Τρίτη, Ιανουαρίου 16, 2007

Οι ζωές των άλλων

Είδα τις «Ζωές των άλλων». Την εξαιρετική γερμανική ταινία που μιλά για τη ζωή στον άλλοτε «σοσιαλιστικό παράδεισο» του Ανατολικού Βερολίνου. Οι ζωές των άλλων. Οι δικές μας. Τους χαρακτήρες που έβλεπα, τους έχω γνωρίσει. Στη σταλινική Αλβανία. Τα ίδια πρόσωπα. Η ίδια ηλιθιότητα. Η ίδια αισθητική...
Όλα αυτά τα καθεστώτα, όπου υπήρχαν και όπου ακόμα επιβιώνουν (Κούβα και Βόρεια Κορέα), εφάρμοσαν και εφαρμόζουν τις ίδιες μεθόδους. Απόλυτη δουλοπρέπεια απέναντι στην εξουσία, κατάδοση των άλλων, «στρατόπεδα αναμόρφωσης» των εχθρών. Οι εχθροί ειδικά δεν είχαν τελειωμό. Μας το έλεγαν οι Γραμματείς του Κόμματος από την Α' Δημοτικού: «Ο εχθρός βρίσκεται παντού. Το νερό κοιμάται. Ο εχθρός δεν κοιμάται»...
Μεγαλώνοντας ανακαλύπταμε ότι οι Γραμματείς είχαν δίκαιο. Ο εχθρός ήταν πραγματικά παντού. Ήταν ο γείτονάς μας. Δεν του φαινόταν. Ερχόταν η Ασφάλεια τα μεσάνυχτα και τον έπαιρνε. Έβλεπα τους γονείς μου, στο σκοτάδι να προσπαθούν να δουν κρυφά από το παράθυρο. Το πρόσωπό τους είχε ασπρίσει. Έμοιαζαν με νεκρούς υπνοβάτες. Η συμφορά είχε πέσει δίπλα. Ποτέ δεν ήσουν σίγουρος ότι το άλλο βράδυ δεν ήταν η σειρά σου.
Τι έκανε ο γείτονας; Έγραφε παράξενους ποιητικούς στίχους, είπαν. Όχι σύμφωνα με τις οδηγίες του Κόμματος και του Οδηγητή. Και κάπου, κάποτε, σε κάποιον, είχε εκφράσει την επιθυμία να πάει να δει πώς ζουν οι άνθρωποι στην καπιταλιστική, βάρβαρη Δύση. Αρκετά για να θεωρηθεί «πράκτορας του αμερικανικού ιμπεριαλισμού». Καταδικάστηκε με είκοσι χρόνια φυλακή. Ήταν μόνον είκοσι τριών χρόνων ο γείτονάς μου. Έπειτα από μία εβδομάδα η Ασφάλεια επέστρεψε. Αυτήν τη φορά για να εξορίσει τα μέλη της οικογένειας του «εχθρού». Και οι γονείς μου έτρεμαν ξανά. Το χειρότερο πράγμα που μπορεί να σου συμβεί ως παιδί είναι να δεις τους γονείς σου τόσο τρομαγμένους, που να μοιάζουν με ανθρωπάκια...
Έπειτα από μερικούς μήνες ήρθε η σειρά του πατέρα τού καλύτερου φίλου μου. Ουδείς ήξερε τι είχε κάνει. Το μόνο γνωστό ήταν ότι τον κάρφωσε η ίδια η γυναίκα του. Η οποία, έπειτα από δύο εβδομάδες, αυτοκτόνησε. Και πάλι οι γονείς μου τρομαγμένοι, να με συμβουλεύουν να μην κάνω παρέα πια με τον φίλο μου γιατί είναι μερικά επικίνδυνα πράγματα που θα τα καταλάβω μόνο όταν μεγαλώσω...
Κι όταν μεγαλώνεις, μαθαίνεις ότι στον «σοσιαλιστικό παράδεισο» η κατάδοση είναι τρόπος ζωής. Ανεβαίνεις επαγγελματικά και κομματικά. Στο Κόμμα δεν φθάνουν οι πράκτορες για να επιτηρήσει την κάθε ύποπτη σκέψη, χειρονομία, φαντασίωση. Γι' αυτό η γενικευμένη υποκίνηση της ανθρώπινης φαυλότητας. Καρφώνεις κάποιον, κάνεις πέρα έναν αντίπαλο. Καρφώνεις κάποιον, εξασφαλίζεις τη «σωτηρία» σου. Καλύτερα αυτός στη φυλακή παρά εσύ. Όλοι εναντίον όλων. Ο γείτονας καρφώνει τον γείτονα, ο συνάδελφος τον συνάδελφο, ο κερατωμένος τον γκόμενο της γυναίκας του, η σύζυγος τον σύζυγο και το αντίστροφο. Όλοι φακελωμένοι. Δεν υπάρχει τέλος. Στα δέκα σου μαθαίνεις ότι οι τοίχοι έχουν αυτιά. Στα δώδεκά σου βλέπεις με δυσπιστία τους συμμαθητές σου. Στα δεκατέσσερα τους συγγενείς σου. Στα δεκαοκτώ, ίσως, τους γονείς σου.
Ολόκληρες γενιές ανθρώπων, θαμμένες, στους «σοσιαλιστικούς παραδείσους». Στον «παράδεισο» της συντριβής του ατόμου. Στον «παράδεισο» των Γραμματέων του Κόμματος, του χαφιεδισμού, των στρατοπέδων. Οι ζωές των άλλων. Οι δικές μας. Που όταν τις αφηγούμαστε, καμιά φορά, ενοχλούμε το ιδεολογικό βόλεμα όσων δεν θέλουν να δουν, να ακούσουν, να μάθουν. Σε τελευταία ανάλυση, οι ζωές είναι των άλλων. Δεν είναι δικές τους... Άσε που, εδώ που τα λέμε, ποιος ξέρει εάν αυτός ο σκηνοθέτης, ο Φλόριαν Χένκελ, δεν είναι πράκτορας των Αμερικανών και του ιμπεριαλισμού; Κρίμα που δεν υπάρχει πια το Κόμμα να τον καρφώσουμε...
ΤΑ ΝΕΑ , 16/01/2007
Info: DAS LEBEN DER ANDEREN
Γερμανική ταινία σε σκηνοθεσία Φλόριαν Χένκελ φον Ντόνερσμαρκ, με τους: Ούλριχ Μίχε, Μαρτίνα Γκέντεκ, Σεμπάστιαν Κοχ, Ούλριχ Τούκουρ.

