Οι δεκαοκτώ κύκλοι της Kόλασης

Τη Λουμινίτσα δεν τη γνωρίζω προσωπικά. Την ιστορία της την έμαθα πριν από μερικές ημέρες απο το Δίκτυο Γυναικών Ευρώπης. Άκουσα πως πρόκειται για ένα κορίτσι 18 χρόνων, με άδειο και φοβισμένο βλέμμα. Ένα κορίτσι που όταν καταφέρνει να χαμογελά, φαίνονται αμέσως τα σπασμένα δόντια του... Εκείνη την ημέρα που άκουγα την ιστορία της, η ίδια βρισκόταν στο Νοσοκομείο Αλεξάνδρα, παλεύοντας να κρατηθεί στη ζωή...
H Λουμινίτσα γεννήθηκε σε επαρχία της Ρουμανίας. Δεν γνώρισε ποτέ τον πατέρα της και η μητέρα την εγκατέλειψε όταν ήταν ακόμα μωρό... Εκείνη και τα τέσσερα αδέλφια της μεγάλωσαν με τη γιαγιά τους... Όταν συμπλήρωσε τα δεκαεπτά, ο πλούσιος του χωριού τής είπε πως της έχει βρει δουλειά ως baby sitter στην Ιταλία... Για τη Λουμινίτσα ήταν η χρυσή ευκαιρία για να ξεφύγει από την εξαθλίωση και να βοηθήσει τα μικρότερα αδέλφια της... Όταν έφθασε στην Ιταλία, δεν καταλάβαινε πολύ καλά τι γινόταν. Την παρουσίαζαν σε διάφορους άγνωστους κυρίους, οι οποίοι την αξιολογούσαν... Στην πραγματικότητα, οι διάφοροι άγνωστοι κύριοι ήταν από αυτούς που κινούν τα νήματα του σύγχρονου σκλαβοπάζαρου, μετατρέποντας τα σώματα των γυναικών σε πολύ κερδοφόρα μπίζνα...
Αντί για baby sitter, βρέθηκε στο πεζοδρόμιο. Επειδή «δεν καθόταν» όμως, υπεβλήθη στις περιποιήσεις των νταβατζήδων... Τα σπασμένα δόντια είναι τα πιο φανερά σημάδια αυτής της «περιποίησης»... Επειδή τη θεωρούσαν δύσκολη περίπτωση άλλαζε συνεχώς χέρια: όπως γίνεται με τα αντικείμενα... Μέσα σε έναν χρόνο «ταξίδεψε» από την Ιταλία στην Ελλάδα, από την Ελλάδα στην Κύπρο και από την Κύπρο πάλι πίσω στην Ελλάδα. Οι νταβατζήδες της, περιέργως πώς, δεν αντιμετώπιζαν κανένα πρόβλημα όταν την περνούσαν από τον έλεγχο στα σύνορα...
Στο τέλος κατέληξε να κάνει πεζοδρόμιο στην ελληνική επαρχία... Εκεί τη βρίσκει ο αστυνομικός που προσποιείται τον πελάτη και αφού πλαγιάζει μαζί της, τη συλλαμβάνει για «παράβαση του νόμου για την πορνεία»... Τα σπασμένα δόντια και οι μώλωπες στο σώμα της δεν του κίνησαν την υποψία μήπως και πρόκειται για θύμα trafficking... Έτσι η Λουμινίτσα βρέθηκε στο Κορυδαλλό, ενώ οι νταβατζήδες της συνέχιζαν την ήσυχη ζωή τους... Στη φυλακή ζήτησε επίμονα να την μεταφέρουν στο νοσοκομείο για να κάνει έκτρωση. Είχε μείνει έγκυος, αφού την ανάγκαζαν να κάνει σεξ χωρίς προφυλακτικό, γιατί αποφέρει περισσότερα χρήματα... Τη μεταφέρουν στο Γενικό Κρατικό, όπου γίνεται η έκτρωση. Επιστρέφει ξανά στη φυλακή με ακατάσχετη αιμορραγία... Καθώς φαίνεται, η έκτρωση έγινε πολύ πρόχειρα, ίσως με γνώμονα την «ποιότητα» της ασθενούς... Στη φυλακή η Λουμινίτσα ζητά επίμονα βοήθεια, αφού η αιμορραγία της δεν σταματά και λιποθυμάει... Κανείς δεν νοιάζεται για τα παράπονά της. Περνούν είκοσι ημέρες χωρίς την παραμικρή βοήθεια. Εν τω μεταξύ, ύστερα από παρέμβαση του Δικτύου, η ειδική εισαγγελέας για τα θέματα εμπορίας ανθρώπων κ. Μαλούχου παρεμβαίνει και την αναγνωρίζει ως θύμα trafficking. Ήταν αυτή η παρέμβαση που της έσωσε κυριολεκτικά τη ζωή. Εάν είχε μείνει άλλες είκοσι τέσσερις ώρες στη φυλακή πιθανότατα θα ήταν ήδη νεκρή...
Όταν έφθασε στον ξενώνα του Δικτύου, η κατάστασή της ήταν πολύ βαριά. Μεταφέρθηκε επειγόντως στο «Αλεξάνδρα», όπου οι γιατροί έδωσαν τον καλύτερο εαυτό τους για να τη σώσουν... Αυτήν τη στιγμή η Λουμινίτσα βρίσκεται στον ξενώνα του Δικτύου Γυναικών Ευρώπης, προσπαθώντας να φτιάξει μια ζωή μέσα από τα ερείπια, την αγριότητα και την περιφρόνηση... Και είναι μόνο μία από τις χιλιάδες ζωές που καταστρέφονται καθημερινά στο σκλαβοπάζαρο της σάρκας που ευδοκιμεί, μπροστά στα μάτια πολιτών και θεσμών, σε επαρχία και μητρόπολη. Αρκεί να κάνετε μια βόλτα το βράδυ στη Πλατεία Θεάτρου και θα καταλάβετε τι εννοώ...

