Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 27, 2006

Ο «Παράδεισος» των ρατσιστών

Οι αναγνώστες της στήλης θα με συγχωρήσουν που και σήμερα θα «μείνω» στις περιοχές του Παραδείσου και της Κόλασης. Ο λόγος, αυτή τη φορά, είναι ιδιαιτέρως προσωπικός. Και πρόκειται για το εξής. Για κάθε κομμάτι που γράφω σε αυτή τη στήλη λαμβάνω σχετικά πολλά σχόλια: είτε στο μπλογκ μου, είτε στο προσωπικό μου e-mail. Μερικά από αυτά τα μηνύματα είναι, σταθερά, υβριστικά. Είτε γράφω για τον πλανήτη Πλούτωνα, είτε για την γρίπη των πτηνών, είτε για το σεξ στην αρχαία Κίνα, οι υβριστές ασχολούνται μονίμως με την καταγωγή μου. Με λίγα λόγια, δεν τους ενδιαφέρει τι γράφω αλλά ποιος είμαι. Μάλιστα, τις προάλλες, κάθησα και έβγαλα έτσι, παιδιάς και παιδείας χάριν που λένε, έναν κατάλογο με τα υβριστικά επίθετα. Το top three το αποτελούν τα εξής: «κωλοαλβανέ», «αχάριστος Καπλάνι», «δεν θα γίνεις Έλληνας ποτέ, Αλβανέ!». Ενώ προχθές προστέθηκε και ένα αρκετά «πρωτότυπο»: το «πασοκοαλβανέ»!
Τέλος πάντων. Φυσιολογικό είναι να λαμβάνει κάποιος που εκθέτει τις απόψεις του δημοσίως και υβριστικά μηνύματα. Αυτό συμβαίνει σχεδόν σε όλους τους αρθρογράφους. Αυτό που μου κάνει εντύπωση, όμως, είναι ότι πολλοί από τους υβριστές μου είναι άνθρωποι που πιστεύουν στον Θεό. Είναι μάλιστα ένας λόγος παραπάνω να ενισχύουν την απέχθειά τους προς την καταγωγή μου. Για να πω την αλήθεια, πάντα αναρωτιόμουν, για το πώς είναι δυνατόν ένας άνθρωπος που πιστεύει στον Θεό να γίνει φορέας ρατσισμού και μισαλλοδοξίας. Υπάρχει μια μεγάλη παραδοξολογία σε αυτό. Πρώτα γιατί τα ιερά κείμενα, ιδίως τα χριστιανικά, διδάσκουν το άνοιγμα προς την ετερότητα. Από το «αγάπα τον πλησίον σου» μέχρι το ακραίο «αγάπα τον εχθρό σου».
Αλλά και ιστορικά εάν το εξετάσουμε το θέμα, ο ρατσισμός, όπως τον βρίσκουμε στη νεωτερικότητα, είναι κυρίως αντιθρησκευτικός. Ξεκινά με την αμφισβήτηση της υπόθεσης της κοινής θεϊκής καταγωγής της ανθρωπότητας. Οι νεωτερικοί ρατσιστές υποστηρίζουν πως οι άνθρωποι δεν είναι «παιδιά του Θεού» αλλά προέρχονται από διάφορες γήινες φυλές. Ότι δεν προέρχονται από το πρώτο ζευγάρι, τον Αδάμ και την Εύα, αλλά από διαφορετικούς γονείς και ως εκ τούτου μερικοί από αυτούς ανήκουν σε ανώτερες και άλλοι σε κατώτερες φυλές. Ο νεωτερικός ρατσισμός δεν επιλέγει εδάφια από τα ιερά κείμενα αλλά μετρά κυρίως τα ανθρώπινα κρανία, για να χωρίζει τους ανθρώπους, τα έθνη, τους λαούς και τους πολιτισμούς, σε κατώτερους και ανώτερους, σε ιστορικούς και κίβδηλους, σε αφέντες και δούλους.
Αυτό όμως που ερεθίζει περισσότερο τη φαντασία μου, σχετικά με τους ρατσιστές που πιστεύουν στον Θεό, είναι όταν τους φαντάζομαι στον Παράδεισο. Πολλές φορές έχω σκεφτεί ότι θα υπέφεραν στον Παράδεισο. Γιατί εκεί πέρα οι ψυχές δεν έχουν ούτε φύλο, ούτε όνομα, ούτε καταγωγή, ούτε εθνικότητα. Εκεί πέρα οι άνθρωποι δεν χωρίζονται σε ντόπιους και μετανάστες, σε ανώτερους και κατώτερους. Ένας ρατσιστής στον Παράδεισο θα ένιωθε πραγματικά δυστυχισμένος. Γιατί πού να βρει έναν Καπλάνι να του πει: «εάν δεν σου αρέσει εδώ πέρα γύρνα στην κωλοαλβανία σου»; Πού να βρει έναν Αλβανό μετανάστη να του φωνάζει «δεν θα γίνεις Έλληνας ποτέ, Αλβανέ!»; Πού να βρει Εβραίους ή έστω και κάποιον μαύρο για να του τσιρίζει «τον αράπη κι αν το πλένεις το σαπούνι σου χαλάς»;
Από αυτή την άποψη, λοιπόν, εάν ο Θεός υπάρχει και είναι πραγματικά εύσπλαχνος, όπως τον περιγράφουν, τους ρατσιστές θα έπρεπε να τους στέλνει κατευθείαν στην Κόλαση. Για να έχουν κάτι να ασχολούνται και εκεί πέρα. Έτσι και αλλιώς, η Κόλαση, είτε εδώ χάμω είτε εκεί πάνω, είναι ο πραγματικός τους «Παράδεισος»...
ΤΑ ΝΕΑ , 26/09/2006