17 σχόλια:

ele είπε...

Ksereis ti thymithika tora, ton eayto moy otan hmoyn sto dhimotiko kai molis eixe pethanei o papoys moy, o pateras toy patera moy. "Esy babaka ton rotao, poion agapas perissotero ton baba soy h ton theio Enver(kai o "theios" Enver eixe pethanei episis.Prota moy leei agapao ton patera moy kai ystera ton theio Enver. Ego toy thimosa, giati sto sxoleio eixame mathei oti pano ap'ola kai pano ap'oloys eprepe na agapame ton theio Enver. Eytyxos poy ton karfosa mono stin mitera moy kai den skeftika na to po se kapoia, apo tis pitsirikes files moy.
Eno otan eixa megalosei ligaki kai tyxaia ematha pos ta mora ta fernei to sex kai oxi o pelargos, rotaei mia megalyteri moy, an kai o theios Enver me tin theia Nexhmie kanoyn sex. Nai moy apantaei. Tote tin rotao giati apagoreyete na milame gia sex kai na kanoyme sex? Kai ego tha kano tis apantisa.
Tora gelao poy ta thymame. Tote omos logo tis "yperbolikis" periergias moy, oi goneis moy h oi kontinoi moy anthropoi, tha mporoysan na htan isobia stin fylaki me tin katigoria
" Paraplanisi anilikoy apo anypakooys pelargoys". Eytyxos poy o pelargos hrthe noris gia mena kai tin gennia moy

ele είπε...

orthografiko lathos: rotao mia megalyteri moy kai oxi rotaei poy exo grapsei katalathos

An-Lu είπε...

Και στα "καθ' υμάς" υπήρχαν παρόμοια περιστατικά, ειδικά μετεμφυλιακά...κάτι "πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων" που υπήρχαν...και άλλα τινά...

eri είπε...

