Κυριακή, Μαΐου 21, 2006

ΜΙΚΡΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΣΥΝΟΡΩΝ

Αγαπητές φίλες, αγαπητοί φίλοι,
Συμπλογκέρισσες, σύμπλογκοι,

Το βιβλίο μου «Μικρό ημερολόγιο συνόρων» (εκδ. Λιβάνη), κυκλοφόρησε και βρίσκεται ήδη στα βιβλιοπωλεία. Το εξώφυλλο του βιβλίου φιλοτέχνησε ο Τάσος Πουλιάσης, τον οποίον ευχαριστώ δημοσίως για την καταπληκτική του δουλειά.

Τρίτη, Μαΐου 16, 2006

Περιμένοντας την Aποκάλυψη

Αυτές τις ημέρες, που συζητάμε ξανά για τα πυρηνικά, κάποιοι είπαν ότι ο πρόεδρος του Ιράν, Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ, δεν έχει σώας τας φρένας. Για τους θρησκόληπτους όμως ο Αχμαντινετζάντ τα 'χει τετρακόσια. Στην πραγματικότητα, ο Ιρανός ηγέτης περιμένει με αγωνία τον «κρυμμένο ιμάμη» - γνωστός ευρύτερα και ως Μάχντι. Σύμφωνα με τη σιιτική παράδοση, ο Μάχντι είναι ο πνευματικός ηγέτης που εξαφανίστηκε μυστηριωδώς πριν από εκατοντάδες χρόνια. Οι φανατικοί πιστεύουν ότι η επιστροφή του θα φέρει την αιώνια ειρήνη και ασφάλεια. Όταν επιστρέψει εκείνος, θα εξαφανίσει κάθε αδικία τσακίζοντας - ανάμεσα στα άλλα - τους Αμερικανούς και διαγράφοντας από τον χάρτη το κράτος του Ισραήλ.
Ο Αχμαντινετζάντ υποστηρίζει πως διαθέτει έναν «ιδιωτικό δίαυλο επικοινωνίας» με τον «κρυμμένο ιμάμη». Όταν ήταν δήμαρχος της Τεχεράνης ξανάφτιαξε έναν από τους κεντρικούς δρόμους της πόλης, ώστε ο Μάχντι να μην αναγκαστεί να περπατήσει σε έναν δρόμο γεμάτο λακκούβες. Και όταν έγινε πρόεδρος του Ιράν ζήτησε από όλα τα μέλη της ιρανικής ηγεσίας να υπογράψουν δήλωση αφοσίωσης και πίστης στον Μεσσία. Εάν παρακολουθήσει κανείς τα ιρανικά μπλογκ στο Διαδίκτυο, δεν λείπουν οι φωνές που λένε πως ο Αχμαντινετζάντ επιμένει στο πυρηνικό του πρόγραμμα για να προκαλέσει τη βίαιη αντίδραση των ΗΠΑ, πιστεύοντας πως έτσι θα επισπεύσει την επιστροφή του Μεσσία. «Πρέπει να ετοιμαστούμε να κυβερνήσουμε τον κόσμο και ο μοναδικός τρόπος για να το επιτύχουμε είναι να υπερασπιστούμε τις θέσεις μας στη βάση της Ελπίδας της Επιστροφής» - είπε τις προάλλες στη διάρκεια της προσευχής της Παρασκευής.
