Τρίτη, Ιουνίου 07, 2005

Ένα γράμμα από το Παρίσι

«Αγαπητέ "Υπάρχουμε, Συνυπάρχουμε;". Τη νίκη του Μιτεράν το 1981 την έζησα στην "ξενιτιά", εδώ στην Αθήνα. Όπως και την επικράτηση του Λεπέν το 2002. Μακριά, δηλαδή, από τη χώρα όπου γεννήθηκα, έζησα και τη "γαλλική επανάσταση" και τη γαλλική αντεπανάσταση. Το δημοψήφισμα της 29ης όμως ήθελα οπωσδήποτε να το ζήσω από κοντά. Δεν ήθελα να δω τις μαζικές γιορτές στη Βαστίλλη ή στα Ηλύσια Πεδία μόνο από την τηλεόραση. Ήθελα να είμαι εκεί. Γι' αυτό, αν και μπορούσα να ψηφίσω στο γαλλικό προξενείο στην Αθήνα, πήρα τη βαλίτσα μου και πήγα στο Παρίσι...
Με το που έφθασα στο σπίτι μου, μπήκα αμέσως στο νόημα. Οι "non-istes" (υποστηρικτές τού "όχι") επικράτησαν στο οικογενειακό τραπέζι. Ως θερμός "oui-iste" (υποστηρικτής του "ναι"), άρχισα να αισθάνομαι ξένος ανάμεσα στους δικούς μου. Προσπάθησα όμως να ακούσω τα επιχειρήματά τους: "Το Ευρωπαϊκό Σύνταγμα χαράζει στο μάρμαρο τον φιλελευθερισμό. Θέλουμε μια άλλη πολιτική". Όταν τους ρώτησα όμως τι εννοούσαν λέγοντας "άλλη πολιτική", τότε μου απάντησαν: "Σαν εκείνη του Τσάβεζ στη Βενεζουέλα"! "Πρέπει να προστατεύσουμε το γαλλικό κοινωνικό μοντέλο", ήταν ένα άλλο επιχείρημα. Κανείς όμως δεν μπορούσε να μου πει πώς θα το προστατεύαμε άμα καταψηφίζαμε το Ευρωπαϊκό Σύνταγμα και μέναμε με τη Συνθήκη της Νίκαιας. "Ας αργήσει η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση. Θέλουμε μια άλλη Ευρώπη". Ποια άλλη Ευρώπη όμως και από πού θα μας έρθει, αυτό ομολογώ πως δεν το έμαθα... Μπορεί να μοιραζόμουν μερικές από τις αντιρρήσεις τους για τη σημερινή ευρωπαϊκή πολιτική, αλλά διαισθανόμουν πως πίσω από τα επιχειρήματά τους υπήρχε ένας διάχυτος φόβος για την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση και μια εξιδανίκευση του γαλλικού μοντέλου ως το έσχατο καταφύγιο...
***
Την επομένη το βράδυ κοιτάζαμε όλοι μαζί τα αποτελέσματα στην τηλεόραση. Το "όχι" θριάμβευσε. "Κερδίσαααμε!", φώναξαν οι δικοί μου. Στη μικρή οθόνη εξηγούσαν πως τα λαϊκά στρώματα είχαν ψηφίσει μαζικά υπέρ του "όχι", ενώ η αστική τάξη υπέρ του "ναι". H Γαλλία ήταν πια μοιρασμένη στα δύο: "H πάνω Γαλλία και η κάτω Γαλλία". Κομμουνιστές, τροτσκιστές, ριζοσπαστικοί σοσιαλιστές και ακροδεξιοί λεπενιστές, όλοι μαζί, καμάρωναν για τη "λαϊκή εξέγερση", για το ότι "η Γαλλία τού μόχθου είχε κερδίσει τη Γαλλία της ελίτ". Μια ρητορική που μου θύμιζε τις μαύρες στιγμές του Μεσοπολέμου... «Πώς κατέληξαν έτσι οι διεθνιστές με τους οποίους μοίρασα τα εφηβικά μου χρόνια; " αναρωτήθηκα. "Όλοι στη Βαστίλλη! " φώναζε ο συμπαθητικός ταχυδρόμος τροτσκιστής ηγέτης, ο ίδιος που είχε κάνει την περίφημη αναφορά πλέον για τον "Πολωνό υδραυλικό"... Έτσι βιώνει τις πολιτικές μάχες το Παρίσι. Οι επαναστάσεις γιορτάζονται στη Βαστίλλη και οι αντεπαναστάτες στα Ηλύσια Πεδία. Ήμουν θλιμμένος που είχε κερδίσει το "όχι", αλλά χαιρόμουν που βρισκόμουν στο Παρίσι για να ζήσω αυτή την ιστορική στιγμή. Αποφάσισα λοιπόν να πάω στη Βαστίλλη.
Στη Βαστίλη όμως οι μάζες δεν κατέβηκαν. Υπήρχαν μόνο 2.000 άτομα στην πλατεία, δηλαδή λιγότερα και από τα μέλη της τροτσκιστικής οργάνωσης του ταχυδρόμου... Ακόμα και οι δικοί μου δεν πήγανε. Ούτε στα Ηλύσια Πεδία συγκεντρώθηκε κόσμος. Το "όχι" της 29ης Μαΐου δεν ήταν ούτε επανάσταση ούτε αντεπανάσταση. Όσο περνούσε η βραδιά, η αρχική αίσθηση του θριάμβου άφηνε τη θέση της σε μια αμήχανη σιωπή, σε ένα μούδιασμα. Φαινόταν σαν ο "αριστερός λαός", αφού είχε χαρεί για το δυνατό μήνυμα προς το "κατεστημένο", άρχισε να καταλαβαίνει τις πραγματικές δραματικές επιπτώσεις του "όχι". Σαν το παιδί που μετά τη ζαβολιά, αρχίζει και ντρέπεται για τον θρίαμβό του;
Με εκτίμηση
Μάρκο Γκαστίν, σκηνοθέτης»
Γκαζμέντ Καπλάνι για την αντιγραφή
ΤΑ ΝΕΑ , 07/06/2005

61 σχόλια:

πιτσιρίκος είπε...

Είναι αξιοπερίεργο που όλοι ξαφνικά αναζητούν τους διεθνιστές αριστερούς οι οποίοι τα τελευταία δεκαπέντε (και όχι μόνο) χρόνια έχουν δεχτεί όλη τη λάσπη του πλανήτη. Όλοι περιμένουν κάτι από αυτούς -δεν καταλαβαίνω τι- αλλά από τους εαυτούς τους έχουν σαφώς λιγότερες απαιτήσεις.

Το να μην κατεβαίνουν οι "μάζες" στο δρόμο δεν είναι απαραίτητα κακό. Δηλαδή αν είχε υπερισχύσει το "Ναι" θα έβγαιναν οι "μάζες" στο δρόμο; Το γεγονός πως δεν βγήκαν στο δρόμο μάλλον αποδεικνύει πως είναι συνειδητοποιημένοι πολίτες και όχι "μάζες".

Το παιδί μετά τη ζαβολιά ίσως να ντρέπεται για τον θρίαμβό του αλλά η παρομοίωσή σας είναι ατυχής. Αυτό που ξεχωρίζει τα παιδιά από τους μεγάλους είναι η ευθύνη. Τα παιδιά δεν έχουν, οι ενήλικες πολίτες έχουν. Παίρνουν την απόφαση, παίρνουν και την ευθύνη.

(ήμουν και είμαι υπέρ του "ναι")

Μανώλης είπε...

