Σάββατο, Ιουλίου 28, 2007

Ένα μυστικό σωτήριο, αβάσταχτο...

Η δουλειά μου είναι να ερευνήσω την κρυφή γλώσσα των ονείρων. Είμαι ψυχαναλύτρια. Με λένε Σοφία Ρίτσμαν. Γεννήθηκα στις 28 Ιανουαρίου 1941, στην πόλη Λβoφ (Lwow) όπου ζούσαν μαζί Πολωνοί, Εβραίοι και Ουκρανοί. Την αποκαλούσαν Βιέννη της Ανατολής. Το Λβόφ άλλαξε πολλές φορές όνομα και επίσημη γλώσσα. Στα τέλη του 18ου αιώνα οι Αυστριακοί το μετονόμασαν Λέμπεργκ. Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο οι Πολωνοί το ανακατέλαβαν και επανέφεραν το παλαιό όνομα. Το 1939, όταν οι Γερμανοί επιτέθηκαν στην Πολωνία, το Λβοφ βρέθηκε υπό σοβιετική διακυβέρνηση. Οι ναζί είχαν υπογράψει συνθήκη με τον Στάλιν για να διαμοιράσουν την Πολωνία. Άλλαξε ξανά όνομα και επίσημη γλώσσα. Το πιστοποιητικό γέννησής μου έχει σαν επικεφαλίδα το «Προλετάριοι όλου του κόσμου ενωθείτε». Σήμερα το Λβοφ βρίσκεται στην Ουκρανία. Δυσκολεύομαι πάντα να απαντήσω στο ερώτημα «από πού είσαι;». Για τους ανθρώπους που τους έχει ξεριζώσει η ιστορία δεν υπάρχει μια απλή απάντηση. Οι γονείς μου είναι Εβραίοι. Πριν πέσει το Λβοφ στα χέρια των Σοβιετικών ο πατέρας μου, ο Λέον Ράιχμαν, ήταν κομμουνιστής. Όταν τον γνώρισα, είχε γίνει αντικομμουνιστής. Είδε την εφαρμογή της θεωρίας στην πράξη και φρικίασε. Πάντως, τα δυο χρόνια υπό τους Ρώσους δεν μοιάζουν τόσο άσχημα, γνωρίζοντας τι επρόκειτο να συμβεί αργότερα. Πέντε μήνες μετά τη γέννησή μου οι χειρότεροι φόβοι των Εβραίων έγιναν πραγματικότητα.Οι ναζί επιτέθηκαν στη Σοβιετική Ένωση και κατέλαβαν το Λβοφ. Οι Ουκρανοί εθνικιστές τούς υποδέχτηκαν πανηγυρικά. Πόνταραν στην υποστήριξη των ναζί. Γρήγορα κατάλαβαν πως είχαν υπολογίσει λάθος. Μόλις οι ναζί κατέλαβαν την πόλη, οι Εβραίοι υποχρεώθηκαν να φορούν το γαλάζιο αστέρι του Δαβίδ σε λευκό περιβραχιόνιο. Όλοι οι άνδρες, μεταξύ 14 και 60 χρόνων, υποχρεώθηκαν να δουλέψουν στα στρατόπεδα εργασίας. Ο πατέρας μου κατέληξε στο στρατόπεδο Γιανόβσκα (Janowska).

