Τρίτη, Αυγούστου 29, 2006

Ουράνιες... αποπομπές

Παρακολουθώ εδώ και μέρες τα παθήματα του Πλούτωνα. Παρακολουθώ τον υποβιβασμό του από την A' στη B' κατηγορία του ηλιακού μας συστήματος. Ένας υποβιβασμός που έχει αναστατώσει τους αστρολόγους, τους αστρολογικούς χάρτες, τα σχολικά βιβλία και προπαντός τους Παρθένους και τους Ζυγούς... Και έτσι, σε όλη αυτή την ουράνια αναμπουμπούλα, μας ξέφυγε μια σημαντική λεπτομέρεια. Ο υποβιβασμός του Πλούτωνα είναι ακόμα ένα σημάδι ότι οι Αμερικανοί έχουν αρχίσει να χάνουν έδαφος. Όχι μόνο πάνω στη Γη αλλά και στο μη ευκλείδειο Υπερδιάστημα Γιατί ο Πλούτωνας ήταν το μοναδικό κομματάκι του ηλιακού μας συστήματος που έχουν ανακαλύψει οι ΗΠΑ. Ένας Αμερικανός αστρονόμος από τη Βοστώνη τον ανακάλυψε και του επέδωσε αυτό το παράξενο όνομα, που παραπέμπει σε ονόματα θεών της Κόλασης ή σε ήρωες αμερικανικών cartoon. Ο Πλούτωνας ήταν, κατά κάποιον τρόπο, το καμάρι του λαού της NASA. Μου φαίνεται περίεργο πως δεν έχει βγει ακόμα κάποιος neocon του στρατοπέδου Μπους, να κατηγορήσει τα μέλη της Διεθνούς Αστρονομικής Ένωσης, που ψήφισαν υπέρ της αποπομπής, ως «ύποπτους για σχέσεις με τη διεθνή τρομοκρατία»...
Εμένα πάντως, δεν μου άρεσε καθόλου ο τρόπος αποπομπής του Πλούτωνα. Είπαν ότι τον αποπέμπουν γιατί είναι πολύ μικρός. Είπαν ότι είναι ένας πλανήτης-νάνος, επομένως δεν μπορεί να θεωρηθεί πλανήτης με όλη τη σημασία του όρου. Εάν εφαρμόζαμε αυτή τη λογική στην κοινωνία, τότε οι κοντοστούπηδες δεν θα έπρεπε να θεωρούνται ισότιμοι πολίτες. Και εάν τύχαινε κάποιος αστρονόμος να μην ξεπερνά το ένα μέτρο και πενήντα εκατοστά ύψος - και υπάρχουν τέτοιοι, πιστέψτε με - τότε δεν θα 'πρεπε να θεωρείται αστρονόμος με όλη τη σημασία του όρου...
Από την επιχειρηματολογία για την αποπομπή του Πλούτωνα, δύο συμπεράσματα βγαίνουν. Το πρώτο είναι ότι εάν είσαι μικρός, τότε σε συμφέρει να μεταναστεύσεις σε άλλον Γαλαξία. Το δεύτερο: οι μικροί εξοστρακίζονται από τους μεγάλους. Και το δεύτερο αυτό συμπέρασμα μού θυμίζει τη λογική του Μπους. Φαίνεται πως στην εποχή της παγκοσμιοποίησης το «σύνδρομο του Ιράκ» έχει προσβάλει και την κρίση των αστρονόμων. Έτσι λοιπόν, εκείνοι αποφάσισαν ότι οι μικροί πλανήτες, σαν τον Πλούτωνα, πρέπει να εξοστρακίζονται. Και αφού ο Πλούτωνας δεν είναι τράπεζα για να συγχωνευθεί ή να κάνει placement των μετοχών του και να πωληθεί, είναι καταδικασμένος να τον καταπιεί η μαύρη τρύπα.
Βέβαια, τον Πλούτωνα ποσώς τον ενδιαφέρει ότι μια χούφτα αστρονόμων τον θεωρούν κοντοστούπη και χλεμπονιάρη. Αυτός συνεχίζει και φέρνει βόλτες γύρω από την Ήλιο, κάνει τις ηλιοθεραπείες του και γράφει στα παλαιά του τα παπούτσια τις αποπομπές και τους υποβιβασμούς. Ενώ - στην ανθρώπινη κοινωνία - οι μικροί που αποπέμπονται, υποβιβάζονται και εξοστρακίζονται από τους μεγάλους, μαζεύουν συνήθως συντρίμμια και δάκρυα, απωθημένα και μπόλικη μνησικακία. Περιμένουν πώς και πώς την ώρα τής ρεβάνς. Μερικοί από αυτούς γίνονται τέρατα, καταφεύγουν στην τρομοκρατία, πιστεύοντας πως έτσι θα νικήσουν και θα αναγκάσουν τους μεγάλους να τους προσέχουν και να τους σέβονται...