Χτές το βράδη καθόμασταν οικογενειακώς και συζητούσαμε ακριβώς το ίδιο θέμα. Την στηγμή που διάβασα το άρθρο για κλάσματα του δευτερολέπτου μού φάνηκε οτι ζούσα πάλι χθές το βράδη. Εγώ λόγω ηλικίας θυμάμαι αμυδρά μερικά μόνο πράγματα απο εκείνη, την περίεργη στο παιδικό μου μυαλό, εποχή. Έχω και μια ιστορία να σας πώ:- Είμαι απο τους Αγίους Σαράντα και ακριβώς απέναντη βλέπουμε την Κέρκυρα. Τα όμορφα βράδια λοιπόν είναι σαν να αγγίζεις την αντίπερα όχθη. Ένα βράδι παρατηρούσα απο το παράθυρό μου τα φώτα του νησιού που τρεμοσβήνανε και ρωτάω την μαμά μου τι είναι εκεί πέρα. Υπονομεύοντας προφανώς και αναγκαστικά την νοημοσύνη της μικρής της κόρης( είμουν μόλις 4 χρονών, τι θυμάται ο ανθρωπός ε?)μου απαντάει:- "Είναι αστέρια".
-" Και αυτά τα άλλα που κινούνται τι είναι( προφανώς περνούσε κάποιο πλοίο)"-,την ρώτησα.-" Αυτό είναι ένα ψάρι που λάμπει την νύχτα", απάντησε. Χρόνια αργότερα συνειδητοποίησα ότι είχε πράξει καλώς, διότι μετέπειτα δεν ήρθε κανένας να μας εξορίσει, όπως έγινε με την οίκογένεια του κολιτού σας. Τραγελαφικά πράγματα ε? Σε ποιόν να τα πεις και να σε πιστέψει. Ακόμα και η μάνα μου χθές το αρνιόταν κατηγορηματικά ότι είχε πει τέτοιο πράγμα.
Συνειδητοποίησα και κάτι ακόμα. Οτι όλα αυτά δεν συνέβαιναν μόνο τότε, τουλάχιστον ο χαφιές έκανε την δουλεία του για ενα μπράβο. Η σημερινή λογοκρισία, οι σημερινοί χαφιέδες και η σύγχρονη δημοκρατία,στο όνομα της οποίας και του Πάτερ Υμών,σφάζονται ολόκληροι λαοί, είναι ακόμα πιό επικίνδυνα διότι γίνονται με την ανοχή μας. Είμαστε όλοι τόσο πολύ απασχολημένοι με τα πολύτιμα αγαθά μας, που κάποια μέρα δεν θα ξέρουμε πώς βρεθήκαμε στο χρυσό μας κλουβί. Όσο θα κυβερνόμαστε από ανθρώπους που τους ψιθυρίζει ο Θεός τα βράδια στο αφτί να διαδόσουν την δημοκρατία στον κόσμο,θα ζούμε πάντα μέσα σε μια ατελείωτη δικτατορία. Τελικά η ιστορία κρίνει τις γενεές απο αυτό που αφήνουν σαν κληρονομιά στους επόμενους. Να φροντίσουμε λοιπόν να μας κρίνει θετικά.

ele είπε...

Eksairetiko filenada moy
Ti oraia tha htan ola ta pragmata poy lampoyn na moiazoyn me astra kiam me xrysopsara. Mallon otan ta paidia toy polemoy tha rotane tis miteres toys gia ta "astra" poy peftoyn pano sto kefali toys, h manoyles tha anagkazontai na toys lene to idio,me tin diafora oti ayto to lambro astro hrthe na ta parei kai na ta taksidepsei makria, ston allo kosmo,kabala pano se xrysopsara.Ti pio omorfo gia ena paidi, na sygosbinei pisteyontas oti h zoh einai ena paixnidi astron.Prosoxi, den toy leme oti yparxoyn megala kai mikra astra, isxyrotera kai adynama, kala kai kaka astra...

Kristo Hyka είπε...

Εγώ , έτυχε να είμαι παρόν σε μια δημόσια δική (σε θερινό κινηματόγραφο) , όπου δικαζόταν κάποια παιδιά 2-3 χρόνια μεγαλύτεροι μου , τους οποίους έπιασαν προσπαθώντας να περάσουν παράνομα τα σύνορα . Θα ήμουν στα 12 με 13 χρόνων , και πέρασαν από τότε πολλά ακόμη χρόνια αλά δεν θα ξεχάσω ποτέ τα χείλι του πατέρα ενός απ` αυτούς , που έτρεμαν , και με τρεμάμενη φωνή ζητείσαι από το δικαστήριο να τους επιβάλει την πιο αυστηρή ποινή . Βλέπεται είχε αλά τρία πεδία να μεγαλώσει !
Θα τα λέμε στα πεδία μας , τα καλά του σοσιαλισμού ,του κόμματος , το τρόπο με το όπιο ζούσαμε , και δεν θα μας πιστεύουν !
Δεν ξέρω εάν θα ήθελα να την δω την ταινία …ξανά !