ΥΓ: Ειρήσθω εν παρόδω, οιπερισσότεροι πελάτες της Λουμινίτσας ήταν φυσικά άνθρωποι της διπλανής πόρτας: κοινώς, ήσυχοι οικογενειάρχες.

ΤΑ ΝΕΑ , 28/03/2006

«Mεροκαματιάρης, ψήνω στίχους στο φούρνο...»

«Μεροκαματιάρης/ ψήνω στίχους στο φούρνο/ στο εργαστήριο των ονείρων. / Στο μισθό καμία αύξηση/ τα κουλούρια που ψήνω/ ποτέ δεν τα πούλησα. / Έτσι στο φευγιό/ θα πάρω μαζί μου λίγη λάσπη/ και μερικές πέτρες».

«Αισθάνομαι πόνο από τα παιδικά μου χρόνια/ στα χέρια μου το χνούδι των φραγκόσυκων. / Είναι η ώρα. / Τα κυπαρίσσια χρωστήρες στα χέρια του αέρα χαϊδεύουν/ την ακουαρέλα φλου της έλλειψης.../νοστάλγησα ξανά το βογκητό που μας γέννησε ελπίδες/ όπως γεννάει η νύχτα τα όνειρα».

«Στη μητρόπολη κάθε μέρα ζητιανεύουν. / Ανάβουν τα φώτα το βράδυ, διαφημίζεται το κενό/ Τα όνειρα σε κάδους με ρόδες/ τρίζουν σε σακούλες.../ Κάποιος ερωτεύεται, ένας ακόμη ηλίθιος/ που πιστεύει στον άρρυθμο ρυθμό της καρδιάς. / Περνά με κόκκινο/ χαίρεται/ που άλλη μια φορά ξεγέλασε τον Χάρο».

«Ερωτεύομαι. Για πρώτη φορά βυθίζομαι/στις αγκαλιές αυτής της θάλασσας. / Μυρίζω το μελαψό του κεριού/χυμένο στο σώμα της Εύας.../ Των φτερούγων.../ Των πλευρών.../ Των μαλλιών.../ Ριγμένα μάτια.../ Ένα μάτι το κρατώ στο χέρι. / Παράξενο. / Το βαλς μου αυξάνει την επιθυμία/ για να παραμορφωθώ σε μια/ γυναικεία θάλασσα».

