Τρίτη, Ιουλίου 12, 2005

Tο «μάθημα» της Σρεμπρένιτσα

Στα ελληνικά Σρεμπρένιτσα σημαίνει Αργυρούπολη. Στην πραγματικότητα όμως η πόλη αυτή θα μείνει στη Ιστορία ως «Σκοταδούπολη», ως η πόλη της μεγαλύτερης σφαγής στην Ευρώπη μετά τον B' Παγκόσμιο Πόλεμο. Οκτώ χιλιάδες άνθρωποι εσφάγησαν υπό τα απαθή βλέμματα των Ολλανδών κυανοκράνων, των «μεσολαβητών» του ΟΗΕ και πάρα πολλών άλλων. Τα θύματα ήταν μουσουλμάνοι. Εκείνοι που τους έσφαξαν ήταν χριστιανοί, με το Ευαγγέλιο στο ένα χέρι και το όπλο στο άλλο. Ήθελαν να ξεπαστρέψουν τον κόσμο από τα μιάσματα. Θεωρούσαν πως, εκτός των άλλων, επιτελούσαν πολιτισμική αποστολή. Το είπε και ο Σέσελι στη Χάγη: «Εμείς προστατεύαμε τη Δύση από την ισλαμική λαίλαπα»...
***
Πέρασαν δέκα χρόνια από τότε. H χθεσινή επέτειος ήταν «μεγαλειώδης» και επώδυνη. Οι Σέρβοι της περιοχής δεν συμμετείχαν στην επέτειο. Στην Κράβιτσα, 15 χιλιόμετρα μακριά από τη Σρεμπρένιτσα, εκείνοι ήταν απασχολημένοι με την κατασκευή ενός τεράστιου σταυρού, ύψους επτά μέτρων, στη μνήμη των δικών τους νεκρών. Ακόμα και σήμερα πιστεύουν πως η σφαγή δεν έγινε ποτέ. Πως είναι μια συνωμοσία των μουσουλμάνων. Για αυτούς οι υπεύθυνοι της σφαγής, ο Μλάντιτς και ο Κάρατζιτς, δεν είναι εγκληματίες αλλά ήρωες. Ακριβώς στην Κράβιτσα βρίσκεται και η «αποθήκη του θανάτου», όπου έγιναν οι περισσότεροι βιασμοί των μουσουλμάνων γυναικών και οι εκτελέσεις των ανδρών. Αλλά οι κάτοικοι του χωριού είναι σίγουροι πως δεν είδαν, δεν άκουσαν, τίποτα, απολύτως...
***
Έγραφε ο Πρέντραγκ Ματβέγιβιτς, ένας από τους πλέον εξέχοντες διανοουμένους της πρώην Γιουγκοσλαβίας: «Ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα της Δύσης στη Γιουγκοσλαβία ήταν η ανικανότητά της να προστατεύσει την πιο ανεκτική εκδοχή του Ισλάμ στον κόσμο, το Ισλάμ της Βοσνίας». Ο πόλεμος έφερε στη Βοσνία τους «μαχητές του Αλλάχ», τους ισχυροποίησε, τους έκανε πρωταγωνιστές. Σήμερα, μερικοί από αυτούς είναι ακόμα εκεί. Για αυτούς η Σρεμπρένιτσα είναι το σύμβολο της «αιώνιας κτηνωδίας των χριστιανών ενάντια στους μουσουλμάνους». Αυτό διακηρύττουν στα τζαμιά και στα ισλαμικά κέντρα. Αυτά γράφουν στα φυλλάδια και στα βιβλία τους. Και συγχρόνως διδάσκουν τη δική τους εκδοχή του Κορανίου. Προπαγανδίζουν πως το ανεκτικό Ισλάμ των Βαλκανίων είναι μη γνήσιο. Εάν τους ακούσει και τους διαβάσει κανείς καταλαβαίνει πως το πραγματικό τους πρόβλημα δεν είναι ούτε η Παλαιστίνη ούτε τα ξένα στρατεύματα στο Ιράκ. Ο πραγματικός εχθρός τους είναι η ελευθερία της έκφρασης, ο πολιτικός πλουραλισμός, το κοσμικό κράτος, η πολυπολιτισμικότητα, η ισότητα των γυναικών, οι ομοφυλόφιλοι, ο Δαρβίνος, οι Εβραίοι, το δικαίωμα του να ντύνονται οι άνθρωποι όπως θέλουν, το να φιλιούνται στη μέση του δρόμου, το να παρακολουθούν τη μόδα, το να χορεύουν, το να πηγαίνουν στον κινηματογράφο, το να παντρεύονται και να χωρίζουν χωρίς να λιθοβολήσουν και να τους λιθοβολήσουν... Με λίγα λόγια, είναι όλες εκείνες οι ελευθερίες και κατακτήσεις, χωρίς τις οποίες δεν θα υπήρχε ιδιωτική ζωή και ούτε δικαίωμα στην ατομική επιλογή.
***
Στη Σρεμπρένιτσα συναντώνται τα τέρατα του θρησκευτικού φονταμενταλισμού, ο οποίος είναι το ίδιο φονικός: είτε κρατά στο χέρι το Ευαγγέλιο είτε το Κοράνι. Από τη Σρεμπρένιτσα όμως παίρνουμε και ένα «μάθημα» για την εποχή στην οποία ζούμε: το τέρας του ισλαμικού φονταμενταλισμού το τρέφουν κυρίως ο πόλεμος και η καταστροφή. Εάν δεν υπήρχε ο πόλεμος της Βοσνίας ή εάν λυνόταν το Παλαιστινιακό, οι φονταμενταλιστές ασφαλώς θα υπήρχαν και θα συνέχιζαν να υπάρχουν. Αλλά δεν θα έβρισκαν άλλοθι και ακροατήριο. Εκείνοι «ανθίζουν» εκεί όπου υπάρχουν συντρίμμια και πτώματα. H Σρεμπρένιτσα της Βοσνίας, στην καρδιά της Ευρώπης, θα μας το θυμίζει πάντα...
ΤΑ ΝΕΑ , 12/07/2005