Γουφ είπε...

Πράγματι η ταινία « Οι ζωές των άλλων» ήταν από τις πιο καλές που έχω δει τελευταία. Βλέποντας και την ταινία του Τζορτζ Κλούνεϋ «Καληνύχτα και καλή τύχη» (η αληθινή ιστορία του αγώνα ενός δημοσιογράφου εναντίον του Μακάρθυ στις ΗΠΑ και του μακαρθισμού ως ιδεολογία) διαπιστώνει κάποιος τα εξής:
Σε δύο αντίπαλα ιδεολογικά καθεστώτα δύο, υποτίθεται, ακραίες ιδεολογικές θέσεις που γεννήθηκαν από το μίσος της μίας για την άλλη, έμοιαζαν τόσο πολύ μεταξύ τους!
Διαπιστώνεις πως τελικά ο μεγαλύτερος εχθρός της ελευθερίας βρίσκεται στο μη ανεκτικό δογματισμό. Βρίσκεται μέσα στις συνειδήσεις των ανθρώπων. Στην «αμέλεια του νου» όπως έλεγε και ο Αριστοτέλης στην προσπάθειά του να ορίσει το κακό.
Οι ιδανικότητες δεν έχουν να προσφέρουν πολλά πράγματα. Μόνο το βάθος της συνείδησης των ανθρώπων, (ο συνεχής αγώνας για συνειδητότητα χωρίς αυτονόητα και σκοτεινά κίνητρα) και ο εγκάρδιος άνθρωπος μπορούν να μεταμορφώσουν τον κόσμο προς το καλύτερο.
Τα ιδανικά γρήγορα λησμονιούνται και αποδεικνύεται πως ήταν κούφια λόγια. Τις περισσότερες φορές αυτοί που τα είχαν, τα καταστρατήγησαν και στράφηκαν εναντίον τους όταν κατέκτησαν την εξουσία.
Ένα απλό παράδειγμα αποτελεί αυτό που έγινε στις πρώην «κομμουνιστικές» ή καλύτερα σοσιαλιστικές δημοκρατίες του ανατολικού μπλοκ. Εκεί ο λαός έγινε το θύμα αυτών που τον θεοποίησαν. Έφτασαν συνειδητά να του λένε ψέματα και να του στερούν την ελευθερία έκφρασης και επιλογής.
Άλλο παράδειγμα αποτελεί η χριστιανική θρησκεία όπου ζηλωτές της, δημιούργησαν την Ιερά Εξέταση, μετατρέποντας τη θερμή ζωντανή και ανεκτική αγάπη σε ξύλινη λέξη και τελετουργία, αφαιρώντας της το εσωτερικό της περιεχόμενο.
Διαρκής στοχασμός συνεπώς πάνω στα συμβαίνοντα και στις έννοιες, και ανεκτικότητα είναι η μοναδική ασπίδα της οποιαδήποτε κοινωνίας, του οποιουδήποτε ανθρώπου.
Και αυτό θάπρεπε να είναι ο διακαής πόθος της οποιασδήποτε παιδείας.


www.siniparxi.blogspot.com
www.filozoia.blogspot.com

Dimitris είπε...

"Τα ζώα κοίταζαν από γουρούνι σε άνθρωπο κι από άνθρωπο σε γουρούνι και ξανά από γουρούνι σε άνθρωπο: μα έμοιαζαν τόσο πολύ που ήταν αδύνοτο να ξεχωρίσουνποιός ήταν γουρούνι και ποιός άνθρωπος."

Καλησπέρα,
Να προτείνω κι εγώ μια ταινία που είδα πρόσφατα: "Land of the Blind", η οποία προσεγγίζει λίγο πολύ την "φάρμα των ζώων" του Οργουελ...

Χρίστος είπε...

