουν το δικαίωμα να επιλέξουν την οπισθοδρόμηση. Και κατά την γνώμη μου αυτό επέλεξαν οι Γάλλοι. Προσωπικά δεν ανήκω σε εκείνους που θεοποιούν τον λαό: σ’αυτό συνήθως ανήκουν οι λαικιστές και οι εθνικιστές του κάθε είδους. Σέβομαι όμως την επιλογή του λαού και με προβληματίζει.
«Μαύρο Πρόβατο» το ξέρουμε ότι είσαι ενάντια στις οικονομικές ελίτ, στα αφεντικά, στις πολυεθνικές, στο κέρδος, στον πόλεμο, στους διεφθαρμένους πολιτικούς και στους εθνικιστές. Ωραία λοιπόν: οι οικονομικές ελίτ, τα αφεντικά, οι πολυεθνικές, το κέρδος, ο πόλεμος, οι διεφθαρμένοι πολιτικοί, οι εθνικιστές (ιδίως αυτοί) εξυπηρετούνται περισσότερα με την συνθήκη της Νίκαιας παρά με το Σύνταγμα που καταψηφίστηκε. Σε κάθε περίπτωση h E.E. με αυτή την συνθήκη θα μείνει, θα επιπλέει και ας ελπίζουμε πως δεν θα παραπαίει. Eμάς τους υποστηριχτές του «ναι», τους χαμένους, μας καλείς να ξυπνήσουμε και να σε (σας) ακολουθήσουμε. Θαυμάσια λοιπόν: ξυπνήσαμε και θέλουμε να σε ακολουθήσουμε.Πες μας όμως πρακτικά τι θα κάνετε τώρα μετά το «όχι». Πως θα εδραιώσετε την θέληση του λαού? Πως θα φτιάχνετε το Σύνταγμα που θέλετε? Σου κάνω αυτές τις ερωτήσεις γιατί μέχρι τώρα ήμασταν «εμείς» που προσπαθούσαμε να «σας» πείσουμε να ψηφίστε «ναι». Και είχαμε μια πρόταση, καλή ή κακή. Είναι εύκολο να πεις «όχι», να απορρίπτεις, δύσκολο είναι να προτείνεις, να πείσεις για το «ναι». Πες μας λοιπόν τι θα κάνετε εσείς οι «όχι» τώρα που η Ε.Ε. είναι (σχεδόν) πολιτικά νεκρή;

ΥΓ. Και κάτι άλλο επειδή είσαι αριστερός και επικαλείσαι τις θελήσεις της πλειοψηφίας. Είναι αλήθεια ότι η Ευρωπαϊκή Αριστερά, στο σύνολό της είναι υπέρ του Συντάγματος και κατά είναι στο σύνολό της πάντα η Ευρωπαϊκή δεξιά και άκρα δεξιά; Μήπως η Ευρωπαική Αριστερά εξυπηρετεί τα σχέδια «των πολυεθνικών, το Ζισκάρ και τον ξοφλημένο πολιτικό θίασο που έπαιξε το έργο του!»;

Gazmend Kapllani είπε...

Ταχυδρόμησα το μήνυμά μου ενώ δεν είχα δει το μήνυμα του “talos”. Επισημαίνει κάτι πολύ σημαντικό: ότι εκείνοι που υπερψήφισαν το Σύνταγμα είναι υπέρ της Ε.Ε. Μόνο που και ο Λε Πεν δεν είναι κατά της Ε.Ε. αρκεί να έχει την μορφή που θέλει αυτός: το έθνος-κράτος να κάνει κουμάντο στα πάντα. Ούτε ο Καρατζαφέρης δεν είναι κατά της Ε.Ε. Ούτε η Ντέιλη Τέλεγραφ και ο Μέρντοκ είναι κατά της Ε.Ε. Όλους αυτούς τους βολεύει η Ε.Ε. με την συνθήκη της Νίκαιας: μια οικονομική ένωση όπου το έθνος-κράτος έχει τον πρώτο λόγο σε όλα. Αυτό που δεν ήθελαν ήταν μια πολιτική Ευρώπη, ουσιαστικά την ίδια την «Ευρώπη» και το πέτυχαν.

talos είπε...

gazmend: Το ίδιο exit poll δείχνει το ποίοι είναι υπέρ και ποιοι κατά της οικοδόμησης της Ευρώπης ανά κομματική επιλογή. Οι ψηφοφόροι του Λεπέν είναι οι μόνοι που κατά πλειοψηφία εναντιώνονται στην προοπτική αυτή (62%).

