Τρίτη, Ιουλίου 25, 2006

Αγαπημένη μου παράπλευρη απώλεια

«Αγαπητέ Αλί,

είμαι ο στρατιωτικός που πάτησε το κουμπί και σου έστειλε το "έξυπνο όπλο" ενώ έπαιζες αμέριμνος με το αρκουδάκι σου. Μου έδωσαν εντολή να εξουδετερώσω τον εχθρό, μαζί του όμως έκανα κομματάκια τον πατέρα και τον αδελφό σου, την μητέρα και την αδελφή σου. Εσύ στάθηκες πιο τυχερός και επιβίωσες: με βαριά εγκαύματα σε όλο το σώμα, χωρίς το αριστερό πόδι και το δεξί σου μάτι. Το επίσημο ανακοινωθέν του στρατού μας έγραφε πως επρόκειτο για ατύχημα. Με την ωμή ειλικρίνεια που διακρίνει εμάς τους στρατιωτικούς ομολογώ οτι δεν είναι έτσι. Όταν μου έδωσαν εντολή να εξουδετερώσω τον εχθρό, ήξεραν ήδη οτι θα σε σκότωνα ή θα σε τραυμάτιζα. Πριν ακόμα χτυπηθείς δεν ήσουν πια άνθρωπος με σάρκα και οστά: ήσουν απλώς μια «παράπλευρη απώλεια».
Επειδή είσαι ακόμα παιδάκι κάποια πράγματα δεν τα πιάνεις. Όταν μεγαλώσεις, εάν καταφέρεις και επιβιώσεις, θα μάθεις πως, παλαιά, οταν πολεμούσαμε, εμείς οι στρατιωτικοί βγάζαμε τα σπαθιά ή τις ξυφολόγγεις μας στο πεδίο της μάχης και δώσ'του μέρχι τον τελευταίο μάχιμο στρατιώτη. Τόσο μαλάκες ήμασταν! Μέχρι που σκεφτήκαμε: «γιατί να σκοτωθούμε μεταξύ μας, αφού υπάρχουν τόσο άμαχοι διαθέσιμοι;». Απο τον Α' Παγκόσμιο και μετά σημαδεύουμε κυρίως αμάχους, γέφυρες, μέχρι και έργα τέχνης. Γιατί έτσι δείχνεις στον εχθρό πόσο τρομερό στρατό έχεις και μετά όσοι άμαχοι επιβιώσουν εκλιπαρούν για ειρήνη και συνεπώς κερδίζεις τον πόλεμο. Αυτό βέβαια γινόταν από όλους τους στρατούς, κακούς και καλούς. Έτσι έγινε στη Δρέσδη στον Β' Παγκόσμιο όπου καθάρισαν 30.000 Γερμανούς αμάχους. Έτσι έγινε και στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι, όπου ο αμερικανικός στρατός καθάρισε χιλιάδες - δεν θυμάμαι ακριβώς πόσους - Ιάπωνες.
Μην ακους κάποιους αφελείς που μιλούν για την ειρήνη ή την Συνθήκη της Γενεύης και άλλες τέτοιες μπούρδες. Έχουμε και εμείς στο Ισραήλ τέτοιους. Όταν μεγαλώσεις θα καταλάβεις οτι εμείς οι στρατιωτικοί κυβερνάμε τον κόσμο. Φαντάσου π.χ. τι θα γινόταν αν μια παρέα αμάχων σκότωνε κατά λάθος έναν στρατιώτη; Θα έλεγαν: «συγγνώμη κύριοι, ήταν μια παράπλευρη απώλεια»; Θα τους καθαρίζαμε πριν εξέλθει κιχ. Οι μακαρίτες οι γονείς σου ήξεραν τι κόλαση γίνεται στη λωρίδα της Γάζας ακόμα και αν τραυματιστεί ένας στρατιώτης δικός μας. Όλος ο χαμός τώρα γίνεται για τρεις στρατιώτες μας που απήγαγε η Χαμάς και η Χεζμπολάχ. Μιας και ήρθε η κουβέντα σε αυτούς, πρέπει να ξέρεις οτι τα αθώα θύματα της Χαμάς και της Χεζμπολάχ λέγονται «θύματα της τρομοκρατίας», ενώ τα δικά μας «παράπλευρες απώλειες». Γιατί αυτοί είναι τύραννοι ενώ εμείς δημοκράτες.
Όπως όλα τα παιδάκια της ηλικίας σου φαντάζομαι πως έχεις αχόρταγη περιέργεια και κάνεις πολλές ερωτήσεις. Φαντάζομαι πως θέλεις να με ρωτήσεις γιατί τα λέμε «έξυπνα όπλα», αυτά που αφάνισαν την οικογένειά σου. Τα λέμε έτσι γιατί σκοτώνεις και παίζεις ταυτόχρονα. Είναι σαν να παίζεις playstation. Έπρεπε να τα πούμε «ψυχαγωγικά όπλα», αλλά εντάξει, εμείς οι στρατιωτικοί έχουμε πάντα την αίσθηση του μέτρου. Εάν επιβιώσεις τελικά, πρόσεχε μη πέσεις θύμα της προπαγάνδας του εχθρού, ότι τάχα εμείς αφανίσαμε την οικογένειά σου και αφήσαμε εσένα ανάπηρο με το «έτσι θέλω». Να ξέρεις οτι εμείς κάνουμε αμυντικό, όχι επιθετικό πόλεμο. Ο,τι έγινε ήταν και για το καλό σου και μια μέρα θα μας ευγνωμονείς γι'αυτό. Το κάναμε για να πολεμήσουμε την τρομοκρατία, για να θριαμβεύσει η δημοκρατία, για να ζήσουν οι λαοί μας ειρηνικά. Μπροστά σε αυτό το ύψιστο αγαθό ακόμα και η ζωή ενός ολόκληρου λαού πάει περίπατο. Σκέψου τώρα εκείνη ενός παιδιού.

