Κυριακή, Ιουνίου 12, 2005

H επέλαση των "μπλογκοτραμπούκων"


Γεια σας φίλες/οι, γνωστές/οί και άγνωστες/οι. Αυτή την εβδομάδα την πέρασα στο νοσοκομείο. Για την ακρίβεια σε διάφορα νοσοκομεία. Από την Δευτέρα έως την Πέμπτη στο Ιπποκράτειο. Την Παρασκευή το βράδυ στην Βούλα. Το Σάββατο στην Σωτηρία. Ελπίζω σήμερα να το ξενυχτήσω στο σπίτι μου. Η αιτία είναι η μάνα μου που περνά μια αρκετά δύσκολη στιγμή. Το ξέρω πως αυτό δεν αφορά καμία και κανέναν. Αλλά εγώ για άλλη μια φορά, μέσα στην ταλαιπωρία μου, διαπίστωσα πως ίσως δεν υπάρχει πιο σουρεαλιστικός χώρος από το νοσοκομείο. Όλα είναι εκεί: η ανθρώπινη αξιοπρέπεια, η παραμόρφωση του σώματος, ο φόβος του θανάτου, η ελπίδα της επιβίωσης κρεμασμένη σε έναν ορό 200 ml., η ανθρώπινη κωμωδία, η ανθρώπινη ματαιοδοξία φυλακισμένη μέσα σε μια σάρκα που φθείρεται αμείλικτα, το αβάσταχτο βάρος της ανθρώπινης ευθραυστότητας… Στην διάρκεια των νοσοκομειακών μου περιπλανήσεών συνάντησα διάφορους ανθρώπους. Οι πιο ενδιαφέρουσες συζητήσεις πάντως ήταν εκείνες που έκανα με μια γιαγιά ογδόντα τεσσάρων χρονών περί ευθανασίας (σκοπεύω να γράψω γι’αυτό στο εγγύς μέλλον). Και με έναν νεαρό που παραπονιόταν πως το δωμάτιό του είχε μετατραπεί σε Βαβέλ και δεν άκουγες πια ελληνικά… Ο νεαρός βέβαια, κατόπιν πολλών συζητήσεων, αποδέχτηκε πως, ανεξαρτήτως από τις διαφορετικές γλώσσες και καταγωγές, όλους τους ανθρώπους σε αυτή την γη τους ενώνει η αγάπη για την ζωή και… ο θάνατος… Και άλλα πολλά είδα αλλά δεν είναι κατάλληλη η στιγμή για τέτοιες ιστορίες.Γιατί για άλλο πράγμα θέλω να μιλήσω αφού ζητήσω προκαταβολικά συγγνώμη για το ψυχοπλακωτικό προοίμιο. Αυτές τις ημέρες λοιπόν προσπαθούσα κάθε βράδυ να μην χάσω την επαφή με το blog μου. Χαλάρωνα, όπως πάντα, με το διαδικτυακό σέρφιν. Τις δυο ή τρεις τελευταίες μέρες όμως μου έλειπε τρομακτικά και ο ύπνος και η διάθεση. Μόνο σήμερα το μεσημέρι μπόρεσα τελικά να συνοδευθώ και να ρίξω μια ματιά. Και έκπληκτος παρατήρησα πως το blog μου έμοιαζε και εκείνο με νοσοκομείο (για την ακρίβεια με φρενοκομείο). Μα τι λέω; Το νοσοκομείο είναι ένα μέρος όπου συνήθως οι άνθρωποι μπαίνουν άρρωστοι και βγαίνουν υγιείς. Στο δικό μου blog συνέβαινε το αντίθετο: έμπαινες υγιείς και έβγαινες άρρωστος. «Λεχρίτης», «κοπρωνυμίτης», «μαλάκες», «κοπροσκυλιάζουν» είναι μόνο μερικές από τις λέξεις που χαρακτήριζαν τον «διάλογο» που έκαναν μεταξύ τους διάφοροι παρατσουκλιοφόροι, οι οποίοι είχαν αποφασίσει στο δικό μου blog να ξεκαθαρίσουν τους λογαριασμούς μεταξύ τους και, επί τη ευκαιρία, να δώσουν και την χαριστική βολή στο κατεστημένο…Πρέπει να πω πως νιώθω αηδιασμένος, πικραμένος και ηττημένος. Αφού τα πράγματα έχουν όπως έχουν θέλω να καταθέσω μερικές ταπεινές μου σκέψεις. Είμαι καινούργιος στην μπλογκόσφαιρα. Δεν την ξέρω καλά. Με συμβούλεψαν κάποιοι φίλοι μου να ανοίξω ένα blog γιατί – μου είπαν - εκεί γίνονται «πολύ ενδιαφέρουσες συζητήσεις». Έτσι άνοιξα και εγώ το δικό μου blog. Ως ερασιτέχνης δημοσιογράφος που είμαι, δεν περίμενα να γίνει Πεκίνο το blog μου. Τα ίδια τα θέματα που διαπραγματεύομαι άλλωστε δεν είναι και τόσο δημοφιλή. Ήθελα όμως να ικανοποιήσω την περιέργειά μου και ήλπιζα πως το blog θα με βοηθούσε επίσης να αντλήσω καινούργιες ιδέες. Και πράγματι μερικές από τις συζητήσεις που έγιναν και μερικά από τα μηνύματα που έλαβα ήταν άκρως ενδιαφέροντα.