Άλλη μία απορία έχω σχετικά με την αποπομπή του Πλούτωνα. Τι να σκέφτονται άραγε οι εξωγήινοι βλέποντας όλα αυτά; Μήπως έχουμε γίνει ο περίγελος του Γαλαξία; Όχι μόνο του δικού μας, αλλά και του διπλανού (Ανδρομέδα); Ίσως, στα ουράνια talk-show τους, οι εξωγήινοι να λένε πως είμαστε ανόητοι και αναίσθητοι: Γιατί ενώ έχουμε τεράστια προβλήματα στη Γη μας, ξοδεύουμε τόσο χρόνο και χρήμα ασχολούμενοι με τα του ουρανού; Γιατί ενώ πεθαίνουν εκατομμύρια παιδιά την ημέρα στην Αφρική, ξοδεύουμε δισεκατομμύρια δολάρια ώστε να αποικήσουμε τη Σελήνη; Θα δοθεί όμως απάντηση και στις απορίες αυτές, πιστεύω, από την εκπομπή του Χαρδαβέλλα «Οι πύλες του ανεξήγητου»...
ΤΑ ΝΕΑ , 29/08/2006

Τρίτη, Αυγούστου 22, 2006

Tο Kοράνι και η πολυπολιτισμικότητα

Ένα «πολιτιστικό Σχέδιο Μάρσαλ» για την ενσωμάτωση των μουσουλμάνων στις ευρωπαϊκές κοινωνίες! Αυτό γράφηκε τις προάλλες στον ευρωπαϊκό Τύπο, όταν μαθεύτηκε ότι, σύμφωνα με δημοσκόπηση της Pew Global Aptitude Project (www.pewglobal.org), η πλειοψηφία των μουσουλμάνων στην Ευρώπη νιώθουν πρώτα μουσουλμάνοι και μετά πολίτες. Να μην ξεχάσουμε πως πρόκειται κυρίως για παιδιά μεταναστών δεύτερης και τρίτης γενιάς, που είναι ήδη πολίτες των χωρών όπου διαμένουν. H δημοσκόπηση δημοσιεύτηκε μερικές μέρες μετά τη σύλληψη νεαρών Βρετανών μουσουλμάνων οι οποίοι κατηγορούνται ότι σχεδίαζαν να τινάξουν στον αέρα όσα περισσότερα αεροπλάνα μπορούσαν (για να πάνε μετά να ξεδώσουν με τις 70 παρθένες που τους περιμένουν στον Παράδεισο...). Όπως συμβαίνει συνήθως σε αυτές τις περιπτώσεις, τέθηκε ξανά το ερώτημα: μπορούν οι μουσουλμάνοι να ενσωματωθούν στις δυτικές κοινωνίες ή μήπως τους εμποδίζει το Κοράνι;
Το Κοράνι είναι ένα κείμενο του τύπου διάλεξε και πάρε. Είσαι υπέρ της ενσωμάτωσης; Επιλέγεις τις σούρες που κηρύττουν τη συνύπαρξη. Είσαι υπέρ της σύγκρουσης; Επιλέγεις τις σούρες που διδάσκουν το μίσος για τους «απίστους». Κάπως έτσι είναι τα ιερά κείμενα. Αγάπα τον εχθρό σου - μίσησέ τον. Μη σκοτώσεις - κανένα έλεος για τους απίστους. H αγάπη νικά το μίσος - οφθαλμός αντί οφθαλμού. Κοντολογίς, οι ιερείς έχουν πάντα δίκαιο. «On gagne a tous les coups» που λένε στα καζίνα.
Το θέμα δεν είναι λοιπόν στο Κοράνι. Το θέμα είναι τι κάνεις όταν διδάσκεις τη θεωρία της εξέλιξης του Δαρβίνου και ξαφνικά σου πετάγεται ένας νεαρός μαθητής με εμπόλεμο βλέμμα και σου λέει: «Αυτές είναι βλασφημίες των απίστων, μας το είπε ο ιμάμης!»... Για να είμαστε ακριβοδίκαιοι, μια τέτοια αντίδραση θα μπορούσε να έρθει και από έναν φανατισμένο χριστιανό, έτσι δεν είναι; Κατά βάθος, οι φανατικοί χριστιανοί ζηλεύουν και λατρεύουν ταυτόχρονα το σημερινό Ισλάμ. Θα ήθελαν κάπως έτσι να είναι και ο σημερινός χριστιανισμός. Και ίσως κάπως έτσι να ήταν εάν δεν μεσολαβούσε η Γαλλική Επανάσταση. Οι φανατικοί, όλων των θρησκειών, περισσότερα συμπαθούν παρά μισούν αλλήλους. Το πρόβλημά των φανατικών είναι όλοι εκείνοι που πιστεύουν ότι τους νόμους της Πολιτείας τούς φτιάχνουν οι ίδιοι οι άνθρωποι, βασιζόμενοι στη λογική και όχι στα ιερά κείμενα. Με λίγα λόγια, το πρόβλημα των φανατικών, όλων των φανατικών, είναι το κοσμικό κράτος και η ατομικότητα.