Μια μέρα οι ναζί ήρθαν να μαζέψουν τους Εβραίους της πολυκατοικίας μας. Καθώς ήμουν στην αγκαλιά της μητέρας, ενώ μας οδηγούσαν στα φορτηγά, έγειρα και άγγιξα το πρόσωπο ενός Γερμανού στρατιώτη. Η μητέρα μου τρομοκρατήθηκε. Ίσως να έπαιξαν ρόλο τα άρια χαρακτηριστικά μου, ίσως θυμήθηκε το δικό του παιδί, αλλά μου χαμογέλασε. Όταν ένας Ουκρανός προσπάθησε να μας σπρώξει με τη βία στα φορτηγά, ο Γερμανός άπλωσε το χέρι του: «Όχι», είπε, «αυτή μένει»... Εκείνη τη μέρα είδαμε τον χάρο με τα μάτια μας. Δεν είχαμε άλλη επιλογή παρά να κρυφτούμε.
Ο μοναδικός τρόπος ήταν να αποκτήσουμε πλαστές ταυτότητες. Η μητέρα μου ζήτησε τη βοήθεια μιας καθολικής φίλης της που είχε έναν συγγενή ιερέα... Η μητέρα μου, η Ντόνια Βάις, έγινε Μάρια Ολεσκιέβιτς. Της έδωσαν τα έγγραφα μιας καθολικής γυναίκας που είχε πεθάνει. Εγώ έγινα η Ζόσια Ολεσκιέβιτς... Φύγαμε από το Λβοφ πάλι με την βοήθεια φίλων της μαμάς, και εγκατασταθήκαμε σε ένα χωριό, το Ζίμα Βόντα. Εκεί νοικιάσαμε ένα σπίτι. Κανείς από τους αντισημίτες γείτονές μας δεν γνώριζε το μυστικό μας. Η μαμά κατάφερε να στείλει μήνυμα στον πατέρα για τη «νέα» ταυτότητα και τοποθεσία μας. Τη φρίκη που ο πατέρας μου έζησε στο στρατόπεδο την έμαθα πολύ αργότερα. Το 1975 όταν εξέδωσε το βιβλίο με τα απομνημονεύματά του. Σε κάποιο σημείο γράφει: « Μάθαμε ότι, την προηγούμενη νύχτα, είχαν εκτελεστεί ογδόντα κρατούμενοι. Δεν μας έκαναν πια εντύπωση οι αριθμοί. Αποδεχόμασταν αυτές τις ειδήσεις με ένα είδος παραίτησης. Γνωρίζαμε ότι ήταν τρομαχτική είδηση, αλλά παρέμενε ένα νούμερο, στατιστικό στοιχείο... ». Ο πατέρας μου κατάφερε να αποδράσει από την κόλαση στις 2 Δεκεμβρίου του 1943. Κρύφτηκε στο σπίτι ενός στενού φίλου της μαμάς.
Δυο μέρες αργότερα, κρατώντας εμένα στα χέρια, η μαμά πήγε και τον πήρε αργά τη νύχτα. Μόλις φθάσαμε στο σπίτι μπήκε και κρύφτηκε στη σοφίτα. Βγήκε από εκεί έπειτα από δεκαοκτώ μήνες. Θυμάμαι τη μαμά μου να μου λέει: «Μην πλησιάζεις εκεί, είναι ένας λύκος στη σοφίτα και άμα ανοίξεις την πόρτα, θα βγει και θα σε φάει...». Οι γονείς μου, στην απελπισμένη τους προσπάθεια να κρατήσουν μυστική την παρουσία του πατέρα μου, σκέφτηκαν αυτό το ψέμα. Ο λύκος είναι ένα ζώο που προκαλεί τον τρόμο σε εκείνη την περιοχή. Ήταν η τέλεια απειλή για να σταματήσει τις εξερευνήσεις ενός παιδιού, που ήταν γεμάτο περιέργεια. Μεγάλωσα χωρίς παιχνίδια. Πριν καλά καλά γίνω τριών χρόνων, ήξερα πόσο σημαντικό ήταν να κρατηθεί το μυστικό της ύπαρξης του πατέρα μου. Η μητέρα μου φρόντιζε να αφήνει την πόρτα της πάντα ξεκλείδωτη, για να δείξει ότι δεν έχει τίποτε να κρύψει...
Τον Ιούλιο του 1945 ήρθε η απελευθέρωση. Το Λβοφ, η αγαπημένη πατρίδα, ήταν ένα νεκροταφείο. Από τους 160.000 Εβραίους είχαν επιζήσει μόνο 823... Οι περισσότεροι συγγενείς μας είχαν σφαγιαστεί. Με τόσο θάνατο γύρω σου πώς να αντέχεις να ζήσεις σε έναν τόπο, όσο αγαπημένος και αν σου είναι; Οι γονείς μου αποφάσισαν να μεταναστεύσουν στην Αμερική

Η οικογένεια του Λέον Ράιχμαν, του πατέρα της Σοφία Ρίτσμαν, πριν τον πόλεμο. Ο Λέον Ράιχμαν (Ρίτσμαν) είναι ο νέος άντρας που στέκεται δεξιά, στην πίσω σειρά. Εκτός από τον Λέον Ράιχμαν (Ρίτσμαν), ο οποίος επέζησε κρυμμένος στη σοφίτα, όλοι οι υπόλοιποι χάθηκαν στο Ολοκαύτωμα.