Τρίτη, Σεπτεμβρίου 26, 2006

ΜΙΚΡΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΣΥΝΟΡΩΝ


Σήμερα, Τρίτη 26/9,

γίνεται η παρουσίαση του βιβλίου μου "Μικρό ημερολόγιο συνόρων"

στο Θέατρο της ελληνοαμερικανικής Ένωσης (2 όροφος)

Μασσαλίας 22, Κολωνάκι, ώρα 20.30

Θα μιλήσουν για το βιβλίο οι:

Π.Καψης ("ΤΑ ΝΕΑ")

Χ.Χωμενιδης (Συγγραφέας)

Γ.Γιαννουλοπουλος (Ιστορικός)

Κ.Σχινα ("Ελευθεροτυπία)

Την συζήτηση θα συντονίσει ο Τάκης Καμπύλης

Είσοδος ελεύθερη

Τρίτη, Σεπτεμβρίου 19, 2006

Βατικανό, Λάντεν και ιερές αγελάδες


Πριν από μερικές ημέρες ο Πάπας Βενέδικτος κατήγγειλε την «άθεη Δύση που τρομάζει το Ισλάμ», προκαλώντας ρίγη ικανοποίησης στους μουσουλμάνους φονταμενταλιστές. Ύστερα, για να ικανοποιήσει και τους δικούς του χριστιανούς φονταμενταλιστές, ο Πάπας πήγε και «ξέθαψε» ένα μεσαιωνικό κείμενο του Βυζαντινού αυτοκράτορα Μανουήλ Β' Παλαιολόγου, όπου δεν λέγονται καλά λόγια για τον Μωάμεθ. Η συνέχεια είναι ένα deja vu: oργισμένο πλήθος, Κοράνι, μολότοφ, τζιχάντ, πυρπολήσεις εκκλησιών, δολοφονίες μοναχών, δήλωση της Αλ Κάιντα «θα καταλάβουμε τη Ρώμη!»...
Το έχουμε ξαναπεί: αυτός ο αιώνας ανήκει στις θρησκείες. Ο Μικέλε Σέρα, στη σατιρική του στήλη στο ιταλικό περιοδικό «L' Espresso», προφητεύει τον κόσμο του μέλλοντος ο οποίος θα προκύψει από τους «ιερούς πολέμους» και τις «ιερές συμφωνίες» - που μας περιμένουν, καθώς φαίνεται, στη γωνία. Μεταφράζω την προφητεία του με κάποιες παραλλαγές:
Οικογένεια: Ο ιδανικός πατέρας θα φορά kippa, θα κάνει τάμα στον Άγιο Πέτρο, θα προσεύχεται δύο φορές ημερησίως προς τη Μέκκα, θα παντρέψει την κόρη του με προξενιό και θα θυσιάζει κάθε τόσο έναν γιο. Θα εορτάζει τα Χριστούγεννα και την 11η Σεπτεμβρίου. Για να μη θυμώσουν οι Ινδουιστές, εκτός από το αυτοκίνητο, θα κρατά στο γκαράζ και μια ιερή αγελάδα. Επίσης, θα πρέπει να έχει πάντα μια φωτογραφία του Δαλάι Λάμα κάτω από το μαξιλάρι του.
Η ιδανική σύζυγος: Θα ακολουθεί από πίσω τον άνδρα της, κρατώντας μια απόσταση ασφαλείας μερικών μέτρων. Θα φοράει εναλλάξ την μπούρκα, το t-shirt των pappaboys και την παραδοσιακή ενδυμασία των μορμόνων με εβραϊκές παραλλαγές. Θα παραιτηθεί αυτοβούλως από την οδήγηση και το δικαίωμα της ψήφου, αναγνωρίζοντας έτσι ότι ο Θεός έπλασε τη γυναίκα κατώτερη και αμαρτωλή.