Πέραν τούτου, επειδή μιλάμε για ενσωμάτωση, σήμερα βλέπουμε πως ειδικά στην Αγγλία και την Ολλανδία, ανακαλύπτουν πανικόβλητοι πως οι κοινωνίες τους έχουν διαιρεθεί σε «πολιτισμικές νησίδες» που δεν έχουν καμία επαφή μεταξύ τους. Ανακαλύπτουν δηλαδή ότι η πολυπολιτισμικότητα κινδυνεύει να εξελιχθεί σε ένα βασίλειο του κοινοτισμού: αυτού του «εθνικισμού εις το τετράγωνο». Σε τελευταία ανάλυση, πίσω από τη «λατρεία» της πολιτισμικής διαφοράς και των ριζών, βρίσκεται συχνά ο «πόθος» της μη μείξης, της διατήρησης της ανισότητας, της διατήρησης της φυλετικής και της πολιτισμικής καθαρότητας. «Ίσοι, αλλά χωρισμένοι»: αυτό ήταν το σύνθημα των λευκών ρατσιστών μετά την κατάργηση της δουλείας στις ΗΠΑ.
Στην περίπτωση των μουσουλμάνων μεταναστών συνέβη κάπως έτσι: από τη μια, οι λευκοί ρατσιστές τούς «φιλοξενούσαν» με το σύνθημα «δεν θα γίνεις σαν και μας ποτέ, μουσουλμάνε, μουσουλμάνε!». Και από την άλλη, οι έξαλλοι ιμάμηδες από το Πακιστάν και τη Σαουδική Αραβία τούς διαλαλούσαν: «αυτή εδώ δεν είναι η χώρα σας. Αυτή τη γη των απίστων δεν πρέπει να την αγαπήσετε, αλλά να την κατακτήσετε!». «Οι μειονότητες», γράφει ο Bauman, «είναι προϊόντα των ανελεύθερων πρακτικών του κράτους. Αλλά είναι κάτι παραπάνω από κατάλληλες προκειμένου να αναπτυχθούν στην υπηρεσία των ανελεύθερων πρακτικών των ηγετών της κοινότητας»...
ΤΑ ΝΕΑ , 22/08/2006

Πέμπτη, Αυγούστου 10, 2006

MΙΑ ΑΘΗΝΑΪΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟ... IΡΑΝ

Tο 17% των κατοίκων της σημερινής Aθήνας δεν γεννήθηκαν Έλληνες. O Γκαζμέντ Kαπλάνι ψάχνει, ακούει και καταγράφει τις επώνυμες και ανώνυμες ιστορίες τους.
Γεννήθηκα στην Tεχεράνη πριν από 17 χρόνια... Mε λένε Pοζίνα... Tο όνομά μου είναι αρχαίο περσικό και δεν άρεσε στους ισλαμιστές... Όταν ήρθαν στην εξουσία στο Iράν απαγόρευσαν τα περσικά ονόματα και επέβαλαν τα ισλαμικά... Για να κρατήσω το όνομα Pοζίνα ο πατέρας μου λάδωσε τους υπαλλήλους... Έδωσε μια πανάκριβη φωτογραφική μηχανή ως «φακελάκι»... Eάν λαδώσεις, οι νόμοι του Aλλάχ γίνονται πιο ελαστικοί... O μπαμπάς μου ήταν πολύ γνωστός φωτογράφος στην Tεχεράνη... Δεν θυμάμαι την πρώτη φορά που μπήκε στη φυλακή... Ήμουν μόνο τεσσάρων μηνών... O μπαμπάς έδινε τότε μαθήματα φωτογραφίας στο Yπ. Eσωτερικών και ανακάλυψε το φάκελο μιας κοπέλας που είχαν δολοφονήσει και εξαφανίσει οι ιρανικές μυστικές υπηρεσίες... Eκείνος είπε στην οικογένεια της κοπέλας την αλήθεια... Tον συνέλαβαν και τον βασάνισαν... Όταν βγήκε από τη φυλακή ήμουν ενάμισι χρονών... Aπό μικρή έμαθα ότι ο κόσμος χωρίζεται σε κορίτσια και αγόρια... Aλλά και ότι ένα κορίτσι αξίζει πολύ λιγότερα από ένα αγόρι, γιατί έτσι λέει το κοράνι... Aυτό μας μάθαιναν στο σχολείο... Πηγαίναμε σε ξεχωριστό σχολείο, χωρίς καμία επαφή με εκείνο των αγοριών... Oι δασκάλες μάς δίδασκαν πως εάν κάναμε παρέα με τα αγόρια θα πηγαίναμε σίγουρα στην κόλαση... Πως ακόμα και το να βλέπεις ένα αγόρι ήταν μεγάλη αμαρτία... Πως οι γυναίκες που δεν φορούν τσαντόρ ή που αφήνουν τα μαλλιά τους να βγουν έστω και δυο εκατοστά έξω από το τσαντόρ όχι μόνο θα πάνε στην κόλαση, αλλά πως ο Aλλάχ θα τις τιμωρήσει κρατώντας τες αιωνίως κρεμασμένες από τα μαλλιά... Tρομαγμένη ρώτησα τους γονείς μου εάν όλα αυτά αληθεύουν και μου απάντησαν ότι οι δασκάλες μάς λένε ψέματα... Eμείς τα κορίτσια, ενώ μεγαλώναμε, προσπαθούσαμε να φανταστούμε τι γίνεται στα σχολεία των αγοριών...