13 σχόλια:

Ημερολόγιο είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.
Arabas είπε...

Οι Εβραίοι έποικοι που λένε πως την γη τους την έδωσε ο Θεός και γι’αυτό πρέπει να τσακιστούν οι Παλαιστίνιοι δεν είναι φονταμενταλιστές; Γι’αυτούς όμως τσιμουδιά στα κείμενά σας

ο Άλλος Ξένος είπε...

FAUX_MENTALISME, κατά το φώ μπιζού.
ΔΥΟ ΤΡΕΙΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΤΟΥ ΑΛΛΟΥ ΞΕΝΟΥ

Τα κείμενα του Γκαζμέντ είναι ειλικρινή. Και αυτό είναι ελλάτωμα. Δεν υπόκεινται στον κώδικα του "πολίτικαλυ κορρέκτ", οπότε και ο οποιοσδήποτε μπορεί εύκολα να θεωρήσει εαυτόν θιγμένο ή ριγμένο. Εμένα πάντως δεν με πειράζει να διαβάζω και κάπου ιδέες ειλικρινείς, εξού και ευχαρίστως παρέχω στον ποιητή ό,τι άδειες χρειάζεται. Όντως δεν είχε πάει το μυαλό μου να φανταστεί τον ένοπλο με το ευαγγέλιο στο χέρι, τρόπος του λέγειν είναι. Ποιητική αδεία...
Σε τελική ανάλυση όμως το (διαβασμένο ή αδιάβαστο) ευαγγέλιο ή το κοράνι δεν είναι μόνο μια "άγια γραφή", ούτε μόνο "ένα συλλογικό προιόν μιας επί αιώνες συρραφής κειμένων".Είναι και "σύμβολο". Είναι κομμάτι του ιδεολογήματος που υπό συνθήκες δίνει πράσινο φως στη βαρβαρότητα, στη βία που τάχα σου επιτρέπεται να ασκείς λόγω της "ανωτερότητας" σου.
Καίτοι άθρησκος, πιστεύω ότι όλοι οι άνθρωποι είμαστε αδέρφια, οπότε αν το αδέρφι μου είναι φονιάς θα νιώσω ντροπή. Και νομίζω ότι σαν καλός αδερφός θα πρέπει να τον βοηθήσω να αναλογιστεί το βάρος των λαθών του. Η ελληνική κοινωνία ζει όμως δυστυχώς εν αγνοία της ιστορίας της και των ευθυνών της. Σε σχέση με τα Βαλκάνια γενικά,ίσως και με τη Σρεμπρενίτσα έχουμε και εμείς λερωμένη τη φωλιά μας βρε αδέρφια. Και ο ξένος αδερφός έρχεται και το λέει.
Ωραία, λοιπόν ας καθήσουμε να σκεφτούμε λίγο,....
έλληνες μήπως ώρες ώρες σας πιάνει τρόμος με την ιδέα ότι η μαμά Ελλάς δεν είναι οσία παρθένος;
Μήπως θα έπρεπε που και που να αφήνεται να μιλήσει και κανένας βλάχος, ματσεντόνας, κροάτης, κανένας τούρκος πρόσφυγας του 22, κανένας δικός ή και ξένος από αυτούς που τα λένε αλλιώς; Μήπως μάθει κανείς ότι η ιστορία της άλλης μεριάς είναι τόσο μονόπλευρη όσο και η δική μας.
Για να πάει καλά ο κόσμος πρέπει ο καθένας να κοιτάει πρώτα το σπίτι του. Κι αν όντως είναι κανείς τόσο σίγουρος για την ευταξία του, αν ξέρει ότι δεν έχει τίποτα να βαραίνει τη συνείδησή του, τότε ας την πει και στον γείτονα... Καλοπροαίρετα, και με ανοιχτά τα αφτιά για διάλογο.
Και εγώ που σας τα λέω μπορεί να είμαι κύπριος, πολωνός, ή ακόμα και Βόσνιος...
Καλά τα λέει ο Γκαζμέντ, τύχη μας που τον έχουμε και τον διαβάζουμε, αν και βέβαια ξέχασε να καταδικάσει το κράτος του Ισραήλ, τη σφαγή του Λονδίνου, την γενοκτονία των Αρμενίων και την Σινοιαπωνική διαμάχη. Αλλά αν το είχε κάνει, το κείμενο θα έμοιαζε με πολιτική δια κύρηξη και όχι με αυτό που πρέπει να είναι. Ένα ειλικρινές κείμενο γι αυτά που του περνάνε απ΄το κεφάλι του.
Γκαζμέντ αν κατέβεις για πρόεδρος δεν θα σε ψηφίσω... γιατί δεν είσαι πολίτικαλυ κορέκτ και θα παραιτήσουνε στο δίμηνο....
Αδερφέ έλληνα από την Αμερική, αδερφέ ΄Αραβα, αδερφέ Γκαζμέντ, καληνύχτα σας.
Ο Άλλος Ξένος.