«Τα μανεκέν τα γδύσανε/ όλα/ τα μέλη τους/ σωριασμένα ανώμαλα/ με την απογοήτευση της/ απατηλής λάμψης/ της μάταιης δόξας των ρούχων.../ Ψάχνουν επίμονα/ επίπονα/ να βρουν ένα τρόπο/ για έρωτα/ γιατί εγκληματικά και αδίκως/ τα αφήσανε/ χωρίς τα γεννητικά τους όργανα.../ Γι' αυτό κλαίνε και κλαίνε διαρκώς/ για τη μαγεία της ηδονής/ που ποτέ δεν απόλαυσαν».

«Πέτρινα δαχτυλίδια, βραχιόλια/ από ρίζες/ Στα μάτια τους/ το πράσινο, του χορταριού το χρώμα/ που φυτρώνει μαραμένο κι από μέσα μου/ ξεσηκώνεται της σκόνης/ η οσμή κι η έγνοια/ όπως οι γυναίκες απ' των σπιτιών μας τα θεμέλια».

«Τώρα που ξέρουμε τι είναι η εξουσία και οι εξουσιαστές/ τώρα που ξέρουμε ποιοι είναι οι τραπεζίτες και οι τοκογλύφοι/ τώρα που ξέρουμε πως λυγισμένη στα πορτοφόλια είναι η Δικαιοσύνη.../ τώρα που οι άνθρωποι γύρω μας βρίζουν τις αρετές/ τώρα που μόνο η δωροδοκία απομακρύνει την ώρα του θανάτου/ το καταλάβαμε ότι μας λείπει η Ιθάκη/ Ιθάκη εμείς δεν έχουμε».

«Περαστικά είμαστε δελφίνια/ Δυο μισοφέγγαρα τα χείλη/ και στο λαιμό σου ένα κοχύλι/ Και στο φιλί σου ένα φεγγάρι/ Κι αργά ριγεί το Γιαλισκάρι/ Δυο μισοφέγγαρα τις νύχτες/ κλείνουμε μέσα αποσπερίτες/ Κι είν' το φιλί βουνό που φλέγει/ Στ' Ακροκεράνεια παλεύει/ Κι είν' το φιλί σου κρύα βρύση/ Πάει η Χειμάρρα να γεμίσει/ Δυο μισοφέγγαρα τα χείλη/ κι εσύ θαλασσινό κοχύλι/ Και το φιλί σου ένα φεγγάρι/ να κρύβεται στον καβαλάρη».

«Πάνω από τούτο το χαλί που πατάτε/ είναι τα χέρια της μητέρας μου/ Μην τα πληγώσετε, προσέξτε. / Πάνω απ' αυτό το ωραίο κέντημα/ είναι τα μάτια της μητέρας μου. / Μην τα τυφλώσετε, προσέξτε. / Πάνω από τούτη την πλεχτή φανέλα/ είναι της μητέρας μου τα όνειρα. / Μην τα τρομάξετε, προσέξτε. / Πάνω από αυτή τη ζωγραφιά που βλέπετε/ είναι η ψυχή της μητέρας μου. / Προσέξτε μην τη βαρύνετε. / Αυτός ο άνθρωπος μπροστά σας/ είναι ο καθρέφτης μιας ζωής φευγάτης. / Εγώ είμαι το αίμα της μητέρας. / Μη με στεγνώσετε άδικα...».

ΥΓ: Στοίχοι γραμμένοι από Αλβανούς και Ελληνοαλβανούς μετανάστες της πρώτης και της δεύτερης γενιάς. Τα ονόματά τους: Γρηγόρ Γιοβάνι, Διονύς Κιρζίδι, Χικμέτ Μέτσαϊ, Εβίς Κιάγια, Αριστοτέλ Σπύρου, Ρωμαίο Τσολάκου, Νοβρούζ Αμπιλέκαϊ, Νίκο Κατσαλίδα, Λουάν Τζούλι. Σήμερα, Παγκόσμια Ημέρα της Ποίησης, η Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών διοργανώνει στην αίθουσα Θεάτρου της ΑΣΚΤ (Πειραιώς 256), στις οκτώ η ώρα, μια βραδιά ποίησης όπου θα διαβαστούν ποιήματα σύγχρονης ελληνικής ποίησης από Αλβανούς ποιητές που διαμένουν στην Ελλάδα. Αξίζει τον κόπο να χάσετε το δελτίο των ειδήσεων...