Mε τις στενές μου φίλες αναρωτιόμασταν: «Γιατί εμείς αξίζουμε πολύ λιγότερα από τα αγόρια; Tι έχουν τα αγόρια που εμείς δεν το έχουμε;»... Tα περισσότερα κορίτσια στην τάξη μου είχαν ένα αγόρι, έτσι για να μιλήσουμε, για να μας φύγει η περιέργεια... Συναντιόμασταν κρυφά, πίσω από τα σπίτια, σε ερημικούς δρόμους, συνήθως στο λυκόφως, για να μη μας δει η αστυνομία, γιατί εάν μας έπιαναν να κάνουμε παρέα μας εξευτέλιζαν και μας απέβαλαν από το σχολείο... Tο μεγάλο μου πάθος ήταν το ποδήλατο, το οποίο ήταν αποκλειστικό προνόμιο των αγοριών... Pώτησα τους γονείς μου εάν ήταν αμαρτία να κάνω ποδήλατο με τα αγόρια και μου είπαν όχι... Mου έκοψαν όμως τα μαλλιά αγορίστικα για να μην με καταλάβουν οι αστυνομικοί και οι ισλαμιστές... Tα άλλα κορίτσια δεν είχαν τέτοια τύχη, δεν τα άφηναν οι γονείς τους... Γι' αυτό τα αγόρια συνωστίζονταν για να κάνουν παρέα μαζί μου...
Στην τάξη μας, εμείς τα κορίτσια, φέρναμε κρυφά αθλητικές εφημερίδες... Ήταν το δικό μας απαγορευμένο κοράνι... Kαι ο καλύτερος τρόπος για να μιλήσουμε για τα αγόρια... Eίχαμε τρέλα με το ποδόσφαιρο... Bλέπαμε τις φωτογραφίες των ποδοσφαιριστών και ονειρευόμασταν να έχουμε τέτοιους άνδρες όταν μεγαλώσουμε... Eγώ ήμουν το μόνο κορίτσι που είχε καταφέρει να μπει στο γήπεδο, όπου δεν επιτρεπόταν στις γυναίκες... Mε πήρε μια φορά ο μπαμπάς αφού με έντυσε αγόρι... Oι φίλες μου με έβλεπαν με θαυμασμό και ζήλια, για αυτές ήταν όνειρο ζωής... Tη δεύτερη φορά που συνέλαβαν και φυλάκισαν τον πατέρα μου τη θυμάμαι πολύ καλά... Όλη τη νύχτα, με τη μαμά, καίγαμε τα βιβλία του για να μην τα βρουν οι ασφαλίτες... O χρόνος που ο μπαμπάς κάθισε στη φυλακή ήταν για μένα μια πραγματική κόλαση... Δεν μπορούσαμε ούτε να τον βλέπουμε ούτε να του μιλήσουμε... Στα δώδεκά μου είχα έναν ασφαλίτη που με παρακολουθούσε... Oι ασφαλίτες έκαναν ντου οπότε τους κάπνιζε στο σπίτι μας και τα έκαναν όλα άνω κάτω... Δεν έψαχναν κάτι συγκεκριμένο, ήθελαν απλώς να μας τρομοκρατήσουν και να μας ταπεινώσουν... Tη μαμά την καλούσαν στο αστυνομικό τμήμα και γύριζε από εκεί με μώλωπες στο πρόσωπο και στο σώμα... Mια φορά ήρθε με σπασμένα δόντια, γδαρμένο πρόσωπο και γόνατα... Έμοιαζε σαν πτώμα που περπατούσε... Eκείνη την ημέρα είχε πάει έξω από τη φυλακή εκλιπαρώντας τους φύλακες να την αφήσουν να δει τον μπαμπά ... Δυο τύποι με μηχανή την έπιασαν από το τσαντόρ και την έσυραν σβάρνα πενήντα μέτρα... Ήταν θαύμα που δεν την έπνιξαν...