H ταινία είναι όντως υπέροχη - για έναν κυρίως λόγο; πολυ προσεκτικά, σχεδόν ύπουλα, αφαιρεί τελείως από τοην ιστορία τα "σοσιαλιστικά καθεστώτα" και αναφέρεται στην Εξουσία - οποτεδήποτε και οπουδήποτε...
Η Εξουσία δεν απειλεί με βία - απλώς διαφθείρει με υποσχέσεις μεγαλείου και απειλεί διάψευση φιλοδοξιών - μιά ηθοποιό που δεν θα είναι πια σταρ, ένας μπάτσος που δεν θα κάνει πια τον μπάτσο...
Τι διαφορά έχει ο υπουργός πολιτισμού που έχει ερωμένη την φιλόδοξη ηθοποιό από τους σημερινούς καναλάρχες/σταρ δημοσιογράφους/ και τις υποψήφιες στάρλετ που περνάνε από το κρεβάτι τους..
Σήμερα, που ζούμε σε δημοκρατία, ορισμένες απόψεις πρέπει να τις ξεχάσεις αν θέλεις να κρατήσεις τη θέση σου (ποιός ξέχασε τι συνέβηκε στο διευθυντή της comedie francaise που είχε το θράσος να υπαινιχθεί ότι ο Μιλόσεβιτς ήταν (με κάποιον τρόπο) θύμα?
Η ταινία (για μένα ) δεν ήταν ούτε για τα απολυταρχικά καθεστωτα ούτε καν για τον δογματισμό ν - ήταν για την κρυφή γοητεία της εξουσίας και όσους ξαπλώνουν στο κρεββάτι της ..
Και γι'άυτό και ο ήρωας δεν ήταν ούτε ο φωτογενής συγγραφέας ούτε καν ο καταραμένος σκηνοθέτης - αλλά ο ταπεινός, καθημερινός υπάλληλος της Σταζι...

Donnie είπε...

Ο 'Εριχ Χόνεκερ ξυπνάει το πρωϊ, πηγαίνει προς το παράθυρο και καλημερίζει τον ήλιο.
"Καλημέρα, ήλιε"
"Καλημέρα, καλέ μουΈριχ", απαντάει ο ήλιος.
Το μεσημέρι ο Χόνεκερ ξαναπηγαίνει στο παράθυρο:
"Καλησπέρα, ήλιε"
"Καλησπέρα, καλέ μου Έριχ"
Το απόγευμα, πάλι τα ίδια, αλλά αυτή τη φορά ο Χόνεκερ δεν λαμβάνει καμία απάντηση από τον ήλιο.
"Μα τί συμβαίνει;", ρωτάει εκνευρισμένος!
Και η απάντηση του ήλιου:
"Άντε και γαμίσου!Τώρα είμαι στη Δύση!"

par...alogos είπε...

Η ταινία παίζεται ακόμα στον κινηματογράφο;

DCD είπε...

Την ειδα χθες. Πολυ καλη.

xenerotos είπε...

Αγαπητέ Γκάζι,
Μετά το κείμενο που έγραψες για την ταινία "η ζωή των άλλων" και εκτιμώντας την άποψή σου για τα θέματα αυτά, πείστηκα να πάω να δω μια ταινία για την οποία είχα διαβάσει πολλούς επαίνους από την κινηματογραφική κριτική, αλλά διατηρούσα τις επιφυλάξεις μου από το άκουσμα του σεναρίου της. Καταλαβαίνω ότι αυτή η ταινία ξυπνάει ανεπιθύμητες ξεχασμένες μνήμες σε όλους όσους έχουν βιώσει ολοκληρωτικές κοινωνικές συνθήκες αλλά μου κάνει εντύπωση ότι δεν υπάρχει κανείς που να ασκεί κριτική σε αυτή, ειδικά αυτοί που έχουν βιώσει την τραγική αυτή πραγματικότητα.
Η ταινία νομίζω ότι πρόκειται για ένα πολύ μέτριο μελοδραματικό πολιτικό παραμύθι. Όχι γιατί το κεντρικό θέμα της δεν υπήρξε (παρακολούθηση, χαφιεδισμός κτλ) αλλά γιατί ο τρόπος που το αφηγείται μου φαίνεται τουλάχιστον ένας εύκολος συναισθηματισμός. Συνοψίζω τα προβληματικά της στοιχεία:
1. η ταινία δεν μιλάει καθόλου για τα κοινωνικά χαρακτηριστικά των ηρώων της με εξαίρεση αυτά του πρωταγωνιστή της (θεατρικού συγγραφέα) που τον απεικονίζει με τα ιδανικά στοιχεία του καλού, φιλάνθρωπου καλλιτέχνη
2. Η μεταμόρφωση του κακού πράκτορα της Στάζι σε καλό φύλακα άγγελο του ζευγαριού γίνεται με μορφή θαύματος. Λες και ο συγκεκριμένος τύπος στις προηγούμενες παρακολουθήσεις αγνοούσε το τι έκανε.
3. Αποκορύφωμα της αφέλειας της ταινίας αλλά νομίζω και του γενικότερου ιδεολογικού της στίγματος η σκηνή που η μεταμόρφωση του "κακού" πρωταγωνιστή ολοκληρώνεται με την ανάγνωση του βιβλίου του Μπρέχτ που υπέκλεψε από τον συγγραφέα
4. Καμία αναφορά στο παρελθόν του πράκτορα, το κοινωνικό του περιβάλλον, τον τρόπο εκπαίδευσής του παρά μόνο μερικές στερεοτυπικές σφήνες που γνωρίζουμε υποτίθεται για τα καθεστώτα του Υπαρκτού Σοσιαλισμού.

