Τρίτη, Μαΐου 29, 2007

Γκράφιτι στις πρώην φυλακές της Λαγκάδας

O αποστολέας του e-mail υπογράφει ως Βαγγέλης Τ. Στο ηλεκτρονικό μήνυμα είναι συνημμένες τέσσερις φωτογραφίες. Στη πρώτη διακρίνεται ένα σιδερένιο τραπέζι στη μέση ενός άδειου δωματίου. Άκαμπτη σαν τη μοναξιά. Στο βάθος ένα φωτεινό, καγκελόφραχτο παράθυρο. Πάνω στον βρώμικο τοίχο επιγραφές στα αραβικά. Καταγράφω τα σχόλια που συνοδεύουν τις φωτογραφίες...

«Πέρυσι είχα μείνει για ένα διάστημα στη πόλη της Μυτιλήνης. Μια μέρα επισκέφθηκα τις πρώην φυλακές στηνπεριοχή της Λαγκάδας. Οι τελευταίοι “ένοικοι” των φυλακών δεν ήταν βαρυποινίτες, αλλά πρόσφυγες που στοιβάχτηκαν εκεί. Εκείνοι οι πρόσφυγες άφησαν τα σημάδια τους, τα οποία κατέγραψα με τον φακό της φωτογραφικής μηχανής μου. Τα γκράφιτι των κρατουμένων προσφύγων μού έκαναν μεγάλη εντύπωση. Θεωρώ αυτές τις μαρτυρίες τόσο σημαντικές, όσο τιςτοιχογραφίες στις σπηλιές στο Λασκό. Δεν ξέρωτι λένε οι επιγραφές. Αναγνώρισα τη φράση “ο Αλλάχείναι μεγάλος”· η μόνη φράση που ξέρω γραμμένη στα αραβικά. Αναγνώρισα τις λέξεις με λατινικό αλφάβητο: Ηamid, Sudan, Βarcelona, Βruce Lee... Αναγνώρισα και μερικές ημερομηνίες. Στις αντίστοιχες περιόδους, κάπου αλλού στη Γη, άρχιζαν πόλεμοι, όπως εκείνος στο Ιράκ. Και κάπου αλλού γίνονταν γενοκτονίες, όπως στο Νταρφούρ στο Σουδάν.

Εκείνο όμως που προσείλκυσε περισσότερο την προσοχή μου ήταν το ζωγραφισμένο πουλί που μεταφέρει ένα γράμμα. Βλέποντάς το, μου ήρθαν στο μυαλό τα δημοτικά μας τραγούδια που διαβάζαμε στο σχολείο. Πολλές φορές στα δημοτικά τραγούδια υπάρχει ένα πουλί που μεταφέρει μηνύματα. Πολλά απ΄ αυτά αφορούν την ξενιτειά. Πρόκειται για πουλιά-αγγελιαφόρους που μεταφέρουν μηνύματα από τους συγγενείς, τον Θεό, τον Θάνατο ή τη Μοίρα. Συνήθως τα μηνύματα είναι νοσταλγικά και πολύ πικρά. Το γράμμα που μεταφέρει το πουλί της τοιχογραφίας στις πρώην φυλακές της Λαγκάδας, υποθέτω, πρέπει να έχει έναν αποδέκτη. Ποια πόλη, ποια χώρα να είναι άραγε ο προορισμός του: το Νταρφούρ, η Βαγδάτη, η Βαρκελώνη, η Αθήνα; Μήπως η “Γιουκάλι”; Σε ποιους να απευθύνεται άραγε; Σε μια όμορφη κοπέλα, σε μια μάνα που αγωνιά για την τύχη του παιδιού της, στα παιδάκια που περιμένουν την επιστροφή του πατέρα, ο οποίος μια μέρα επιβιβάστηκε σ΄ ένα σαπιοκάραβο μαζί με πολλούς άλλους πατεράδες και χάθηκε μέσα στα άγρια κύματα της θάλασσας, παίζοντας τη ζωή του κορώνα-γράμματα, για να πάει σε μια χώρα θαυμαστή όπου δεν υπάρχουν πόλεμοι, λιμοί, φανατισμοί; Ή μήπως αυτό το γράμμα απευθύνεται σε όλους μας; Ζούμε σε μια εποχή όπου μπορείς να έχεις πληροφορίες από οποιοδήποτε σημείο της Γης, αλλά πολλοί άνθρωποι δεν έχουν αυτήν τη δυνατότητα. Γι΄ αυτό ζωγραφίζουν πουλιά-αγγελιαφόρους πάνω στους τοίχους των πρώην φυλακών... Μπόρεσα να μάθω ότι οι πρόσφυγες των φυλακών στη Μυτιλήνη όχι μόνο δεν είχαν τη δυνατότητα να επικοινωνήσουν με τα αγαπημένα τους πρόσωπα, αλλά ούτε με κατοίκους του νησιού που επιθυμούσαν να τους βοηθήσουν...».


TA NEA: 29 MAIOY 2007
www.tanea.gr

5 σχόλια:

An-Lu είπε...

Ανατριχιαστικό...

Donnie είπε...

Agapite anagnosti...prospathise gia deyterolepta na kleiseis ton eayto soy mesa se aytes tis fotografies. Syniditopoieis poso frikiastiko einai? Yparxoun anthropines zoes ekei mesa.To diannoeisai?

Νέαρχος Γαλανάκης είπε...

Το κείμενο αποπνέει μοναδική ευαισθησία Μπράβο

pølsemannen είπε...

Σχετικά με την κινητοποίηση της Παρασκευής για την Αμαλία, σας ενημερώνουμε ότι:

α) Την Παρασκευή 1η Ιουνίου, όλοι οι bloggers θα ανεβάσουμε ένα post με τον κοινό τίτλο "Για την Αμαλία".
β) Το τελικό κείμενο που θα αποσταλλεί με e-mail σε υπουργεία, αρμόδιους φορείς, κλπ έχει ήδη αναρτηθεί και όποιος θέλει μπορεί να το αντιγράψει και να το δημοσιεύσει (όχι πρίν την Παρασκευή). Επίσης θα βρείτε λίστες με links, μεταφρασμένα κείμενα και δελτία τύπου.
γ) Έχει ανοίξει ένα προσωρινό blog για την τελική φάση του συντονισμού της όλης προσπάθειας, με τίτλο
Για την Αμαλία - http://giatinamalia-blog.blogspot.com/
Όσοι θέλετε να συνεισφέρετε ώστε να δικαιωθεί κάποτε ο αγώνας της Αμαλίας, μπορείτε να ενημερωθείτε από εκεί για όλες τις λεπτομέρειες της συλλογικής αυτής δράσης. Δηλώστε συμμετοχή για να γίνετε contributors και ενημερώστε όσους μπορείτε.

Όνομα: prophet81 είπε...

Σπούδασα στην Μυτιλήνη για έξι ολόκληρα χρόνια και είδα από κοντά όλα αυτά που περιγράφει το κείμενο. Ήμουν μάλιστα από εκείνους που πήραν μέρος σε διάφορες διαδηλώσεις διαμαρτυρίας για τις συνθήκες κράτησης των προσφύγων. Λυπάμαι για τον αδίστακτο βιασμό και το ξεμάγεμα της ανθρώπινης ζωής.
Συνάμα, όμως και ελπίζω...γιατί μόνο όταν βλέπεις την θέληση για ζωή αυτών των ανθρώπων, τότε μπορείς να καταλάβεις πώς μέσα από τέσσερις άθλιους τοίχους μιας φυλακής μπορεί να γεννηθεί η πραγματική έννοια της ελευθερίας...