Σημαντικό άρθρο του Γιώργου Καρατζαφέρη (σ.σ. προς αριστερούς συναγωνιστές, συντρόφους και συμμάχους)

Η Γαλλική Επανάσταση ΄΄μπολιάζει΄΄ με το ΟΧΙ της ολόκληρη την Ευρώπη. Οι ΛΑΟΙ γυρίζουν την πλάτη στους αλαζόνες εξουσιαστές των Βρυξελλών.
Οι ΄΄Λαϊκοδημοκράτες΄΄ και η ΕΛΙΤ των σοσιαλιστών κατακεραυνώθηκαν από το πανίσχυρο ΡΕΥΜΑ του ΟΧΙ.
Οι θεσμοί μιας ΄΄ΠΡΟΚΑΤ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ΄΄ όπου ο λαός ψηφίζει άπαξ και εν συνεχεία ο άρπαξ της ψήφου του την χρησιμοποιεί απολύτως ΙΔΙΟΤΕΛΩΣ τρίζουν.
Το όραμα μιας πλατιάς δημοκρατίας με παρόντες τους λαούς σε κάθε θέμα αιχμής που προσδιορίζει τις τύχες τους, όπως και τη προοπτική του ΕΘΝΟΥΣ, τους φαντάζει ως πανίσχυρο κίνητρο για εντατικοποίηση του αγώνα.
Δεν είναι τυχαίο ότι οι Αξιωματούχοι του συστήματος ΕΥΡΩΒΟΥΛΕΥΤΕΣ της Γαλλίας είχαν ψηφίσει κατά 64% ΝΑΙ, ενώ ο Λαός απάντησε ΟΧΙ με 55%. Ενώ στην Ολλανδία η αντίθεση της λαϊκής κυριαρχίας και των ΒΟΥΛΕΥΤΩΝ ήταν πιο χτυπητή. 82% των ΕΥΡΩΒΟΥΛΕΥΤΩΝ είχαν ψηφίσει ΝΑΙ. Οι Ολλανδοί όμως είπαν ΟΧΙ κατά 62%.
Το ίδιο και στην Ελλάδα. Τα δυο κόμματα, όπως είπε ο επικεφαλής των ΕΥΡΩΒΟΥΛΕΥΤΩΝ της ΝΔ κ. Γιάννης Βαρβιτσιώτης, κατέχουν το 90% και ως εκ τούτου το Δημοψήφισμα δεν είναι απαραίτητο. Η έρευνα της OPINION έδειξε ότι ένα ανάλογο Δημοψήφισμα στην Ελλάδα θα είχε τα ίδια αποτελέσματα με την Γαλλία.
Ο πανικός του κ. Καραμανλή και του κ. Παπανδρέου υποστηρικτές του ΝΑΙ στο Ευρωσύνταγμα (όπως εξ' άλλου και στο σχέδιο ΑΝΑΝ) διογκούται. Η δυσαρμονία κοινής γνώμης και των μεθοδευμένων αποφάσεών τους είναι πασιφανής. Αν δεν τολμούν ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ, ας τολμήσουν ΕΚΛΟΓΕΣ. Το έπραξε πριν απ' αυτούς ο εταίρος τους κ. Σρέντερ. Ας το τολμήσουν και αυτοί.
Το Ευρωπαϊκό ΟΧΙ τούς περιμένει στην Κάλπη. Όπως κι αν στηθεί. Όποτε κι αν στηθεί.

(ΠΗΓΗ: ΆΛΦΑ ΕΝΑ, HTTP://WWW.ALPHA1.GR)

Μαύρο πρόβατο είπε...

Ανήκω στη μικρή μειοψηφία των αμερικανών διανοουμένων που πιστεύουν οτι ο τρόπος ζωής που συνεπάγεται ο ευρωπαϊκός πολιτισμός, είναι το (καλό) μέλλον όλης της ανθρωπότητας (βλέπε πχ το βιβλίο μου «Το ευρωπαϊκό όνειρο ή πώς η Ευρώπη υποκαθιστά σιγά-σιγά την Αμερική στο φαντασιακό μας»). Εχω γίνει γνωστός από τα δοκίμιά μου που πραγματεύονται πλευρές αυτού του μέλλοντος: το τέλος της εργασίας, τη χρήση του υδρογόνου για παραγωγή ενέργειας κτλ.

Φίλοι και αντίπαλοι με προσδιορίζουν ως τυπικό δείγμα της φιλελεύθερης διανόησης της ανατολικής ακτής, ενώ οι αναφορές μου στο μεγαλειώδες «κομμουνιστικό μανιφέστο», με έχουν καταστήσει όχι ιδιαίτερα συμπαθή στη «ζώνη της Βίβλου» που ζώνει την πατρίδα μου.
...
Φυσικά υποστήριξα με πάθος το εγχείρημα του Ευρωσυντάγματος. Εγραψα για να πείσω τους φίλους ευρωπαίους, που το έβλεπαν με σκεπτικισμό.
Θεώρησα φυσικό να βρίσκομαι στο Παρίσι το Μάη (και όχι απλά γιατί αν αξίζει να βρίσκεται κανείς σε μια πόλη το Μάη, αυτή είναι το Παρίσι – λατρεύω εξίσου τη Νέα Υόρκη), για να παρακολουθήσω από κοντά αυτό το κρίσιμο τεστ για το προχώρημα της Ευρώπης.
Το αποτέλεσμα δεν ήταν βέβαια αυτό που θα ψήφιζα. Ωστόσο, από παράδοση δύσπιστος στις πρώτες εντυπώσεις, άρχισα την προσπάθεια να αναλύσω το περιβόητο «μύνημα» της λαϊκής ψήφου. Να λοιπόν κάποιες πρώτες σκέψεις:

Προφανώς η ακροδεξιά έκανε τη δουλειά της, κινητοποιώντας τα εθνικιστικά και ξενόφοβα αισθήματα σ’έναν πληθυσμό που βυθίζεται όλο και περισσότερο στην ανεργία ,τη φτώχια και τον αποκλεισμό από την κοινωνική ζωή. Σε αυτούς επέσεισε και το φάσμα της επέλασης ενός κύματος μεταναστών με φτηνή εργατική δύναμη, των μουσουλμάνων κτλ.
Τίποτα το πρωτόγνωρο μέχρι εδώ.

Αντίθετα, μου κίνησε το ενδιαφέρον η σοσιαλιστική ψήφος, στο βαθμό που υποδηλώνει οτι (αυτό που αποκαλώ) το ευρωπαϊκό όνειρο, όχι μόνο δεν κινδυνεύει να εκλείψει, αλλά μπάινει ίσως σε μια νέα φάση ωριμότητας. Η πλειονότητα των σοσιαλιστών δηλώνει οτι καταψήφισε το ευρωσύνταγμα γιατί φοβάται οτι βασίζεται υπερβολικά στο αγγλοαμερικανικό μοντέλο της αγοράς: το φιλελεύθερο, αδίστακτο και εγωιστικό μοντέλο. Και οτι υποβαθμίζει την κοινωνική συνοχή της Ευρώπης και τις αξίες που τρέφουν το ευρωπαϊκό όνειρο: την πολιτιστική πολυμορφία, την ποιότητα ζωής, τη διατήρηση του κοινωνικού ιστού, τη διαρκή ανάπτυξη, το σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα, και τελικά, την ειρήνη.

Από τη μεριά μου πιστεύω οτι το προτεινόμενο ευρωπαϊκό σύνταγμα ενσωματώνει τις αξίες αυτές.
Ωστόσο αυτό που συνέβη είναι θεμελιώδους σημασίας. Η ψήφος των Γάλλων και των Ολλανδών σηματοδοτεί την απαρχή της «ευρωποποίησης» στη βάση: στο οικογενειακό τραπέζι, στα καφέ, στα εργοστάσια και τα γραφεία, στο δρόμο.
Εδώ και πάνω από πενήντα χρόνια, η ευρωπαϊκή ενοποίηση υπήρξε το πεδίο όπου αποκλειστικά «έκαναν παιχνίδι» οι ηπειρωτικοευρωπαϊκές ελίτ.
Οσο και να διαφωνώ με την ψήφο αυτή, διαπιστώνω οτι αυτή μετατρέπει το παιχνίδι σε λαϊκό σπόρ. Είναι δύσκολο να διανοηθεί κανείς πόσο βαθύς είναι ο μετασχηματισμός αυτός.
Δεκάδες εκατομμύρια πολίτες μελέτησαν το κείμενο, υπογράμμισαν τα εδάφιά του, αναρωτήθηκαν για τη σημασία τους.

Φυσικά μένει να αποδειχτεί το κατά πόσον αυτός ο ενθουσιασμός δε θα μείνει σε μια πολιτική οξύτητα, αλλά θα εξελιχτεί σε μαζική πολιτική συνείδηση. Η ευθύνη των σοσιαλιστών, συνδικαλιστών και ηγετών της «πολιτικής κοινωνίας» (ή όπως λέγαμε κάποτε, του μαζικού κινήματος) που τάχθηκαν υπέρ του «όχι» είναι μεγάλη σε ο,τι αφορά αυτή την εξέλιξη προς ένα βαθύτερο ευρωπαϊκό πολιτικό πρόγραμμα.