Δεν θέλω να αναφερθώ και σε άλλα χαρακτηριστικά της ταινίας. Νομίζω ότι είναι αρκετά αυτά απλά και μόνο για να προβληματίσουν για το κατά πόσο ταινίες αυτού του τύπου -πέρα από το να υπενθυμίζουν πραγματικά φριχτές καταστάσεις- θέτουν τα πράγματα σε άλλη αισθητική και πολιτική βάση. Προσωπικά μου φαίνονται πλήρως απολίτικες στο βαθμό που αναζητούν την εξουσία σε μια αιώνια και υπερβατική μορφή (big brother, Σύστημα κτλ), αναλύουν με ψυχολογικούς όρους το καλό και το κακό και δεν λένε τίποτα ουσιαστικό για την ταμπακέρα (μηχανισμούς, κοινωνικές σχέσεις κτλ).

Man on the moon είπε...

καλησπερα, ωραιο κειμενο... θα ταιριαζε ως απαντηση σε πολλους/ες που ειδαν μεσα στην ταινια αυτη εναν 'αντι-κομμουνισμο' αντι για την εναντιωση στην αυθαιρεσια του σταλιν και των 'παιδιων' του... ποσο μαλλον οταν προερχεται απο καποιον που τα εχει ζησει αυτα και οχι απο καποιον/α που τα ειδε στην τηλεοραση. εξηγει γιατι οταν τα καθεστωτα αυτα κατερευσαν, δεν χυθηκε ουτε ενα δακρυ.

@ xenerotos.
δεν καταλαβαινω γιατι μια πολιτικη ταινια δεν μπορει να εχει συναισθηματισμο μεσα της; γιατι θα πρεπει να ειναι σαν ενα ντοκυμαντερ... και το 'goodbye lenin' το 'πολιτικο' (οπως αντιλαμβανομαι οτι το εννοεις) δεν το ανεπτυσε αλλα βασισθηκε κυριως στο συναισθημα... κι ομως ηταν μια πολιτικη ταινια. το ιδιο και με την 'πτωση'... δεν σταθηκε καθολου στον ιδεολογικο μηχανισμο πισω απο τους ναζι αλλα στην προσωπικοτητα του χιτλερ.

προσωπικα δεν θα ηθελα να δω αλλο ενα γκριζο ντοκυμαντερ με χιλιοπαιγμενες εικονες... τα θεωρητικα εχουν παιχθει/γραφθει/λεχθει χιλιαδες φορες... ελαχιστοι εχουν ασχοληθει με τα συναισθηματα των απλων ανθρωπων, αυτων που βιωναν τις καταστασεις αυτες οπως ο γκαζι. αναλογα αντιλαμβανομαι και την μεταμορφωση του πρακτορα... ως συμβολισμο.

Αριάδνη Παπαϊωάννου είπε...

Πήγα και είδα αυτή την ταινία πολύ πριν γίνει μόδα καταρχήν γιατί μαθαίνω γερμανικά και κατά δεύτερον γιατί αγαπώ πολύ τη Γερμανία σα χώρα. Πολύ ευχάριστη έκπληξη.

ariadnipapaioannou.blogspot.com

melanhappy είπε...

ευρυματική

αφού μόλις τέλειωσε λέω κάλλιο έτσι παρά ντροπή μισή-μισή, κόλαση-παράδεισος,
καλό-κακό και λοιπά διπολόπρακτα που πράττουν το μυαλουδάκι σε δομή μπεζάκι

αξίζει τον κόπο κι εφόσον το αντέχει η τσέπη, στη μεγάλη οθόνη

SuW/oHo είπε...

Ξερετε τι παρατηρησα εγω στην ταινεια? Οτι στην ανατολικη γερμανια, για να σε στειλουν μεσα, σου εφτιαχναν μια λιστα απο τη πλ.ομονοιας μεχι την πλ. συνταγματος με αποδειξης για τα "κατορθωματα σου". Στην κομουνιστικη Αλβανια ομως, ετρογες 20ετια μονο απο τα λεγομενα ενος μαλακα.