Τρίτη, Φεβρουαρίου 28, 2006

...το Χριστό μου, τι γίνεται με τον Μωάμεθ;

H μάνα μου είναι μουσουλμάνα. Βλέποντας τον χαμό που προκλήθηκε από τα σκίτσα μού ζήτησε να τα δει. Της έδειξα αυτά που βρήκα... Τα βρήκε κακάσχημα, δεν της άρεσαν καθόλου... Την επόμενη μέρα τα είχε ξεχάσει... Είχε κάτι πολύ πιο σοβαρό να ασχοληθεί: την αρθρίτιδα που την ταλαιπωρεί... Τη μεθεπομένη είδε ξανά το μαινόμενο πλήθος και τις φωτιές... «Αυτοί δεν είναι μουσουλμάνοι» - είπε - «είναι τρελοί...». Ακούω όλες αυτές τις ημέρες αρκετούς φίλους να λένε πως τα σκίτσα του Μωάμεθ προκάλεσαν τους μουσουλμάνους. Ποιους μουσουλμάνους; Έχω φίλους μουσουλμάνους από το Ιράν έως την Αλβανία που δεν προκλήθηκαν... Χαρίζουμε τους μουσουλμάνους στους φονταμενταλιστές όταν λέμε «προκλήθηκαν οι μουσουλμάνοι»... Γιατί υπάρχουν πολλοί μουσουλμάνοι και πολλά Ισλάμ... Ήταν όμως προκλητικά τα σκίτσα; Ναι, ήταν. Όπως ήταν και η ταινία του μακαρίτη Τέο Βαν Γκογκ... Από πότε όμως ένα προκλητικό σκίτσο ή ταινία, ακόμα και άσχημη, δικαιολογεί τη βία; Από πότε αφαιρέθηκε το δικαίωμα της πρόκλησης από τη σάτιρα και την τέχνη; Υπάρχει όμως κάποιο όριο; Ναι, υπάρχει: το όριο της προσβολής της αξιοπρέπειας του Άλλου και της υποκίνησης του φυλετικού μίσους... Σε αυτή την περίπτωση, όσοι προσβάλλονται προσφεύγουν στα δικαστήρια.
Γιατί δεν προσέφυγαν εκεί οι ιμάμηδες της Δανίας; Γιατί «οι μουσουλμάνοι δεν εμπιστεύονται τη ρατσιστική Δύση», απαντούν οι φίλοι μου... Λυπάμαι, δεν είναι έτσι... Δεν προσέφυγαν γιατί ο μοναδικός νόμος που αναγνωρίζουν είναι η Σαρία: γι' αυτούς, το κοσμικό κράτος και η φιλελεύθερη δημοκρατία αποτελούν έσχατη βλασφημία... Και γιατί, στην ουσία, οι φονταμενταλιστές δεν δίνουν δεκάρα για τα σκίτσα του Μωάμεθ. Τους ενδιαφέρει το πώς θα αυξήσουν την επιρροή και θα διαιωνίσουν την εξουσία τους... Επί μήνες προσπαθούσαν να ξεσηκώσουν τους μουσουλμάνους στη Δανία και στην Ευρώπη. Όταν δεν τα κατάφεραν αποφάσισαν να κάνουν, κυριολεκτικά, ασκήσεις ελέγχου στους μουσουλμάνους της Μέσης Ανατολής... Έτσι και αλλιώς, ο δικός τους σκοπός είναι να δείξουν πως είναι οι μοναδικοί εκπρόσωποι του Ισλάμ... Το Ισλάμ στο οποίο πιστεύει η μάνα μου, γι' αυτούς είναι μεγαλύτερος εχθρός και από τη Δύση...
Μήπως όμως η ελευθερία του λόγου είναι δίκοπο μαχαίρι; Γιατί μια ιρανική εφημερίδα έκανε διαγωνισμό για σατιρικά σκίτσα του Άουσβιτς... Οι φανατικοί προδίδονται μόνοι τους... Τα σατιρικά σκίτσα του Άουσβιτς δεν γίνονται ως «απάντηση» σε σκίτσα που σατιρίζουν τη Νακμπά, την εθνοκάθαρση των Παλαιστινίων ή τα παιδιά που σκοτώνονται στο Ιράκ από τις αμερικανικές βόμβες και εκείνες των καμικάζι... Οι φανατικοί προδίδονται μόνοι τους γιατί προσπαθούν ακριβώς να μετατρέψουν τον Μωάμεθ σε Άουσβιτς για τα μυαλά και τις ψυχές των μουσουλμάνων...
Με αφορμή τα σκίτσα ας ξεκινήσουμε μια σοβαρή συζήτηση για την ηθική της ευθύνης, σε μια κοινωνία πολυπολιτισμική, σε μια τέτοια ευαίσθητη συγκυρία... Ας προσπαθούμε επίσης να καταλάβουμε καλύτερα γιατί το Ισλάμ στον αραβικό κόσμο δεν ξέρει πια να γελά... Όχι μόνο οι αναλφάβητοι υποκύπτουν στο γόητρο του φανατισμού... Οι χριστιανοί Γερμανοί που έκαιγαν βιβλία, Εβραίους, Τσιγγάνους και ομοφυλόφιλους ήταν πολύ καλλιεργημένοι... Ένας από τους λόγους που τους έκανε να υποκύπτουν στο μακάβριο γόητρο του ολοκληρωτισμού ήταν και η ταπείνωση που εισέπραξαν στον A' Παγκόσμιο Πόλεμο... Οι μουσουλμάνοι του αραβικού κόσμου βγήκαν και αυτοί ταπεινωμένοι από τον πρώτο Ψυχρό Πόλεμο και συνεχίζουν να νιώθουν τσαλακωμένοι και ταπεινωμένοι στον παρόντα δεύτερο Ψυχρό Πόλεμο... Εκεί βρίσκεται η ρίζα του κακού και με αυτό πρέπει να αναμετρηθούμε: εκείνοι και εμείς μαζί... Χωρίς όμως να κάνουμε καμία υποχώρηση στη θεοκρατία: είτε κρατά στο χέρι το Κοράνι, είτε το Ευαγγέλιο ή τη Βίβλο...
ΤΑ ΝΕΑ , 28/02/2006