Κατά τη γνώμη μου άλλωστε, δεν μπορούμε πλέον να γυρίσουμε πίσω: ή ένα τέτοιο πολιτικό πρόγραμμα θα διαμορφωθεί σύμφωνα με τις ελπίδες των γάλλων και των ολλανδών , ή το μέλλον των παιδιών τους χάριν των οποίων καταψήφισαν αυτό υο κείμενο, κινδυνεύει.

Τέλος, ας είμαστε υπομονετικοί: πριν να κηρύξουμε, μετά την ψήφο των γάλλων και των ολλανδών, «το τέλος της θαυμαστής ευρωπαϊκής πολιτικής εμπειρίας», ας θυμηθούμε οτι για να κατισχύσει το αμερικανικό σύνταγμα που ένωσε τόσες και τόσο διαφορετικές πολιτείες, χρειάστηκε μια εκατονταετία και μερικοί αιματηροί εμφύλιοι.

Αυτά περίπου αναφέρω και σε άρθρο μου που δημοσιεύεται σήμερα στη Λιμπερασιόν.

Jeremy Rifkin

Και για την αντιγραφή,
Μαύρο πρόβατο που διαφωνεί σε πολλά μαζί του, αλλά του αναγνωρίζει οτι δεν είναι ο idiot utile κανενός...

Gazmend Kapllani είπε...

Αγαπητοί φίλοι σας ευχαριστώ για τα σχόλια, τα μηνύματα και τα κείμενα που αποστείλατε. Μερικές από τις παρατηρήσεις του «Πιτσιρίκο» πρέπει να πω πως δεν μπόρεσα να τις καταλάβω καλά. Μπορεί η αδυναμία να είναι δική μου και σε αυτό ίσως συνηγορεί και η φυσική μου κούραση . Δεν κατάλαβα π.χ. την φράση
«Είναι αξιοπερίεργο που όλοι ξαφνικά αναζητούν τους διεθνιστές αριστερούς οι οποίοι τα τελευταία δεκαπέντε (και όχι μόνο) χρόνια έχουν δεχτεί όλη τη λάσπη του πλανήτη. Όλοι περιμένουν κάτι από αυτούς -δεν καταλαβαίνω τι- αλλά από τους εαυτούς τους έχουν σαφώς λιγότερες απαιτήσεις».
Ποιοι «διεθνιστές αριστεροί» έχουν δεχτεί τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια όλη την λάσπη του κόσμου; Εάν πρόκειται για αριστερούς που στήριζαν τα σταλινικά καθεστώτα και αμέσως μετά την πτώση αυτών των καθεστώτων αντικατέστησαν το σύνθημα «Προλετάριοι όλου του κόσμου ενωθείτε» με το «εθνικιστές όλων των χώρων ενωθείτε» τότε μπορώ να πω πως καλώς έχει ασκηθεί κριτική – και σκληρή -εναντίον τους. Εάν πρόκειται για αριστερούς που λένε πως για την σφαγή της Σρεμπρένιτσα δεν φταίει ο Μιλόσεβιτς αλλά ο Μπλέρ, τότε καλώς έχουν δεχθεί σκληρή κριτική. Ένα πρόκειται για αριστερούς που χάρηκαν για τον θάνατο των «φονιάδων των λαών Αμερικανών» στους Δύδιμους Πύργους, τότε καλώς έχει ασκηθεί κριτική – και σκληρή εναντίον τους. Εάν πρόκειται για αριστερούς που βρίσκουν το μοντέλο του «αριστερού ηγέτη» στον Φίντελ Κάστρο ή στον Ούγκο Τσάβεζ τότε καλώς έχουν δεχθεί σκληρή κριτική.
Πώς να μην αναρωτηθείς άραγε για τον διεθνισμό των αριστερών όταν η φράση «Πολωνός υδραυλικός» είναι «δημιούργημα» της («άκρας») αριστεράς και όχι της άκρας δεξιάς; Πώς να μην αναρωτηθείς για τον διεθνισμό της αριστεράς όταν το λεξιλόγιο και η επιχειρηματολογία δεν διαφέρει δομικά από εκείνη της άκρας δεξιάς;
Εάν όμως με λάσπη εννοεί κανείς το δηλητήριο που εκτοξεύουν μορφώματα σαν τη Lega Nord ενάντια στους κομμουνιστές, ζητώντας την εξίσωση του Μάρξ με τον Χίτλερ (πολύ ωραίο το σημερινό άρθρο του Μιτσό) τότε ναι, τότε δεν πρόκειται απλώς για λάσπη αλλά για κάτι πολύ πιο επικίνδυνο. Εγώ συμφωνώ πως με «Το να μην κατεβαίνουν οι "μάζες" στο δρόμο δεν είναι απαραίτητα κακό» αλλά εκείνοι που υπέρ του «όχι» τις κάλεσαν να κατέβουν στον δρόμο και εκείνες «αρνήθηκαν». Την επισήμανση του Γκαστίν την βρίσκω, πολιτικά, κέραιη (όχι μόνο για όσους λαϊκίζοντας στο υπέρτατο βαθμό μιλούν για «γαλλική επανάσταση»). Φαίνεται πως η ματιά του σκηνοθέτη στα πολιτικά γεγονότα είναι πολύ σημαντική και αποκαλυπτική.
Από εκεί και πέρα ελπίζω ο ίδιος ο Γκαστίν να βρει λίγο καιρό για να απαντήσει στις υπόλοιπες ενστάσεις και παρατηρήσεις.
Όσο για τα δυο δημοσιευμένα κείμενα, είναι και τα δυο πολύ σημαντικά. Επειδή το ένα εξ αυτών αποτελεί μετάφραση, στο επόμενο μήνυμα οι γαλλόφωνοι συγκάτοικοι του blog θα μπορούν να βρουν το πλήρες κείμενο του Rifkin. Εγώ έχω υπογραμμίσει μερικά χωρία που μου φαίνονται άκρως ενδιαφέροντα (μερικά από τα οποία δεν τα είδα στην μετάφραση).
ΥΓ. Ευχαριστώ τον Μαύρο Πρόβατο για τον κόπο του να μεταφράσει αποσπάσματα από το κείμενο του Jeremy Rifkin. Είναι πραγματικά ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο και βοηθά τα μέγιστα στην συνέχεια της συζήτησης. Καλό βράδυ σε όλους.

Gazmend Kapllani είπε...