ΚΑΝΑΜΕ ΠΟΛΛΑ ΤΑΞΙΔΙΑ. Τα περιγράφω στο βιβλίο μου «Ένας λύκος στη σοφίτα». Τα παιδικά μου χρόνια τα πέρασα στο Παρίσι. Μετά ξεκινήσαμε για την Αμερική, στη θεία μας, που είχε μεταναστεύσει πριν από τον πόλεμο. Στο νησί Εllis μάς πέρασαν από ανάκριση. Ο θείος Σαμ, ο άνδρας της θείας μου, δεν μας ήθελε εκεί και «κάρφωσε» τον πατέρα μου στις αρχές ως κομμουνιστή. Περάσαμε «επιτυχώς» την ανάκριση. Οι λέξεις που είναι χαραγμένες στο Άγαλμα της Ελευθερίας έμοιαζαν να είναι γραμμένες ειδικά για μας: «Φέρτε μου τους κουρασμένους, τους φτωχούς, τα σκυμμένα πλήθη που ποθούν ελευθερία»... Το 1957 γίναμε πολίτες των Ηνωμένων Πολιτειών. Αλλάξαμε επίθετο, το Ράιχμαν έγινε Ρίτσμαν. Ο πατέρας μου αγόρασε έναν τάφο. Σήμαινε ότι είχαμε φτάσει στον τελικό προορισμό μας. Οι σχέσεις με τους γονείς μου, ειδικά με τον πατέρα μου, ήταν πάντα προβληματικές. Αναρωτιέμαι, τι είδους άνθρωποι θα ήταν οι γονείς μου εάν δεν ήταν θύματα του Ολοκαυτώματος; Για το παρελθόν δεν μιλούσαμε ποτέ. Όσοι επέζησαν ήθελαν να το ξεχάσουν και η ανθρωπότητα, επίσης, ήθελε να ξεχάσει. Οι γονείς μου φοβόντουσαν τον οίκτο των άλλων, γιατί ο οίκτος συγγενεύει με την περιφρόνηση. Το 1972 γνώρισα τον σημερινό μου σύζυγο, τον Σπύρο Ορφανό, γιο Ελλήνων μεταναστών στην Αμερική. Έναν θαυμάσιο άνθρωπο. Όταν τον γνώρισα δούλευε ως σερβιτόρος. Σήμερα είναι ένας από τους πιο γνωστούς ψυχαναλυτές. Παντρευτήκαμε ενάντια στη θέληση των γονέων μας. Οι δικοί μου τον έβλεπαν με δυσπιστία. Οι δικοί του προτιμούσαν μια Ελληνίδα ως νύφη τους. Τα χρόνια κύλησαν. Οι σπουδές και η επαγγελματική μου καριέρα πήγαιναν από το καλό στο καλύτερο. Ήμουν σύζυγος, μητέρα και μια επιτυχημένη ψυχαναλύτρια. Τότε ακριβώς το παρελθόν άρχισε να εισβάλει στο παρόν μου.
Η πρώτη αφορμή ήταν το βιβλίο του πατέρα μου. Έπειτα στη δεκαετία του ΄80 και ΄90, ο πέπλος της σιωπής γύρω από το Ολοκαύτωμα έπεσε. Άρχισα να βρίσκομαι με άλλα «κρυμμένα παιδιά». Και για πρώτη φορά, ένιωσα την ανάγκη να βγάλω τον πατέρα μου από τον κρυψώνα. Να ξαναδιαβάσω όλη τη ζωή μου ξεκινώντας από το σωτήριο και αβάσταχτο ψέμα για τον κρυμμένο λύκο στη σοφίτα. Προσπάθησα να το κάνω γράφοντας αυτό το βιβλίο... Όλα αυτά τα χρόνια έβλεπα ένα όνειρο: πρέπει να πάρω ένα αεροπλάνο ή ένα πλοίο με μακρινό προορισμό. Δεν έχω αφήσει αρκετό χρόνο για να ετοιμάσω όλα μου τα πράγματα. Μαζεύω τα ρούχα και τα πράγματά μου απελπισμένη. Ο χρόνος περνάει. Αγωνίζομαι να προλάβω... Από τότε που άρχισα να γράφω, έπαψα να ονειρεύομαι το όνειρο για το ταξίδι. Δεν υπάρχει λόγος. Η ιστορία που περιγράφω στο βιβλίο είναι η εκπλήρωσή του...».
Info: Sophia Richman, Ένας Λύκος στη σοφίτα, η κληρονομιά ενός κρυμμένου παιδιού κατά το Ολοκαύτωμα, εκδ. Τυπωθήτω, Γιώργος Δαρδανός.