βασίλης είπε...

αγαπητέ talos, καθόλου δε θεωρώ ότι αυτο που αποκαλείς (ίσως εν μέρει σωστά) νεοφιλελεύθερο μανιφέστο, ταυτίζεται με αντιεθνικιστικό κάλεσμα. Εκ των πραγμάτων όμως, η υποβάθμιση των εθνών που προτείνει (κουτσουρεμένα έστω) η ευρωπαϊκή συνθήκη, θα οδηγήσει και τους πολίτες ΟΛΗΣ ανεξαιρέτως της ευρωπαϊκής ηπείρου προς αυτή την κατεύθυνση. Γιατί σάματι, στο κάτω-κάτω, το «όχι» σημαίνει και κατάργηση ή έστω εξασθένιση του καπιταλισμού; Πέφτουμε νομίζω στην ίδια λούμπα των γνωστών κουκουεδίστικων αντιϊμπεριαλιστικών φουμάρων περί εθνικού κόντρα στο διεθνοποιημένο καπιταλισμό κ.λπ. Γιατί όλα τα προβλήματα, οι ανασφάλειες, το παρόν αλλά και το μέλλον είναι κοινή μοίρα στις χώρες, στα κράτη, στα έθνη, στους λαούς της Ευρώπης. Η ευρωπαϊκή συνείδηση δεν είναι παρά η συνείδηση της κοινής αυτής μοίρας . Στο τέλος, το νεοφιλελευθερισμό και τον καπιταλισμό τους αντιμετωπίζουμε ο καθένας χώρια ή ΟΛΟΙ μαζί;
Τώρα είναι η αποφασιστική στιγμή, παρά το πρόσκαιρο μούδιασμα. Εμπρός για την απόλυτη πολιτική και γεωγραφική ένωση της Ευρώπης.
Και για να πάρω αμπάριζα από τα λεγόμενα του Γκασμέντ, θάθελα να θέσω το ερώτημα: Είμαστε υπέρ ή κατά των συνόρων στην Ευρώπη; Άντε παιδιά, 216 χρόνια πριν άνθρωποι φωτισμένοι, κι επαναστάτες, μίλησαν για ανθρώπινα δικαιώματα, για ομοσπονδίες, για ελευθερίες. Εμείς που στο καλό είμαστε ακόμα;

talos είπε...

βασίλη:
Δεν αποκλείω να κάνω λάθος, αλλά εκτιμώ ότι το σύνταγμα κατετέθη *έτσι όπως είναι* για να εξυπηρετήσει στόχους που είναι διαμετρικά αντίθετοι με τους δικούς σου. Έχω την αίσθηση ότι με το "όχι" άνοιξε μια συζήτηση που με το "ναι" θα είχε κλείσει. Και αυτό είναι καλό. Δεν θεωρώ ότι το συμβολικό (να ψηφίσουμε ότι σύνταγμα νάναι επειδή είναι Ευρωπαϊκό σύνταγμα) υπερτερεί του ουσιαστικού (ποια Ευρώπη θέλουμε). Μου είναι δύσκολο να αντιπαρατεθώ μαζί σου επί του επιθυμητού. "Η ευρωπαϊκή συνείδηση δεν είναι παρά η συνείδηση της κοινής αυτής μοίρας . Στο τέλος, το νεοφιλελευθερισμό και τον καπιταλισμό τους αντιμετωπίζουμε ο καθένας χώρια ή ΟΛΟΙ μαζί; Εμπρός για την απόλυτη πολιτική και γεωγραφική ένωση της Ευρώπης" λες. Συνυπογράφω. Αλλά αυτοί που έχουν την πολιτική και κοινωνική εξουσία στα χέρια τους και που ορίζουν την ατζέντα - σε αντίθεση με σένα - δεν νομίζω ότι συμμερίζονται αυτό το όραμα. Τα κίνητρά τους και οι στόχοι τους διατυπώθηκαν ωμά (πλην ειλικρινέστατα) από τον Σαρκοζί.

Εγώ (πάντως) είμαι υπέρ των συνόρων στην Ευρώπη αν η προοπτική της κατάργησής τους είναι η ισοπέδωση προς τα κάτω του βιοτικού επίπεδου των λαών της (και η νεοαποικιοκρατία, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα). Είμαι κατά των συνόρων αν πρόκειται να φτιάξουμε πιο βιώσιμες και πιο δίκαιες κοινωνίες σαν αποτέλεσμα. Στόχος είναι η βελτίωση της ζωής των ανθρώπων, όχι η επικράτηση κάποιων απριόρι, αφηρημένων εντέλει, επιλογών.