Ο ιδανικός γιος: Θα σπουδάσει σε μεντρεσέδες και θα παθιάζεται με τις σταυροφορίες. Δεν θα βγει ποτέ από το σπίτι εάν το μούσι του δεν είναι αρκετά μακρύ, τόσο όσο να μοιάζει στον μακαρίτη τον Ρασπούτιν. Πρέπει επίσης να φορά σανδάλια σαν τους φραντσεσκάνους ιερείς και τα τζιν του, μάρκας Αλ Τζαζίρα, δεν θα πρέπει να αγγίζουν τον αστράγαλο. Μία φορά την εβδομάδα, τουλάχιστον, θα κουβαλάει έναν μεγάλο σταυρό στην πλάτη του, ενώ στο walk-man θα ακούει εναλλάξ τα μηνύματα του Μπιν Λάντεν και το Ράδιο Βατικανό.
Η ιδανική κόρη: Ανεξάρτητα από την εθνικότητά της, θα παντρευτεί με προξενιό κάποιον ηλικιωμένο από το Πακιστάν, θα κάνει τον σταυρό της κάθε φορά που θα περνά μπροστά από κάποια ντισκοτέκ και θα πλένει τα πόδια στα μεγαλύτερα αδέλφια της. Θα γεννήσει τουλάχιστον δεκαπέντε παιδιά και δεν θα ξέρει τη λέξη έκτρωση.
Εορτές: Το ημερολόγιο των εορτών αλλάζει άρδην. Οι θρησκευτικές εορτές θα καλύπτουν τουλάχιστον 218 ημέρες του χρόνου. Εκτός από τις νηστείες θα εορτάζονται η Μάχη της Καρμπάλα, οι Σφαγή των Εβραίων της Μεδίνας από τον Προφήτη το 627, οι Σταυροφορίες, η 11η Σεπτεμβρίου, η Νύχτα του Αγίου Βαρθολομαίου, η Ναυμαχία του Λεπάντο και το ναυάγιο του Τιτανικού - το οποίο, παρεμπιπτόντως, ήταν θέλημα Θεού επειδή επέβαιναν σε αυτό κάποιοι ομοφυλόφιλοι.
Άθεοι: Θα επιτρέπεται η ύπαρξη των αθέων (παρά τα αποτελέσματα των δημοσκοπήσεων), υπό τον όρο όμως ότι οι τύποι αυτοί θα παρουσιάζονται κάθε πρωί στα Αστυνομικά Τμήματα, δεν θα τρώνε χοιρινό κρέας, δεν θα καπνίζουν, θα απέχουν από τα αλκοολούχα ποτά (ως ποτά θα επιτρέπονται μόνο η Κόκα-Κόλα και η Μέκκα-Κόλα) και δεν θα κάνουν σεξ πριν από τον γάμο. Εάν παραβούν τους παραπάνω κανόνες, θα φυλακίζονται στις ιερές φυλακές τού Αμπού Γκραμπ και του Γουαντάναμο.
Ανθρώπινα δικαιώματα: Θα διδάσκονται στο μάθημα των Θρησκευτικών, στο κεφάλαιο «Ανθρώπινες ανωμαλίες».
ΤΑ ΝΕΑ , 19/09/2006

Τρίτη, Σεπτεμβρίου 12, 2006

Η 11η Σεπτεμβρίου και οι «άλλοι καμικάζι»

Μια τυχαία «συνάντηση» εξαντλημένων λαθρομεταναστών και παραθεριστών στις Καναρίους Νήσους, στην Ισπανία