ΣΑΒΒΑΤΟ: 28 ΙΟΥΛΙΟΥ 2007

1 σχόλιο:

trapas είπε...

Γνωσιακές-συμπεριφοριστικές μέθοδοι τραιναρίσματος επεξεργασίας αρνητικών σκέψεων, πεποιθήσεων και ενδιάμεσων πεποιθήσεων (προέλευσης Α. Beck)

1. Εντοπισμός αρνητικής σκέψης (π.χ. μήπως δεν είναι γνωσιακή θεραπεία, αλλά θεραπεία της κυράς μας της μαμμής). Καταγραφή της. Σε περίπτωση μη εντοπισμού συγκεκριμένης αρνητικής σκέψης, γίνεται συζήτηση για αρνητικές σκέψεις των παχύσαρκων, έστω και αν ο θεραπευόμενος είναι πετσί και κόκαλο.

2. Παρουσίαση στον θεραπευόμενο ενός φύλλου χαρτιού με παιδαριώδη σχηματική απεικόνιση και επεξήγηση αρνητικών σκέψεων, με τίτλους που δεν βγάζουν κανένα νόημα. Συζήτηση αδυναμίας του θεραπευόμενου να καταλάβει τι διάολο σημαίνουν αυτά. Διαβεβαίωση του θεραπευτή ότι 99 στους 100 ασθενείς του (SIC) καταλαβαίνουν με την πρώτη περί τίνος πρόκειται και συνεργάζονται καταγράφοντας σκέψεις τους. Επίκληση του επιχειρήματος ότι και στο Ινστιτούτο χρησιμοποιούν την ίδια σελίδα.

3. Πρόταση για βιβλιοθεραπεία. Υπόδειξη βιβλίων, που μιλούν όμως για γνωσιακή θεραπεία και όχι εκείνη της κυράς μας της μαμμής. Συνειδητοποίηση από τον θεραπευόμενο ότι έχει μπόλικες αρνητικές σκέψεις. Καταγραφή τους. Παρουσίασή τους στο θεραπευτή. Αμηχανία του θεραπευτή («Μα εγώ μετά βίας βγάζω μία αρνητική σκέψη από τους πελάτες μου και εσείς μου φέρατε τόσες!»–Θα κάνει πως ξέχασε τι έλεγε προηγουμένως για τους 99 στους 100).

4. Υπόδειξη στο θεραπευόμενο να βάλει σε διαφορετικές στήλες τις αρνητικές σκέψεις και να συμπληρώσει όλες τις στήλες (Assumptions, ενδιάμεσες αρνητικές σκέψεις, πεποιθήσεις, ενισχυτικά γεγονότα για την εμπέδωση των πεποιθήσεων, αμφισβήτηση, εναλλακτική πρόταση, πως αισθάνεσαι μετά την πρόταση που έκανες εσύ ο ίδιος). Αφιέρωση ειδικής συνεδρίας για την διευκρίνιση ότι core beliefs ερμηνεύεται στα ελληνικά «πυρηνικές πεποιθήσεις» και όχι «κεντρικές πεποιθήσεις». Επεξήγηση ότι έτσι το ερμηνεύουν στο Αιγινήτειο και επομένως έτσι είναι η ελληνική γλώσσα. Παράθεση επιχειρήματος ότι core ερμηνεύεται μόνο πυρήνας, πυρηνικό, στο αγγλοελληνικό λεξικό Divry’s (=Γεωργίου Κωνσταντοπούλου εκ Δίβρης).