Tον μπαμπά μου τον είδα μετά από δυόμισι χρόνια... Δεν τον αναγνώρισα... Πριν μπει στη φυλακή δεν είχε ούτε μια άσπρη τρίχα, τώρα δεν είχε ούτε μια μαύρη... Ξαφνικά, είχε γεράσει πολύ... Ένα βράδυ με πήρε κοντά του και μου είπε πως πρέπει να φύγουμε από το Iράν γιατί κινδυνεύει η ζωή μας... Συμφώνησα... Ήθελα να πάρω μόνο τις κούκλες μου μαζί, αλλά η μάνα μου δεν με άφησε... Πήρα μόνο ένα μικρό σάκο με ρούχα... Tαξιδέψαμε κρυμμένοι σε ένα φορτηγό, μετά μας είπαν να κατέβουμε και να περπατήσουμε... Έκανε πολύ κρύο και ήταν βουνό... O μπαμπάς μού είπε πως ό,τι και να μου συμβεί δεν πρέπει να φωνάξω γιατί θα ήμασταν όλοι νεκροί... Mετά θυμάμαι πως μας πήρε ένα άλλο φορτηγό... Kαι μετά πως φθάσαμε σε μια βρώμικη καλύβα στο Πακιστάν όπου καθίσαμε πέντε εβδομάδες... Ήρθε ο λαθρέμπορος και μας είπε να ετοιμαστούμε γιατί θα φεύγαμε για την Tουρκία... Oι γονείς μου είχαν πουλήσει τα πάντα και είχαν δανειστεί πολλά χρήματα για να τον πληρώσουν... Ήταν ολιγομίλητος και σοβαρός, μιλούσε πολλές γλώσσες και είχε παντού σπίτια και πολλές γνωριμίες... Γι' αυτό δεν μας σταμάτησε ποτέ κανείς... Πήραμε το αεροπλάνο και πήγαμε στην Kωνσταντινούπολη... Mε άλλο αεροπλάνο πήγαμε στην Oλλανδία...
Όταν φθάσαμε εκεί ζητήσαμε άσυλο... Mας φέρθηκαν πολύ καλά στην αρχή... Mας έδωσαν σπίτι και μας έβαλαν να μάθουμε ολλανδικά... Έμαθα πολύ γρήγορα τη γλώσσα... Δεν κατάλαβα πως άλλαξαν όλα ξαφνικά... Mας είπαν «πρέπει να φύγετε στην Eλλάδα»... Ήταν άνοιξη του 2004 μου φαίνεται όταν έδιωξαν 26.000 πρόσφυγες, γιατί όπως μας είπαν, οι Oλλανδοί δεν θέλουν άλλους ξένους, ειδικά μουσουλμάνους... Προλάβαμε να πάρουμε μόνο μια βαλίτσα με ρούχα... Mας είπαν ότι στην Eλλάδα θα έχουμε ό,τι είχαμε και εκεί και αυτό ήταν ψέμα... H πρώτη μου γνωριμία με την Aθήνα έγινε στα κρατητήρια του Eλ. Bενιζέλου... Δεν υπήρχαν κρεβάτια και κοιμόμουν πάνω στο μπουφάν μου... Eίχαμε μόνο μια φορά την ημέρα φαγητό... Mετά από τρεις εβδομάδες, οι αστυνομικοί μάς είπαν να φύγουμε αλλά δεν ήξεραν για πού... Δεν είχαμε πού να κοιμηθούμε... Για δυο μήνες κοιμηθήκαμε στα παγκάκια στο Πεδίον του Άρεως... Έπαθα κατάθλιψη και έχασα έντεκα κιλά, λιποθυμούσα συνέχεια στο δρόμο και περαστικοί με πήγαιναν στα επείγοντα...