Gazmend Kapllani είπε...

Ευχαριστώ όλους για τα μηνύματά τους. Για το θέμα του θρησκευτικού φονταμενταλισμού έχω γράψει επανειλημμένως. Δυο μόνο διευκρινήσεις. Οι συγκεκριμένοι φονιάδες της Σρεμπρένιτσα αφιέρωσαν την «νίκη» τους στον Άγιο Πέτρο. Είχαν δε και παπά μαζί τους που τους ευλόγησε… Οι Εβραίοι έποικοι και μη έποικοι στους οποίους αναφέρεται ο Άραβας είναι φονταμενταλιστές. Στο ίδιο βαθμό όμως που είναι και οι υπόλοιποι: ούτε λιγότερα ούτε περισσότερα.
Κατά τα άλλα, αν και ο Έλληνας από την Αμερική έσβησε το μήνυμά του μετά από τρεις μέρες, σας παραπέμπω σε ένα «παλιό» μου κείμενο για το θέμα τρομοκρατία και αντι-τρομοκρατία

«Kύριε, όχι μ' αυτούς»

Λίγοι γνωρίζουν σήμερα το όνομα του Ισπανού φασίστα στρατηγού Χοσέ Μιλάν Αστράι (1879-1953). Ήταν γνωστός και ως «λάτρης του θανάτου». Στους στρατιώτες έλεγε: «Ήρθατε εδώ για να ζήσετε μια νέα ζωή, την οποία πρέπει να αγοράσετε με τον βέβαιο θάνατό σας». Ο Αστράι θα μείνει στην ιστορία για το σύνθημα «Viva la Muerte!» («Ζήτω ο Θάνατος!») που ξεστόμισε σε εκδήλωση του Πανεπιστημίου της Σαλαμάνκα... Φαντάζομαι πως το ίδιο σύνθημα «συγκινεί» και τους σημερινούς καμικάζι που σπέρνουν τον θάνατο εις το όνομα του θρησκευτικού ολοκληρωτισμού. Δεν φθάνει να εξηγήσει κανείς το φαινόμενο των καμικάζι επικαλούμενος μόνο την απελπισία. Όπως όλα δείχνουν, ο «άνθρωπος-θάνατος» δεν είναι πεινασμένος και αναλφάβητος, ούτε απελπισμένος και ψυχοπαθής. Μοιάζει πολύ περισσότερο με τους «μεσοαστούς» καμικάζι των Δίδυμων Πύργων και συγγενεύει με τα «ιδεώδη» του στρατηγού Αστράι. Γιατί υπάρχει πράγματι κάτι που συνδέει τον στρατηγό Αστράι με τον Μπιν Λάντεν: είναι το σύνθημα «Ζήτω ο Θάνατος!».

Ο Γάλλος φιλόσοφος Αντρέ Γκλίκσμαν, στο έργο του «Ο Ντοστογιέφσκι στο Μανχάταν» προσπαθεί να εντοπίσει αυτή τη μακάβρια «συνάντηση»: όλους τους ολοκληρωτισμούς, «ανθρωποκεντρικούς» ή «θεοκεντρικούς», τους χαρακτηρίζει η λατρεία του θανάτου και ο μηδενισμός. Ο ολοκληρωτισμός και εκείνοι που τον ενσαρκώνουν μοιάζουν κάπως στον Σταβρόγκιν στους «Δαιμονισμένους» του Ντοστογιέφσκι: κινούνται με απέραντη ευκολία από τον ακραίο κυνισμό στον ακραίο φανατισμό. Ο «ολοκληρωτικός άνθρωπος» βασίζει όλο τον μηδενισμό του στην πεποίθηση πως «όλα επιτρέπονται», είτε διότι «ο Θεός υπάρχει και εγώ είμαι ο εκπρόσωπός του, είτε διότι ο Θεός δεν υπάρχει και εγώ αναλαμβάνω να τον αντικαταστήσω»...

