Τρίτη, Νοεμβρίου 14, 2006

Εάν κυβερνούσαν οι γυναίκες

Μ'αρέσουν πολύ τα αεροδρόμια και οι σταθμοί των τρένων. Μου φαίνονται μια καταπληκτική παραβολή της ίδιας της ανθρώπινης ύπαρξης. Εδώ τα πάντα ρει. Τίποτα δεν είναι αιώνιο και μόνιμο. Ακόμα και ο πιο βαρετός των ανθρώπων «αποκτά» εδώ κάτι από τη μαγεία και την ελευθερία ενός πλάνητα. Τι κρίμα που σήμερα τα αεροδρόμια μετατρέπονται σιγά σιγά σε σύμβολα του φόβου! Ήμουν στο αεροδρόμιο «Μητέρα Τερέζα» των Τιράνων προχθές, όταν παρέστην στον παρακάτω «διάλογο»:
«Τι έχετε εκεί, κύριε;». «Ένα μπουκάλι ρακί». «Δεν επιτρέπεται, θα το αφήσετε εδώ». Το παιδί με το μπουκάλι του ρακιού βλέπει απορημένος. Είναι μετανάστης, από την Αλβανία. Γυρίζει στην Ελλάδα. Προσπαθεί να εξηγήσει στον υπάλληλο ότι το μπουκάλι αυτό του το έδωσε ο πατέρας του. Ότι γι' αυτόν είναι κάτι περισσότερο από ένα μπουκάλι ρακί. «Είναι σπιτικό», λέει με μια αφέλεια που αγγίζει τα όρια της τρυφερότητας, «θέλω να το πάρω μαζί μου στην Ελλάδα». Ο υπάλληλος μειδιά. Τα υγρά είναι ύποπτα στην εποχή μας. Τέλος.
Αφήνω τη σκηνή με το ρακί και «σεργιανίζω» το βλέμμα μου στη μεγάλη οθόνη της τηλεόρασης, που είναι συντονισμένη στο CNN. Δείχνει τον Σαντάμ Χουσέιν. Από κάτω η λεζάντα ανακοινώνει την καταδίκη του σε θάνατο. Ακολουθεί η εικόνα του Μπους - πανηγυρίζει για την καταδίκη. Έπονται εικόνες γνώριμες από το Ιράκ: καμικάζι, καπνός, νεκροί, αίμα... Κάποια στιγμή η κάμερα πάει στην Αργεντινή. Δείχνει τις μανάδες των Αργεντινών desaparecidos, στην Plaza de Mayo, που ψάχνουν ακόμα τα εξαφανισμένα παιδιά τους - στη διάρκεια της δικτατορίας. Τόσα χρόνια περιμένουν, ζητούν δικαιοσύνη. Τόσα χρόνια τις βλέπουμε στις οθόνες μας. Και οι πατεράδες των desaparecidos πού είναι, άραγε; Γιατί δεν τους βλέπουμε ποτέ; Γιατί οι πόλεμοι συνδέονται αποκλειστικά με άνδρες και ο θρήνος με γυναίκες;
Μια Ιταλίδα δημοσιογράφος, η Concita de Gregorio, μας λύνει την απορία στο βιβλίο της «Μια μάνα ξέρει»*. Υπήρχε λοιπόν, πριν από μερικά χρόνια, και η οργάνωση των «πατεράδων των desaparecidos». Αλλά στην πρώτη συνεδρίαση οι πατεράδες τσακώθηκαν άγρια μεταξύ τους. Οι σοσιαλιστές πατεράδες τα έβαλαν με τους περονιστές, οι δυο μαζί επιτέθηκαν στους κομμουνιστές και οι κομμουνιστές, ως συνήθως, τα έβαλαν με όλους. Μέσα σε λίγο καιρό προέκυψαν επτά φράξιες μέσα στους κόλπους των πατεράδων. Το αποτέλεσμα ήταν ότι κανένας πατέρας δεν σκεφτόταν πια τα εξαφανισμένα παιδιά. Οι μανάδες, όμως, ενώ οι σύζυγοί τους είχαν επιδοθεί στους ιδεολογικούς σπαραγμούς, έμειναν προσηλωμένες στον κοινό πόνο. Ήταν και αυτές σοσιαλίστριες, κομμουνίστριες, περονίστριες ή καθολικές. Πριν από όλα, όμως, ήταν μάνες. Ο κοινός πόνος και ο κοινός στόχος τις κράτησαν μαζί.
Μια απλή ιστορία αυτή που, ειδικά στις δύσκολες στιγμές που περνάει η ανθρωπότητα, μας κάνει να αναρωτιόμαστε: πώς θα ήταν άραγε ο κόσμος εάν τον κυβερνούσαν οι γυναίκες; Ίσως πιο προσηλωμένος στον ανθρώπινο πόνο και στους κοινούς στόχους της ανθρωπότητας; Ίσως. Φοβάμαι μόνο πως, όταν οι γυναίκες κινούνται στα υψηλά δώματα της εξουσίας, συνήθως καλούνται να αποδείξουν ότι είναι πιο άνδρες και από τους άνδρες. Γιατί, αν και η εξουσία είναι γένος θηλυκού, κατά βάθος εκείνη είναι απλώς γιούνισεξ...
Περιμένω ακόμα την πτήση μου. Και βλέποντας όλα αυτά που παρελαύνουν στην οθόνη, τον Σαντάμ, τον πόλεμο στο Ιράκ, τον Μπους, το αίμα, τις μανάδες της Plaza de Mayo στη Αργεντινή, θυμήθηκα το τραγούδι του Bruce Springsteen, το «Mrs. McGrath»: «Όλοι οι πόλεμοι που κάνω/ ζουν πάνω στο αίμα και τον πόνο των μανάδων...».
* Concita de Gregorio, «Una madre lo sa», Mondadori
ΤΑ ΝΕΑ , 14/11/2006