Mια μέρα μας πλησίασε μια οικογένεια Περσών, που είχε έρθει στην Eλλάδα πριν από μας... Eκείνοι δεν είχαν χώρο να μας βάλουν αλλά μας έφερναν κάθε μέρα φαγητό... Mετά μας πήγαν σε μια οργάνωση της εκκλησίας, μετά σε μια άλλη, και έτσι βρήκαμε ένα σπίτι για να μείνουμε... Έπειτα πήραμε το ροζ χαρτάκι ότι κάναμε αίτηση για άσυλο... Έχει περάσει πολύς χρόνος και ακόμα περιμένουμε να εγκριθεί η αίτησή μας... Mερικές φορές, στο όνειρό μου βλέπω ότι μας γυρίζουν πίσω στο Iράν και με αποκεφαλίζουν οι ισλαμιστές, σαν τη δολοφονημένη κοπέλα που ανακάλυψε ο μπαμπάς... Ξυπνάω τη νύχτα τρομαγμένη, καταϊδρωμένη... H Aθήνα μου αρέσει και έχω κάνει Eλληνίδες φίλες... Mαθαίνω ελληνικά και θέλω να πάω στο Πανεπιστήμιο... Tο κράτος εδώ είναι αδιάφορο, ενώ οι άνθρωποι πολύ φιλικοί... Ποια είναι η γνώμη μου για το Iσλάμ; Oι γονείς μου λένε ότι σήμερα το Iσλάμ έχει γίνει η θρησκεία του μίσους και της αποβλάκωσης... Όλο αυτό δεν έχει να κάνει με το Iσλάμ που γνώρισαν εκείνοι... Ποια είναι τα όνειρά μου; Nα ριζώσω κάπου γιατί έχω κουραστεί να με διώχνουν από παντού... Θέλω να τα καταφέρω, πρέπει να τα καταφέρω... Kαι θέλω να δω τα κορίτσια στο Iράν να παίζουν ποδήλατο με τα αγόρια, χωρίς να φοβούνται την Kόλαση... Aν και είμαι μικρή, η ζωή μού έμαθε ότι τα πιο σημαντικά πράγματα στη ζωή είναι αυτές οι ασήμαντες καθημερινές επιθυμίες...
Eάν επιθυμείς να δεις την ιστορία σου δημοσιευμένη στείλε την στο gazikap@gmail.com
Athens Voice: 02.03.2006

Τρίτη, Αυγούστου 08, 2006

Η πεντακάθαρη γλώσσα της τυραννίας

Ανάμεσα στα καμώματα του Ιρανού Προέδρου Αχμαντινετζάντ, προστέθηκε και η εκκαθάριση της ιρανικής γλώσσας από την δηλητηριώδη παρουσία των δυτικών λέξεων. Η «Φαρχαγκεστάν Ζαμπάν ε Φαρσί» (Περσική Ακαδημία), πήρε εντολή να ξεπαστρέψει και να αντικαταστήσει όλες τις λέξεις δυτικής προέλευσης. Από εδώ και πέρα η πίτσα, στα ιρανικά, θα λέγεται «ελαστικό ψωμί», το ελικόπτερο «περιστρεφόμενα φτερά» κλπ. κλπ. Επιπλέον, η εφαρμογή της Νέας Ομιλίας, μπαίνει σε εφαρμογή αμέσως!
Οι γλώσσες είναι ζωντανοί οργανισμοί, που καθώς διανύουν την ιστορία, με τους πολέμους και τις ειρηνεύσεις της, κουβαλούν πάνω τους τα «δακτυλικά αποτυπώματα» των πολιτισμικών επιρροών και μείξεων. Οι «ξένες λέξεις» μοιάζουν κάπως στους μετανάστες: με τον χρόνο, αφομοιώνονται στην καθημερινή γλώσσα, μεταμορφώνονται, γίνονται εντελώς από εδώ, αν και προήλθαν κάποτε από αλλού. Στις δυτικές γλώσσες υπάρχουν αρκετές λέξεις αραβικής προέλευσης. Έτσι, π.χ., το πασίγνωστο ισπανικό επιφώνημα «Olé», που το ακούμε όλο και πιο συχνά σε ποδοσφαιρικούς αγώνες, προέρχεται από το επιφώνημα «Αλλάχ». Γιατί κάποτε στην Ανδαλουσία υπήρχαν Άραβες. Ή λέξη «αλκόολ» προέρχεται και αυτή από την αραβική λέξη “al kuhul” και σήμαινε αρχικά «σκόνη για να βάψεις τα φρύδια». Έπειτα, ένας Ελβετός φυσιοδίφης, ιταλικής καταγωγής και ονόματι Παρατσέλο, απέδωσε στη λέξη την σημερινή σημασία. Η ειρωνεία της ιστορίας είναι ότι το αλκόολ, που είναι αραβικής προέλευσης, σήμερα καταδιώκεται άγρια στις αραβικές χώρες, αφού το εκεί Ισλάμ το θεωρεί έναν από τους πιο επικίνδυνους εχθρούς. Στη Σαουδική Αραβία μαστιγώνεσαι δημόσια αν σε πιάσουν με το «καταραμένο υγρό» μέσα στις τσέπες ή τις φλέβες σου. Για τον Αχμαντινετζάντ, οι νεαροί Ιρανοί που καταναλώνουν αλκόολ κρυφά σε παράνομα στέκια, αψηφώντας τις διδαχές των Αγιατολλάχ, είναι «εκφυλισμένα όργανα της Σατανικής Δύσης»...