Τρίτη, Φεβρουαρίου 21, 2006

Tο αντιθεοκρατικό Iράν είναι εδώ: στην τραμπάλα...

Ο Αχμάντ Σαφγκάτ ήταν πολύ γνωστός φωτογράφος στην Τεχεράνη. Γι' αυτό το καθεστώς τού ζήτησε να παραδίδει μαθήματα φωτογραφίας στους φωτογράφους του υπουργείου των Εσωτερικών όπου εδρεύουν και οι Vezerat Etelat: οι Ιρανικές Μυστικές Υπηρεσίες. Κάποια στιγμή απέκτησε πρόσβαση στους απόρρητους φακέλους των Ιρανών desaparecidos, των αντικαθεστωτικών που δολοφονούνται και εξαφανίζονται... Μια μέρα, ψάχνοντας κρυφά, έπεσε πάνω στον φάκελο μιας «αγνοούμενης», τους γονείς της οποίας έβλεπε καθημερινά στα σκαλιά του υπ. Εσωτερικών ψάχνοντας για την μοναχοκόρη τους. Βλέπω τις φωτογραφίες της δολοφονημένης κοπέλας (είναι στη διάθεση της στήλης). Το μισόγυμνο, βασανισμένο σώμα της. Ηλικίας είκοσι πέντε χρόνων περίπου. Το αποκεφαλισμένο κεφάλι της κρατά ακόμα τα χνάρια της γυναικείας ομορφιάς... Μιας μακάβριας ομορφιάς...
Ο Αχμάντ έδειξε στην οικογένεια την τρομερή αλήθεια. Οι μυστικές υπηρεσίες τον υποπτεύτηκαν αμέσως για τη διαρροή. Φυλακίστηκε και βασανίστηκε επί ένα χρόνο. Όταν αφέθηκε ελεύθερος - αφού πλήρωσε μεγάλο χρηματικό ποσό ως εγγύηση, έχοντας στο κατόπιν του μονίμως έναν Ιρανό ασφαλίτη - το φοιτητικό αντικαθεστωτικό κίνημα είχε αρχίσει να φουντώνει στην Τεχεράνη. Εκείνος δεν έμεινε απ' έξω. Συνελήφθη ξανά το 1999. Τον έκλεισαν στις τρομακτικές φυλακές Εβίν. Καμία επαφή με την οικογένειά του, ανάκριση, μαστίγωμα, φάλαγγα, ανάκριση: η καθημερινότητά του... H γυναίκα του, η Μουζγκάν, ήταν υποχρεωμένη να παρουσιάζεται κάθε μήνα σε αστυνομικό τμήμα όπου την ανέκριναν και την βασάνιζαν...
Όσοι φυλακίζονται στο Εβίν βγαίνουν για να πάνε στο ψυχιατρείο ή στο νεκροταφείο. Εκεί θα κατέληγε και ο Αχμάντ εάν οι συγγενείς του δεν πλήρωναν ένα αστρονομικό ποσό σε κάποιο μεσάζοντα, ώστε να μπορεί να βγει για λίγο και υπό όρους. Βγήκε ύστερα από δυο χρόνια, παραμορφωμένος από τα βασανιστήρια, για δυο εβδομάδες, για να νοσηλευτεί στο νοσοκομείο... H Μουζγκάν εν τω μεταξύ είχε δανειστεί χρήματα, είχε έρθει σε επαφή με κάποιον λαθρέμπορο, κανονίζοντας την απόδραση από το Ιράν. Ο Αχμάντ, η Μουζγκάν και η κόρη τους, η μικρή Ροζίνα, ξεκίνησαν μια νύχτα κρυμμένοι σ' ένα φορτηγό προς το Πακιστάν. Ήταν χειμώνας του 2001.