5. Χωρίς να εξεταστούν οι ήδη εντοπισθείσες αρνητικές σκέψεις, ψάχνουμε και για άλλες. Αναπομπή της λίστας στο θεραπευόμενο με υπόδειξη για πιο γεωμετρικά καλαίσθητη σχεδίαση των στηλών των βαθμών επεξεργασίας κάθε αρνητικής σκέψης. Επανυποβολή στο θεραπευτή σε επόμενη συνεδρία.

6. Self disclosures του θεραπευτή προς το θεραπευόμενο, ώστε ο τελευταίος να καταλάβει τι λάθη κάνει και να τα γράψει. Να γράψει και τις αμφισβητήσεις που θα κάνει ο ίδιος στις δικές του αρνητικές σκέψεις, καθώς και πόσο ωραία νιώθει τώρα που έκανε τη δουλειά όλη μόνος του.

7. Συζήτηση, κατόπιν απορίας του θεραπευόμενου για την Judith Beck και το Βιβλίο της Εισαγωγή στη Γνωσιακή Θεραπεία-Cognitive Therapy, Basics and Beyond, ως προς ανάγκη δόμησης της συνεδρίας, εξαγωγή συμπερασμάτων, σύνδεση με την προηγούμενη συνεδρία, ανάγκη να συνοψίσει ο θεραπευόμενος στο τέλος της θεραπείας τι κατάλαβε και τι δεν κατάλαβε, διαδικασία με οποία οδηγούμαστε από την αρνητική σκέψη στην ενδιάμεση πεποίθηση και μετά στην πεποίθηση. Θα πρέπει να εξηγηθεί στο θεραπευόμενο (αφού συμπληρωθούν τουλάχιστο 65 ώρες συνεδριών) ότι αυτά δεν είναι απόλυτα («Ναι, υπάρχουν ορισμένοι άκαμπτοι συνάδελφοί μου που ακολουθούν αυτή τη δομημένη τεχνική. Όμως έχει γραφτεί – πού; στον Τηλεθεατή;- ότι αυτό κουράζει τους ασθενείς, και πράγματι όλοι οι ασθενείς μου, μου έχουν έρθει παρακαλώντας με, ικετεύοντάς με να μιλάμε ελεύθερα γιατί δεν αντέχουν αυτή τη δόμηση. Εγώ επειδή ενδιαφέρομαι πραγματικά για αυτούς και τους αγαπάω, δεν κάνω δόμηση, για το καλό τους»)

8. Συζήτηση για άλλο είδος θεραπείας που έμαθε ο θεραπευτής ότι κάνουν στο εξωτερικό, και το οποίο έχει σχέση με τη γνωσιακή θεραπεία επειδή δίνει απαντήσεις π.χ. γιατί ο ασθενής νιώθει κατώτερος, ή ότι τον δουλεύουν.

9. Ανακάλυψη ότι υπάρχουν στο φάκελο του θεραπευτή πολλές δεκάδες αρνητικών σκέψεων που λιμνάζουν επί μήνες, χωρίς να έχουν συζητηθεί. Επιχειρήματα για ανατροπή των ισχυρισμών του θεραπευόμενου («Μα εσείς φταίτε για τη διαχείριση του χρόνου, εγώ απλώς συζητάω αυτά που φέρνετε εσείς στη συνεδρία! Κοιτάξτε πως χαμογελάω σαν αυθόρμητο παιδί!»).

10. Ο θεραπευόμενος θα μπορούσε να επικοινωνήσει με με e-mail με άλλο γνωσιακό συμπεριφοριστικό θεραπευτή, πρώην μπάτσο, και να λάβει την απάντηση («Στη γνωσιακή θεραπεία υπάρχει πάντα δομή, επαγγελματικότητα και πάντοτε σαφής χρονικός ορίζοντας»). Η φράση «σαφής χρονικός ορίζοντας», μπορεί να χτυπήσει σαν καμπάνα στο μυαλό του θεραπευόμενου. Επικοινωνία με το θεραπευτή του.