Το άρθρο του Jeremy Rifkin στη “Liberation”
Gare aux premières impressions... surtout lorsqu'il s'agit du débat européen. Certes, les Français et les Néerlandais ont porté un coup considérable à la perspective d'une nécessaire Constitution pour l'Europe, faisant vaciller le rêve européen. Mais ces votes dévoilent un schéma complexe, comme c'est généralement le cas en matière de politique européenne.
De toute évidence, l'extrême droite est parvenue à mobiliser le sentiment nationaliste et hostile aux immigrés, en faisant planer le spectre d'une main-d'oeuvre étrangère bon marché, et les fâcheux assauts d'une vague de musulmans. Jusque-là, rien de très inédit.
Le vote socialiste, en revanche, m'intéresse davantage, particulièrement en France, dans la mesure où il suggère que le rêve européen, loin d'être éclipsé, est peut-être en train d'entrer dans une nouvelle phase de maturation, avec les profondes implications que cela suppose pour l'avenir de l'Europe. Nombre de socialistes français déclarent avoir voté non à la Constitution, non par défaitisme, mais parce qu'ils privilégient au contraire la vision d'une Europe plus unifiée. Et parce qu'ils craignent que la Constitution ne s'appuie sur le modèle de marché anglo-américain : libéral, sans scrupule, et prompt à faire cavalier seul. Ce, au détriment d'une économie cohésive, à vocation plus sociale, et nourrie des valeurs qui fondent le rêve européen : la diversité culturelle, la qualité de vie, le maintien d'un tissu social adéquat, le développement durable, le respect des droits de l'homme, et enfin, la paix.
Je crois pour ma part que le traité, tant dans son préambule que dans le corps du texte, est sans ambiguïté sur le fait que l'engagement de l'Europe dans une économie sociale de marché est inscrit dans la pierre, ce qui constitue à la fois le coeur et l'âme de l'expérience politique européenne. La charte des droits fondamentaux, véritable noyau de la nouvelle Constitution, est un hymne au rêve européen et aux principes inclus dans le modèle d'économie sociale de marché.
Néanmoins, quelque chose de tout à fait fondamental s'est produit. Le vote des Français et des Néerlandais marque le début de l'européanisation de la politique, et particulièrement au niveau de la base : autour de la table familiale, dans les cafés, dans les usines et les bureaux, et enfin dans la rue. La France, notamment, s'est transformée en une énorme salle de classe dédiée à l'avenir de l'Europe. J'y étais. Aux premières loges. La passion, l'engagement, l'implication personnelle. Des millions de citoyens français débattant sans considération de classe ou de génération, depuis le centre cosmopolite de Paris jusqu'aux régions les plus reculées.
Pendant près de cinquante ans, l'Union européenne aura été le terrain de jeux exclusifs de l'élite continentale. L'opinion a rarement été invitée à participer à la discussion.
Or, l'ensemble des citoyens français et néerlandais a attrapé la balle au vol, faisant de la politique européenne un sport populaire, et même si je désapprouve les résultats du vote sur la Constitution, je dois admettre que les opinions française et néerlandaise ont fait de la politique européenne un sujet excitant. Il est difficile de saisir toute la profondeur de cette transformation. Des dizaines de millions de citoyens penchés sur la lecture de la Constitution, soulignant des passages, discutant de leur signification. En France, 70 % des électeurs se sont rendus aux urnes, plus que pour n'importe quelle élection nationale.
La question est maintenant de savoir si cet enthousiasme correspondait juste à une décharge de frustration politique, comme l'ont suggéré certains analystes, ou s'il faut y voir au contraire les premiers frissons d'une conscience politique de masse. De nombreux socialistes, syndicalistes et leaders de la société civile, ont prétendu avant le vote qu'un non déboucherait sur un vaste débat trans-européen visant à faire progresser l'économie sociale de marché et à promouvoir une Union renforcée, capable de se hisser à la hauteur du formidable rêve européen. Ceux-là ont persuadé des millions d'électeurs de voter non, en anticipant sur un possible dialogue. En supposant qu'ils aient été de bonne foi, l'on doit désormais s'attendre à un débat politique animé et soutenu, ainsi qu'à une mobilisation sociale portée par l'esprit du 29 mai, en faveur d'un programme politique européen plus creusé. Toutefois, si le vote en faveur du non s'apparentait davantage à une manoeuvre, à un positionnement stratégique répondant aux intérêts de tels groupes ou partis, voire à ceux de tel ou tel leader politique, alors il ne faudra pas s'étonner si le dialogue européen faiblit très rapidement.
De mon point de vue, maintenant que les Français et les Néerlandais ont véritablement plongé, pour la première fois, dans la politique européenne, il y a peu de chances pour qu'ils fassent machine arrière ¬ même s'il est avéré que certains groupes ou chefs politiques ont bien tenté de manipuler l'électorat au profit de leur camp. Les raisons de mon optimisme sont les suivantes. Maintenant qu'ils ont dit non à la Constitution européenne, les Français et les Néerlandais se retrouvent dans une situation de vide politique intenable. A partir de là, vers où aller ? Les Français et les Néerlandais croient-ils réellement que, grâce à un retour à la case nationale, leurs enfants puiseront bonheur et prospérité dans l'univers confiné de leurs petits réservoirs territoriaux... ou vaut-il mieux leur offrir de vastes et nouvelles opportunités de vivre le rêve européen sur un continent en pleine expansion ? Cela dit, si de nombreux parents français et néerlandais ont voté non pour s'assurer qu'une Europe plus large et mieux intégrée restera fidèle aux principes de l'économie sociale de marché, il leur faut alors moduler le programme politique européen de manière à donner corps à leurs espoirs. Mais, si les partisans du non n'assument pas leur décision en proposant une vision plus forte de l'Europe, les dégâts causés par le vote du 29 mai ne concerneront pas seulement la Constitution, mais l'avenir de leurs enfants.
Finalement, avant de réduire prématurément le vote négatif des Français et des Néerlandais au «début de la fin d'une formidable expérience politique européenne», gardons à l'esprit qu'il aura fallu à l'Amérique près d'une centaine d'années, assorties de quelques guerres civiles sanglantes, avant que notre Constitution nationale soit totalement acceptée par les citoyens des divers ¬ et même très divers ¬ Etats. Un jeu dont le mot d'ordre est... patience.
Jeremy Rifkin
(Traduit de l'anglais par Bérangère Erouart)
Dernier ouvrage paru : Rêve européen, ou comment l'Europe se substitue peu à peu à l'Amérique dans notre imaginaire (Librairie Arthème Fayard, 2005).

πιτσιρίκος είπε...

Αγαπητέ Γκαζμέντ η συζήτηση έχει ξαναγίνει. Όσο για τη λάσπη, θα έπρεπε να γνωρίζεις πως δεν κάνει διακρίσεις-απλώνεται. Σε "λάσπη" αναφέρθηκα, εσύ μιλάς για "κριτική" και βγάζεις διδακτικό λόγο με τα αυτονόητα (Μιλόσεβιτς, Πύργοι κτλ). Είμαι σαφής νομίζω. Εγώ απευθύνθηκα στον κύριο που έγραψε το άρθρο. Νομίζω πως οι υπόλοιποι το αντελήφθησαν. Μιας όμως και θέτεις το ερώτημα και μιας και έχουμε ανάγκη την ψήφο των αριστερών για το "ΝΑΙ" -και θα την έχουμε ξανά στο μέλλον- θα σου απαντήσω αλλιώς. Φτιάξε μια Αριστερά όπως την αντιλαμβάνεσαι εσύ. Μπορείς και να τη ζωγραφίσεις. Βρες τα χαρακτηριστικά της και κάνε την περιγραφή της. Πρόσεξε όμως γιατί υπάρχει ο κίνδυνος να σου βγει νεοφιλελεύθερη. Αν σου βγει νεοφιλελεύθερη, το πρόβλημα δεν είναι στην Αριστερά -είναι αλλού. Και μια τέτοια Αριστερά, όταν θα την χρειαστείς (-ούμε), απλά δεν θα υπάρχει. Έτσι απλά.

takis Kampylis είπε...

Oυπς τι γινεται εδω...Για οσους διάβαζαν Λούκυ Λούκ να τους θυμίσω το ονειρο για το "μεγάλο τραπέζι" στο οποίο θα μεταμορφωνονταν οι ΗΠΑ με τον τηλέγραφο...Με λίγα λόγια(ισως ο πιτσιρίκος αυτο εννοεί).

πιτσιρίκος είπε...

Στρογγυλό θα είναι το τραπέζι κύριε Καμπύλη; (με λιγότερα)

takis kampylis είπε...

Στο Λουκυ Λουκ ηταν μακρόστενο(με λιγα λιγότερα)

πιτσιρίκος είπε...

. (θα κάνετε μυτούλα;)

Καμπύλης Τάκης είπε...

?

y0 είπε...

Καλησπέρα,
μήπως θα ήταν καλό να μπορώ να σου στείλω απλά ένα email,όταν θέλω να σου κοινοποιήσω κάτι, που ίσως να μην ταιριάζει στα επίκαιρα θέματα του μπλοκ σου;
Σου έστειλα χθες ένα σχόλιο στο κείμενο περί περί του αν νιώθεις αλβανός ή έλληνας, αλλά κάτι σεντόνια αυτού του είδους βαραίνουν πολύ και είναι και ανεπίκαιρα.
Γι αυτό προτείνω να στα στέλνω στην προσωπική σου διεύθυνση, οπότε εσύ να κρίνεις τη δημοσίευση τους.
Συγχαρητήρια για τα κείμενά σου, που μου προκαλούν μια ψιλοξεχασμένη αισιοδοξία σε σχέση με τον πολιτικό λόγο στην Ελλάδα.
y0

Gazmend Kapllani είπε...

