Τρίτη, Μαρτίου 21, 2006

«Mεροκαματιάρης, ψήνω στίχους στο φούρνο...»

«Μεροκαματιάρης/ ψήνω στίχους στο φούρνο/ στο εργαστήριο των ονείρων. / Στο μισθό καμία αύξηση/ τα κουλούρια που ψήνω/ ποτέ δεν τα πούλησα. / Έτσι στο φευγιό/ θα πάρω μαζί μου λίγη λάσπη/ και μερικές πέτρες».

«Αισθάνομαι πόνο από τα παιδικά μου χρόνια/ στα χέρια μου το χνούδι των φραγκόσυκων. / Είναι η ώρα. / Τα κυπαρίσσια χρωστήρες στα χέρια του αέρα χαϊδεύουν/ την ακουαρέλα φλου της έλλειψης.../νοστάλγησα ξανά το βογκητό που μας γέννησε ελπίδες/ όπως γεννάει η νύχτα τα όνειρα».

«Στη μητρόπολη κάθε μέρα ζητιανεύουν. / Ανάβουν τα φώτα το βράδυ, διαφημίζεται το κενό/ Τα όνειρα σε κάδους με ρόδες/ τρίζουν σε σακούλες.../ Κάποιος ερωτεύεται, ένας ακόμη ηλίθιος/ που πιστεύει στον άρρυθμο ρυθμό της καρδιάς. / Περνά με κόκκινο/ χαίρεται/ που άλλη μια φορά ξεγέλασε τον Χάρο».

«Ερωτεύομαι. Για πρώτη φορά βυθίζομαι/στις αγκαλιές αυτής της θάλασσας. / Μυρίζω το μελαψό του κεριού/χυμένο στο σώμα της Εύας.../ Των φτερούγων.../ Των πλευρών.../ Των μαλλιών.../ Ριγμένα μάτια.../ Ένα μάτι το κρατώ στο χέρι. / Παράξενο. / Το βαλς μου αυξάνει την επιθυμία/ για να παραμορφωθώ σε μια/ γυναικεία θάλασσα».

«Τα μανεκέν τα γδύσανε/ όλα/ τα μέλη τους/ σωριασμένα ανώμαλα/ με την απογοήτευση της/ απατηλής λάμψης/ της μάταιης δόξας των ρούχων.../ Ψάχνουν επίμονα/ επίπονα/ να βρουν ένα τρόπο/ για έρωτα/ γιατί εγκληματικά και αδίκως/ τα αφήσανε/ χωρίς τα γεννητικά τους όργανα.../ Γι' αυτό κλαίνε και κλαίνε διαρκώς/ για τη μαγεία της ηδονής/ που ποτέ δεν απόλαυσαν».

«Πέτρινα δαχτυλίδια, βραχιόλια/ από ρίζες/ Στα μάτια τους/ το πράσινο, του χορταριού το χρώμα/ που φυτρώνει μαραμένο κι από μέσα μου/ ξεσηκώνεται της σκόνης/ η οσμή κι η έγνοια/ όπως οι γυναίκες απ' των σπιτιών μας τα θεμέλια».

«Τώρα που ξέρουμε τι είναι η εξουσία και οι εξουσιαστές/ τώρα που ξέρουμε ποιοι είναι οι τραπεζίτες και οι τοκογλύφοι/ τώρα που ξέρουμε πως λυγισμένη στα πορτοφόλια είναι η Δικαιοσύνη.../ τώρα που οι άνθρωποι γύρω μας βρίζουν τις αρετές/ τώρα που μόνο η δωροδοκία απομακρύνει την ώρα του θανάτου/ το καταλάβαμε ότι μας λείπει η Ιθάκη/ Ιθάκη εμείς δεν έχουμε».

«Περαστικά είμαστε δελφίνια/ Δυο μισοφέγγαρα τα χείλη/ και στο λαιμό σου ένα κοχύλι/ Και στο φιλί σου ένα φεγγάρι/ Κι αργά ριγεί το Γιαλισκάρι/ Δυο μισοφέγγαρα τις νύχτες/ κλείνουμε μέσα αποσπερίτες/ Κι είν' το φιλί βουνό που φλέγει/ Στ' Ακροκεράνεια παλεύει/ Κι είν' το φιλί σου κρύα βρύση/ Πάει η Χειμάρρα να γεμίσει/ Δυο μισοφέγγαρα τα χείλη/ κι εσύ θαλασσινό κοχύλι/ Και το φιλί σου ένα φεγγάρι/ να κρύβεται στον καβαλάρη».

«Πάνω από τούτο το χαλί που πατάτε/ είναι τα χέρια της μητέρας μου/ Μην τα πληγώσετε, προσέξτε. / Πάνω απ' αυτό το ωραίο κέντημα/ είναι τα μάτια της μητέρας μου. / Μην τα τυφλώσετε, προσέξτε. / Πάνω από τούτη την πλεχτή φανέλα/ είναι της μητέρας μου τα όνειρα. / Μην τα τρομάξετε, προσέξτε. / Πάνω από αυτή τη ζωγραφιά που βλέπετε/ είναι η ψυχή της μητέρας μου. / Προσέξτε μην τη βαρύνετε. / Αυτός ο άνθρωπος μπροστά σας/ είναι ο καθρέφτης μιας ζωής φευγάτης. / Εγώ είμαι το αίμα της μητέρας. / Μη με στεγνώσετε άδικα...».