11. Ο θεραπευτής μπορεί να στείλει μήνυμα SMS στο θεραπευόμενο, να μη ζητάει σαφή χρονικό ορίζοντα, επειδή «έχει διαταραχή προσωπικότητας» (πρώτη φορά να του το πει με SMS) και επομένως έχει «πολλή, πολλή, πολλή δουλειά ακόμα!»

12. Ο θεραπευτής, χωρίς να ακολουθήσει τη μέθοδο που περιγράφει η Judith Beck, για μετάβαση από αρνητικές σκέψεις σε ενδιάμεσες πεποιθήσεις, πρέπει να πετάξει στη μούρη του θεραπευόμενου ό,τι «πυρηνικές» πεποιθήσεις πρέπει να έχει (προσέξτε –όχι «έχει») ο θεραπευόμενος, αφού του έχει διαγνώσει τη συγκεκριμένη διαταραχή (ίσως να είναι η συγκεκριμένη διαταραχή που έχει αναλάβει σαν εργασία να παρουσιάσει σε ομήγυρη εκλεκτών θεραπευτών, οπότε ο πελάτης γίνεται guinea pig). Έτσι, θέλει δεν θέλει, ο θεραπευόμενος έχει δύο επιλογές ή να κάνει το θύμα, αποδεχόμενος πεποιθήσεις που δεν του πάνε, ή να πάει αλλού. Μπορεί ο θεραπευόμενος να ρωτήσει με e-mail μια άλλη θεραπεύτρια τι να κάνει. Σε μια τέτοια περίπτωση, εκείνη θα πρέπει να του απαντήσει, μεταξύ άλλων, ότι «πρέπει να συζητήσετε το θέμα με το θεραπευτή σας. Αν πάτε σε άλλο θεραπευτή μην παραλείψετε να του αναφέρετε το λόγο διαφωνίας σας με τον προηγούμενο».

13. Ο λόγος του προηγούμενου είναι προφανής. Για την περίπτωση που ο θεραπευόμενος το κρύψει από το νέο θεραπευτή του, θα πρέπει να ζητηθεί εκ των προτέρων από τους συναδέλφους να δείξουν συναδελφική αλληλεγγύη. Κανένας δεν πρέπει να δέχεται άνθρωπο που υποτίμησε τη διάγνωση και διαδικασία –καλή ή κακή- άλλου συναδέλφου.

14. Μπορεί να γίνει δεκτό αίτημα του θεραπευόμενου για γνωσιακή-συμπεριφοριστική θεραπεία μέσω μερικών e-mails, επι αμοιβή. Φυσικά στην αμοιβή περιλαμβάνονται 40 λεπτά για τη λήψη του μηνύματος και άλλα 40 λεπτά για την αποστολή της απάντησης, επειδή το computer του θεραπευτή είναι αργό και καθυστερεί στην πρόσβαση στο Ιντερνέτ και θα το αλλάξει ….. το Μάιο. Το περιεχόμενο των απαντητικών μηνυμάτων πρέπει να περιέχει μόνο διευκρινιστικές ερωτήσεις, χωρίς να οδηγεί σε κάποιο γνωσιακό συμπέρασμα. Παράλληλα να του μαθαίνει μερικά κόλπα για να θυμάται ονόματα (π.χ. για να θυμάσαι τον Γαβριήλ Γαβριηλίδη, να έχεις στο μυαλό σου το ΓΑΒ-ΓΑΒ του σκύλου).