Με αγάπη,

Ο ευεργέτης σου
»

ΤΑ ΝΕΑ, 25/07/2006

Τρίτη, Ιουλίου 18, 2006

Έχει κανείς το θάρρος στην Iερουσαλήμ;

Οι ίδιες εικόνες από τη Μέση Ανατολή: καπνός, ερείπια, ασθενοφόρα, αίμα και πτώματα. Οι φοιτητές στο Ισραήλ διέκοψαν τις εξετάσεις και ντύθηκαν στο χακί. Όταν θεωρείς ότι θέλουν να σε αφανίσουν, δύσκολα ακούς τον πόνο των άλλων. Την ταπείνωση των Αράβων όμως ξέρουν να την κατευθύνουν οι φονταμενταλιστές, που ονειρεύονται τον θρίαμβο του ισλαμικού κράτους, ξεκινώντας, όπως δήλωσε στην εφημερίδα «Asharq Al Awsat» ο ιμάμης Ομάρ Μπάκρι, από το Λονδίνο!
Ψάχνοντας υλικό για το άρθρο, έπεσα πάνω σε ένα κείμενο του Πρίμο Λέβι, του 1982, δημοσιευμένο στην ιταλική «Λα Στάμπα». Ήταν σαν να το έγραψε χθες: «Το έφεραν έτσι οι περιστάσεις ώστε η είδηση της ισραηλινής επίθεσης στον Λίβανο να συμπίπτει με την επιστροφή μου από το Άουσβιτς... Έκανα τον ξεναγό για μια ομάδα επισκεπτών. Οι δυο εμπειρίες επικαλύφθηκαν βασανιστικά και προσπαθώ να ξεμπλέξω τις αιτίες της αγωνίας μου. Τα σημάδια της σφαγής, σαράντα χρόνια πριν, πέφτουν πάνω σου σαν ροπαλιά. Δεν εκπλήσσει λοιπόν το γεγονός ότι η χιτλερική σφαγή ενίσχυσε τους δεσμούς ανάμεσα στους επιζώντες και τους κατέστησε ένα εν δυνάμει έθνος. Τους παρείχε μια αξιοθαύμαστη θέληση, χάρη στην οποία σε λίγα χρόνια νίκησαν τη συμμαχία των αραβικών εθνών, την αγγλική εχθρότητα, οικοδομώντας, σαν σε θαύμα, ένα καινούργιο κράτος. H τρομακτική βία που υπέστησαν οι Εβραίοι νομιμοποιούσε, κάπως, τη βία ενάντια στους άλλους. H εβραϊκή διασπορά, σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό, αναγνώρισε τον εαυτό της στο κράτος του Ισραήλ: ήταν η χώρα της Βίβλου, κληρονόμος όλων των ρευμάτων της εβραϊκής κουλτούρας, η Γη της Επαγγελίας, η ιδεατή πατρίδα όλων των Εβραίων. Οι δεκαετίες που ακολούθησαν διέβρωσαν αυτή την εικόνα. Ο αραβικός κόσμος, ο