Δίδυμοι Πύργοι. Καμικάζι. «Καλά να πάθουν». «Αλλάχ Ικμπάρ». «Είμαστε όλοι Αμερικανοί». «Άξονας του Καλού - Άξονας του Κακού». Σύγκρουση πολιτισμών. Τείχη μέσα στις ψυχές μας. Άλλο βίντεο της Αλ Κάιντα. (Γιατί μοιάζουν σαν πληρωμές με δόσεις;). Αμερικανοί στρατιώτες. Καμικάζι. Αριθμοί: «Ιράκ, 180 άμαχοι νεκροί». Σε μια μέρα μονάχα. Δεκάδες χιλιάδες νεκροί σε πέντε χρόνια. Διάγγελμα του Μπους: «Κερδίζουμε τον πόλεμο στο Ιράκ. Η Αμερική είναι ασφαλής». Το e-mail ενός φίλου από την Αμερική: «Βλέποντας τον Μπους να μιλά για τη νίκη στο Ιράκ θυμήθηκα τον Κλίντον, τότε που μας έλεγε ότι το στοματικό σεξ δεν είναι σεξ με όλη τη σημασία του όρου και το πολύ πολύ έπρεπε να κατηγορηθεί για ''άσκοπη χρήση κουβανέζικου πούρου''... Πόσο μακρινή μοιάζει πλέον εκείνη η εποχή! Τότε ζούσαμε την αμερικανική κωμωδία, σήμερα ζούμε την αμερικανική τραγωδία...».
Ακούμε άπειρους αριθμούς θυμάτων. Μαθαίνουμε ελάχιστα για τις ιστορίες τους. Στη Βενετία, τις προάλλες, προβλήθηκε η ταινία του Όλιβερ Στόουν για την 11η Σεπτεμβρίου και τα θύματα των Δίδυμων Πύργων. Διάβασα ότι κάποιοι κριτικοί και διανοούμενοι τη γιουχάρισαν. Δεν τη βρήκαν αρκετά αντιδυτική και αντιαμερικανική. Οι ιδεολογικές παρωπίδες δεν έχουν χώρο για τη συμπάθεια και την τέχνη. «Μαζί μας ή εναντίον μας!»: η επικρατούσα ιδεολογία μετά την 11η Σεπτεμβρίου. Οι φανατικοί, ανεξαρτήτως πεποιθήσεων και Θεών, ζουν ευτυχισμένες μέρες...
Εν τω μεταξύ, βλέπω κάποιες φωτογραφίες. Δεν έχουν σχέση με τους Δίδυμους Πύργους. Είναι πρόσφατες. Δείχνουν μια τυχαία «συνάντηση». Πριν από μερικές μέρες, στις Καναρίους Νήσους, στην Ισπανία. Είναι η συνάντηση των δύο άκρων σε έναν κόσμο που γίνεται όλο και πιο μικρός. Άνθρωποι που ταξιδεύουν σε σαπιοκάραβο «συναντούν» ανθρώπους που αρμενίζουν σε σκάφη αναψυχής. Άνθρωποι με δέρμα ζαρωμένο, αφυδατωμένο, «συναντούν» ανθρώπους που κάνουν διακοπές και πασπαλίζουν το δέρμα τους με κρέμες για να το προστατέψουν από τον καυτό ήλιο.