Αγαπητέ «Πιτσιρίκο» δυστυχώς
1. δεν είναι τόσο αυτονόητα αυτά: Μιλόσεβιτς, Δίδυμοι Πύργοι κτλ (αν διαβάζεις την «Δημοκρατία της Συγκίνησης» του Ανδρέα Πανταζόπουλου και το «Καλά να πάθουν» του Μανώλη Βασιλάκη θα το διαπιστώσεις ιδίοις όμασι.…
2. Δεν σκοπεύω να φτιάξω καμία αριστερά γιατί οι φιλοδοξίες μου είναι πολύ πιο ταπεινές. Εγώ απλώς ιστορίες θέλω να αφηγούμαι, αυτό μου φθάνει.
3. Όπως έχεις παρατηρήσει, δεν έχω πει ποτέ πως είμαι αριστερός. Είναι βαριά λέξη και ευθύνη.Ξέρω μόνο πως δεν θα έφθανα ποτέ στο σημείο να πανηγυρίσω μαζί με ακροδεξιούς σαν τον Λεπέν. 4. Εάν μιλώ για σταλινική, εθνικιστική, λαϊκίστικη, κοινοτιστική αριστερά αυτό συμβαίνει διότι την έχω δοκιμάσει (την χειρότερη εκδοχή της βέβαια). «Σε γνωρίζω από τη όψη» που λέμε.
5. Να είσαι εθνικιστής πουλώντας διεθνιστικά συνθήματα το βρίσκω πιο επικίνδυνο από το να είσαι «καθαρόαιμος εθνικιστής».
6. Θυμάσαι έναν ανώνυμο τύπο με τον οποίο είχα πλακωθεί (έφταιγα και εγώ αρκετά) στο blog του Μιχάλη. Από επιστημονικό ενδιαφέρον ξανακοίταξα τα «μανιφέστα» που είχε γράψει. Αυτός αυτοπροσδιοριζόταν ως αριστερός. Εγώ δεν μπορούσα να βρω την διαφορά ανάμεσα στο κήρυγμά του και εκείνο του Καρατζαφέρη (που μας έστειλε ο Μανώλης).
7. Μιλώντας με πολλούς φίλους στην Γαλλία, έχω πειστεί πως αυτοί που ψήφισαν «όχι» στην πλειοψηφία τους δεν είναι εθνικιστές και ούτε ρατσιστές (αναθεωρώ την προηγούμενη θέση που είχα διατυπώσει μετά το δημοψήφισμα) . Γι’αυτό και βρίσκω το άρθρο του Γκαστίν πολύ χρήσιμο, γιατί επισημαίνει μια πολύ σημαντική διάσταση: τον σκεπτικισμό με τον οποίο «έζησαν» και είδαν αρκετοί από τους «non-istes» την ίδια τους την επιλογή…

Αγαπητέ yO. Πήρα το κείμενό σας. Είναι καταπληκτικό! Συγχαρητήρια και σας ευχαριστώ πάρα πολύ που μου το στείλατε. Θέλω να συνεχίσουμε την αλληλογραφία μας. Και επίσης θέλω να σας ρωτήσω εάν μπορώ να το χρησιμοποιήσω (να το δημοσιεύσω στην στήλη μου π.χ. ή στο βιβλίο που ετοιμάζω). Σας είμαι πολύ ευγνώμων για τα καλά σας λόγια. Θα τα πούμε σύντομα

πιτσιρίκος είπε...

Γκαζμέντ λυπάμαι που σου έχω δώσει την εντύπωση καθυστερημένου. Μανώλη Βασιλάκη; Εγώ πάντως δεν σε έβρισα.
(Επίσης να διαβάζεις τι γράφει ο άλλος. Εγώ δεν είπα ποτέ πως είσαι αριστερός, ούτε σου ζήτησα να φτιάξεις Αριστερά. Λυπάμαι που δεν κατάλαβες τι έγραψα. Πιο απλά δεν μπορώ. Επίσης ο διδακτισμός δεν είναι καλός σύμβουλος του δημοσιογράφου -ούτε και κανενός άλλου βέβαια.)

Gazmend Kapllani είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.
Gazmend Kapllani είπε...

Αγαπητέ «Πιτσιρίκο» δυσκολευόμαστε να συνεννοηθούμε. Αναλαμβάνω εγώ την ευθύνη της παρεξήγησης. Σεμνότης και ταπεινότης uber alles. Συμφωνώ ότι «ο διδακτισμός δεν είναι καλός σύμβουλος του δημοσιογράφου - ούτε και κανενός άλλου βέβαια». Και επαυξάνω. Ευχαριστώ και καλό βράδυ.

YG. Επέτρεψέ μου μια μόνο παρατήρηση. Θα σου ήμουν πολύ ευγνώμων εάν μπορούμε να αποφύγουμε φράσεις του τύπου «Λυπάμαι που σου έχω δώσει την εντύπωση καθυστερημένου. Μανώλη Βασιλάκη; Εγώ πάντως δεν σε έβρισα». Είμαι ευγνώμων στον καθένα που γράφει σε αυτό το blog – γιατί του δίνει λόγο ύπαρξης (ειδικά σε σένα Πιτσιρίκο που ήσουν από τους πρώτους και καλύτερους συνομιλητές μου) αλλά δεν θέλω να γίνει το blog ένας χώρος προσωπικής αντιπαράθεσης.

πιτσιρίκος είπε...

Έχεις δίκιο Γκαζμέντ - συγνώμη. Ο Β. την πέφτει στον Σ. και τον Τ., ενώ δεν του ξεφεύγουν ο Ν. και ο Λ. Η άποψη του Β. για τον Γ. με βρίσκει αντίθετο και στο σημείο που αναφέρεται στον Π. και στον Δ. κόντεψα να πάρω τους δρόμους. Για να μην αναφερθώ στη θέση του Φ. και του Ρ. που δικαιώνουν τον Χ.

gazikap είπε...

:))))

Gazmend Kapllani είπε...

Παρ’όλα αυτά επιμένω στην προηγούμενη παράκληση. Ξέρω τι σας λέω, ακούτε και εμένα τον φτωχό μετανάστη μια φορά)))

πιτσιρίκος είπε...

(Καταλάβαμε, καταλάβαμε.)

Μαύρο πρόβατο είπε...

Φίλε Γκαζμέντ, χαίρομαι απεριόριστα που άλλαξες θέση για το τι είναι η μεγάλη μάζα των υποστηρικτών του γαλλικού "όχι", και λυπάμαι που δεν κατόρθωσα να σε πείσω εγώ για την τωρινή σου άποψη.
Για τα υπόλοιπα τάπαμε, τα ξανάπαμε, να μην τα ξαναλέμε.
Μόνο μια εθελοντικά προβοκατόρικη ερώτηση προς τον (καλό) σκηνοθέτη Γκαστίν και προς εσένα που προφανώς προσυπογράφεις: με τον ...Τσάβες, τι πρόβλημα έχετε;;;

Gazmend Kapllani είπε...

ΠΡΟΣ ΤΟΝ Υ0

Ξέχασα να σας δώσω το προσωπικό μου e-mail: gazikap@hotmail.com
Περιμένω το μήνυμά σας.

Gazmend Kapllani είπε...

Το ότι δεν «είναι εθνικιστές» δεν σημαίνει πως δεν έπεσαν θύματα ή πείστηκαν από μια αριστερίστικη (κυρίως) ρητορική που εμπεριείχε μπόλικο εθνικισμό, ρατσισμό, ξενοφοβία και θεωρίες συνωμοσίας. Η αντίδρασή των “non-istes” δείχνει μια φοβερή (ιδεολογική) σύγχυση η οποία πολύ εύκολα μπορεί να μετατραπεί σε εθνικισμό και ρατσισμό. Είμαι σαφής νομίζω…
Όσο για τον Chavez, όπως έλεγε και ο θετός πατέρας μου ο Σβέικ (ο οποίος ήταν ένας idiote utile, γιατί οι idiote inutiles συνήθως έχουν γοητευτικά ψευδώνυμα και δεν λένε ποτέ την άποψή τους με το όνομα και το επώνυμό τους) ευπειθώς αναφέρω πως δεν τον ξέρω προσωπικά τον άνθρωπο και ούτε μου έχει κάνει ποτέ κακό ούτε σε τούτον εδώ ούτε στον άλλο κόσμο. Και από όσο γνωρίζω το ίδιο ισχύει και για τον Γκαστίν. Κατόπιν τούτου μερίδιο της απάντησης μπορείς να βρεις στην παρακάτω διεύθυνση: http://www.opendemocracy.net/debates/article-3-33-2319.jsp

πιτσιρίκος είπε...

σφε Μ. Π. και φίλε Γ. Κ. θα σας παρακαλούσα να μην αναφέρεστε σε ονόματα. Μπορεί να μπει ο Τ. στο μπλογκ του Γ. και να έχουμε προσωπικές αντιπαραθέσεις. Αλήθεια για τον Λ. τι γνώμη έχετε; Είναι στη ίδια κατηγορία με τον Τ. και τον Κ. ή εντοπίζετε κάποιες διαφορές; Συγνώμη τώρα αλλά ήρθε η Ν.