15. Θα πρέπει να καταγγελθεί σαν απαράδεκτη η άποψη της Judith Beck, σύμφωνα με την οποία «είναι δυνατόν να υπάρχει και αρνητική σκέψη που να είναι αληθινή και στην περίπτωση αυτή ο θεραπευτής αντί να την αμφισβητεί, βοηθάει τον θεραπευόμενο να επιλύσει το βασικό του πρόβλημα». Αυτό φέρνει σε δύσκολη θέση το γνωσιακό θεραπευτή που έχει σαν στόχο του να δουλεύει μόνο από τα συγκεκριμένα γνωστικά λάθη, τα οποία έχουμε μάθει απέξω κι ανακατωτά. Διαφορετικά ανοίγει το κουτί της Πανδώρας και ….. Δεν είναι δουλειά του γνωσιακού θεραπευτή να ασχολείται με άλλο πρόβλημα (π.χ. αν έχασε τη δουλειά του ο θεραπευόμενος) εκτός από το να τον βοηθήσει να συνειδητοποιήσει τις στάνταρντ αρνητικές σκέψεις που κάνει.

16. Μπορεί τέλος να ανακαλύψει ο θεραπευτής (με καθυστέρηση 3 μηνών) ότι έχει ξεχάσει συγκεκριμένο κείμενο, το οποίο είχε υποσχεθεί να διορθώσει ως προς τη διαδικασία των αρνητικών σκέψεων. Τότε του λέγει «α νόμιζα ότι τα κάνατε με άλλο θεραπευτή το καλοκαίρι!».

17. Τελευταίο επιχείρημα, μετά από 70 ώρες συνεδριών, ο θεραπευτής μπορεί να πει «ε, αν τελικά δεν είστε ευχαριστημένος από την προσέγγισή μου, μπορείτε να πάτε σε άλλο θεραπευτή» (έχοντας βέβαια φροντίσει να σαμποτάρει επιτυχώς μια παρόμοια προσπάθεια προσέγγισης άλλου θεραπευτή). Αν ο θεραπευόμενος ζητήσει από το θεραπευτή του να του συστήσει κάποιον άλλον, εκείνος πρέπει να κάνει πως δεν ξέρει κανέναν. Μπορεί να προσποιηθεί μόλις γύρισε από σπουδές που έκανε στη Μαδαγασκάρη και δεν ξέρει ούτε έναν.

18. Οι θεραπευτές δεν πρέπει να νιώθουν άσχημα όταν διαχειρίζονται αρνητικές σκέψεις με αυτό τον τρόπο. Με τη διαδικασία αυτή ο θεραπευόμενος θα ξεχάσει την αρχική αιτία που τον ενοχλούσε και θα έχει αγανακτήσει με το θεραπευτή του (=θα μπορούσε να αποτελέσει κάποια βερσιόν ομοιοπαθητικής!) Επίσης, όταν ο θεραπευόμενος πάψει να αγανακτεί κατά του θεραπευτή (που δεν δίνει λογαριασμό σε κανένα και δεν νιώθει ποτέ άσχημα για το «έργο» του), σημαίνει ότι είναι κοντά στο τέλος της θεραπείας.

19. Γενικά ο Γνωσιακός θεραπευτής πρέπει να είναι ένα αυθόρμητο παιδί, απαλλαγμένο από οποιοδήποτε αίσθημα ενοχής, ευχάριστο στην παρέα του, που θα αντιμετωπίζει τα πάντα με ένα χαμόγελο και δεν θα κρατάει άσχημες σκέψεις στο κεφάλι του.


ergrearg ggrr στις 11/5/2006, 10:29
Κοιταξε από ότι καταλαβαινω το προβλημα σου είναι ο θεραπευτης και αυτό συμπαρασυρει και τη μεθοδο.

Η γνωσιακη είναι η Νο1 μεθοδος τα τελευταια χρονια αλλα μαλλον επεσες σε μ****α ψυχολογο που βαριεται η περασε τα μαθηματα με σκονακι.

Μην κολλας σε αυτό και αν δεν θες να τον δεις παλι τον θεραπευτη η πηγαινε σε αλλον η καντο μονος σου αφου μετα από 70 ωρες κατι θα καταλαβες

Εγω σου προτεινω το βιβλιο «ανακαλυπτοντας ξανα τη ζωη» του YOUNG εκδοδεις πατακη αυτος είναι μαθητης του ΜΠΕΚ και μιλαει για δεκα προβλημα συμπεριφορας καπου θα βρεις και το δικο σου αλλα το μεγαλο μυστικό είναι να ακολουθεις κατά γραμμα αυτά που λει και τα βηματα που σου λεει να κανεις θα τα κανεις ώστε να εχουν μια συνεχεια όχι ένα τωρα το άλλο σε ένα μηνα αυτά που σου λενε να γραφεις θα τα γραφεις συνεχεια για το κάθε προβλημα την κάθε αρνητικη σκεψη θα προσπαθεις να την ανατρεψεις πολλες φορες και αυτό θα περασει στον εγκεφαλο σου