οποίος νικήθηκε επανειλημμένως στο πεδίο της μάχης, συσσώρευσε ένα έντονο μίσος ενάντια στο Ισραήλ θεωρώντας το νέο κράτος ως τον κατ' εξοχήν ένοχο για τις αιώνιες δυστυχίες των Αράβων και σκληραίνοντας την αρνητική στάση. H άρνηση, ως συνήθως, φέρνει άρνηση. Το Ισραήλ όλο και λιγότερο ιερή γη, όλο και περισσότερο στρατοκρατούμενη χώρα, σιγά σιγά αποκτά τις συμπεριφορές των άλλων χωρών της Μέσης Ανατολής: τον ριζοσπαστισμό τους, τη δυσπιστία τους για διαπραγμάτευση. H τωρινή επίθεση στον Λίβανο δεν είναι αναιτιολόγητη. Υπήρχε παρατεταμένη πρόκληση εκ μέρους της PLO, η βία όμως με την οποία έγινε τρόμαξε όλο τον κόσμο.
Δεν ντρέπομαι να αποδεχθώ τον σπαραγμό μου: ο δεσμός μου με το Ισραήλ υπάρχει, το νιώθω ως τη δεύτερη πατρίδα μου και θα την ήθελα διαφορετική από τις άλλες χώρες. Αλλά ακριβώς γι' αυτόν τον λόγο αγωνιώ και ντρέπομαι για αυτή του την επιχείρηση. Δεν έχω εμπιστοσύνη στις επιτυχίες που αποκτήθηκαν με την αδίστακτη χρήση των όπλων (...). Και βλέπω με θλίψη πως η αλληλεγγύη των ευρωπαϊκών χωρών λιγοστεύει. Φοβάμαι πως αυτή η πρωτοβουλία, τρομακτικά ακριβή σε αίμα, θα προκαλέσει στον εβραϊσμό μια κατάπτωση που δύσκολα αποκαθίσταται, θα ρυπαίνει την εικόνα του. Αισθάνομαι μέσα μου, όχι χωρίς έκπληξη, έναν βαθύ συναισθηματικό δεσμό με το Ισραήλ: αλλά όχι με αυτό το Ισραήλ.
Το παλαιστινιακό πρόβλημα υπάρχει. Δεν μπορούμε να το εξαφανίσουμε. Δεν μπορεί να λυθεί με τον τρόπο του Αραφάτ που αρνείται το δικαίωμα της ύπαρξης στο Ισραήλ. Δεν μπορεί όμως να λυθεί ούτε με τον τρόπο του Μπέγκιν. Ο Σαντάτ δεν ήταν μεγαλοφυΐα, ούτε ήρωας. Ήταν μονάχα ένας άνθρωπος προικισμένος με φαντασία, κοινή λογική και κουράγιο. Τον σκότωσαν επειδή τόλμησε και άνοιξε τον δρόμο για τη λύση. Δεν υπάρχει κανείς στην Ιερουσαλήμ ή κάπου αλλού που να νιώθει ικανός να συνεχίσει τον δρόμο αυτόν;».
ΤΑ ΝΕΑ , 18/07/2006