Συγγνώμη για την κατάχρηση του χώρου, είναι βλέπετε μια συζήτηση που θεωρώ εξαιρετικά σημαντική...

Gazmend Kapllani είπε...

Αγαπητέ «Talo» εγώ αναφέρθηκα στον Λεπέν τον ίδιο, ο οποίος ούτε χθες ευχήθηκε να «γκρεμιστεί η Ε.Ε.», όπως ευχήθηκε το Κ.Κ.Ε. σήμερα... Δεν υπάρχει αμφιβολία πως η συζήτηση για την Ευρώπη είναι δύσκολη και πολύπλοκη. Ίσως βρισκόμαστε σε διαφορετικές προοπτικές. Γιατί εμένα όταν με ρωτούν εάν είμαι υπέρ ή κατά της κατάργησης των συνόρων στην Ευρώπη είναι αλήθεια πως το πρώτο πράγμα που σκέφτομαι δεν είναι το βοιωτικό επίπεδο αλλά τους εκατομμύρια νεκρούς, θύματα του τερατώδους εθνικισμού που «κυνηγά» την Ευρώπη εδώ και τρεις αιώνες. Γιατί την βλέπω την Ευρώπη και σε μια ιστορική προοπτική: ξέρω (έτσι νομίζω τουλάχιστον) από πού έρχεται και που έχει φθάσει. Είχε ποτέ η Ευρώπη, στην νεότερη Ιστορία της, περισσότερη ευημερία και περισσότερη ειρήνη από σήμερα;
Πριν κλείσω όμως θα ξανακάνω μια ερώτηση για την οποία δεν πήρα ακόμα απάντηση προς εσάς που ήσασταν υπέρ του «όχι»: «Πείτε μας πρακτικά τι θα κάνετε τώρα μετά το «όχι»; Πως θα εδραιώσετε την θέληση του λαού; Πως θα φτιάχνετε το Σύνταγμα που θέλετε; Μέχρι τώρα ήμασταν «εμείς» που προσπαθούσαμε να «σας» πείσουμε να ψηφίστε «ναι». Και είχαμε μια πρόταση, καλή ή κακή. Είναι εύκολο να πεις «όχι», να απορρίπτεις, δύσκολο είναι να προτείνεις, να πείσεις για το «ναι». Πες μας λοιπόν τι θα κάνετε εσείς οι «όχι» τώρα που η Ε.Ε. είναι (σχεδόν) πολιτικά παράλυτη;».

Συγγνώμη για την κατάχρηση χώρου και που θα γίνω αυτοαναφορικός αλλά θέλω να αναδημοσιεύσω ένα άρθρο που είχα γράψει πριν από ένα χρόνο περίπου για την Ευρώπη με την ματιά ενός «μη-Ευρωπαίου» πολίτη. Γιατί εγώ δεν είμαι Ευρωπαίος πολίτης. Δεν δέχονται να με κάνουν. Και μετά από αυτό που έγινε μάλλον δεν θα γίνω ποτέ…