Στο Πακιστάν τούς έδωσαν πλαστά διαβατήρια και τους πήγαν στην Τουρκία. Από εκεί με αεροπλάνο κατέληξαν στην Ολλανδία όπου ζήτησαν άσυλο. Τους έδωσαν σπίτι, ένα μηνιαίο εισόδημα και τους έβαλαν να μάθουν ολλανδικά. H Ροζίνα έκανε όνειρα για το ευρωπαϊκό της μέλλον και περίμεναν να αναγνωριστούν ως πρόσφυγες. Στην Ολλανδία όμως φούντωνε η ξενοφοβία και ο ρατσισμός. Την άνοιξη του 2004 η ολλανδική κυβέρνηση αποφάσισε την απέλαση 26.000 αιτούντων άσυλο. Ανάμεσα σε αυτούς και η οικογένεια του Αχμάντ...
Επειδή δεν μπορούσαν να τους γυρίσουν στο Ιράν, τους έφεραν στην Ελλάδα: «Γιατί από εκεί περνάνε συνήθως όσοι έρχονται από το Ιράν», είπαν... Έτσι βρέθηκαν να κοιμούνται στο πάτωμα, στα κρατητήρια του «Ελ. Βενιζέλου». Έπειτα από τρεις εβδομάδες οι αστυνομικοί τούς είπαν να φύγουν. «Πού να πάμε;» ρώτησαν. «Δεν ξέρουμε, φύγετε...» απάντησαν οι αστυνομικοί. Κατέληξαν στα παγκάκια, στο Πεδίον του Άρεως. Επί δύο μήνες, χωρίς στέγη, χωρίς τίποτα... Μέχρι που βρέθηκε κάποια μη κυβερνητική οργάνωση και τους βρήκε στέγη.
Σήμερα έχουν ένα ροζ χαρτάκι που βεβαιώνει ότι έχουν ζητήσει άσυλο... Το ανανεώνουν κάθε έξι μήνες. «Τέσσερις μήνες χάνω σε ουρές για να το ανανεώσω για έξι...» λέει ο Αχμάντ. Χωρίς καμία απολύτως βοήθεια από το κράτος, περιμένουν ακόμα να αναγνωριστούν ως πρόσφυγες. Και τρέμουν στη σκέψη μήπως τους γυρίσουν πίσω στους δημίους τους, στο Ιράν... H ιστορία του Αχμάντ, της Μουζγκάν και της Ροζίνα δεν χωρά σε ένα άρθρο. Και είναι μόνο μία από τις χιλιάδες ιστορίες ανθρώπων που αντιμετωπίζουν τον θάνατο διωγμένοι από την τυραννία. Ανθρώπων που ζητούν να αναγνωριστούν ως πρόσφυγες. Και τρέμουν στη σκέψη μήπως τους γυρίσουν πίσω...
Στην Ελλάδα, δυστυχώς, μόνο το 0,9% (!) των αιτούντων άσυλο αναγνωρίζονται: η ξενόφοβη Ολλανδία αναγνωρίζει το 35%, ενώ ο ευρωπαϊκός μέσος όρος είναι 32%... «Κυνηγητό, κρυφτό και τώρα τραμπάλα... Κάτι παιχνίδια που παίζει η ζωή» γράφει η καινούργια αφίσα της Υπάτης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες... Παιχνίδια με την ίδια την ζωή των ανθρώπων... Γι' αυτό υπάρχει επείγουσα ανάγκη για την ανθρωπιά και την ευαισθησία μας.
ΥΓ: Περισσότερα για την εκστρατεία του ΟΗΕ στο: www.unhcr.gr
ΤΑ ΝΕΑ , 21/02/2006