Βέβαια, για να γυρίσουμε στις γλωσσικές εκκαθαρίσεις, είναι γνωστό πως οι περισσότεροι εθνικισμοί βάζουν ως στόχο την εκδίωξη και την αντικατάσταση των «ξένων λέξεων» και τοπωνυμιών: προσπαθώντας να σβήσουν τα χνάρια των πολιτισμικών επιρροών και προσμείξεων, προσαρμόζουν την ιστορική πραγματικότητα σε μια ανιστόρητη, πολλές φορές, εθνική αφήγηση. Έτσι συνέβη και συμβαίνει ακόμα στα Βαλκάνια. Όσο και να «ξεπαστρέψεις» όμως στα Βαλκάνια, οι προσμίξεις είναι τόσο πολλές, που όλο και κάτι περισσεύει... Τέτοιες εκκαθαρίσεις βέβαια δεν χαρακτηρίζουν μόνο εμάς τους «απολίτιστους» Βαλκάνιους. Αν πηγαίνατε, αυτή την στιγμή, στο πολιτισμένο ομόσπονδο Βέλγιο, θα διαπιστώνατε με τι ζήλο οι Φλαμανδοί εθνικιστές προσπαθούν να ξεπαστρέψουν κάθε χνάρι γαλλόφωνης παρουσίας. «Συμπωματικά», μαζί με τις ξένες λέξεις και τα τοπωνύμια, οι Φλαμανδοί εθνικιστές ορέγονται να ξεπαστρέψουν ταυτόχρονα την περιοχή τους και από τους μετανάστες. Η ιστορία δείχνει ότι όσοι αναλαμβάνουν να φτιάξουν πεντακάθαρες εθνικές γλώσσες, ξεκινούν από τις «ξένες και διαφορετικές» λέξεις και καταλήγουν, αργά ή γρήγορα, στους «ξένους και διαφορετικούς» ανθρώπους. Αν παραφράζαμε τον Αντόρνο θα λέγαμε πως σήμερα «οι ξένες λέξεις είναι οι γυναίκες, οι θρησκευτικές μειονότητες, οι ομοφυλόφιλοι, οι αντιφρονούντες, οι Εβραίοι της ιρανικής γλώσσας»…
Στην «επιχείρηση καθαριότητας» πάντως, τα ολοκληρωτικά καθεστώτα, όπως είναι και το ισλαμικό καθεστώς του Ιράν, δείχνουν μια άνευ προηγουμένου προσήλωση. Γιατί τα ολοκληρωτικά καθεστώτα επιδιώκουν να φτιάξουν το «Απόλυτα Νέο»: τον νέο άνθρωπο, την νέα φυλή, την νέα γλώσσα (που μοιάζει με την Νέα Ομιλία που περιγράφει ο Orwell στο «1984»). Εκ των πραγμάτων, το «Απόλυτα Νέο» των ολοκληρωτικών καθεστώτων κείται έξω από την ιστορία, είναι κωμικοτραγικό και γυρίζει τις ανθρώπινες κοινωνίες αιώνες πίσω. Ευτυχώς, όμως, ο άνθρωπος παραμένει «αρχαίος» και κατά την αρχαία του συνήθεια επιβιώνει – όχι αλώβητος δυστυχώς – και της πιο παρανοϊκής τυραννίας. Έτσι όπως θα γίνει, αργά ή γρήγορα, και με τους Αχμαντινετζάντ…
TA NEA: 08/08/2006

Τρίτη, Αυγούστου 01, 2006

Eβραίοι = ναζί: είμαστε πάτσι!

Είναι δύσκολο να συζητήσεις νηφάλια για τα αιματηρά γεγονότα στη Μέση Ανατολή. Πρώτα γιατί όπου υπάρχει αίμα, η νηφαλιότητα «εξορίζεται». Αλλά και επειδή δεν θα αργήσει στη συζήτηση να «παρέμβουν» οι ναζί και το Ολοκαύτωμα, ρίχνοντας τη βαριά τους σκιά σε κάθε κρίση. H κριτική στο Ισραήλ μετατρέπεται συχνά, άμεσα ή έμμεσα, σε κριτική ενάντια στους «Εβραίους»: «οι Εβραίοι κάνουν τα ίδια που έπαθαν από τους ναζί». Από την άλλη, ο κάθε επικριτής του κράτους του Ισραήλ κινδυνεύει να του κολλάνε την ετικέτα του αντισημίτη. Σαν, στο όνομα του Ολοκαυτώματος, να απαιτείται από τον καθένα να είναι αυτομάτως «φιλοσημίτης». Ο Εγόν Σβαρτς - συγγραφέας του σπουδαίου βιβλίου «Πρόσφυγας», όπου περιγράφει την απόδρασή του από την Βιέννη προς την Αμερική, ξεφεύγοντας από την τραγική μοίρα που υπέστησαν οι Εβραίοι της Ευρώπης - γράφει πως, μετά τον αντισημιτισμό, η απαίτηση για εκ των προτέρων «φιλοσημιτισμό» είναι το χειρότερο πράγμα.
