Τρίτη, Οκτωβρίου 31, 2006

Ένας κόσμος χρώματος γκρι βαθύ...

Διαβάζω στην βρετανική «Guardian» ότι οι εποχές της πολυχρωμίας ξεθώριασαν. Από εδώ και πέρα ο κόσμος μας τείνει να βαφτεί γκρι. Για την ακρίβεια γκρι-ασημί. Η εφημερίδα γράφει πως κάποτε, πριν από δέκα χρόνια δηλαδή, το ψυγείο είχε μπλε χρώμα, ο βραστήρας τσαγιού άσπρο, ο υπολογιστής μπεζ, το αυτοκίνητο κόκκινο. Όλα αυτά πάνε τώρα. Ο τυφώνας του γκρι-ασημί χρώματος κινδυνεύει να τα παρασύρει όλα στο διάβα του. Το γκρι-ασημί επικρατεί πλέον στα κινητά, στις τηλεοράσεις, στα πλυντήρια, στους φούρνους μικροκυμάτων. Η Coca - Cola, έβγαλε τελευταίως την εκδοχή Diet Coke, αποκλειστικά για τα Χριστούγεννα, και το συγκεκριμένο μπουκάλι είναι και αυτό χρώματος γκρι-ασημί. Και όμως, είχαμε συνηθίσει να ταυτίζουμε τα Χριστούγεννα με το κόκκινο και το χρυσό (άντε και το λευκό για τους κλασικούς). Τώρα, τη θέση τους, φαίνεται να καταλαμβάνει πλέον το γκρι.
Το γκρι-ασημί δεν επικρατεί μόνο στα σπίτια αλλά και στους δρόμους. Πριν από τρία χρόνια η αστυνομία του Λονδίνου κυκλοφόρησε το πρώτο περιπολικό χρώματος γκρι. Όπως είπε ο εκπρόσωπος της αστυνομίας, τα άσπρα περιπολικά δεν συμφέρουν πια. Τα γκρι μεταχειρισμένα περιπολικά μπορείς να τα μεταπουλήσεις ακριβότερα, γιατί όλος ο κόσμος προτιμά αυτό το χρώμα. Οι πωλήσεις των αυτοκινήτων σε όλη την Ευρώπη επιβεβαιώνουν την τάση. Πρώτο έρχεται στις πωλήσεις το γκρι-ασημί και ακολουθεί, με διαφορά, το μπλε χρώμα.
Γιατί λοιπόν οι βιομηχανίες και οι καταναλωτές δείχνουν τέτοια αδυναμία για το γκρι; Επειδή, λένε οι ειδικοί, είναι το χρώμα που εκφράζει το μοντέρνο, το ψηφιακό, το γρήγορο, το ευέλικτο, το λεπτό, το εφήμερο. Λένε ακόμα ότι το γκρι είναι το χρώμα του παρόντος: όταν το παρόν «καταδιώκεται» από τις έγνοιες για το άγνωστο μέλλον. Όπως και να το κάνουμε, υπάρχει μια αντιστοιχία ανάμεσα στο επικρατέστερο χρώμα της εποχής μας, του γκρι, και του μολυσμένου αέρα που αναπνέουμε. Το γκρι ταιριάζει επίσης με την κακή μας διάθεση και με τον φόβο μας μπροστά στο μέλλον. Και, ίσως, το ασημί τού προσθέτει απλώς λίγη λάμψη, προσπαθώντας να κρύψει τα άγχη μας κάτω από το χαλί.
Ίσως πάλι η μόδα του γκρι σε κάποια χρόνια να περάσει. Ίσως το μπλε ξαναγίνει επικρατέστερο. Ίσως το κόκκινο. Το άσπρο, ίσως. Ποιος ξέρει; Και ας μη ξεχάσουμε, βέβαια, ότι το γκρι-ασημί είναι το επικρατέστερο χρώμα όσων μπορούν να επιλέγουν, να καταναλώνουν, να ακολουθούν την μόδα. Το επικρατέστερο χρώμα αυτών που δεν μπορούν να επιλέγουν, να καταναλώνουν, να ακολουθούν την μόδα, ποιο να είναι άραγε;
Τα σαπιοκάραβα με τα οποία ταξιδεύουν οι λαθρομετανάστες συνήθως είναι μαύρα: για να μην τους «τσακώσει» το μάτι της ακτοφυλακής. Οι άστεγοι συνήθως φοράνε μουντά χρώματα. Οι ζητιάνοι προτιμούν το καφέ ή το άσπρο. Το κοράνι, στο όνομα του οποίου, λιθοβολούνται και θάβονται ζωντανές οι «αμαρτωλές γυναίκες» έχει πράσινο χρώμα. Πράσινο είναι και το δολάριο, εξ αιτίας του οποίου το μαύρο ονομάζεται άσπρο και το άσπρο μαύρο. Το πετρέλαιο είναι μαύρο. Το αίμα του κάθε ανθρώπου είναι κόκκινο, ανεξαρτήτως από την καταγωγή του. Όπως και ο έρωτας. Η ανθρώπινη ανοησία μπορεί να είναι κόκκινη, λευκή, μαύρη ή κίτρινη. Και η ελευθερία τι χρώμα έχει άραγε; Ίσως, η ελευθερία, να είναι το κόκκινο χαλί, κάτω από τα πόδια μιας μοίρας χρώματος γκρι βαθύ;
ΤΑ ΝΕΑ , 31/10/2006

8 σχόλια:

N.Ago είπε...