13 σχόλια:

An-Lu είπε...

Αυτή η προοπτική θέλει βάθος χρόνου, διότι προς το παρόν και το άμεσο μέλλον, οι γυναίκες προσπαθούν ακόμα να αποδείξουν ότι είναι "αντράκια"...

Haris είπε...

An-Lu said...

Αυτή η προοπτική θέλει βάθος χρόνου, διότι προς το παρόν και το άμεσο μέλλον, οι γυναίκες προσπαθούν ακόμα να αποδείξουν ότι είναι "αντράκια"...


Πολύ σωστή τοποθέτηση...
Από ένα τέτοιο "αντράκι" την έπαθα και εγώ...

Ανώνυμος είπε...

Θάτσερ,Τσιλέρ,Χίλαρι Κλίντον...και που μαστε ακόμα.Μακάρι να κυβερνούσαν τα παιδιά αλλά κι αυτά έχουν γίνει χειρότερα και απο τους μεγάλους.

amelaco είπε...

Τέτοιες ανησυχίες είχε κι ο Αριστοφάνης κι έγραψε τη Λυσιστράτη και τις Εκκλησιάζουσες αλλά φοβάμαι ότι αν έβλεπε τη Condoleezza Rice ίσως να άλλαζε γνώμη. Αν πάλι έβλεπε την Ingrid Betancourt θα χαιρόταν αλλά προς τι το όφελος αφού τις γυναίκες (αλλά και τους άντρες) πολιτικούς που αξίζουν τους εξαφανίζουν…

tsaxpinogargaliara είπε...