Μαύρο πρόβατο είπε...

Συμπαθέστατος ο Λ. σφε π. Αλλά τι να σου κάνει όταν καλείται να λύσει προβλήματα που αλλού έχουν λυθεί από αιώνες, όντας υπό το καθεστώς των ιμπεριαλιστικών μηχανισμών απομύζησης που δεν έχουμε ματαδεί ανά τους αιώνες... Τα ίδια ισχύουν για όλη την Λ.Α. που σιγοβράζει τα τελευταία χρόνια.

Εγώ πάντως το δίδαγμα που βγάζω από τον Τ. τον Κ. και τον Λ. μαζί, είναι οτι αν δεν πας για τα πολλά δε θα πάρεις ούτε λίγα.

Εικονοπλάστης είπε...

Μια προσωπική μου ανησυχία σε σχέση με τη συζήτηση περί Ευρώπης, έχει να κάνει με την αναγνώριση της ιδιαίτερης σημασίας των μικρών γλωσσικών κοινοτήτων, όπως και των υπερ άνω συνόρων ευρωπεριοχών.
Το ευρωπαικο μοντέλο πρέπει να είναι εφαρμόσιμο στην πιο «δύσκολη» περιοχή της Ευρώπης, τα βαλκάνια:
Αυτό που μέχρι πριν από 100 περίπου χρόνια ήταν ένα πολύχρωμο και ανομοιογενές μεγάλο υφαντό, μοιράστηκε σε κομμάτια από τα οποία γίνανε 4/5 «κουστούμια»
Το κουστούμι «Ελλάδα»,όπως και όλα τ άλλα εθνικά κουστουμια
προσπαθούν από τότε να κρύψουν (εξαλείφουν και καταπατάνε) εξ ορισμού τις ιδιατερότητες των συνοριακών τους (και όχι μόνο) περιοχών.
Με μπαλώματα, μάκρυμα στα μανίκια, στένεμα στα μπατζάκια, κορσέδες από μέσα για να μην ξεχύνονται οι κοιλιές, τη μια ξεβάφοντας με χλωρίνη χρώματα και σχέδια στην πλάτη, επιχρωματίζοντας από την άλλη το πέτο, η κρατική μηχανή προσπαθεί απεγνωσμένα να ενιαιοποιήσει τα ανομοιογενή του χαρακτηριστικά, να το κάνει να «δείξει πιο δικό μας».
Είναι νομίζω άβολα και κακοραμένα όλα ανεξαιρέτως τα εθνικά κουστούμια στα Βαλκάνια.
Και δυστυχώς το μέλλον της Ευρωπης δεν φαίνεται να θέλει να αναγνωρίσει ότι είναι ώρα να αλλάξουμε πατρόν. Με όλους αυτούς τους εθνικοφασίστες που παίρνουν τα πάνω τους, με όλη την ξενοφοβική υστερία γύρω μας, είναι πολύ δύσκολο να ξανασυντεθεί ένα ενιαίο υφαντό από τα πλέον 7 κομμάτια του, φαντάζει αλλά νομίζω ότι είναι αδιαμφισβήτητα ποθητό να βρούμε κάποιες φόρμες επανασυγκόλλησης, αλλιως θα ζήσουμε πολλά ακόμα χρόνια πίκρας στα Βαλκάνια.
Επικεντρώνοντας σε ένα αγαπημένο μου και ιδιαίτερα μπλεγμένο σημείο αναφοράς:
Η πολιτιστική (περισσότερο και πολύ δύσκολα γεωγραφικά προσδιοριζόμενη) «Βλαχία» («χώρα των βλάχων», ακούγεται τόσο παράξενο, ε;)είναι κάπου ανάμεσα στην Ελλάδα την Αλβανία και τη Ματσεντόνια,
Αν οι βαλκάνιοι την είχαμε αναγνωρίσει σαν έννοια με όλη τη σημασία της (αν αντί να πετροβολάμε στήναμε το αφτί μας να ακούσουμε κάτι που δεν ξέρουμε) θα μπορούσε ως κοινός «τόπος» των τριων κρατών να βοθήσει σαν γέφυρα ανάμεσα στους γείτονες λαούς,
τι λες κι εσύ;.
Χρειάζεται πολλή ειλικρίνεια, αποστασιοποίηση, αναθεώρηση δογμάτων, και βέβαια εμβάθυνση: Από επιστημονική, ορθολογική, ψυχολογική, γλωσσολογική σκοπιά, για την οποία χρειάζονται πάρα πολλοί Γκαζήδες, Αντέλες, Μάρκοι, πιτσιρίκοι, μαντράχαλοι,....
Μοιάζει με σοφιστικό άτοπο, είναι αναμφίβολα δυσεπίτευκτο, ο δρόμος προς τη διευρυνση του ευρωπαικού ορίζοντα να περνάει,να πρέπει να περάσει απο την επανανακάλυψη του ρόλου των τοπικών παραδόσεων και ιδιαιτεροτήτων, ως παραγόντων κοινωνικής συνοχής, αλλά μακριά από τις συμπληγάδες του οφθαλμοσκοπικού εθνικισμού.
Εγώ πάντως προς αυτή την κατεύθυνση βλέπω φως. Μήπως χρειάζομαι οφθαλμίατρο;

πιτσιρίκος είπε...

σφε μ.π. πρόσφατα μιλούσα με ένα φιλικό ζευγάρι από τη Β. και μου έβριζαν τον Λ. Για τον Τ. και τον Κ. ούτε κουβέντα να ακούσουν βέβαια. Φυσικά είναι πολύ πλούσιοι. Το όνειρο του Σ.Μ. και του Τ.Γ. είναι ζωντανό.

Μαύρο πρόβατο είπε...

V! H.L.V.S.!

Μιχάλης Μητσός είπε...

Οπως θα καταλάβατε όλοι, η Athens Voice έχει κάνει τον Πιτσιρίκο να χάσει τη σεμνότητά του. Μήπως θα μπορούσε, παρά ταύτα, να διευκρινίσει τι ακριβώς πρόβλημε έχει με τον Μανώλη Βασιλάκη;

Καμπύλης Τάκης είπε...

Συνυπογράφω την ερωτηση του Μιχάλη.Οι πληγές από το Δικτυο 21 ειναι ακόμη ανοιχτές.

Gazmend Kapllani είπε...

Συνυπογράφω και εγώ. Ο Βασιλάκης πλήρωσε πολύ ακριβά την αντίθεσή του στο παρακράτος και στο εθνο-τραμπουκισμό (αριστερό και δεξιό). Δεν τα βάζει κάτω όμως και γι’αυτό τον θαυμάζω (εκτός από το καταπληκτικό του ταλέντο). Σας ανακοινώνω – από πληροφορίες «εκ των έσω» - πως το επόμενο βιβλίο του Βασιλάκη το οποίο θα κυκλοφορήσει σε λίγο, θα εξοργίζει ακόμα περισσότερα τους εθνικιστές (δεξιά και αριστερά) και τους λαϊκιστές (δεξιά και αριστερά) του κάθε είδος.

Gazmend Kapllani είπε...

Φίλε εικονοπλάστη, πολύ ενδιαφέρον το κείμενό σας. Πολύ πρωτότυπη ματιά και ανοίγει μια πολύ μεγάλη συζήτηση για το έθνος και τον εθνικισμό (πολιτικό και πολιτιστικό, Δυτικό και Ανατολικό), τον κοινοτισμό, τον κοσμοπολιτισμό κλπ. Με λίγα λόγια gia όλα τα μεγάλα θέματα που συζητούνται από την έλευση της νεωτερικότητας και μετά…

πιτσιρίκος είπε...

Συνυπογράφω κι εγώ.

Μ.Μ. θα απαντήσω σε εσένα γιατί ο Τ.Κ. και ο Γ.Κ. υπογράφουν την ερώτησή σου και όχι τη διαπίστωσή σου αν κατάλαβα καλά.