Τετάρτη, Φεβρουαρίου 15, 2006

«Ο Έλληνας γιατρός των Aλβανών»

Έχω γνωρίσει στη ζωή μου ανθρώπους που προσφέρουν στον συνάνθρωπο. Συνήθως, εμείς οι δημοσιογράφοι δεν δυσκολευόμαστε να γράψουμε γι' αυτούς: εγκωμιάζουμε τη μεγαλοψυχία τους, προσθέτουμε και λίγη μελοδραματική σάλτσα και το κομμάτι είναι έτοιμο. Για τον γιατρό Παναγιώτη Κολιομιχάλη, αναπληρωτή διευθυντή της Παν/κής ΩΡΛ/κής Κλινικής στο Ιπποκράτειο Νοσοκομείο Αθηνών, το έργο είναι κάπως δύσκολο... Εγώ, πάντως, θα το προσπαθήσω...
Ο Έλληνας γιατρός Παναγιώτης Κολιομιχάλης είναι ένας ζωντανός θρύλος για τους Αλβανούς - είτε γι' αυτούς στην Αλβανία είτε για τους Αλβανούς μετανάστες στην Ελλάδα. Έχει «οργώσει» κυριολεκτικά όλη την Αλβανία, από τον Νότο έως τον Βορρά, προσφέροντας ιατρική βοήθεια σε μια χώρα στην οποία οι ανάγκες για ιατρική περίθαλψη παραμένουν «αδηφάγες»... Από το 1991, με το αυτοκίνητό του, έκανε πάνω από ογδόντα ταξίδια... Κάθε Παρασκευή, αφού τελείωνε το ωράριο της δουλειάς του στο Ιπποκράτειο, ανέβαινε στην Αλβανία με ένα αυτοκίνητο γεμάτο φάρμακα και κατέβαινε στην Ελλάδα την Κυριακή το βράδυ, με ένα αυτοκίνητο γεμάτο αρρώστους... Βλέπω μία από τις ελάχιστες φωτογραφίες που έχει κρατήσει από τα ταξίδια του στην Αλβανία: εκείνος, στη μέση ενός μεγάλου πλήθους. «Αυτοί ποιοι είναι;», τον ρωτάω. «Οι ασθενείς τους οποίους μόλις έχω εξετάσει», απαντά. Πραγματικά τα χάνω, γιατί εδώ βρίσκονται μαζεμένοι τουλάχιστον οι κάτοικοι πέντε πολυκατοικιών: μικρά παιδιά, μεσήλικοι, γέροι! Για να τους εξετάσει όλους, συχνά αναγκαζόταν να κοιμηθεί μόνο δύο ώρες... Άλλες φορές καθόλου...
Αν επισκεφθείτε σήμερα την Αλβανία και ρωτήσετε για την ιστορία του, ανώνυμοι Αλβανοί, χριστιανοί και μουσουλμάνοι, θα σας μιλήσουν για έναν Έλληνα γιατρό στον οποίο χιλιάδες Αλβανοί χρωστούν τη ζωή τους. Αρκετοί δεν ξέρουν καν το όνομά του. Τον αποκαλούν απλά ο «Έλληνας γιατρός με τα χρυσά χέρια», «ο Έλληνας γιατρός των