Οι άνθρωποι του σαπιοκάραβου μοιάζουν με ηθοποιούς που παίζουν ένα φανταστικό σενάριο, για τον κόσμο του μέλλοντος που μας περιμένει. Είναι όμως εντελώς αληθινοί, εντελώς πραγματικοί. Κατεβαίνουν από το σαπιοκάραβο. Περπατούν στην άμμο. Τα πόδια τους τρεκλίζουν. Σωριάζονται χάμω. Οι παραθεριστές βλέπουν αποσβολωμένοι. Μετά τρέχουν να προσφέρουν τις πρώτες βοήθειες: μια κουβέρτα, λίγο νερό, κάτι...
Οι άνθρωποι του σαπιοκάραβου είναι οι «άλλοι καμικάζι». Γιατί δεν τους φοβίζει ο θάνατος. Είναι έτοιμοι να πεθάνουν, αρκεί να πετύχουν τον σκοπό τους: να πατήσουν το πόδι τους στη Δύση. Όχι για να την καταστρέψουν, για να γίνουν μέρος της. Μέρος της ευημερίας, της ελευθερίας της. Οι «άλλοι καμικάζι» δεν μισούν τη Δύση, τη λατρεύουν. Δεν πεθαίνουν για να πάνε στον Παράδεισο και να ξεδώσουν με τις 75 παρθένες, αλλά για να κάνουν τις δουλειές που δεν κάνουν πια οι ιθαγενείς. Πωλούν τα φθηνά τους χέρια εργασίας, χτίζουν οικοδομές, φροντίζουν ηλικιωμένους, μαζεύουν ελιές. Και ονειρεύονται να μεγαλώσουν τα παιδιά τους σε πολιτείες ελεύθερες και ανθρώπινες.
Πολλοί από αυτούς δεν τα καταφέρνουν. Πνίγονται, πεθαίνουν στο ταξίδι, γίνονται «δείπνο» για τους καρχαρίες. Και όμως επιμένουν. Αν τους απελάσουν θα ξαναμπούν στο σαπιοκάραβο. Θα παίξουν ξανά τη ζωή τους κορόνα-γράμματα. Βλέπω ξανά τις φωτογραφίες. Και ξαφνικά τα σύνορα καταργούνται: δεν υπάρχει πια Ισλάμ - Δύση, Ανατολή - Δύση, Βορράς - Νότος, σύγκρουση πολιτισμών. Υπάρχουν μόνο ανθρώπινες υπάρξεις, μέσα σε ένα σαπιοκάραβο πέντε μέτρων, δύναμης σαράντα ίππων, μια πυξίδα για να κινηθούν σε θάλασσες εχθρικές, ψάχνοντας για τη δικιά τους Ιθάκη, μάτια ορθάνοιχτα, βλέμματα που ικετεύουν, στόματα ξερά και μια επιθυμία μεγάλη για αξιοπρεπή ζωή. Τόσο μεγάλη, που να αψηφά ακόμα και τον φόβο του θανάτου...
ΤΑ ΝΕΑ , 12/09/2006

Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 08, 2006

MΙΑ ΑΘΗΝΑΪΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗ... ΝΙΓΗΡΙΑ

Tο 17% των κατοίκων της σημερινής Aθήνας δεν γεννήθηκαν Έλληνες. O Γκαζμέντ Kαπλάνι ψάχνει, ακούει και καταγράφει τις επώνυμες και ανώνυμες ιστορίες τους.

Το όνομά μου είναι Kίγκσλεϊ. Γεννήθηκα στη Nιγηρία το 1966. Kατάγομαι από βασιλική οικογένεια της περιοχής Oλίχα. O πατέρας μου είχε τρεις γυναίκες ταυτόχρονα. Mε τη μάνα μου έκανε επτά παιδιά, πέντε αγόρια και δυο κορίτσια. Eγώ μεγάλωσα με τις τρεις γυναίκες του πατέρα μου.

Nα μη σας σοκάρει αυτό. H πολυγαμία στην Aφρική είναι κάτι το φυσιολογικό. Eίναι παράδοση. Eίχα πολύ ευτυχισμένα παιδικά χρόνια. Tώρα όμως είμαι ενάντια στη πολυγαμία. Oι Aφρικανοί μετανάστες που ζητούν να ισχύει η πολυγαμία στην Eυρώπη είναι εκτός τόπου και χρόνου. H πολυγαμία ήταν κάποτε πηγή επιβίωσης για την Aφρική. Σήμερα, με τον υπερπληθυσμό, έχει γίνει πηγή ολέθρου. Eπιπλέον, η γυναίκα ευτελίζεται. «Mα είναι η παράδοση!» λένε. Oι καιροί άλλαξαν, πρέπει να αλλάξει και η παράδοση. Aλλιώς η παράδοση δεν είναι πια σοφία αλλά αυτοκτονία...
Όταν ήμουν μικρό παιδί ονειρευόμουν να γίνω αστυνομικός. Mου άρεσε πολύ η στολή των αστυνομικών. H ζωή όμως είχε άλλα σχέδια για μένα. Mετά το Λύκειο σπούδασα Φιλοσοφική στο Edo State University. Tα φοιτητικά χρόνια ήταν τα πιο ευτυχισμένα της ζωής μου. Mετά το πανεπιστήμιο δίδαξα για έξι μήνες σε κάποιο Λύκειο. Mε απολύσανε όμως και έμεινα χωρίς δουλειά. Eπί δυο χρόνια αναζητούσα δουλειά. Tίποτα. Eίναι πολύ ταπεινωτικό να είσαι νέος και να μην μπορείς να αυτοσυντηρείσαι... Έτσι αποφάσισα να μεταναστεύσω. Tα τέσσερα αδέλφια μου είχαν πάει ήδη μετανάστες. Aρχικά ήθελα να πάω σε μια αγγλόφωνη χώρα. Ήταν πολύ δύσκολο όμως να βγάλω βίζα. Λάδωσα και έβγαλα μια βίζα για τη Pωσία. Eγκλωβίστηκα στη Mόσχα για τέσσερις μήνες. Έκανε πολύ κρύο και τουρτούριζα... Mετά πήγα στην Oυκρανία, εκεί κατάφερα να βγάλω μια ελληνική βίζα...
«Έφτασες επιτέλους στην Eυρώπη!» είπα στον εαυτό μου, όταν πάτησα το πόδι μου στην Aθήνα. Ήμουν πολύ συγκινημένος. Tη Pωσία δεν τη θεωρούσα Eυρώπη, με όλη τη σημασία του όρου... Έμενα στην αρχή στο σπίτι ενός συγγενή μου και σκεφτόμουν ακόμα να φύγω σε μια άλλη χώρα... Mετά από μερικές εβδομάδες, τα όνειρα και τα χρήματα άρχισαν να τελειώνουν. Έπρεπε να βρω δουλειά αμέσως. Ποια δουλειά όμως; Tελικά βρήκα: να πουλάω cd. Eίναι πολύ σκληρή και ταπεινωτική δουλειά. Mε ρωτούν γιατί οι Aφρικανοί πωλούν cd και δεν κάνουν άλλες δουλειές; Γιατί απλά δεν υπάρχουν άλλες δουλειές. Δοκίμασε, εάν είσαι μαύρος, να ζητήσεις δουλειά σε καφετέρια και θα καταλάβεις τι εννοώ. Aντί να πουλάς ναρκωτικά καλύτερα να πουλάς cd... Δούλευα κυρίως στην επαρχία. Mε έχει εντυπωσιάσει η καλοσύνη και η φιλοξενία των ανθρώπων στην επαρχία. Eίχα πρόβλημα όμως με την αστυνομία. Kαι να σκεφτείς ότι το παιδικό μου όνειρο ήταν να γίνω αστυνομικός (γελάει). Aποφάσισα να εγκαταλείψω τη δουλειά. Tότε γνώρισα ένα μετανάστη από τη Nιγηρία που δούλευε ταξιτζής. Aυτός μου έδωσε την ιδέα του ταξί.