Πρώτον δεν είμαι και δεν ήμουν ποτέ σεμνός- το αφήνω σε όλους τους άλλους. Δεύτερον για δεύτερη φορά αναφέρεσαι σε ένα έντυπο που δεν έχει καμιά σχέση με τη συζήτηση χωρίς προφανή σε εμένα λόγο -την τρίτη φορά θα αναφερθώ κι εγώ σε ένα έντυπο (πιστεψέ με πως δεν θέλεις). Τρίτον αν δεν κάνω λάθος ο Γ.Κ. ζήτησε να μην υπάρξει προσωπική αντιπαράθεση -το σεβάστηκα- αλλά μετά ο Γ.Κ. κάτι έπαθε και άλλαξε γνώμη. Δεν έχω κανένα πρόβλημα με τον κύριο Μ.Β. Εγώ αναφέρθηκα στον Μ.Β. τον τραπεζοϋπάλληλο. Ποιον εννοώ; Να δείτε από κάτω. Θα μπορούσα να γράψω κι άλλα αλλά είμαι στο L.A. -που κανείς δεν ξέρει ούτε εσάς ούτε εμένα- και περνάω υπέροχα. Να πω μόνο πως περιμένω με ανυπομονησία το νέο βιβλίο του Μ.Β. -θα ήθελα κι αφιέρωση παρακαλώ.


http://antibaro.gr/international/basilakhs_anergia.htm


Μ. Β.

Μέλος Γραμματείας ΔΗ...

Αισθάνομαι την ανάγκη να διευκρινίσω ότι εγώ ο Μ.Β. του Α. εργαζόμενος στην Ι. Τ. και μέλος του Τομέα Μαζικών κινημάτων του Δ. Κ. Κ. καμμία σχέση (είτε συγγενική είτε πολιτική) δεν έχω με τον γνωστό δημοσιογράφο Ε. Β. του Δ.

(Κάντε μου τη χάρη να ρωτήσετε αυτόν τον Μ.Β. του Α. γιατί νιώθει την ανάγκη να διευκρινίσει πως δεν έχει καμιά σχέση με τον Ε. Β. του Δ. και όταν επιστρέψω να μου πείτε. Όποιος προχωράει με τα παιδάκια του στον ώμο τη μια μέρα και την επόμενη αναρωτιέται "που ήταν η μουσική" να περνάει καλά και να ρίξει μια ματιά στον καθρέφτη του -αν έχει- και γύρω του. Μετά να αναρωτηθεί αν τον "παίρνει" να σηκώνει το δάχτυλο και να φάει ένα παγωτό -φράουλα. Εκτιμώ πάντως υπαλλήλους που έχουν όλοι ΜΙΑ φωνή. Δεν υπονοώ τίποτα. Δείχνει το ορθόν της αποψή τους. Μαζί σας παιδιά.)

πιτσιρίκος είπε...

Γ.Κ. τώρα ξέρεις καλά πως ο διδακτισμός είναι βασικό ελάττωμα. Εσύ έφερες στην κουβέντα τον Μ.Β. του Δ. σε ένα εντελώς άσχετο θέμα για να πεις κάτι που δεν κατάλαβα τι ακριβώς ήταν. Αν θες να του δείξεις πόσο τον εκτιμάς να τον πας για αστακούς στο Μικρολίμανο. Πάντως παιδιά αν πρόκειται να διαφημίσετε βιβλία (δικά σας και των φίλων σας) να διαφημίσω κι εγώ το δικό μου βιβλίο που βέβαια θα πουλήσει περισσότερο από τα δικά σας γιατί πρώτον έχω ταλέντο και δεύτερον δεν είμαι βαρετός -στη γραφή εννοώ, σαν άνθρωποι δεν υπάρχουν καλύτεροι από εσάς.

(θέλω να σας ζητήσω συγνώμη άλλη μια φορά. Πιτσιρίκος είμαι, δεν είμαι χαζός -μην μπερδεύεστε.)

Μιχάλης Μητσός είπε...

Αχ, σε παρακαλώ Πιτσιρίκο, παρόλο που είσαι στο Λος Αντζελες και περνάς υπέροχα, κάνε μου μια χάρη στο όνομα της παλιάς μας φιλίας και αποκάλυψε το ύποπτο έντυπο με το οποίο σχετίζομαι ή σχετιζόμουν στο σκοτεινό μου παρελθόν. Καίγομαι από περιέργεια, μη με αφήνεις έτσι, μην αφήνεις άλλο ένα αίνιγμα ανοιχτό μετά την ταυτότητα του μυστηριώδους κυρίου καθηγητή που σου κλέβει τα κείμενα...

πιτσιρίκος είπε...

Α, δεν σε νοιάζει πια για τον Μ.Β. του Δ.; Ύποπτο έντυπο; Παλιά φιλία; Μου κλέβει τα κείμενα ο κ. Καθηγητής; Να μάθεις να διαβάζεις -αυτά είναι δικά σου λόγια. Επίσης ό,τι απορίες έχεις για τον κύριο Καθηγητή μπορείς να με ρωτήσεις στο δικό μου ιστολόγιο. Υπάρχει ειδικό ποστ με πολλά-πολλά σχόλια. Δεν το είδες Μ.; Γενικά για ότι μπορώ να σε πληροφορήσω να με ρωτάς στο δικό μου ιστολόγιο. Εξάλλου εδώ δεν θέλει προσωπικές αντιπαραθέσεις ο Γ.Κ. και το σέβομαι. Επίσης με πληροφόρησαν πως το ιστολόγιό μου είναι πρώτο με τεράστια διαφορά και να περιμένω να φτάσει τις 10.000 επισκέψεις την ημέρα, σύντομα. Η ατζέντισσά μου, επιμένει να μην αναλώνομαι δεξιά κι αριστερά και να αποφεύγω τους πικραμένους. Θα σε περιμένω στο ιστολόγιό μου -μη με τραβάς στις ερημιές. Να σε πληροφορήσω πως με διαβάζουν πολλοί τους οποίους γνωρίζεις και σε γνωρίζουν. Θα σου απαντήσω ή εγώ ή η γραμματέας μου. Αν γίνεις ρόμπα, μην πεις πως δεν σε προειδοποίησα. Περιμένω. Δώσε χαιρετισμούς στον Μ.Κ. και στον Δ.Ψ.


(Πολύ ωραίο το Morton's αλλά 250 δολάρια τα δυο άτομα; Καληνύχτα.Ξημερώνει όπου να 'ναι.)

πιτσιρίκος είπε...

V! H.L.V.S.! σφε μ.π. μου ξέφυγε αυτό!

(παρακολούθησε λίγο το θέμα -η ριζοσπαστικοποίηση του Μ. πλησιάζει-έχω καταλάβει πως και σ' εσένα αρέσουν οι φάρσες-καληνύχτα)

Μαύρο πρόβατο είπε...

Σφε π.,
τους χαιρετισμούς μου! Σε ζηλεύω - και θυμάμαι οτι
είχα φάει εξαιρετικά στο Il Fornaio, 301 N Beverly DR (Beverly Hills).
Καταχρώμαι λίγο τη φιλοξενία του Γ.Κ. για να πω λίγα λόγια για το ριζοσπαστισμό του Μ.: πριν από χρόνια υπήρχε στην εφημερίδα του ένας πραγματικός καθηγητής, ευγενής άνθρωπος με όλη τη σημασία της λέξης, ζωντανό μνημείο της ιστορίας του προηγούμενου αιώνα: ο ΜΝΡ, γνωστότερος ως Π. Βρίσκω οτι από τότε που έφυγε από τον κόσμο τούτο, ο Μ. έχει χάσει τα repère του. Είναι όμως πάντα κάποιος που αξίζει πολύ.

ΜΝΡ ή Π. είπε...

Καλός είναι αλλά σηκώνει βελτίωση.

Shadie είπε...

ΗΛΙΑΣ ΚΑΝΕΛΛΗΣ
Eθνοχουλιγκανισμός
(Εκφράσεις της Νεοελληνικής Ιδεολογίας στους Ολυμπιακούς Αγώνες 2004 της Αθήνας )
ΠΡΟΛΟΓΟΣ: ΜΑΝΩΛΗΣ ΒΑΣΙΛΑΚΗΣ
ΕΠΙΜΕΤΡΟ: ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΚΑΣΙΜΑΤΗΣ

Εκδόσεις: Οξύ
120 Σελίδες
Ημ/νία 'Εκδοσης: Ιούνιος 2005


«Μια κατάθεση ελεύθερου στοχασμού στη χώρα της πνευματικής ανελευθερίας, της ολοκληρωτικού τύπου επιβολής των «εθνικών» απόψεων και «ζωτικών μύθων» είναι κάτι πολύ σημαντικό και διόλου αυτονόητο. Μια μάχη για την ελευθερία της σκέψης, της συνείδησης και της έκφρασης, που είναι ένα πανανθρώπινο δικαίωμα, το οποίο δυστυχώς ποτέ δεν κατακτάται οριστικά, διότι οι «πλειοψηφίες», οι «εθνικά σκεπτόμενες» λεγεώνες των κατά φαντασίαν «αντιστεκόμενων», οι ισχυρότατες δυνάμεις του αναχρονισμού, είναι έτοιμες να ακολουθήσουν μια νέα «μεγάλη» ιδέα, δηλαδή συνήθως μια ύβρι για την ανθρωπότητα και τον πολιτισμό.»