Στους καμικάζι και τον Μπιν Λάντεν έχει κηρύξει πόλεμο «μέχρις εσχάτων» ο Μπους. Και αυτός επικαλείται τον Θεό. Δηλώνει πως είναι «new born christian» (αναγεννημένος χριστιανός) και πως η δική του Αμερική έχει αποστολή από τον Θεό να σώσει την ανθρωπότητα. Ο Θεός του Μπους συνήθως ερωτοτροπεί με τους μπίζνεσμεν και κατοικεί κυρίως στο Πεντάγωνο.

Φαίνεται πως εκεί, κάνοντας τακτικά παρέα με τον Ράμσφελντ και τον Περλ, ανακάλυψε τι γελοίο πράγμα είναι το διεθνές δίκαιο και συνέλαβε το δόγμα του προληπτικού πολέμου (pre-emptive war) με σκοπό να τσακίσει τους τυράννους και τους τρομοκράτες. «Χάρη» σε αυτό το δόγμα όμως, οι όπου γης τύραννοι αντί να αφοπλίζονται σπεύδουν να αποκτήσουν μια ή δυο πυρηνικές βόμβες, πεπεισμένοι πως είναι ο μόνος τρόπος ώστε να μη γίνουν στόχος επίθεσης και να επιβιώσουν, ενώ η τρομοκρατία αντί να εκλείψει «ανθεί».
«Χάρη» σε αυτό το δόγμα ανατρέπεται ακόμα και η θεωρία του Κλάουσεβιτς πως «ο πόλεμος είναι η συνέχιση της πολιτικής με άλλα μέσα».
Τώρα πλέον, με την κατάργηση του διεθνούς δικαίου και τον προληπτικό πόλεμο «η πολιτική είναι η συνέχιση του πολέμου με άλλα μέσα».

Με λίγα λόγια κινδυνεύουμε να ζούμε σε έναν κόσμο-αρένα ενός αιωνίου πολέμου. Και σε έναν τέτοιο κόσμο είναι όλοι ηττημένοι, άνθρωποι και θεοί. Απέναντι σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο δεν παραμένει, σε πιστούς και άθεους, παρά η υστερόγραφη έκκληση του ποιητή: «Κύριε, όχι μ' αυτούς. Ας γίνει αλλιώς το θέλημά Σου».

ΤΑ ΝΕΑ , 02/06/2003

Ημερολόγιο είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.
Donnie είπε...

Geia sas ,geia sas geiaaaaaaaaa sas!!!!Anoixto kai pali to blog??? Ti xara. Gazmend,se diavazo kathe vdomada,dystuxos htan sxedon adynato na apantiso.Oles oi kakes dynameis einai enantion mou gia na to petyxo :)))Tora omos pou vrika thn eykairia tha grapso merikes seiroules. Opos vlepo synexizeis thn eksairetiki doulia sou.Poly oraio to teleytaio arthro sou. Epidi tha anarotieisai...ola ok me tis panellinies.Piano oles tis sxoles pou me endiaferoun. Tha doume apo septemvri.Mia xari....mhn ksanakleiseis to blog!!! Pleaseee!!!!!! Einai san na apofeygeis tous "kakous" gyro sou kai me to na kleineis to blog na nomizeis oti aytoi den yparxoun!Mporeis orismenes fores na agnoeis ayta pou lene....alla mhn akyroneis thn yparksi tous. Den kerdizeis kati.Eilikrina,ego kerdisa akoma kai apo tis asynartisies ton fasiston edo mesa giati en meri energopoihsan ton eggefalo mou kai mou edinan thn eykairia na skefto orismenes apantiseis pou tha mporousan na antikrousoun tis apopseis tous. Na eiste kala. Tha epanemfanisto! Geia sas. Donnie.

Katerina - Eva είπε...

Den diafono pos merikoi Ebraioi epoikoi einai fontamentalistes, den tous exoume dei omos na tinassontai ston aera skotonontas Palestinious h arabes. Den eidame kanena Ebraio fontamentalisth na tinassetai ston aera sto Berolino gia na ekdikhthei gia th shoah – Olokaytoma. Epishs to Israel para ta kaka tou einai ena kratos opou oi Arabes einai polites me plhrh dikaiomata, psifisoun, eklegontai, epikrinoun sklhra thn politikh tou Israel, opou yparxoun akoma kai antishmitika kommata. Ola ayta einai adianohta gia ta arabika krath opou sou kovoun thn glossa h to kefali ean peis thn gnomh sou.

πιτσιρίκος είπε...