ΤΑ ΝΕΑ , 21/03/2006

Οι γκέι, το τάνγκα και η ένταξη

Ακούστε λοιπόν την παρακάτω είδηση. H ολλανδική κυβέρνηση, στα πλαίσια των μέτρων για την ένταξη των μεταναστών, σκέφτηκε να δοκιμάσει κατά πόσον οι νέοι μετανάστες έχουν διάθεση να ενταχθούν στην ολλανδική κοινωνία, μέσω ενός «καυτού βίντεο». Πρώτη σκηνή: δυο αγόρια αγκαλιάζονται και φιλιούνται με πάθος σε ένα πάρκο μέρα μεσημέρι, κάτω από τον υπέροχο ήλιο του Άμστερνταμ. Δεύτερη σκηνή: μια κουκλάρα, που φορά τάνγκα και τίποτε άλλο, κόβει βόλτες πάνω κάτω, χαιρετώντας το πλήθος και δείχνοντας τις χάρες του ωραίου φύλου...
Από αύριο το βίντεο θα βρίσκεται σε όλα τα ολλανδικά προξενεία και θα αποτελεί αναπόσπαστο μέρος ενός ιδιότυπου «crash test», στο οποίο θα υποβάλλονται όλοι οι ξένοι πολίτες και εργάτες που ζητούν βίζα εισόδου για την Ολλανδία... Εάν οι αιτούντες την βίζα εισόδου δεν κλωτσήσουν, δεν δαγκώσουν την οθόνη ή δεν πάθουν έμφραγμα κατά την προβολή του βίντεο, τότε θα πάρουν την βίζα. Σε αντίθετη περίπτωση θα απορρίπτονται (δεν έχει διευκρινιστεί ακόμα τι θα γίνει με όσους πάθουν έμφραγμα ή εκδηλώσουν τάσεις αυτοκτονίας μετά την προβολή του)...
Πέρα όμως από την παραξενιά ή τα σατιρικά σχόλια που προκαλεί, αυτή η είδηση δείχνει ότι το ζήτημα της συνύπαρξης στα πλαίσια μιας πολυπολιτισμικής κοινωνίας έχει φθάσει σε κωμικοτραγικό σημείο... H πολυπολιτισμικότητα όμως δεν είναι θέμα τέτοιων «τεστ» που απλώς θα δώσουν ξανά μαλλί να ξάνουν στους Ιμάμηδες που θα κηρύξουν στα τζαμιά τους ότι η Δύση «θέλει να κάνει τα παιδιά μας πουτάνες και ομοφυλοφίλους».
Από την άλλη πλευρά πώς να εξηγήσεις το γεγονός ότι στην Ολλανδία, σε μια χώρα που φημίζεται για την ανοχή της τα πράγματα έφθασαν σε τέτοιο σημείο; Την καλύτερη εξήγηση ίσως έχει ο Γαλλομαροκινός συγγραφέας Ταχάρ Μπεν Τζελούν. «Πέρσι με κάλεσαν να μιλήσω στους μαθητές μιας ισλαμικής σχολής στο Άμστερνταμ» - γράφει ο Τζελούν. «Πίστευα πως η σχολή ήταν ιδιωτική, χωρίς καμία ανάμειξη του κράτους. Πάνω από την πύλη του σχολείου υπήρχε μια πινακίδα όπου γραφόταν με αραβικούς και λατινικούς χαρακτήρες: «H ισλαμική σχολή του Άμστερνταμ»... Όλες οι μαθήτριες φορούσαν την ισλαμική μαντίλα. Όλες οι δασκάλες επίσης. Στις τάξεις τα αγόρια κάθονταν χώρια από τα κορίτσια. Όταν ζήτησα να συναντήσω τον διευθυντή, νόμισα πως θα έβλεπα έναν άνθρωπο με κελεμπία και μούσι. Έφθασε όμως ένας καθαρόαιμος Ολλανδός με γραβάτα, ο οποίος δεν μιλούσε ούτε αραβικά, ούτε τούρκικα και που ήταν διορισμένος από το κράτος. Τον ρώτησα τότε γιατί όλες αυτές οι κοπέλες φορούσαν την ισλαμική μαντίλα. Μου απάντησε πως χωρίς την ισλαμική μαντίλα δεν θα μπορούσαν να εγγραφούν στο σχολείο, σύμφωνα με τον κανονισμό του σχολείου»...