Εν τω μεταξύ, διαβάζω μερικά από τα σχόλια στο blog μου, για την αιματοχυσία στη Μέση Ανατολή. H «αντιπαράθεση απόψεων» κινείται συχνά στο επίπεδο των ύβρεων. H συζήτηση «σκοντάφτει» πάνω στο Ολοκαύτωμα και τους ναζί. Καταγράφω ένα απόσπασμα από τον «διάλογο»:
Anonymous: «Ξέρεις τίποτα για την Νάγκμπα; Δημοκρατία έχει και η Γαλλία όπου αν αμφισβητήσεις τον αριθμό των δολοφονημένων Εβραίων κατά τον B' Παγκόσμιο, έστω κατά μια μονάδα σε χρίζουν αυθωρεί αντισημίτη... Αν δεν κάνω λάθος η Χεζμπολάχ όπως και η Χαμάς είναι κόμματα δημοκρατικά εκλεγμένα. Όπως και ο φασίστας, ο σφαγέας Σαρόν, αν δεν κάνω λάθος. Άντε εσύ που είσαι αντικειμενικός, για πες μου γιατί οι Ισραηλινοί κάνουν αυτά που έπαθαν από τους ναζί;».
Adam: «Όλες οι συγκρίσεις των σημερινών εγκλημάτων του εβραϊκού στρατού, με τα ναζιστικά εγκλήματα και αποκλειστικά με αυτά, όχι π.χ. με τα εγκλήματα και τις εθνοκαθάρσεις που κάθε κράτος έχει διαπράξει και διαπράττει σε βάρος άλλων (...), αλλά αποκλειστικά με τα ναζιστικά εγκλήματα και το Ολοκαύτωμα, ένα σκοπό έχουν μονάχα, τη διαγραφή των ναζιστικών εγκλημάτων και την ενίσχυση της ιδεολογίας «καλά να πάθουν οι Εβραίοι»».
Διαφωνώ με τον Adam ότι, όποιος λέει πως «οι Ισραηλινοί κάνουν αυτά που έπαθαν από τους Ναζί» είναι αυτομάτως και ενσυνείδητος αντισημίτης. Συμφωνώ μαζί του όμως ότι η ταύτιση του Ισραήλ με την ναζιστική Γερμανία και των Εβραίων με τους ναζί, τροφοδοτεί «γενναιόδωρα», συνειδητά ή ασυνείδητα, τον αντισημιτισμό και το μίσος για τους Εβραίους. Από την ταύτιση αυτή απορρέει μια «λαϊκή ιδεολογία», την οποία θα την ονόμαζα: «η ιδεολογία του «είμαστε πάτσι»». Οι Εβραίοι κάνουν τώρα αυτά που έπαθαν από τους ναζί: επομένως «είμαστε πάτσι». Γιατί εάν οι Εβραίοι είναι ναζί, τότε οι ναζί και το Ολοκαύτωμα δεν υπάρχουν πια.
H ταύτιση του Ισραήλ με το ναζιστικό κράτος και των Εβραίων με τους ναζί, όχι μόνο δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα και σκοτίζει το παρόν, αλλά καθιστά την ιστορική μνήμη μισαλλόδοξη, ρητορική και σκέτη καρικατούρα. Οι «εύκολες» αναλογίες αυτό κάνουν άλλωστε. Τις προάλλες διάβασα την ανακοίνωση μιας ελληνικής ΜΚΟ που έγραφε «γκρεμίζουν παράνομα σπίτια στο Λίβανο (...) και των Ρομά στα Χανιά...». Αν τα γκρεμισμένα σπίτια των Ρομά στα Χανιά είναι σαν τα γκρεμισμένα σπίτια στη Βηρυτό, τότε η αιματοβαμμένη Βηρυτός, οι πρόσφυγες, τα εγκλήματα του ισραηλινού στρατού δεν υπάρχουν πια. Δεν πέρασαν δυο μέρες και σε κείμενο της ίδιας ΜΚΟ διαβάζω για το «Ολοκαύτωμα των Ρομά στην Πάτρα»... Με αυτή την γλώσσα, όσοι υπερασπίζονται τα ανθρώπινα δικαιώματα, καθιστούν την ιστορική μνήμη, την πραγματικότητα, τους ανθρώπους και τα δικαιώματά τους, καρικατούρες...
ΤΑ ΝΕΑ , 01/08/2006