Θάτσερ, Τσιλέρ, Χ. Κλίντον, Κ. Ράις.
Μα βεβαίως.
Διότι αν δεν είναι έτσι μια γυναίκα, τότε κρίνεται ως "συναισθηματικιά" (ελάττωμα).
Τις περισσότερες φορές που διαφώνησα (αναφέρομαι σε συζητήσεις με συνδικαλιστές... εκεί να δείτε ανδροκρατία), οι απαντήσεις ήταν:
1. "αυτά δεν είναι της στιγμής" (όταν απορούσα γιατί μετά από τέτοια διαβούλευση με τη διοίκηση δεν είχε -πάλι- συζητηθεί η ουσία.
2. "ας ήσουν εκεί και θα σού 'λεγα εγώ" (όταν επέμενα διότι -πάλι- δεν συζητήθηκε το εκάστοτε ουσιαστικό πρόβλημα και όχι η παρονυχίδα)
3."δεν μπορούμε να συζητούμε σε τέτοιο επίπεδο" (διότι τους παρότρυνα να "κοιτάνε μακρυά" και όχι το μικροσυμφέρον της στιγμής)και άλλα τέτοια ωραία.
Προσφάτως δε, παραβρέθηκα σε μια συνέλευση, όπου μίλησε μόνον μια γυναίκα και οι προτάσεις της θεωρήθηκαν ανεφάρμοστες.
Αντίθετα απ' ότι πιστεύουν πολλοί, οι προτάσεις των γυναικών είναι αληθινά "πραγματιστικές" και γι' αυτό... μονίμως ανεφάρμοστες.
Όπως ακριβώς στην περίπτωση των απανταχού "εξαφανισμένων".
Οι μάνες της Κύπρου ακόμη περιμένουν.
Καλημέρα σας.

Χρήστος είπε...

Αγαπητέ Γκάζμεντ

Αρχικά να σε συγχαρώ για την καθημερινή σου στήλη στα Νέα, με τη διαβεβαίωση ότι αποτελεί ένα σπουδαίο σημείο αναφοράς για όλους εμάς που η καθημερινή υπεράσπιση των αξιών της αλληλεγγύης, της αντίστασης στις διάφορες μορφές κοινωνικού ρατσισμού, η αντίσταση στους μύθους που συντηρούν κάθε είδους εθνικές και φυλετικές περιχαρακώσεις, είναι στάση και τρόπος ζωής.

Με την ευκαιρία, να κάνω μια παρατήρηση για το περίφημο στιχάκι του τραγουδιού του Sprígsteen, της Mrs McGrath, Όπως μπορείς να δεις και στο απόσπασμα από μια παρουσίαση του δίσκου του στην ηλεκτρονική σελίδα του Nation,



On "Mrs. McGrath," a 19th century Irish song about a war amputee--that is, about a mother's sorrow for the missing legs of her son--Springsteen, singing as that mother, declares, "Oh, foreign wars, I do proclaim/leave only blood and a mother's pain/I'd rather have my son as he used to be/than the King of America and his whole Navy." That's certainly not how the Irish Republicans sang this tune (which originally focused on the Peninsular campaign of the Napoleonic Wars.)



Η σωστή του απόδοση θα ήταν : Ω, οι πόλεμοι εναντίον ξένων (ή πόλεμοι στα ξένα), το δηλώνω καθαρά,

Αφήνουν μόνο αίμα και μητρικό πόνο

Καλύτερα να είχα το γιό μου όπως ήταν πρώτα,

Παρά το Βασιλιά της Αμερικής και όλο του το Ναυτικό



Βέβαια, στο διαδίκτυο υπάρχουν πολλές εκδοχές των στίχων του τραγουδιού, και σε αρκετές βρίσκει κανείς και την απόδοση



"All foreign wars I do proclaim
live on the blood and the mothers pain
I'd rather have my son as he used to be
Than the King of America and his whole navy"



Νομίζω όμως ότι η απόδοση του Nation είναι πιο έγκυρη και το νόημά της είναι πιο αποδεκτό



Φιλικά,

Χρήστος Βαλλιάνος

Ανώνυμος είπε...

Και η λογοκρισία συνεχίζεται.Και χθες ήταν το Πολυτεχνείο.....

tp είπε...