Αλβανών»... Θα μάθετε επίσης ότι, σε μια χώρα η οποία περνούσε τις πιο δύσκολες ημέρες της Ιστορίας της, ο «Έλληνας γιατρός των Αλβανών» αντιμετώπισε ουκ ολίγες «ιστορίες για αγρίους»... Εκείνος δεν μιλάει ποτέ γι' αυτές. Μιλάει μόνο για τη φιλοξενία των ανθρώπων, την ευγνωμοσύνη τους, το ανεπανάληπτο χαμόγελο ενός παιδιού που έχει θεραπευθεί από τον καρκίνο στα μάτια...
«Τι είναι αυτό που σας έσπρωξε να τα κάνετε όλα αυτά; Ο ανθρωπισμός, το αίσθημα ηρωισμού;», τον ρωτάω. «Απλά, ταυτίστηκα με τον πόνο των ανθρώπων...», απαντά. «Το πρώτο μου ταξίδι στην Αλβανία στάθηκε μοιραίο. Μπήκα στο... λούκι με λίγα λόγια! Θα μπορούσατε εσείς να κοιμηθείτε ξέροντας πως, εάν δεν στείλετε φάρμακα ή δεν τους φέρετε στα ελληνικά νοσοκομεία, άνθρωποι τους οποίους γνωρίσατε θα πεθάνουν;».
Ο ίδιος μιλάει με συγκίνηση για την ακούραστη συμπαράσταση των συναδέλφων του. Για τη συμπαράσταση της ελληνικής Πολιτείας και του ΕΣΥ «χάρη στο οποίο σώθηκε κυριολεκτικά η μισή Αλβανία» - και οι Αλβανοί δεν πρέπει να το ξεχάσουν αυτό... Για τη φαρμακευτική εταιρεία DEMO, η οποία προσέφερε δωρεάν τεράστιες ποσότητες φαρμάκων...
Ο Παναγιώτης Κολιομιχάλης δεν αρέσκεται να μιλάει για πολιτική. «Αλλά, αν πρέπει να μείνει κάτι από αυτή την ιστορία, είναι ότι είμαστε δυο γειτονικοί λαοί. Αυτά που μας ενώνουν είναι πολύ περισσότερα από αυτά που μας χωρίζουν. Ξέρετε, υπήρχαν κάποτε δυο σκαντζόχοιροι που έπρεπε να συνυπάρχουν. Τσιμπούσαν όμως ο ένας τον άλλον με τα αγκάθια και εμποδίζονταν να προχωρήσουν. Με τον καιρό τα αγκάθια στρογγύλεψαν και τα πράγματα πήγαν πολύ καλύτερα και για τους δυο». Τον περασμένο μήνα ο πρόεδρος της Αλβανικής Δημοκρατίας απένειμε στον «Έλληνα γιατρό με τα χρυσά χέρια» την ύψιστη διάκριση της χώρας: το Μετάλλιο της Ευγνωμοσύνης του Αλβανικού Λαού... Ένα σημάδι πως ίσως τα αγκάθια έχουν αρχίσει να στρογγυλεύουν... Αμήν. Είναι το καλύτερο φάρμακο του μέλλοντός μας...
ΤΑ ΝΕΑ , 14/02/2006