Τα λάθη των Ευρωπαίων ηγετών σε ό,τι αφορά τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας και κατ' επέκταση τα όσα ακολούθησαν ήταν εγκληματικά. Βιάστηκαν πολύ και οι ψύχραιμες φωνές δεν εισακούστηκαν. Αυτούς δεν θα τους δικάσει ποτέ κανείς. Θα έγραφα τώρα κάτι για τους χριστιανούς και τους μουσουλμάνους αλλά είμαι καλό παιδί πια.

(ελπίζω όλοι σιδερένιοι)

Ανώνυμος είπε...

Η ξεχασμένη ιστορία των Ελλήνων εθελοντών στον πόλεμο της Βοσνίας


Για τη Λευκή Φυλή και την Ορθοδοξία


ΦΟΡΕΙΣ ΤΟΥ ΙΟΥ ΕΙΝΑΙ ΟΙ: ΤΑΣΟΣ ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ, ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΡΙΜΗΣ, ΑΓΓΕΛΙΚΑ ΨΑΡΡΑ, ΑΝΤΑ ΨΑΡΡΑ, ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΨΑΡΡΑΣ. ΙΟΣ e-mail


"Ερευνα για το ρόλο Ελλήνων στη σφαγή της Σρεμπρένιτσα"

(The Independent, 29/6/2005)



Κάπως περίεργα γιόρτασε η χώρα μας τη δέκατη επέτειο της μεγαλύτερης σφαγής των μεταπολεμικών χρόνων σε ευρωπαϊκό έδαφος -της εξολόθρευσης 7.500 άοπλων μουσουλμάνων από το σερβοβοσνιακό στρατό στη Σρεμπρένιτσα (11-17 Ιουλίου 1995). Μια επίκαιρη ερώτηση του Ανδρέα Ανδριανόπουλου στη Βουλή, σχετικά με «τη διερεύνηση ενδεχόμενης ανάμιξης Ελλήνων στα γεγονότα» και η (εμφανώς αόριστη) διαβεβαίωση του κ. Παπαληγούρα ότι για το ζήτημα «έχει ήδη επιληφθεί η ελληνική Δικαιοσύνη» (24.6.05) μας επανέφεραν για λίγο στις μέρες της ελληνοσερβικής συμμαχίας κατά του «μουσουλμανικού τόξου». Προς στιγμήν, τα ΜΜΕ έσπευσαν να καταγγείλουν μια ακόμα ανθελληνική συνωμοσία. Σύντομα όμως η τάξη του «μεσαίου χώρου» αποκαταστάθηκε -και σχεδόν όλοι έσπευσαν να καταθέσουν τα (επετειακά) συλλυπητήριά τους.

Ποιοι όμως υπήρξαν και τι ακριβώς έκαναν στη Βοσνία οι Ελληνες συμπολεμιστές του Μλάντιτς και του Κάρατζιτς; Η ανασύσταση της διαδρομής τους, όπως αποτυπώθηκε στον Τύπο των ημερών, είναι κάτι παραπάνω από διδακτική.

Την αρχή φέρεται να έκανε, τον Ιούλιο του 1993, ο Κώστας Καζόπουλος από το Βορεινό Πέλλας. Ηταν 33 χρόνων, πολεμοχαρής και πρώην λοχίας των ειδικών δυνάμεων («Espresso» 7.11.02). Το φθινόπωρο της ίδιας χρονιάς, δυο άλλοι εθελοντές -ο ένας εργάτης στη λαχαναγορά, ο άλλος σερβιτόρος και πρώην ναυτικός- συμμετέχουν επί δίμηνο στην πολιορκία του Σαράγεβο («Ελ. Τύπος» 17.3.94). Το Μάρτη του 1994, μεταξύ των πολιορκητών της βοσνιακής πρωτεύουσας υπάρχει ένας μόνο Ελληνας, που βρίσκεται εκεί από το καλοκαίρι για «προσωπικούς λόγους» («Τα Νέα» 22.3.94).

Η μαζικοποίηση θα έρθει τους επόμενους μήνες, χάρη στην ενθουσιώδη προβολή των «πρωτοπόρων» από τα ελληνικά ΜΜΕ. Από τη μελέτη των σχετικών δημοσιευμάτων, προκύπτουν δύο κυρίως πηγές εθελοντών: ο χώρος των «επαγγελματιών» (μισθοφόροι, σεκιουριτάδες, ποινικοί) κι αυτός της ναζιστικής ακροδεξιάς. Στην πράξη, βέβαια, οι δύο «δεξαμενές» αποτελούσαν μάλλον συγκοινωνούντα δοχεία, όπως πιστοποιούν η συνύπαρξη «επαγγελματιών» και «ακροδεξιών» στις ίδιες μονάδες και οι από κοινού πανηγυρικές φωτογραφήσεις τους.

Το καλοκαίρι του 1995, οι περισσότεροι εθελοντές ανήκουν σε δυο σχηματισμούς. Κάποιοι πολιορκούν το Σαράγεβο, συνεργαζόμενοι με τους ακροδεξιούς «Τσέτνικ». Οι υπόλοιποι έχουν συγκροτήσει από το Μάρτιο του 1995 την «Ελληνική Εθελοντική Φρουρά» (ΕΕΦ), μονάδα ενσωματωμένη στον τακτικό σερβοβοσνιακό στρατό, με έδρα τη Βλασένιτσα.