Τετάρτη, Ιουλίου 12, 2006

Mερικά πράγματα που έμαθα από το Mουντιάλ

Αυτές τις ημέρες «μιλάμε όλοι ποδόσφαιρο». Το λέει άλλωστε και η διαφήμιση της Coca-Cola, στην οποία, υπό το αδιάφορο βλέμμα μιας γυναίκας, συμφιλιώνονται στον βωμό του γκολ ακόμα και ο κερατάς με τον μοιχό: επιτέλους! Ανάμεσα στις πολλές συζητήσεις που έγιναν πάντως, για τα σουτ και τις χαμένες ευκαιρίες, βρήκαν την ευκαιρία και οι φιλόσοφοι να «μιλούν ποδόσφαιρο». Και είπαν πως ο καλύτερος τρόπος για να κατανοήσεις τον σημερινό κόσμο είναι ο ποδοσφαιρικός...
Εάν θέλουμε να καταλάβουμε, π.χ., τι εστί παγκοσμιοποίηση, το ποδόσφαιρο είναι η πιο γνήσια ενσάρκωσή της. Οι περισσότεροι παίκτες των εθνικών ομάδων που συμμετείχαν στο Μουντιάλ ήταν γνωστοί μεταξύ τους, αφού παίζουν στις ίδιες πολυεθνικές ομάδες. Συνεπώς, το ποδόσφαιρο είναι πλέον το οικουμενικό φαινόμενο της σημερινής εποχής. H πραγματική παγκόσμια γλώσσα δεν είναι το Διαδίκτυο, αλλά το ποδόσφαιρο. H γη είναι στρογγυλή όπως η μπάλα, γυρίζει σαν την μπάλα και προ παντός γύρω από την μπάλα. Το γιατί η ανθρωπότητα (η αρσενική πλευρά της) τρελαίνεται για το ποδόσφαιρο, αυτή είναι μια άλλη συζήτηση. Απλώς, όπως έχουν τα πράγματα, οι γυναίκες πρέπει να εξετάσουν σοβαρά το ενδεχόμενο να παρατήσουν τα κομψά ή σέξι φορέματα και να τα αντικαταστήσουν με φανέλες ποδοσφαιριστών... Τέλος πάντων. Εάν θέλουμε, επίσης, να ανακαλύψουμε τις αντιφατικές πλευρές της παγκοσμιοποίησης, το ποδόσφαιρο είναι ξανά εκεί. Αντί να υποβιβάζει το αίσθημα του εθνικού ανήκειν, το ενισχύει. Δεν είναι τυχαίο ότι ο ΟΗΕ έχει 191 μέλη, ενώ η FIFA 207. Είναι επίσης απλοϊκό να πεις ότι το ποδόσφαιρο προωθεί τον ρατσισμό και τον σοβινισμό. H περίπτωση της Εθνικής Γαλλίας, που απαρτίζεται από μετανάστες και παιδιά μεταναστών, δείχνει το αντίθετο. Δεν πρέπει να ξεχάσουμε όμως πως ούτε έντεκα Ζιντάν δεν φθάνουν για να «πνίξουν» το σύνθημα: «Δεν θα γίνεις Γάλλος ποτέ, Αλγερινέ, Αλγερινέ!».