Μετά από τρεις μήνες περίπου, πάντως, μπορώ να ζήσω χωρίς το blog μου με την ίδια ευκολία που ζω και χωρίς ποπκόρν. Σε τελευταία ανάλυση η τύχη του κόσμου, της Ελλάδας και του καθενός από μας δεν εξαρτάται από τα blogs. Ένα εργαλείο είναι και τα blogs σαν όλα τα άλλα. Αλίμονο όποιος εξαρτά την ευτυχία και την επιτυχία από τα blogs! Οι τελευταίες εξελίξεις όμως στο δικό μου blog μου δημιούργησαν την εντύπωση πως υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι ζουν μόνο για το blog τους: είναι οι άνθρωποι-blog. Ήδη έχω αρχίσει να οικοδομήσω μέσα στο κεφάλι μου ένα είδος μυθιστορήματος με έναν άνθρωπο-blog ο οποίος δεν μπορεί να υπάρχει πια έξω από αυτό… Το αφήνω όμως εδώ για να μην μου κλέψουν την ιδέα… Εκτός αυτού, τα όσα συνέβησαν στο blog μου και η βιαιότητα των λόγων που συνόδευαν τους «διαλόγους» των παρατσουκλιορόφων, μου δημιούργησαν την εντύπωση πως στον ελεύθερο χώρο του διαδικτύου κυκλοφορούν ήδη αυτοί που θα αποκαλέσω «μπλογκοτραμπούκοι». Θα προσπαθήσω να δώσω μια σύντομη περιγραφή των «μπλογκοτραμπούκων».Οι «μπλογκοτραμπούκοι» έχουν άριστη γνώση του εικονικού κόσμου. Αρχίζουν μετά και επιδιώκουν να γίνονται οι νονοί των bloggers, οργανώνονται σε σέχτες και «πωλούν προστασία», αποφασίζοντας ποια blog έχουν το δικαίωμα να επιβιώσουν και ποια όχι. Οι «μπλογκοτραμπούκοι» συνήθως κρύβονται πίσω από παρατσούκλια («Σ-πανδώρα», «τεγ.», «Παύλος» κλπ.) αν και συνήθως τα βάζουν με ανθρώπους που δεν φέρνουν παρατσούκλια αλλά κανονικά ονόματα και επίθετα. Εάν είναι και επώνυμοι τόσο το καλύτερο. Οι «μπλογκοτραμπούκοι» νομίζουν πως η πορεία της ανθρωπότητας εξαρτάται οπωσδήποτε από τα blogs τους. Αυτά είναι μόνο μερικά από τα χαρακτηριστικά που μπόρεσα εγώ να διαπιστώσω…Οι «μπλογκοτραμπούκοι» λοιπόν αποφάσισαν να αλώσουν και το δικό μου blog. Έβριζαν και περιγέλασαν δε όσους βλέπουν τα blogs ως χρήσιμο εργαλείο συζήτησης και διασκέδασης και όχι σαν τον σκοπό της ζωής τους. Το μετέτρεψαν με λίγα λόγια σε σκουπιδοτενεκέ. Εύγε παλικάρια μου! Κάματε το πρώτο γιουρούσι, γιούρια προς άλλες νίκες!Επειδή δεν μου αρέσουν οι θεωρίες συνωμοσίας και επειδή δεν μπορώ να μείνω με το ποντίκι στο χέρι σβήνοντας και λογοκρίνοντας τα μηνύματα των «μπλογκοτραμπούκων», ούτε να βάζω όρους το ποιος θα μπει και ποιος δεν θα μπει στο blog, οι φίλοι του blog - αυτοί οι λίγοι που έχουν μείνει ακόμα λιγότεροι μετά από αυτά που είδαν τα μάτια τους τις τελευταίες ημέρες - από εδώ και πέρα, εάν επιθυμούν, μπορούν να στείλουν τα σχόλια ή τα μηνύματά τους στο προσωπικό μου e-mail: gazikap@hotmail.com. Με αυτό τον τρόπο δεν θα υποστούμε πια, ούτε εγώ και ούτε αυτοί, την «επέλαση των μπλογκοτραμπούκων».

ΥΓ. Ως «ξένος άνθρωπος», ζητώ προκαταβολικά συγγνώμη για τυχόν ορθογραφικά λάθη. Θέλω επίσης να ευχαριστήσω όλους αυτούς που τόσο καιρό έδωσαν λόγο ύπαρξης στο blog μου και ένιωσαν θιγμένοι και αηδιασμένοι από τους εξυπνακισμούς των «μπλογκοτραμπούκων».