Οι επαγγελματίες

Πρώην μισθοφόρος στη Ζάμπια, με επαγγελματική συμμετοχή «σε "επιχειρήσεις" σε διάφορες χώρες της Κεντρικής Αφρικής», ο Νέστωρ Χρυσαΐτης κατατάσσεται τον Οκτώβριο του 1994 στο σερβοσνιακό στρατό και το Δεκέμβριο της ίδιας χρονιάς μετέχει στην πολιορκία του Σαράγεβο. Θα επιστρέψει στην Αθήνα για χριστουγεννιάτικες διακοπές, συνοδευόμενος από το δημοσιογράφο Κώστα Παπαπέτρου («Τα Νέα» 11.1.95).

Επεισοδιακότερη ήταν η διαδρομή του Θρακιώτη Λευτέρη Σπουργίτη: ύστερα από στρατιωτική θητεία στα ΟΥΚ, και καταδικασμένος πρωτόδικα σε 8μηνη φυλάκιση για κλοπή όπλου από την Εθνοφυλακή («Ελ. Τύπος» 31.8.95), έφυγε για τη Βοσνία. Ως κίνητρό του, σε μια συνέντευξή του αναφέρει τον έρωτά του για μια Σέρβα («Αδ. Τύπος» 6.8.95) ενώ σε μια άλλη την επιθυμία του να δοκιμάσει τις ικανότητές του και ν' αποκτήσει εμπειρία («Τα Νέα» 5.7.94). Την άνοιξη του 1994 υπηρετεί στους «Λύκους του Ζβόρνικ», αργότερα στις «Τίγρεις» του διαβόητου Αρκάν, ενώ έδωσε το παρών και στην ΕΕΦ. Το Μάιο του 1995, οι πρώην σύντροφοί του τον καταγγέλλουν δημόσια: «Δημιουργούσε προβλήματα, έκλεβε και αναγκαστήκαμε να τον διώξουμε», δηλώνει χαρακτηριστικά ο υποδιοικητής της μονάδας, Τρύφων Βασιλειάδης. «Τώρα πολεμάει με τους μουσουλμάνους έμμισθος και ντροπιάζει την Ελλάδα. Εσπειρε τη διχόνοια και στο τέλος πούλησε τη συνείδησή του στον εχθρό» («Αδ. Τύπος» 6.5.95). Στην πραγματικότητα, όπως ο ίδιος μάς διευκρίνισε μετά την αναδημοσίευση της αποκήρυξης στον "Ιό", είχε σταλεί από τον Αρκάν να εκπαιδεύσει τις ειδικές μονάδες των μουσουλμάνων του Μπίχατς που πέρασαν στο πλευρό των Σέρβων. Την ίδια εποχή περιγράφει στον «Αδέσμευτο Τύπο» (6.8.95) τα όνειρά του για το μέλλον: «Ισως βρω δουλειά ως σωματοφύλακας κάπου»...

Οι ιδεολόγοι

Πιο συγκροτημένο πολιτικά ήταν το προφίλ της δεύτερης κατηγορίας εθελοντών. «Η Ευρώπη ανήκει στους Λευκούς και τους Χριστιανούς» εξηγεί χαρακτηριστικά στην «Ελεύθερη Ώρα» (25.9.95) ο Σπύρος Τζανόπουλος, λοχίας της ΕΕΦ που μετείχε στην επίθεση κατά της Σρεμπρένιτσα. «Εγώ, όπως και πολλοί άλλοι Ελληνες εθελοντές, ανήκουμε σε ένα συγκεκριμένο πολιτικό χώρο, συγκεκριμένα ανήκουμε στη Χρυσή Αυγή, κι αυτός ήταν ο κύριος λόγος που ανεβήκαμε επάνω», ξεκαθαρίζει στο δελτίο ειδήσεων του ΣΚΑΪ, τον Αύγουστο του 1995, ο Μιχάλης Μαυρογιαννάκης. «Αγωνιζόμαστε για μια Μεγάλη Ελλάδα σε μια ελεύθερη Ευρώπη δίχως μουσουλμάνους και αμερικανοσιωνιστές», συμπληρώνει στην ίδια συνέντευξη ο Αποστόλης Μπάμπος.

Εντυπωσιακή -και προπαντός αποκαλυπτική για το κλίμα των ημερών- ήταν η υποδοχή των παραπάνω διακηρύξεων από τον παρουσιαστή του δελτίου, Νίκο Ευαγγελάτο: «Ηταν μόνο θέμα πολιτικής τοποθέτησης; Φαντάζομαι ότι είναι κι άλλα κίνητρα πολλά, όπως η Ορθοδοξία, η παλιά φιλία με τους Σέρβους... Το λέω αυτό διότι είναι κρίμα να στενέψουμε τόσο πολύ τα περιθώρια μιας προσπάθειας που κάνουν Ελληνες εθελοντές που βρίσκονται στο πλευρό των Σέρβων και που φαντάζομαι ότι είναι μια προσπάθεια ψυχής».