Ο Αχμαντινετζάντ, όμως, δεν είναι ο μόνος που περιμένει την επανεμφάνιση του Μεσσία. Το ίδιο περιμένουν και οι χριστιανοί Ευαγγελιστές στις ΗΠΑ, που αποτελούν τη ραχοκοκαλιά των ψηφοφόρων του Μπους. Απλώς εκείνοι δεν περιμένουν τον Μάχντι, αλλά τον Ιησού. Επιθυμούν μάλιστα διακαώς η επιστροφή του Ιησού να γίνει χωρίς χρονοτριβές, ώστε να επιβάλει επιτέλους την αιώνια δικαιοσύνη και την αρμονία στον αμαρτωλό τούτο κόσμο. Γι' αυτό τον λόγο, άλλωστε, η καταστροφή του περιβάλλοντος τους αφήνει παγερά αδιάφορους. Μάλιστα εχθρεύονται τους ανόητους που αγωνίζονται για τη σωτηρία του περιβάλλοντος: σε τελευταία ανάλυση, ένας τέτοιος αγώνας μπορεί να καθυστερήσει την επιστροφή του Μεσσία. Από αυτή την άποψη, το φαινόμενο του θερμοκηπίου αποτελεί θέλημα του Θεού. Οι ίδιοι πιθανότατα είναι υπέρ των τηλεφωνικών παρακολουθήσεων των Αμερικανών πολιτών, γιατί προφανώς κάτι τέτοιο δεν έχει αρνητικές επιπτώσεις στην επιστροφή του Μεσσία...
Βλέποντας όλα αυτά, δεν είναι δύσκολο να συμπεράνει κανείς πως η «ρίζα του κακού» στον σημερινό κόσμο είναι η θρησκεία. «Μη βιαστείτε όμως να βγάλετε τέτοια συμπεράσματα», λέει η μουσουλμάνα φεμινίστρια Ιρσάντ Μανί (οι μουλάδες τού Ιράν τής έχουν βγάλει ήδη φετβά, παρακαλώντας να την πετσοκόψουν οι κεραυνοί τού Αλλάχ). Να μην ξεχάσουμε πως ήταν ο άθεος Ροβεσπιέρος που δήλωσε κάποτε κάτι το εντελώς θεοκρατικό: «H αρετή χωρίς την τρομοκρατία είναι ανίσχυρη. H τρομοκρατία χωρίς την αρετή είναι καταστροφική». Ευτυχώς που στον σημερινό κόσμο δεν υπάρχουν Ροβεσπιέροι, διότι θα ήταν ικανοί να αποδείξουν ότι τα πυρηνικά και η αθεΐα συνυπάρχουν αρμονικά.
Τόσα χρόνια συζητούμε για τα όπλα μαζικής καταστροφής. Με αυτή την αφορμή έγινε η εισβολή στο Ιράκ. Επιτέλους τα βρήκαμε. Τα όπλα μαζικής καταστροφής είναι όλοι εκείνοι, ηγέτες και μη, που πιστεύουν ακράδαντα στο τελεσίδικο ξεκαθάρισμα λογαριασμών ανάμεσα στο Καλό και το Κακό. Όλοι εκείνοι που πιστεύουν πως αποτελούν την ενσάρκωση του Καλού και πως αποστολή τους είναι η εκρίζωση του Κακού από τον κόσμο μας. Εάν ο κόσμος μας αφεθεί στα χέρια τους, τότε πάμε προς μια σύγκρουση με άρωμα Αποκάλυψης. Θεός φυλάξοι...