Τρίτη, Φεβρουαρίου 07, 2006

Μakria ta xeria apto kin mou!

Ο Ουμπέρτο Έκο έγραψε κάποτε ένα άρθρο στο οποίο διαμαρτυρόταν για το γεγονός πως, ταξιδεύοντας με τρένο, υποχρεώθηκε να υποστεί όλα τα οικογενειακά προβλήματα του διπλανού επιβάτη, ο οποίος από το κινητό τηλέφωνο τσακωνόταν με τη γυναίκα του... Πρότεινε μάλιστα η χρήση του κινητού να επιτραπεί μόνο στους γιατρούς που ασχολούνται με μεταμοσχεύσεις, στους υδραυλικούς, στους μοιχούς και στις μοιχαλίδες... Είναι αργά για τέτοιες «λύσεις». Σήμερα, σχεδόν όλοι έχουν κινητό: μοιχοί και μονογαμικοί, ιθαγενείς και μετανάστες, έφηβοι και ηλικιωμένοι... Το κινητό έχει εξελιχθεί πλέον σε καθολικό πολυμέσο επικοινωνίας. Είναι φωτογραφική μηχανή, ρολόι, ραβασάκι, σημειωματάριο, walkman, ξυπνητήρι, μικρός υπολογιστής κ.λπ.
Από το κινητό μπορούμε να καταλάβουμε όχι μόνο σε ποια τάξη ανήκει ο διπλανός μας, αλλά και την καταγωγή, τα μουσικά γούστα, ακόμα και τα θρησκευτικά πιστεύω του. Τις προάλλες, έπαθα την πλάκα μου στο λεωφορείο όταν μου έφθασε ξαφνικά στο αυτί η φωνή του Χότζα που έψαλλε τη μουσουλμανική προσευχή από τον μιναρέ... Δεδομένου πως η Αθήνα είναι η μοναδική πρωτεύουσα στην Ευρώπη χωρίς τζαμί, άρχισα να ψάχνω αριστερά και δεξιά ώσπου κατάλαβα πως είχε χτυπήσει το κινητό του Πακιστανού μετανάστη που καθόταν δίπλα μου... Σκεφθείτε τι θα γινόταν εάν χτυπούσαν ταυτόχρονα όλα τα κινητά των επιβατών στο λεωφορείο! Θα ακούγονταν μαζί το «Αλλάχ Ικμπάρ» με τη Διεθνή, η Παπαρίζου με τον Μότσαρτ, το αλβανικό κλαρίνο με τους Ρόλινγκ Στόουνς, το «Κύριε Ελέησον» με το «Έχεις ταλέντο στα χείλη»...
Για όλους αυτούς τους λόγους το κινητό ενδιαφέρει τελευταίως ακόμα και τους φιλοσόφους. Αυτές τις ημέρες, υποκινούμενος από το σκάνδαλο των υποκλοπών, έκλεισα το κινητό μου (έβγαλα και την μπαταρία για παν ενδεχόμενο) και άρχισα να διαβάζω το βιβλίο του Ιταλού φιλοσόφου Μαουρίτσιο Φεράρις: «Πού είσαι; H οντολογία του κινητού»*. Ο φιλόσοφος υποστηρίζει πως με το κινητό περάσαμε από την εποχή που ρωτούσαμε τον συνομιλητή μας «πώς είσαι;» στην εποχή κατά την οποία η πρώτη ερώτηση είναι το «πού είσαι;». Αν και ο Μεγάλος Αδελφός ξέρει ανά πάσα στιγμή πού βρισκόμαστε. Επομένως, το κινητό από τη μία μας δίνει απεριόριστη ελευθερία κινήσεων και μετακινήσεων, ενώ την ίδια στιγμή μάς καθιστά εντελώς εντοπίσιμους. Ένα άλλο «παράδοξο» του κινητού είναι πως ενώ θα περίμενε κανείς να απειλείται εξαιτίας του η κουλτούρα της γραφής, εκείνη αντίθετα γνωρίζει μια εκπληκτική άνθιση: το κινητό έχει ταυτιστεί πλέον με τα SMS. H «γλώσσα του κινητού» είναι βέβαια μια ιδιαίτερη γλώσσα, όπου το «τέλος πάντων» γίνεται «τέσπα», το «γέλασα πολύ» γίνεται απλώς :)))). Μια υπερσυνθετική γλώσσα που θυμίζει τα ιερογλυφικά. Αλλά μην τρομάζετε. Σκεφθείτε πως το τετράγραμμα JHVH στη Βίβλο αντιστοιχεί στον Ιαχωβά: ένας Θεός που είχε αδυναμία στη γραπτή παράδοση.
Στα αρνητικά τού κινητού μπορεί να αναφέρει κανείς πρώτα απ' όλα την απώλεια της μοναξιάς μας και ως εκ τούτου της σιωπηλής περισυλλογής. Δεύτερον, το κινητό μάς καταδικάζει σε μια τυραννική παρουσία του παρόντος. Γι' αυτούς τους λόγους, λοιπόν, κλείστε για λίγο το πολύτιμο κινητό σας (βγάλτε και την μπαταρία για παν ενδεχόμενο...). Ανακτήστε για μια στιγμή τη μοναξιά σας. Αντί του «πού είσαι;», που απευθύνετε συνήθως στους άλλους, αυτήν τη φορά αναρωτηθείτε: «Πού πάμε;»...
ΥΓ: Οι υποκλοπές αφορούν ουσιαστικά εμάς, τους κοινούς θνητούς. Οι κατέχοντες την εξουσία διαθέτουν από είκοσι έως τριάντα γραμματείς ο καθένας, ώστε να φιλτράρουν τις επικοινωνίες και τα μυστικά τους. Άλλωστε, εκείνοι δεν το έχουν σε μεγάλη υπόληψη το κινητό. Έχετε δει ποτέ κάποια φωτογραφία του Μπους μιλώντας στο κινητό;
* Maurizio Ferraris, «Dove sei? Ontologia del telefonino», Bompiani
ΤΑ ΝΕΑ , 07/02/2006