Ο Τζελούν τότε μίλησε με τον διευθυντή για το γαλλικό πρότυπο και την απαγόρευση των θρησκευτικών συμβόλων στα δημόσια σχολεία. Εκείνος του απάντησε ότι στην Ολλανδία σέβονται τις διαφορές και την θρησκεία... Μόνο που με αυτή την πολιτική οι Ολλανδοί ενθάρρυναν τον κοινοτισμό, ο οποίος μπορεί να εκφραστεί με μια φράση: «ο καθένας για τον εαυτό του και προπαντός καμία μείξη». Κάτω από το σύνθημα του σεβασμού της διαφοράς, δεν υπήρχε ένταξη των μεταναστών σε μια κοινή κοινωνία... H «αρρώστια» των σημερινών κοινωνιών, όπου ζουν στις ίδιες πόλεις ιθαγενείς και μετανάστες από όλα τα μέρη του κόσμου, δεν είναι η πολυπολιτισμικότητα αλλά ο πλουραλισμός των μονοπολιτισμών. Που σημαίνει ότι η κάθε κουλτούρα και ο κάθε πολιτισμός περνούν δίπλα ο ένας στον άλλον, στον ίδιο δρόμο, στην ίδια πολυκατοικία, στην ίδια πόλη, χωρίς να επικοινωνούν, χωρίς να μειγνύονται... Σαν τα καράβια την νύχτα στον ωκεανό...