Οι Ολυμπιακοί Αγώνες της Αθήνας στιγματίστηκαν από το σκάνδαλο του ντόπινγκ και τον εθνοχουλιγκανισμό. Πώς όμως να ερμηνεύσει κανείς τις ακραίες εθνοχουλιγκανικές εκφράσεις της κοινωνίας μας αν δεν εννοήσει προηγουμένως τα σαθρά συστατικά της νεοελληνικής ιδεολογίας; Πώς να ερμηνεύσει τον εθνοχουλιγκανισμό χωρίς τα αριστερορθόδοξα και ελληνορθόδοξα ιδεολογήματα μιας «ρωμιοσύνης» που ιππεύει την υφήλιο και αντιστέκεται στην πραγματικότητα, χωρίς τα μεγαλοϊδεατικά απωθημένα, χωρίς τις διεθνείς συνωμοσίες, χωρίς την καρικατούρα αντιιμπεριαλισμού που συνίσταται στη ζηλοφθονία των νεόπλουτων απελεύθερων προς τη Δύση, χωρίς το ντόπινγκ της εθνικής ιδεολογίας αλλά και χωρίς τον προστάτη «θεό της Ελλάδας», εκπρόσωπος του οποίου δεν είναι μόνον ο κ. Χριστόδουλος;

Σ-Πανδώρα είπε...

Αγαπητοί Μ.Μ, Τ.Κ και Γ.Κ. Όπως καταλάβατε ο σφε Π.-ί κατάπιε τα λόγια του για τον Μ.Β, τα’κανε γαργάρα. Το γιατί το ξέρει ο σφε Π.-ί και περιμένουμε να μας το πει. Κύριε Μ.Μ. πως δεν έχετε καταλάβει πως η εχθρότητα του σφε Π.-ί για σένα και τον κύριο Κ. είναι αποτέλεσμα φθόνου: θέλει ο κακόμοιρος σφο να είναι στην θέση σας! Ο σφε Π.-ί σύντομα θα γίνει ψώνιο «κ’ η μέρα κείνη δεν θα’ργήσει», γιατί δεν κάνετε υπομονή; Δεν έχετε παρατηρήσει ότι τελευταίως το ταλέντο του σφε Π-ί πάσχει από Δ.Σ.-ί (= δυσκοιλιότητα);

τεγ. είπε...

τι έγινε ρε παιδιά; όλα τα μπουγαδόνερα του ΔΟΛ εδώ είναι μαζεμένα;

ελπίδα είπε...

Το πιθανότερο είναι πως σας φθονεί. Δεν τον ξέρω αλλά είστε σπουδαίοι και είναι εύλογο. Κι εγώ σας φθονώ. Στην περίπτωση της Π. πάντως για ένα πράγμα δεν μπορεί να μιλήσει κανείς: για δυσκοιλιότητα. Είναι ευνόητο πως άλλο είναι το πρόβλημά της : η ακράτεια.

παύλος είπε...

Αυτός ο Βασιλάκης είναι που τον είχαν αποκαλέσει "λεχρίτη" και "κοπρωνυμίτη"; Αυτός που έκανε θόρυβο παντού για να πουλήσει το βιβλίο του ; Αυτός που ήθελε να δημοσιεύουν αυτοί που έβριζε τις απαντητικές του επιστολές; Αυτός με την "περίφημη' επιστολή στην "Αυγή"; Ναι, ο πιτσιρίκος μου τα είπε. Θέλει και ρώτημα; Στο διαδίκτυο είστε, μη γράφετε μαλακίες.

Σ-Πανδώρα είπε...

Περιμένω την απάντηση του σφο Π-ί όχι των σφο Τ-ε-Π-ά (πα-πα-πα-πα-πα). οι υπόλοιποι, συνεχίζουν, κοπρίζουν, καπρολαλούν και κοπροσκυλιάζουν

Θανάσης Λάλας είπε...

τι θα φάμε;

Ριχάρδος είπε...

Αμάν ρε Θανάση, όλο στο φαΐ το μυαλό σου! Που λέτε παιδιά μου, η μαύρη βίβλος του κομμουνισμού...

σ-πανδώρα είπε...

Τελικά αποφάσισα πως ο Μανώλης Βασιλάκης είναι για τα μπάζα. Επίσης είναι κακάσχημος.

Ανώνυμος είπε...

Α ρε Πιτσιρίκο ολόκληρα ΤΑ ΝΕΑ "συνυπογράφουν", αλλά και όλα μαζί πάλι δεν σε φτάνουν στο γράψιμο!

εκ Ελευθεροτυπίας...

μανώλης είπε...

Όταν διαβάζω τη λέξη "Ελευθεροτυπία" γίνομαι ταύρος!

Σ-Πανδώρα είπε...

Ώστε έτσι λοιπόν. Ο σφο Π-ί, ο λαλίστατος σφο Π-ί, έχει χ…εί, δεν ομιλεί. Οι υπόλοιποι, συνεχίζουν, κοπρίζουν, καπρολαλούν, και κοπροσκυλιάζουν

σ-πανδώρα είπε...

σφο Π-ί μη μου δίνεις σημασία. Είμαι μαλακισμένη.

μανώλης είπε...

Αυτό το ξέρουμε.

Κατερίνα είπε...

Παιδιά μπορείτε να μας αδειάστε την γωνία και να λύσετε τις διαφορές σας αλλού; Αυτή την στιγμή κάνετε μεγάλη ζημιά στον εαυτό σας (αυτό δεν με αφορά) κυρίως στον κύριο Kapllani. Σεβαστείτε τουλάχιστον τον χώρο που σας φιλοξενεί. Τι σχέση έχουν οι μ…. που λέτε με τα κείμενα του blog? Κύριε Kapllani πρέπει να κάνετε κάτι πριν είναι πολύ αργά και μετατρέψουν το blog σας σε εκπομπή του Σπύρου Καρατζαφέρη. Για το καλό σας προπαντός.

Καρατζαφέρης είπε...

Τι έχεις εναντίον μου; Μήπως είσαι ρατσίστρια;

Τζοβάνι είπε...

Τελικά έχει δίκιο ο Τσαγκαρουσιάνος σήμερα. Ο πιτσιρίκος είναι σταρ...

Σ-Πανδώρα είπε...

Πέντε η ώρα που βραδιάζει.
Ο σφο Π-ί, δεν ελάλησε.
Πέντε η ώρα που βραδιάζει.
Ο σφο Π-ί, έχει χ…εί και δεν ομιλεί.
Πέντε η ώρα που βραδιάζει.
Οι υπόλοιποι (μπορούν να) συνεχίζουν, (να) κοπρίζουν, (να) καπρολαλούν, (να) κοπροσκυλιάζουν.
Πέντε η ώρα που βραδιάζει.
Εγώ λάλησα για τελευταία φορά. Γεια & χαρά.

Σ-Πανδώρα είπε...

Έχω λαλήσει κανονικά.

βασίλης είπε...

νισάφι...πια με τους εξυπνακισμούς.

βασίλης είπε...

Καλέ τι λέω; Όπου γάμος και χαρά ο Βασίλης πρώτος!

βασίλης είπε...

Λάθος... αυτή που είναι πρώτη, είναι η ξαδἐλφη μου η Βασίλω. Δεν έχουμε σχέσεις πολλές, αν και συγγενείς. Πήρε το όνομα του παππούλη μου του Βασίλη και το κατήντησε έτσι όπως λες. Αυτή, παρεπιμπτόντως, είναι που είπε και το παροιμιώδες: «κουτσοί, στραβοί, στον Αη Παντελεήμονα» (μεγάλ' η χάρη του). Ευχαριστήθηκες τώρα baby;