Εάν θέλουμε, επιπλέον, να καταλάβουμε τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί η ανεξέλεγκτη νεοφιλελεύθερη αγορά, το ποδόσφαιρο είναι η καλύτερη απόδειξη. Το τελευταίο Μουντιάλ ήταν μια κουρασμένη απομίμηση του Κυπέλλου Πρωταθλητριών. Γιατί το Πρωταθλητριών είναι το αληθινό Μουντιάλ. H πιο παράξενη έκφραση που άκουσα ήταν η εξής: «Το Μουντιάλ τελείωσε και όλοι οι ποδοσφαιριστές γύρισαν εκεί από όπου ήρθαν». Γύρισαν δηλαδή, όλοι ή σχεδόν όλοι, στα γήπεδα της Ιταλίας, της Αγγλίας, της Ισπανίας, της Γερμανίας και της Ολλανδίας.
H ανεξέλεγκτη νεοφιλελεύθερη αγορά του ποδοσφαίρου αντί να αυξάνει τον ανταγωνισμό, όπως υποστηρίζουν οι θιασώτες της, τον έχει ισοπεδώσει. Μια χούφτα πλουσίων ευρωπαϊκών κλαμπ μαζεύει τα καλύτερα πόδια του κόσμου και όλα τα Κύπελλα. Επιπλέον, η ανεξέλεγκτη νεοφιλελεύθερη αγορά τού ποδοσφαίρου, αντί να καταπολεμήσει τη διαφθορά, την έχει κατοχυρώσει σε κύριο παίκτη: οι παγκόσμιοι πρωταθλητές, οι Ιταλοί, πρωταγωνιστούν στο ακριβότερο και το περισσότερο διεφθαρμένο πρωτάθλημα του κόσμου... Εάν θέλουμε, τέλος, να καταλάβουμε την περιπλοκότητα με την οποία κινείται η ανθρώπινη ιστορία, η ιστορία του ποδοσφαίρου αποτελεί ένα καταπληκτικό σχολείο. Στην ουσία το ποδόσφαιρο είναι ένα «δώρο» των «καταπιεστών» προς τους «καταπιεσμένους». Το εξήγαγαν στην Αργεντινή οι Βρετανοί εργάτες που κατασκεύαζαν σιδηρόδρομους εκεί. Βρετανοί εργάτες το εξήγαγαν και στο Ιράν, όπου όργωναν την χώρα για πετρέλαιο. Οι «καταπιεσμένοι» μετά έκαναν αυτό το παιχνίδι δικό τους και το αγάπησαν. Κάπως έτσι, λέει και ο Μπους τώρα ότι θέλει να «εξαγάγει» τη «δημοκρατία» του. H δημοκρατία του ποδοσφαίρου όμως δεν επιβλήθηκε: υιοθετήθηκε και αγαπήθηκε. Εάν είχε επιβληθεί θα γινόταν, ίσως, το πιο μισητό πράγμα του κόσμου.
Και κάτι τελευταίο που έμαθα από αυτό το Μουντιάλ: το παιχνίδι, πλέον, κρίνεται στον χώρο του κέντρου. Ακριβώς όπως συμβαίνει με την πολιτική σήμερα...
ΤΑ ΝΕΑ , 11/07/2006