ΤΑ ΝΕΑ , 16/05/2006

Τρίτη, Μαΐου 09, 2006

Ένα σύμβολο της ελληνοαλβανικής ώσμωσης

Διαβάζω αυτές τις ημέρες ένα βιογραφικό βιβλίο* για τον Αναστάσιο, τον Αρχιεπίσκοπο Τιράνων και Πάσης Αλβανίας. Προσωπικά έχω ελάχιστη σχέση με τα θεία, αλλά παρακολουθώ με πολλή προσοχή το έργο του στην Αλβανία. H αλήθεια είναι πως ζούμε σε μια εποχή που πολλοί την έχουν ορίσει ως «της επιστροφής του Θεού». Στις περισσότερες περιπτώσεις, πρόκειται για την επιστροφή ενός εκδικητικού και πολιτικοποιημένου Θεού. Υπό το πρόσχημα της «θεϊκής αποστολής», γίνονται πόλεμοι και βομβαρδίζονται παιδάκια. Στο όνομα του Θεού τινάζονται στον αέρα άνθρωποι, σκορπίζοντας μπόλικο θάνατο με την πίστη πως θα έχουν την εύνοια του Θεού στον Παράδεισο. Στο όνομα του Θεού γίνονται ανατριχιαστικά κηρύγματα μισαλλοδοξίας ενάντια στους μετανάστες. Στο όνομα του Θεού κινδυνεύουμε να ζούμε σε έναν κόσμο χωρισμένο σε «άξονα του Καλού» και «άξονα του Κακού». Και όταν ο ανθρώπινος κόσμος γίνεται ασπρόμαυρος, η επιφάνεια της Γης κοκκινίζει από το ανθρώπινο αίμα.
Γι' αυτό, την εποχή του εμπόλεμου και εθνικιστικού Θεού, οι θρησκευτικές προσωπικότητες όπως ο Αναστάσιος, με τη βαθιά γνώση και προπαντός τη δράση τους, αποτελούν στήριγμα για όσους αντιστέκονται στη χρήση του Θεού σαν λάδι για τη φωτιά της μισαλλοδοξίας. Γι' αυτό θεωρώ ιδιαίτερη τύχη και τιμή για την Αλβανία την ύπαρξη αυτής της προσωπικότητας ως επικεφαλής της Ορθόδοξης Αυτοκέφαλης Αλβανικής Εκκλησίας.
Προσωπικά, εκτός από αυτό, διαβλέπω και μία άλλη διάσταση στην οποία είμαι και ο ίδιος αφοσιωμένος με πάθος. Εννοώ τη συνύπαρξη Ελλήνων και Αλβανών. Μετά το 1990 συντελέστηκαν κοσμογονικές αλλαγές στις σχέσεις τους. Έστω και με χαοτικό τρόπο, οι δύο λαοί αναμείχθηκαν. Ποτέ στη νεώτερη Ιστορία τους δεν ήταν τόσο κοντά. Αυτή η διαδικασία είναι ανεπίστρεπτη πλέον. Προσωπικά θεωρώ τον εαυτό μου πολιτισμικό υβρίδιο, γιατί είμαι Αλβανός και Έλληνας ταυτόχρονα και αυτές οι δύο ταυτότητες συνυπάρχουν μέσα μου δημιουργικά. Πιστεύω πως τέτοια πολιτισμικά υβρίδια θα προκύπτουν όλο και πιο συχνά στο μέλλον. H εγγύτητα όμως δεν γεννά αυτόματα τη συνεννόηση. H ανισότητα της οικονομικής κατάστασης, η παραδοσιακή βαλκανική καχυποψία, τα εθνικιστικά στερεότυπα του παρελθόντος που ανανεώνονται από αυτούς που δεν μπορούν να υπάρχουν χωρίς τις θεωρίες συνωμοσίας και μισαλλοδοξίας, ενίοτε δηλητηριάζουν τις σχέσεις ανάμεσα στους Έλληνες και τους Αλβανούς.
Ο ίδιος ο Αναστάσιος, όταν πρωτοπήγε στην Αλβανία, αντιμετώπισε φοβερή καχυποψία και κακόβουλη εθνικιστική προπαγάνδα από διάφορους μισαλλόδοξους κύκλους. Και αυτό επειδή τον θεωρούσαν Έλληνα, άρα ξένο: άραγε, μέχρι πότε θα θεωρείται «ξένος» ένας άνθρωπος που προσέφερε και προσφέρει τόσα πολλά στην Αλβανία; Με την επιμονή του όμως, τη σοφία του (σήμερα μιλάει με θαυμαστό τρόπο τα αλβανικά) και την καθημερινή του δράση, ο Αναστάσιος κέρδισε τα μυαλά και τις καρδιές των απλών ανθρώπων στην Αλβανία: είτε χριστιανών είτε μουσουλμάνων είτε άθρησκων. Ακόμα και οι εχθροί του είναι υποχρεωμένοι να λάβουν υπ' όψιν τον μεγάλο σεβασμό που χαίρει μεταξύ των Αλβανών διανοουμένων και των απλών Αλβανών πολιτών.
Από αυτή την άποψη, ο Αναστάσιος αποτελεί πολύτιμο σημείο αναφοράς για όλους εμάς που προσπαθούμε για τη συνύπαρξη Ελλήνων και Αλβανών. Αποτελεί πολύτιμο σημείο αναφοράς για το πώς μπορεί η συνύπαρξη να επικρατήσει της παραδοσιακής καχυποψίας, η σοφία να νικήσει την εθνικιστική προπαγάνδα, οι συγκεκριμένες καθημερινές πράξεις αγάπης να κερδίσουν τις καρδιές των ανθρώπων. Γι' αυτό τον λόγο, αν και είμαι άθρησκος, ο Αναστάσιος είναι για μένα πραγματικός δάσκαλος. Μακάρι ο Θεός να μας «χαρίσει» και άλλους Αναστάσιους, είτε στην Αλβανία είτε στην Ελλάδα. Αμήν και Ινσαλλάχ.

* Αθανάσιος Δεληκωστόπουλος, Αναστάσιος, Αρχιεπίσκοπος Τιράνων και Πάσης Αλβανίας, Εκδ. Επτάλοφος
ΤΑ ΝΕΑ , 02/05/2006