Η γνωσιακη διδασκετε στα πανεπιστημια παντου δεν είναι μ*****ς ολοι αυτοι οσο γελοια και να σου φαινεται λειτουγρει

Δεν ειμαι ψυχολογος αλλα αντιμετωπισα προβλημα το οποιο το λυνω και το εξαφανιζω καθημερινα με κοπο και επιμονη αλλα αξιζει.
Αν θες κατι άλλο εδώ ειμαι
kostas_athens στις 11/5/2006, 01:04
Κατ αρχήν να εξηγήσω και να ξεκαθαρίσω οτι δεν ειμαι ψυχολόγος και επιπλεον δεν ξερω το συστημα αυτο καθολου.
Αρα σου λεω προσωπικες μου γνωμες και μιλαω σαν ασχετος.

Στο προφίλ μου όμως θα δεις οτι δεν ειμαι και τοσο άσχετος. Απλα δεν εχω σπουδασει.


Εγω προσωπικά πιστευω οτι το βασικοχαρακτηριστικο του θεραπευτει που σου "παει " ειναι το να μην κανει καμμια απολυτως εκτίμηση. Θετική η αρνητική.

Αν κανει τότε είτε ειναι πολυ στις κακες του είτε δεν ξερει πως να αντιμετωπισει το προβημα σου είτε το έχει ο ίδιος και δεν τα εχει καταφερει με αυτο.

Οποτε με αυτο το πραγμα γνώμονα, παιρνεις δρόμο

Σε εμενα θα μου εφτανε για να φύγω η
...διαβεβαιωση θεραπευτή ότι 99 στους 100 ασθενείς του (SIC) καταλαβαίνουν με την πρώτη περί τίνος πρόκειται και συνεργάζονται καταγράφοντας σκέψεις τους...

Γιατι σε συγκρινει με αλλους και αυτο ειναι εκτίμηση.

και το πιο κατω ειναι εκτίμηση:
...εγώ μετά βίας βγάζω μία αρνητική σκέψη από τους πελάτες μου και εσείς μου φέρατε τόσες...

Μου κακοφαιενται το να ανοιγει καποιος πληγες στον ενδιαφερομενο και να ανοιγει και να ανοιγει χωρις να κλεινει και καποια.
Προτιμαω να πιανει ενα θεμα και να το ξεμπερδευει. Αλλα δεν ειμαι απολυτος σε αυτο.

...Μα εσείς φταίτε για τη διαχείριση του χρόνου... = εκτίμηση

«έχει διαταραχή προσωπικότητας»
= εκτιμηση
έχει «πολλή, πολλή, πολλή δουλειά ακόμα!»
= εκτίμηση

«πυρηνικές» πεποιθήσεις πρέπει να έχει ο θεραπευόμενος, =εκτιμηση

αφού του έχει διαγνώσει τη συγκεκριμένη διαταραχή (απο την στιγμη που το ανακοινωνει στον ενδιαφερομενο οτι εχει την ταδε διαταραχή ειναι εκτίμηση).

Το αν σε αμφισβητει ειναι εκτιμηση αλλα ειναι καπως σχετικο εδω γιατι μπορει να ειναι θεμα της τεχνκης. Δεν ξερω και δεν επιμενω. απλα αν ποτε εκανα κατι τετοιο θα το εκανα σαν τελικό τεστ για να δω οτι ολα πανε καλα.


Εγω πιστευω βαθεια οτι το κλειδι στο να βοηθησεις καποιον ειναι να μην κρίνεις καθολου τον άλλο με κανενα απολυτως τροπο (Αρα και να μην τον συμβουλέψεις). Απο εκει και περα αν δεν βρεις κατι καλυτερο για να κρινεις θεραπευτές χρησιμοποίησε αυτο.