Σκόρπιες σκέψεις ενός «μη-Eυρωπαίου»
Ίσως πρέπει να είναι κανείς «εκτός E.E.» για να καταλάβει τι προνόμιο αποτελεί το να είσαι «εντός E.E.». Από τη συμμετοχή στις τελευταίες ευρωπαϊκές εκλογές, αυτοί που είναι εντός E.E. φαίνεται πως «πάσχουν» από το Σαιξπηρικό σύνδρομο «να υπάρχεις ή να μην υπάρχεις;». Κάπως έτσι είναι και η ίδια η Ευρώπη: υπάρχει και ταυτόχρονα δεν υπάρχει. Γιατί λοιπόν να χάνεις το μπάνιο σου για κάτι που υπάρχει και ταυτόχρονα δεν υπάρχει;
***
Σε αυτήν την κατάσταση η Ευρώπη «βολεύει» όλους τους αντι-ευρωπαϊστές, είτε Δεξιά είτε Αριστερά. Όλοι αυτοί που «μαστιγώνουν» την E.E. θα πάνε ενισχυμένοι στην Ευρωβουλή - την οποία παρεμπιπτόντως δηλώνουν πως δεν θα ήθελαν να υπάρχει καν - έχοντας διαφορετικούς εχθρούς: τους «αιμοχαρείς καπιταλιστές» ή τους «αιμοβόρους μετανάστες». Ή και τους δύο ταυτόχρονα. Έχουν όμως έναν κοινό στόχο: να εμποδίσουν τη δημιουργία μιας πραγματικά πολιτικής Ένωσης, η οποία θα είναι ανώτερη και πιο δυνατή από τα έθνη-κράτη που την αποτελούν. Οι αντι-ευρωπαϊστές θέλουν να κρατήσουν ζωντανή την ψευδαίσθηση ότι το έθνος-κράτος, όπως το γνωρίσαμε στις αρχές του 20ού αιώνα, «ζει και βασιλεύει» ακόμα. Ότι αποτελεί το «τελευταίο ανάχωμα» ενάντια στην παγκοσμιοποίηση. Στο βάθος μάλλον νοσταλγούν το Τείχος του Βερολίνου. Γιατί τώρα, χωρίς το Τείχος του Βερολίνου, πώς να αντιμετωπίσεις έναν κόσμο που αλλάζει ραγδαία, που ζητά από την Ευρώπη μια κοινή εξωτερική πολιτική, ένα κοινό Σύνταγμα, έναν κοινό στρατό, ένα καινούργιο κοινωνικό συμβόλαιο για την αντιμετώπιση της ανισότητας και της ανασφάλειας;
***
Ως γνήσιος μη-Ευρωπαίος πολίτης, το βράδυ των εκλογών ακολουθούσα τα ελληνικά και τα ιταλικά κανάλια. Μου έκανε εντύπωση ότι δεν άκουσα (περίπου) τίποτε το «ευρωπαϊκό». Ο καθένας ασχολιόταν αποκλειστικά με τον «εσωτερικό εμφύλιο» των εθνικών κομμάτων. Και η συζήτηση για την Ευρώπη έμοιαζε πάρα πολύ σε μια συζήτηση του τύπου: «Πού θα πάμε φέτος για διακοπές;». Ξαφνικά «έπεσα πάνω» σε ένα κείμενο του Πασκάλ Μπρικνέρ (δημοσιευμένο τον Μάρτιο του 2003 στη γαλλική εφημερίδα «Liberation»). Ο τίτλος του: «Ευρώπη, ο χειρότερος εχθρός της Ευρώπης». «Το ξεχνάμε πολύ συχνά» - γράφει ο Μπρικνέρ - «ότι η σύγχρονη Ευρώπη δεν γεννήθηκε από τον ενθουσιασμό ενός καινούργιου ξεκινήματος, αλλά από την εξάντληση των εκατομβών. Χρειαζόταν η ολοκληρωτική καταστροφή του 20ού αιώνα ώστε η Γηραιά Ήπειρος να στραφεί προς την αρετή και να εκδηλώσει αυτόν τον πόθο προς την ειρήνη που σήμερα συγχέεται με τη λαχτάρα για το ξαπόσταμα. H Ευρώπη έχει γίνει ο χώρος όπου πρέπει κανείς να ζήσει καλά, να γίνει πλούσιος ει δυνατόν και να είναι περικυκλωμένος από πολιτισμικά αριστουργήματα. Μόλις όμως ξεσπά μια κρίση, η Ευρώπη παραλύει. Ένας φοβισμένος γίγαντας, έχει γίνει σήμερα ο Πόντιος Πιλάτος των εθνών. Εάν επιθυμεί όμως να υπάρχει ξανά ως «δύναμη» πρέπει να δημιουργεί στους πολίτες της τις πνευματικές συνθήκες που καθιστούν αναγκαία τη συγκρότηση μιας πολιτικής οντότητας και ενός δυνατού στρατού. Ταυτόχρονα η E.E. υποφέρει από το σύμπλεγμα του δανειολήπτη και του Πίτερ Παν, σε σχέση με τις ΗΠΑ. Προτιμάμε όμως να στενάζουμε παρά να δράσουμε. Πρέπει πάντως να επιλέξουμε: ή θα αποκτήσουμε τα μέσα της ανεξαρτησίας μας ή θα συνεχίσουμε να βρίζουμε σε κάθε ευκαιρία. Έτσι, συμπεριφερόμαστε ως τα παιδιά που εξεγείρονται ενάντια στους γονείς ακριβώς για να μην τους αποχωρίζονται ποτέ. Να συμφιλιώσουμε την Αμερική με τον κόσμο και την Ευρώπη με την Ιστορία, αυτό είναι το καθήκον μας. Ή θα βρούμε τις εκπολιτιστικές μας ικανότητες και την υπερηφάνειά μας ή θα υποπέσουμε σε θέση υποτέλειας χωρίς να το πάρουμε καν χαμπάρι», καταλήγει.
ΤΑ ΝΕΑ , 15/06/2004