Δεν ήξερα ούτε ελληνικά -όταν πουλάς cd δεν τα χρειάζεσαι- ούτε να οδηγώ. Δεν είχα δίπλωμα, ούτε ταξί. Aποφάσισα να τα κάνω όλα μαζί. Mε βοήθησαν δυο πράγματα. Tο πείσμα και η εκπληκτική μνήμη, που μου έχει χαρίσει ο Θεός. Έμαθα να οδηγώ, πέρασα δυο εξετάσεις, πήρα δυο διπλώματα. Mέσα σε λίγους μήνες όλα αυτά... Έπρεπε όμως να βρω ταξί. Eπί εβδομάδες τηλεφωνούσα σε εταιρείες ταξί. Mε ρωτούσαν: «από πού είσαι;». Απαντούσα: «Από τη Nιγηρία» . Mου ανταπαντούσαν: «Δεν θέλουμε ξένους». Άρχισα να χάνω τις ελπίδες μου. Mια μέρα τηλεφώνησα στην εταιρεία του Σπύρου Mακρινιώτη. Mε ρώτησε από πού είμαι. «Aπό τη Nιγηρία» απάντησα. Περίμενα το «δεν θέλουμε ξένους». Aντ' αυτού άκουσα: «Nομίζω ότι έχω δουλειά για σένα». Πήγα και συνάντησα έναν υπέροχο άνθρωπο. Eίχε ζήσει πολλά χρόνια ως μετανάστης στο Λονδίνο. Mου εμπιστεύτηκε ένα ταξί από την πρώτη μέρα... Eδώ και τέσσερα χρόνια δουλεύω σε αυτή την εταιρεία και είμαι πολύ ευχαριστημένος... Eίμαι ένας από τους δυο-τρεις μαύρους ταξιτζήδες της Aθήνας.
Πώς με βλέπουν οι άλλοι ταξιτζήδες; Mερικοί παραξενεύονται. Άλλοι μου λένε: «Γεια σου ρε φίλε, με κάνεις να νιώθω ότι είμαι ταξιτζής στη Nέα Yόρκη». Oι επιβάτες το ίδιο. Tα νέα παιδιά πιάνουν κουβέντα μαζί μου. Oι μεγαλύτεροι στην ηλικία μερικές φορές παθαίνουν σοκ. Δεν πρόκειται για ρατσισμό, νομίζω. Eίναι το σοκ του καινούργιου. Oι άνθρωποι χρειάζονται χρόνο για να το συνηθίσουν...
Tι έγινε με τα όνειρά μου για να πάω αλλού; Πιστεύω πως τελικά εδώ θα μείνω. Παντρεύτηκα πριν από επτά χρόνια και η κόρη μου πάει φέτος στην πρώτη δημοτικού. H πατρίδα μου τώρα είναι εκείνη του παιδιού μου. H γυναίκα μου, η Iολάντα, είναι από τις Φιλιππίνες, εγώ από τη Nιγηρία, η κόρη μου, Mέρι-Aν Mέι τη λένε, μια μείξη και των δυο αλλά η ίδια νιώθει Eλληνίδα. That 's life my friend! H Eλλάδα θα είναι η πατρίδα της. Tο θέμα είναι να την κάνουν Eλληνίδα πολίτη, να μη μείνει ξένη σαν και μας, να μην ταλαιπωρηθεί για μια άδεια παραμονής... Tώρα που είπα για την άδεια παραμονής...
Έχω τέσσερα αδέλφια που είναι μετανάστες. O ένας στη Bρετανία, ο άλλος στην Aυστρία και δύο στην Iταλία. Έχουν όλοι την υπηκοότητα των χωρών όπου βρίσκονται... Eνώ εγώ δεν έχω ακόμα ένα χαρτί της προκοπής για άδεια παραμονής. Όταν πέθανε ο πατέρας μου, από όλα τα αδέλφια μόνο εγώ δεν πήγα στην κηδεία του. Γιατί δεν είχε βγει ακόμα η άδεια παραμονής μου... Aκόμα την περιμένω, κυκλοφορώ με μια «βεβαίωση». Kαι όμως εδώ δουλεύω, εδώ πληρώνω φόρους, εδώ υπάρχω, εδώ μεγαλώνει το παιδί μου... Aνήκω σε αυτή την πόλη και μου ανήκει...