Τρίτη, Ιουλίου 04, 2006

Πες κι εσύ μια απίστευτη ιστορία: μπορείς!

Δεν ξέρω εάν έχετε ακουστά την Κόλα Μπουφ (το αληθινό της όνομα είναι Ναΐμα Μπιντ Χαρίθ). Γεννήθηκε πριν από 37 χρόνια στο Σουδάν, έμεινε ορφανή, την υιοθέτησε ένας Αμερικανός στρατιώτης που περνούσε από εκείνα τα μέρη, πήγε στην Αμερική και έγινε Αμερικανίδα πολίτις. Όταν μεγάλωσε, έγραψε ένα ωραίο βιβλίο («H σάρκα και ο διάβολος»), το μετέφρασε στα αραβικά, εισέπραξε έναν κοτζάμ φετφά από τους έξαλλους ισλαμιστές της Χαρτούμ και απέκτησε έτσι τη φήμη της φεμινίστριας.
Αυτές τις ημέρες αναμένεται η Κόλα να γίνει το πρόσωπο της παγκόσμιας επικαιρότητας. Και αυτό επειδή θυμήθηκε πως υπήρξε κάποτε ερωμένη τού Μπιν Λάντεν. Έχει ήδη συνάψει συμβόλαιο εκατομμυρίων δολαρίων με το NBC, για να αφηγείται την ερωτική της ιστορία με τον αρχηγό τής Αλ Κάιντα που θα προβάλλεται στο λαϊκό σόου «Days of Our Lives» («Μέρες της ζωής μας»). Το κανάλι αναμένεται να σημειώσει απόλυτο ρεκόρ τηλεθέασης, ενώ η Κόλα θα κάνει την τύχη της ζωής της. Σε αυτό το σίριαλ η Κόλα αφηγείται πώς εν έτει 1996 ο Μπιν Λάντεν την απήγαγε από ένα εστιατόριο στο Μαρόκο, τη στιγμή που της έκανε καμάκι ένας Σουδανός ποδοσφαιριστής. Μετά εκείνη του ξέφυγε και πήγε και κλειδώθηκε στο δωμάτιο του ξενοδοχείου της, αλλά ο τρομοκράτης μπούκαρε τη νύχτα και τη βίασε... Με τον καιρό όμως, εκείνη υπέκυψε και μεταμορφώθηκε σε ερωτική δούλα του. Πρώτα γιατί ο Μπιν Λάντεν ήξερε απέξω το κάμα-σούτρα και δεύτερον γιατί της έκανε πολύ ακριβά δώρα. Φυσικά, για να είναι politically correct, και προπαντός να μην μπλέξει με το FBI και καταλήξει στο Γκουαντάναμο στα καλά καθούμενα, η Κόλα ζητά συγγνώμη που υπέκυψε στη γοητεία του πρίγκιπα του τρόμου («αμάρτησα για τα λεφτά, τα διαμάντια και τις γούνες που μου χάριζε», λέει) και προσθέτει ότι η ζωή με τον Μπιν Λάντεν ήταν ένας ατελείωτος εφιάλτης και πως ακόμα και σήμερα βλέπει άσχημα όνειρα στα οποία ο αρχιτρομοκράτης την κυνηγά, ώστε να την πετσοκόψει...
Οι κακές γλώσσες λένε πως πρέπει να έχει κανείς IQ ραδικιού για να μην καταλάβει ότι όλη αυτή η ιστορία είναι από ανακριβής έως μια μπαρούφα και μισή. (Και πιθανότατα έχουν δίκιο). Αλλά η Κόλα επιμένει και σε τελευταία ανάλυση δείχνει σε όλους / όλες μας τον δρόμο: πώς μπορείς να γίνεις σταρ της τηλεόρασης και εκατομμυριούχος συνάμα (εάν ζεις στην Αμερική βέβαια, όχι στην Ελλάδα). Φτιάξε αρχικά μια ερωτική ιστορία με κάποιον γνωστό τρομοκράτη, με κάποιον / κάποια σίριαλ κίλερ, με το φάντασμα του Στάλιν, έναν κανίβαλο ή κάποιον αμαρτωλό άγιο. Βρες μετά ένα σόου ή μια εκπομπή (όπως τις μεσημεριανές εκπομπές της ελληνικής ιδιωτικής τηλεόρασης) για να την πλασάρεις.
Έτσι και αλλιώς, ζούμε σε μια εποχή (ή μήπως έτσι ήταν ανέκαθεν;) στην οποία ο κόσμος διψά για «απίστευτες ιστορίες» και περιπετειώδεις συνωμοσίες. Όπως γράφει ο Ιταλός σατιρικός συγγραφέας Μικέλε Σέρα, για να γίνεις διάσημος και εκατομμυριούχος φθάνει, π.χ., να ξέρεις να πλασάρεις μια πιασάρικη υπόθεση για τον Θεό και τους συγγενείς του. Και προτείνει το επόμενο επιτυχές σενάριο (μετά τον «Κώδικα Ντα Βίντσι»): Ο Ιησούς, μαζί με τους Ναΐτες, την Opus Dei και την Deutsche Bank προσπαθεί να ανακτήσει τον πλανήτη Κρόνο, απ' όπου κατάγεται και εκδιώχθηκε από τον Βασιλιά Πίθηκο. Προσθέτετε τις πυραμίδες, τη χαμένη Ατλαντίδα, το Τρίγωνο των Βερμούδων, τη Μασονία, τον Μπιν Λάντεν, τη Λέσχη Μπίλντεμπεργκ, κάποιο απόκρυφο Ευαγγέλιο, μια σκηνή σεξ (κατά προτίμηση στοματικού), ένα άγριο κυνήγι με αυτοκίνητα στην Αττική Οδό και ίσως το Hollywood θα είναι στα πόδια σας. Ίσως...
ΤΑ ΝΕΑ , 04/07/2006