Είναι,άραγε, τυχαίο οτι σε πολλές γλώσσες( π.χ. Ρωσική,Κουρδική) οι λέξεις που εκφράζουν τη ζωή και τη γυναίκα είναι πολύ κοντά όταν τις ακούει κανείς;
tp

tp είπε...

Είναι,'αραγε,τυχαίο οτι η λέξεις "ζωή" και "γυναίκα" είναι πολύ κοντά- ηχητικά- σε κάποιες γλώσσες;( π.χ.ρωσική, κουρδική)
Τ.Π

cthemelis είπε...

ως γνωστόν μ'αρέσει να παίζω λιγάκι τον δικηγόρο του διαβόλου...λοιπόν, η δική μου εμπειρία είναι ότι οι γυναίκες που αποκτούν θέσεις εξουσίας τις ασκούν με μεγαλύτερη "συνέπεια" από τους άνδρες. Δηλαδή συνήθως είναι πιο απαιτητικές, ανάλγητες, εκδικητικές, εξουσιαστικές κ.λ.π.
Επίσης δεν θυμάμαι που το έχω διαβάσει, είναι όμως γενικώς γνωστό: σύμφωνα με διάφορες μελέτες, οι γυναίκες που συμμετείχαν σε τρομοκρατικές οργανώσεις συνηθέστατα ήταν πολύ σκληρώτερες από τους άντρες, βασάνιζαν τα θύματά τους πριν τα σκοτώσουν κ.λ.π.
Τα παραπάνω σε γενικές γραμμές δεν νομίζω να αμφισβητούνται. Eπισης δεν νομίζω ότι απλώς οι γυναίκες αυτές θέλουν ν'αποδείξουν κάτι ή το "παίζουν αντράκια". Η εξήγηση που συνήθως δίνεται έιναι οτι οι γυναικες είναι γενικώς συνεπέστερες από τους άνδρες σ'αυτά που πιστεύουν και ότι αν πεισθούν ότι κάποιος σκοπός είναι σωστός, τότε τον υπηρετούν χωρίς παρεκκλίσεις ή ακόμη και με φανατισμό. Αλλη εξήγηση που μπορει να δοθει ειναι ότι οι γυναίκες που φτανουν σε τετοιες θεσεις, ειναι εξ αρχής "εξοπλισμένες" με άλλες ιδιότητες, αλλοιώς δεν θα έφταναν σε αυτες τις θεσεις. Αν λοιπον μπορει να τεθεί το πολυ υποθετικο ερωτημα τι θα γινοταν αν κυβερνουσαν οι γυναικες, τοτε η απαντηση σιγουρα δεν ειναι ευκολη και δεν ειναι βεβαιο οτι η κατασταση των εξουσιαζομενων θα ηταν καλυτερη....Για να το πω και μ'ενα αστειο: Δεν ειμαι καθολου βεβαιος ότι ο κοσμος θα ηταν καλυτερος αν κυβερνουσε η συζυγος του Bush...

simela είπε...

Επειδή οι γυναικείες ικανότητες, για αιώνες, αμφισβητήθηκαν και, ασφαλώς, συνεχώς αμφισβητούνται, ίσως αυτός είναι και ο λόγος που αν και όποτε τιμηθούν με τέτοιες θέσεις θέλουν να αποδείξουν ότι κι αυτές, οι κακομοίρες, μπορούν! Ξέρουν! Καταφέρνουν!
Ίσως αυτό να φταιει που συμπεριφέρονται «ανδρικά»!

Ergotelina είπε...

:-)

EΡΧΕΤΑΙ ΤΟ ΘΗΛΥΚΟ ΠΟΚΕΡ

tolisM είπε...

Η εξουσια δεν εχει φυλλο, ουτε χρωμα. Οι κοινωνικες δομες δεν προκειται να αλλαξουν ειτε κυβερνα γυναικα ειτε ανδρας ειτε οτιδηποτε αλλο.