ΥΓ: Στοίχοι γραμμένοι από Αλβανούς και Ελληνοαλβανούς μετανάστες της πρώτης και της δεύτερης γενιάς. Τα ονόματά τους: Γρηγόρ Γιοβάνι, Διονύς Κιρζίδι, Χικμέτ Μέτσαϊ, Εβίς Κιάγια, Αριστοτέλ Σπύρου, Ρωμαίο Τσολάκου, Νοβρούζ Αμπιλέκαϊ, Νίκο Κατσαλίδα, Λουάν Τζούλι. Σήμερα, Παγκόσμια Ημέρα της Ποίησης, η Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών διοργανώνει στην αίθουσα Θεάτρου της ΑΣΚΤ (Πειραιώς 256), στις οκτώ η ώρα, μια βραδιά ποίησης όπου θα διαβαστούν ποιήματα σύγχρονης ελληνικής ποίησης από Αλβανούς ποιητές που διαμένουν στην Ελλάδα. Αξίζει τον κόπο να χάσετε το δελτίο των ειδήσεων...
ΤΑ ΝΕΑ , 21/03/2006

9 σχόλια:

Donnie είπε...

Yperoxo. Den ksero,mou thymizei kati apo thn aerini pnoh twn poihmatwn tou Elyth.

An-Lu είπε...

Κρίμα....μόλις σήμερα ανακάλυψα το μπλογκ σου....σνιφ!

cthemelis είπε...

πολύ όμορφα ποιήματα. δυστυχώς είδα σήμερα πεμπτη το ποστ και δεν μπόρεσα να πάω. καλά, ήρθαν τόσοι αλβανοί ποιητές στην ελλάδα, ή τους έκανε η ανάγκη;

cthemelis είπε...

...εννοώ τους εκανε η αναγκη ποιητες.

Ανώνυμος είπε...

Είναι σχεδόν απίστευτο. Νέα, ή και λιγότερο νέα, παιδιά να γράφουν τόσο ωραίους στίχους σε άλλη, εκτός της μητρικής τους, γλώσσα.
Η ποίηση ενώνει τους λαούς.
Γκασμέντ, πολύ ωραία η ιδέα σου. Μπράβο σου.

Βασίλης είπε...

ξέχασα να υπογράψω το προηγούμενο

G.A.N.G είπε...

Αναγγελία Δημιουργίας Έθνους
Θεωρώ ότι είναι πολύ πιο εύκολο για έναν άνθρωπο να ιδρύσει μία θρησκεία παρά ένα έθνος- και δεν ξέρω το γιατί. Δε γνωρίζω αν υπάρχουν (ή υπήρξαν) έθνη που οφείλουν την ύπαρξή τους σε ένα και μόνο πρόσωπο – υπάρχουν όμως έθνη προσωποκεντρικά, όπως: Τουρκία, Τουρκμενιστάν, Κίνα κ.α. Κάποια πρόσωπα με υψηλό δείκτη συναισθηματικής ευφυΐας κατάφεραν να προσδώσουν την απαιτούμενη συνοχή που χρειάζεται ένα έθνος για να επιβιώσει σε κάποια κρίσιμη καμπή της Ιστορίας του. Τα πρόσωπα αυτά έγιναν κεντρικές φιγούρες και αναπόσπαστα κομμάτια του έθνους τους, το οποίο ναι μεν δεν δημιούργησαν αλλά του άλλαξαν τα χαρακτηριστικά – άρα το αναδημιούργησαν ή επανίδρυσαν (κάτι σαν τον Καραμανλή δηλαδη).

Επειδή το Ελληνικό έθνος δε με εκφράζει, πρόσφατα δημιούργησα το δικό μου έθνος: το έθνος των ΕΟΡΔΑΙΩΝ με έδρα την επαρχία Εορδαίας. Όσοι πιστοί προσέλθετε! Κριτήρια προς τα παρόν δεν υπάρχουν. Τα κριτήρια θα τα θέσουμε ΕΜΕΙΣ από κοινού! Σε πρώτη φάση χρειαζόμαστε άλλα 19 άτομα για να ιδρύσουμε σωματείο. Μετά έπεται και συνέχεια. I ΗAVE A DREAM… την ίδρυση κράτους;

Αν ο Ηubbard σε μισό αιώνα έκανε θρησκεία 10 εκ. ανθρώπων, εγώ γιατί να μην κάνω ένα αντίστοιχο έθνος.

Τα σχόλια σας εδώ

Ardita είπε...

Urime Gazi,tani zbulova blogun tend.MjAft bukur!

Keravnios είπε...

Ελληνοαλβανοί;;; Τι ακριβώς εννοείται κύριε Καπλάνι; Ανθρώπους οι οποίοι προέρχονται από εναν Έλληνα και έναν Αλβανό γονέα; Νομίζω ότι τα ελληνικά σας είναι πολύ καλά για να ξεχωρίζετε την έννοια της λέξης. Δεν ξέρω για τους υπόλοιπους αλλά για τον κύριο Κατσαλίδα μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι ούτε Αλβανός ούτε Ελληνοαλβανός είναι. Είναι απλά Έλληνας. Ένας από τους πολλους που υπάγονται στο αλβανικό κράτος.