Οι Ελληνες ναζί δεν έκρυβαν όμως τη συμβολή τους στο εγχείρημα. Το αντίθετο, μάλιστα. Με πρωτοσέλιδό της, η «Χρυσή Αυγή» (2.6.95) διαφήμισε τη δράση των μελών της στο πλευρό των «Τσέτνικ». Ακολούθησαν αλλεπάλληλα δημοσιεύματα, με αποκορύφωμα μια ολοσέλιδη συνέντευξη εθελοντών όπου τονίζουν ότι «η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων εθελοντών είναι λιγότερο ή περισσότερο συνειδητοποιημένοι Εθνικιστές», οι δε χρυσαυγίτες εκπροσωπούνται στις τάξεις τους «περισσότερο από κάθε άλλη οργάνωση ή κόμμα» (28.7.95). Μια δεκαετία αργότερα, ο υποδιοικητής κι ένας οπλίτης της ΕΕΦ θα εκφράσουν δημόσια «την ικανοποίησή τους που η "Χρυσή Αυγή" οικειοποιήθηκε την προσπάθειά τους» («Ταχυδρόμος» 13.11.04).

Μη φανταστείτε πάντως τίποτα μεγάλα νούμερα. Οι επικεφαλής της ΕΕΦ υπολογίζουν πως υπήρξαν «συνολικά 60-70 εθελοντές» σε όλη τη διάρκεια του πολέμου («Espresso» 7.11.02). Συχνά, μάλιστα, η «θητεία» τους στη Βοσνία κράτησε μόνο μερικές βδομάδες («Εθνος» 1.6.95). Το Μάιο του 1995 η Ελληνική Εθελοντική Φρουρά αριθμούσε μόλις 16 άτομα («Αδ. Τύπος» 6.5.95) και στη συνέχεια 11, εκ των οποίων τα 8 «στο μέτωπο» («Εθνος» 1.6.95), ενώ τον Ιούλιο γίνεται λόγος για «περίπου είκοσι πέντε» («Νίκη» 21.7.95). Στην κατάληψη της Σρεμπρένιτσα γράφτηκε ότι πήραν μέρος συνολικά 10 εθελοντές, κατονομαζόμενοι ένας προς έναν («Εθνος» 13.7.95). Από τα δημοσιογραφικά ρεπορτάζ της εποχής πληροφορούμαστε, τέλος, τα ονοματεπώνυμα 27 εθελοντών, ο ένας από τους οποίους φέρεται ως αγνοούμενος.

Αξίζει να σημειωθεί πάντως ότι, σ' έναν πόλεμο όπου σκοτώθηκαν συνολικά 278.000 άνθρωποι, δεν υπάρχει ούτε ένας Ελληνας εθελοντής επιβεβαιωμένα νεκρός, οι δε καταγεγραμμένοι (ελαφρά) τραυματίες είναι μόλις τρεις.

Οι σκιές

Το κρίσιμο ερώτημα αφορά φυσικά το βαθμό συμμετοχής των συμπατριωτών μας στην εθνοκάθαρση των μη σερβικών πληθυσμών της Βοσνίας και σε συναφή εγκλήματα πολέμου. Οι ίδιοι αρνούνται πεισματικά όχι μόνο την εμπλοκή τους σε τέτοιες δραστηριότητες, αλλά και την ίδια τη σφαγή της Σρεμπρένιτσα: «Δεν μπορεί να υπάρχουν 7.000 νεκροί σε μια πόλη που οι κάτοικοί της δεν ήταν περισσότεροι από 3.500-4.000», ισχυρίζεται χαρακτηριστικά ο Δημήτρης Ζαβιτσάνος, εθελοντής της ΕΕΦ που πήρε μέρος στην επιχείρηση («Ταχυδρόμος» 13.10.04). «Ξεχνά» βέβαια ότι, σύμφωνα με τα στοιχεία του ΟΗΕ, στην πολιορκημένη -και «προστατευόμενη» από τους κυανόκρανους- πόλη είχαν καταφύγει κάπου 40.000 μουσουλμάνοι.

Τόσο η κατάληψη της Σρεμπρένιτσα όσο και η σφαγή που ακολούθησε υπήρξαν έργο του «σώματος Ντρίνα» του σερβοβοσνιακού στρατού, οργανικό τμήμα του οποίου αποτελούσε η ΕΕΦ. Η απόδοση συγκεκριμένων εγκλημάτων σε συγκεκριμένα άτομα είναι βέβαια εξαιρετικά δύσκολη υπόθεση. Σύμφωνα πάντως με την εμπεριστατωμένη έκθεση του Ολλανδικού Ινστιτούτου Πολεμικής Τεκμηρίωσης, Ελληνες εθελοντές ήταν παρόντες στο προσφυγικό στρατόπεδο Ποτότσαρι (12-13.7.95), όπου δολοφονήθηκαν 100-400 άμαχοι (NIOD, «Srebrenica -a "safe" area», Αμστερνταμ 2002).