ΤΑ ΝΕΑ , 14/03/2006

Mια απλή ιστορία για την Ημέρα της Γυναίκας

«Αγαπητέ "Υπάρχουμε... Συνυπάρχουμε;", διαβάζοντας τις ιστορίες που δημοσιεύετε κάθε τόσο, σκέφτηκα να σας στείλω μια καθημερινή, "αόρατη", "ασήμαντη", αλλά αληθινή ιστορία. Την ιστορία της Έλενας... H Έλενα είναι είκοσι εννέα χρόνων. Είναι μια πανέμορφη Τσέχα. Πριν από χρόνια σπούδασε Ιατρική στο Πανεπιστήμιο της Πράγας. Εκεί, στο τρίτο έτος των σπουδών, γνώρισε και ερωτεύθηκε τον Γιώργο, έναν νεαρό Αθηναίο που σπούδαζε Ιατρική στην Πράγα.
Ο έρωτάς τους ήταν κεραυνοβόλος καθώς φαίνεται, αφού ύστερα από έναν χρόνο παντρεύτηκαν. Έμεναν μαζί με τους γονείς τής Έλενας, σε ένα ωραίο σπίτι στα περίχωρα της Πράγας. Από όσα ξέρω, ο πατέρας της ήταν από τους πρώτους που τα κατάφερε περίφημα με το εμπόριο μετά την αλλαγή του καθεστώτος... Έτσι, το νέο ζευγάρι, χάρη στον πατέρα της Έλενας, δεν αντιμετώπισε ιδιαίτερα οικονομικά προβλήματα. Λέω χάρη στον πατέρα της, γιατί η οικογένεια του Γιώργου μόλις έμαθε ότι ο γιος τους παντρεύτηκε Τσέχα, σταμάτησε να του στέλνει χρήματα. Κανείς δεν κατάλαβε το γιατί...
Μετά το τέλος των σπουδών τους αποφάσισαν και οι δύο να εγκατασταθούν στην Ελλάδα... Κυρίως, διότι ο Γιώργος δεν μπορούσε, όπως της είπε, να ζήσει χωρίς τη θάλασσα και τον ήλιο. H Έλενα τον ακολούθησε με ενθουσιασμό... Ύστερα από λίγο, ο Γιώργος αναγνώρισε το πτυχίο του. Άρχισε να δουλεύει ως γιατρός σε ιδιωτική κλινική. Για την Έλενα το ξεκίνημα δεν ήταν εύκολο. Έπρεπε να μάθει τη γλώσσα και παράλληλα να αναγνωρίσει το πτυχίο της: τα πηγαινέλα στο ΔΙΚΑΤΣΑ έγιναν γι' αυτήν ένας αληθινός εφιάλτης... Έπιασε όμως δουλειά, περιμένοντας την αναγνώριση του πτυχίου, στην ίδια κλινική, ως αποκλειστική νοσοκόμα... Έλα όμως που ξαφνικά οι σχέσεις τού ζευγαριού άλλαξαν... Ο Γιώργος ντύθηκε γιατρός, τόσο στην κλινική όσο και στο σπίτι... Αλλά αυτό δεν ήταν το χειρότερο. H Έλενα άρχισε να αντιλαμβάνεται πως οι γύρω της, ακόμα και μερικοί από τους κοντινούς ανθρώπους του Γιώργου, μόλις μάθαιναν ότι είναι Τσέχα την έβλεπαν λίγο ώς πολύ σαν... πουτάνα... Σοκαρισμένη, προσπάθησε να συζητήσει με τον άνδρα της, αλλά εκείνος της απάντησε κοφτά: "Μη με ζαλίζεις με τέτοιες συζητήσεις"... Έτσι κι αλλιώς, δεν ήταν πλέον ο αλλοδαπός φοιτητής που γνώρισε μια ντόπια κουκλάρα: ήταν ερωτευμένος αποκλειστικά με την καριέρα του τώρα...
Εν τω μεταξύ, η Έλενα ανέμενε την αναγνώριση του πτυχίου της, που αργούσε απελπιστικά... Μάθαινε με εντατικούς ρυθμούς ελληνικά, πιστεύοντας πως φταίει εκείνη που δεν έχει προσαρμοστεί στη νέα πραγματικότητα... Αλλά όσο πιο πολύ μάθαινε ελληνικά τόσο πιο πολύ καταλάβαινε τα σιγοψιθυρίσματα πίσω από την πλάτη της. "Δεν υπάρχει περίπτωση, είναι πουτάνα... Είναι Τσέχα, είναι ωραία, την έχει σπιτωμένη ένας γιατρός... Τι άλλο θα μπορούσε να είναι; Τον γιατρό τον έχει για χορηγό... Δεν την έχει παντρευτεί ρε συ... Την έχει έτσι, σαν παλλακίδα δίπλα του... Σιγά μην είναι γιατρός αυτή, έτσι την έχει βάλει στην κλινική»...
Προχθές πήγε στο περίπτερο της γειτονιάς για να πάρει τσιγάρα. Ο περιπτεράς, καιρό τώρα, της έλεγε διάφορα υπονοούμενα. Σήμερα, όμως, το προχώρησε πάρα πέρα. "Σου τα κάνω δώρο, δεν θέλω λεφτά", της λέει, "θέλω μόνο να κάνουμε λίγη παρέα... Υπάρχει εδώ κοντά ένα ξενοδοχείο"... Από μια έρευνα που έκανα μετέπειτα ανακάλυψα πως ο περιπτεράς ήταν Αλβανός μετανάστης, πλήρως ενταγμένος φαίνεται στον τρόπο σκέψης της ντόπιας ανδροκρατίας... H Έλενα δεν το σκέφτηκε ούτε ένα λεπτό παραπάνω. Ετοίμασε τα πράγματά της και επέστρεψε στην Πράγα. Αυτό είναι και το τέλος της ιστορίας.
Ευχαριστώ για τη φιλοξενία
Γιάννης Ζουρίδης
http://blogs.gr/zouri1»
Γκαζμέντ Καπλάνι για την αντιγραφή

ΤΑ ΝΕΑ , 07/03/2006