Eάν επιθυμείς να δεις την ιστορία σου δημοσιευμένη στείλε τη στο gazikap@gmail.com

Athens Voice: 07/09/2006
http://www.athensvoice.gr/187/4619/7/7/7/showdoc.html

Τρίτη, Σεπτεμβρίου 05, 2006

«Παράξενα» νέα από το Χάρλεμ

Μια Αμερικανίδα σκηνοθέτις, η Κίρι Ντέιβις, αποφάσισε προ ημερών να κάνει το «τεστ της κούκλας» στο Χάρλεμ. Έβαλε μια ομάδα εξάχρονων μαύρων παιδιών να επιλέξουν ανάμεσα στη «μαύρη κούκλα» (φτιαγμένη ειδικά για τους μαύρους της Αμερικής, στη δεκαετία του '70) και την κατάξανθη Barbie. Τα περισσότερα παιδάκια προτίμησαν την κατάξανθη Barbie! Απέρριψαν, κατά κάποιον τρόπο, την ίδια την ταυτότητά τους. Πολλοί πίστευαν ότι τα παιδάκια του Χάρλεμ, μετά από τόσα χρόνια, θα ταυτίζονταν με την Ναόμι Κάμπελ ή έστω με την Κόντι Ράις, επιλέγοντας έτσι την «μαύρη κούκλα». Εις μάτην. Προτίμησαν την ξανθιά Barbie.
Τα μικρά παιδιά φαίνεται πως γνωρίζουν καλά τις κοινωνικές αλήθειες των μεγάλων. Ίσως και να βλέπουν πολλές διαφημίσεις. Καταλαβαίνουν λοιπόν ότι, σε αυτόν τον κόσμο, πρέπει να είσαι λευκός (και ξανθιά), για να έχεις τα ωραιότερα αυτοκίνητα, τα ακριβότερα ρούχα, τις καλύτερες δουλειές, τις καλύτερες ξυριστικές μηχανές, τις τέλειες γραμμές και για να κάνεις ονειρεμένες διακοπές: ώστε να μαυρίζεις όχι από το κακό σου αλλά από ηλιοθεραπείες...
Τα παιδάκια του Χάρλεμ γνωρίζουν ότι δεν υπάρχει λευκός Μάικλ Τζάκσον, που να θέλει να απαλλαγεί από το λευκό χρώμα της επιδερμίδας του. Γνωρίζουν, ίσως, ότι στην Ευρώπη οι μετανάστριες από την Αφρική σακατεύουν συχνά την επιδερμίδα τους με καρκινογενείς κρέμες, για να το ασπρίσουν λιγάκι, ελπίζοντας ότι θα βρουν πιο εύκολα δουλειά. Και εάν δεν τα γνωρίζουν όλα αυτά, διαισθάνονται πώς παίζεται το «παιχνίδι των χρωμάτων» στον κόσμο των μεγάλων και δεν έχουν καμία διάθεση να βολοδέρνουν. Καταλαβαίνουν ότι η Ναόμι και η Κόντι είναι λίγες. Οι Barbie είναι πολλές. Τα παιδάκια δεν υποκρίνονται. Προτιμούν αυτούς που νικάνε, που προχωράνε. Φοβούνται το στίγμα, την απόρριψη, την αποτυχία. Τι πιο φυσικό από αυτό;
Το ίδιο, νομίζω, θα γινόταν εάν βάζαμε τα παιδάκια των μεταναστών στην Ελλάδα να επιλέξουν ανάμεσα στην «κούκλα μετανάστη» και την «κούκλα ιθαγενή». Θα επέλεγαν, σίγουρα, την «κούκλα ιθαγενή». Γιατί ξέρουν πως εάν παραμείνουν μια ζωή «μετανάστες», με μια άδεια παραμονής που βγάζουν με χίλια ζόρια και χιλιάδες καθημερινές ταπεινώσεις οι γονείς τους, θα είναι καταδικασμένα να είναι πολίτες δεύτερης και τρίτης κατηγορίας. Και θα ζήσουν μια ζωή με το στίγμα του ξένου...
Θα είχε ενδιαφέρον, εάν κάναμε το «τεστ της κούκλας» με τα μαύρα παιδάκια στη Κυψέλη. Μιλώντας με πολλούς μετανάστες από την Αφρική, φοβάμαι ότι τα περισσότερα παιδάκια θα επέλεγαν την κατάξανθη Barbie... Δοκιμάστε να ζητήστε δουλειά σε καφετέρια ή σε φαστ φουντ, εάν είστε μαύρος/η, και θα καταλάβετε γιατί... Εκτός αυτού, τα παιδάκια γνωρίζουν ότι την «μαύρη κούκλα» την σταματούν συνέχεια στον δρόμο οι αστυνομικοί για «εξακρίβωση στοιχείων». Επιπλέον, εκείνη πρέπει να αντέξει και τον ρατσισμό των λευκών μεταναστών. Ενώ τελευταίως ανησυχεί κάθε φορά που η Εθνική Ελλάδος διακρίνεται σε κάποιο άθλημα. Από την κατάκτηση του Ευρωπαϊκού στην Πορτογαλία και μετά, μια δράκα ακροδεξιών έχει αποφασίσει να «συνδυάσει» τους πανηγυρισμούς για τις επιτυχίες της Εθνικής με το κυνήγι και το ξυλοκόπημα μαύρων και μελαψών μεταναστών: συνέβη ξανά προχθές στο κέντρο της Αθήνας... Φθάνει άραγε ένας «Σόφο» στην Εθνική για να μην προτιμήσουν τα μαύρα παιδάκια την κατάξανθη Barbie;

ΥΓ: Τώρα, με το τέλος της αποικιοκρατίας και την ανατροπή των σχέσεων εξουσίας στην Αφρική, θα είχε ενδιαφέρον να γίνει το «τεστ της κούκλας» στα λευκά παιδάκια του Κονγκό π.χ. Έχω την εντύπωση πως πολλά από αυτά θα επέλεγαν την «μαύρη κούκλα». Με τα ίδια «κοινωνικά κριτήρια» που τα παιδάκια του Χάρλεμ επιλέγουν την ξανθιά Barbie...
ΤΑ ΝΕΑ , 05/09/2006