Οφθαλμοφανέστερη είναι η πολιτική πλευρά της υπόθεσης. Ενώ στη Σρεμπρένιτσα είχαν αρχίσει οι μαζικές εκτελέσεις, τα αθηναϊκά ΜΜΕ πανηγύριζαν για τη νίκη των ελληνοσερβικών όπλων και την έπαρση των εθνικών μας συμβόλων πάνω από την κατακτημένη πόλη: «τέσσερις σημαίες, η σερβική, η ελληνική, η σημαία της Βεργίνας και του Βυζαντίου κυματίζουν μαζί», μας πληροφορούσε με ενθουσιασμό το «Εθνος» (13.7.95), ως «απόδειξη της αγάπης και της αλληλεγγύης των δυο λαών, της ευγνωμοσύνης των Σέρβων στρατιωτών για τη βοήθεια των Ελλήνων που πολεμούν κοντά τους».

Δέκα χρόνια μετά, τι απομένει απ' όλα αυτά; Σίγουρα όχι η εθνική ανάταση που καλλιεργούσαν τότε τα ΜΜΕ. Από σποραδικά δημοσιεύματα πληροφορούμαστε ότι κάποιοι εθελοντές βρήκαν δουλειά ως δημοτικοί υπάλληλοι στη Ν. Σμύρνη, την Καλαμαριά και τη Σκύδρα, ενώ άλλοι ακολούθησαν πιο περιπετειώδεις καριέρες. Ο διοικητής της ΕΕΦ, Αντώνης Μήτκος, δούλευε το 2002 «ως security σε μεγάλο εφοπλιστή» («Espresso» 7.11.02) και το Δεκέμβριο του 2003 συνελήφθη ως παραλήπτης λαθραίου φορτίου όπλων από το Βελιγράδι («Espresso» 9.12.03). Μαζί του συνελήφθη ένας Σέρβος που θεωρείται πρώην σύνδεσμος του Αρκάν με τον Ελληνα «αρχινονό» Καλαποθαράκο («Το Βήμα» 11.12.03). Την ίδια εποχή, έρευνα για αναβολικά στο σπίτι ενός άλλου βετεράνου αποκάλυψε δεκάδες φωτογραφίες από σφαγές αμάχων μουσουλμάνων στη Βοσνία. Ο κάτοχός τους, παλιός συνεργάτης του Αρκάν από την Ορεστιάδα, υποστήριξε ότι δεν ήταν παρών στους φόνους. Μετά τη Βοσνία, είχε πολεμήσει στο Ζαΐρ ως μισθοφόρος («Ε» 20.11.03). Ενας συμπολεμιστής του στις «Τίγρεις», με μεταγενέστερη δράση και στο Κοσσυφοπέδιο, συνελήφθη το 2004 για παράνομη κατοχή όπλων και ελληνοαλβανικών πινακίδων κυκλοφορίας («Το Βήμα» 5.11.04).

Οσο για τους ναζί συμμαχητές τους, αυτοί έζησαν την ολόπλευρη κρίση του πολιτικού τους φορέα. Οπως διαβάζουμε στην αυτοβιογραφία του αποχωρήσαντος χρυσαυγίτη Χάρη Κουσουμβρή, κάτω από τις φωτογραφίες της συνάντησης της ΕΕΦ με τον Κάρατζιτς (Πάσχα του 1995), «ουδείς εκ των παρισταμένων ανήκει πλέον στην Χρυσή Αυγή»...

"IOS", El. Typia: 16,7,05

Αντώνης είπε...

Καπλάνι έπιασες δύσκολο θέμα τούτη τη φορά. Άπνοια βλέπω…

λουόμενος είπε...

Μπα, λείπουν σε διακοπές.

Ανώνυμος είπε...

Δυο αξέχαστες φωτ. για το αρχείο και την μνήμη σας: οι Έλληνες εθελοντές με την ελληνική σημαία και τον «ποιητή Κάρατζιτς» να πανηγυρίσουν την νίκη.

http://www.serbia-hellas.f2g.net/images/greek_volunteers.jpg

http://www.serbia-hellas.f2g.net/images/greek_volunteers2.jpg

Ανώνυμος είπε...

Μήπως οι Μουσουλμάνοι αναγνωρίζουν τις σφαγές τα βασανιστήρια και τους βιασμούς που διέπραξαν και αυτοί εναντίον Σέρβων...

Και όσο αφορά τα σχόλια πάψτε με το παραμύθι που λεει πως υπήρχαν Έλληνες που έσφαξαν αμάχους στη Βοσνία γιατί κανείς ποτέ δεν βρήκε στοιχεία γι αυτό το θέμα