Σωστότατη παρατήρηση, Γκάζι μου!
Το γκρίζο και το μουντό, αναδύεται από παντού και, κυριαρχεί ολότελα την καθημερινότητα μας.
Έτσι κι αλλιώς, είμαστε διαβάτες μιας γκριζόχλομης , σύντομης και απρόβλεπτης ζωής.

An-Lu είπε...

Η ελευθερία είναι σαφώς διάφανου χρώματος! Τη χρωατίζει ο καθένας μας με τον τρόπο του!

Annabooklover είπε...

Σχετικά με τα ασημί αυτοκίνητα εγώ πάντως προτιμώ το ασημί γιατί δε φαίνεται η βρώμα.

tolitsa είπε...

Γκρι ειναι το χρωμα του συμβιβασμου, του κατεβασμενου κεφαλιου,της ηρεμης ομοιομορφης ζωης που καποιοι θελουν να μας επιβαλλουν, της δηθεν ελευθεριας, της δηθεν "γη της επαγγελιας" (οπου και αν βρισκεται αυτη), της δηθεν ισοτητας, των δηθεν προοδευτικων, των δηθεν αντιρατσιστων, των δηθεν "σωτηρων",και ολων αυτων που παιζουν με το μελλον των παιδιων μας. Γκρι ειναι το χρωμα που πλακωνει τη ψυχη μου οταν ολοι μας ψαχνουμε να βρουμε τον φταιχτη οπουδηποτε αλλου εκτος απο τον εαυτο μας!

πιτσιρίκος είπε...

Αγαπητέ Gazi, με έκανες και γέλασα πολύ χτες - ξέρεις τον λόγο. Για την ακρίβεια, γελούσε μια ολόκληρη παρέα - τους διάβαζα την επιστολή σου. Σου πάει πολύ αυτό το ύφος. Ταπεινή μου γνώμη, να γράφεις πιο συχνά έτσι. Χαίρε.

pølsemannen είπε...

Eπίσης το γκρι-ασημί είναι το αγαπημένο χρώμα κόμης για τους Αμερικανούς πολιτικούς και στελέχη επιχειρήσεων.
Χαρακτηριστικά στο κόμικ στριπ Dilbert, www.dilbert.com
O "Μυτερομαλιάς" εργοδότης ενθουσιασμένος προσλαμβάνει ένα νέο στέλεχος με άψογη κόμη (Οι καραφλοί στις Η.Π.Α. είναι σαν τους λεπρούς) δηλώνοντας:"Προσδοκούμε να αποκτήσει το μαλλί του απόχρωση γκρι-ασημί"

Βατράχι είπε...

Γκρι είναι ο αποστασιοποιημένος μας εγκέφαλος που παρακολουθεί χωρίς να μετέχει. Ανακάλυψα το blog μόλις την περασμένη εβδομάδα, τα άρθρα σας είναι από τα ισχυρότερα που έχω διαβάσει.

Stavros Katsaris είπε...

Καλημέρα!
Πιστεύετε άραγε οτι το χρώμα παίζει ιδιαίτερο ρόλο στην ψυχοσύμθεση του ανθρώπου?
Κάποτε οι ασφαλιστικές χρεώναν περισσότερα χρήματα αυτούς που ασφάλιζαν αυτοκίνητα κόκκινου χρώματος, επειδή η επιλογή έκρυβε επιθετικότητα.
Δεν πιστεύω λοιπόν οτι το γκρίζο χρώμα αντιπροσωπεύει το γκρίζο που δυστυχώς κυριαρχεί γύρω μας.
Πολλές φορές και οι μεγάλες εταιρίες χάνουν τον παλμό.
Από προσωπική εμπειρία το λέω.
Έχω ένα ανθοπωλείο και η καθημερινή μου επαφή με ανθρώπους όλων των ηλικιών αυτό μου έχει δείξει.
Χρώματα θέλει ο άνθρωπος.
Πολλά και διαφορατικά για να του ζεστάνουν τη μοναξιά του.΄
Άλλοι ροζ, άλλοι κόκκινα, άλλοι πορτοκαλί πάντως χρώματα.
Και εγώ μαζί με τα χρώματα ρίχνω πάντα τις σπόντες μου.
"Τα χρώματα συμβολίζουν το ουράνιο τόξο.Και το ουράνιο τόξο αναγνωρίζετε σε ολόκληρο το κόσμο.
Ας δεθούμε λοιπόν πάνω σε αυτό το ουράνιο τόξο και ας γνωριστούμε..."