Τρίτη, Αυγούστου 14, 2007

Εκεί στην Πλατεία Νταμ...

Η κυκλοφορία στους δρόμους του Άμστερνταμ μέρα μεσημέρι

Στην Πλατεία Νταμ, στο Άμστερνταμ, θυμήθηκα τον Βλαντίμιρ. Ήταν ο καθηγητής μου του μαρξισμού- λενινισμού στο λύκειο. Το πραγματικό του όνομα ήταν Μέτι, το άλλαξε σε Βλαντίμιρ όταν πήγε για σπουδές στη Μόσχα. Εκεί, μας έλεγε, έζησε μια από τις πιο συγκλονιστικές εμπειρίες της ζωής του, όταν επισκέφθηκε το Μαυσωλείο του Βλαντίμιρ Ίλιτς Λένιν. Άλλοι έλεγαν πάντως ότι η πραγματικά συγκλονιστική του εμπειρία στη Μόσχα ήταν ο έρωτάς του για μια Ρωσίδα, την οποία αναγκάστηκε να εγκαταλείψει μετά τις αυστηρές εντολές του κόμματος, όταν η Αλβανία τα έσπασε με την ΕΣΣΔ αφού η τελευταία καταδίκασε τα σταλινικά εγκλήματα. Γι΄ αυτή την ιστορία εκείνος δεν μιλούσε ποτέ. Ο Βλαντίμιρ ήταν από τους ανθρώπους που πίστευε πραγματικά στον κομμουνισμό. Μιλούσε με πάθος για το φωτεινό μέλλον της ανθρωπότητας (αρκεί εμείς τα μικρά να κάναμε λίγη υπομονή μέχρι να ΄ρθει)...
Γιατί τον θυμήθηκα εκεί στην Πλατεία Νταμ; Επειδή μας έλεγε πως εκεί στη Δύση οι καπιταλιστές κρατούν μαστουρωμένους τους νέους για να μην επαναστατήσουν. Και πράγματι, εκεί στην Πλατεία Νταμ, στο προαύλιο του υπουργείου Άμυνας μάλιστα (!), κάμποσοι νέοι κάπνιζαν, ξέγνοιαστοι, τσιγαριλίκια, ακούγοντας τζαζ ή κλασική μουσική. Πού μυαλό λοιπόν για ταξικούς και εθνικούς αγώνες; Για να πούμε βέβαια του στραβού το δίκαιο, εμένα δεν μου φάνηκαν και τόσο μαστουρωμένοι. Σκηνές όπως αυτές που βλέπεις στην Ομόνοια, εδώ δεν είδα. Ίσως τα πραγματικά «πρεζόνια», όπως τους αποκαλούμε στην Αθήνα, να κρύβονται σε κάποια από τα δεκάδες κανάλια που ζώνουν σαν πανέμορφα φίδια την πόλη... Στον καθηγητή μου, τον Βλαντίμιρ, άρεσε, επίσης, κάθε φορά να λέει ότι: «οι προλετάριοι στη Δύση δεν έχουν να χάσουν παρά τις αλυσίδες τους!». Και εδώ έπεσε μέσα, σχεδόν. Γιατί οι προλετάριοι εδώ πέρα κυκλοφορούν κυρίως πάνω σε αλυσίδες, ήτοι πάνω σε ποδήλατα. Εντυπωσιακό πράγμα αυτό με τα ποδήλατα. Είναι σαν τα αυθαίρετα στα μέρη μας. Τα βλέπεις παντού. Λες και βρίσκεσαι στην Πλατεία Τιεν Αν Μεν προ εικοσαετίας ή στο χωριό σου. Και τώρα που ανέφερα το χωριό, να σημειώσω επίσης ότι μπροστά στο μουσείο Βαν Γκογκ, στο κέντρο του Άμστερνταμ, υπάρχει ένα τεράστιο λιβάδι που μυρίζει σκέτη αγελαδίλα. Γιατί λοιπόν αυτές οι χώρες που πέρασαν βαρβάτη βιομηχανική επανάσταση έχτισαν πόλεις που σου θυμίζουν το χωριό; Και εμείς που δεν περάσαμε πραγματική βιομηχανική επανάσταση και νοσταλγούμε ακόμα τα χωριά μας χτίζουμε πόλεις που μισούν θανάσιμα το πράσινο; Περίεργα πράγματα. Όπως είναι περίεργο το γεγονός ότι εδώ τα ποδήλατα τα παίρνουν οι άνθρωποι μαζί τους παντού, στα τρένα, στο Μετρό. Στην Αθήνα, χρόνια τώρα, οι λιγοστοί ποδηλάτες που παίζουν τη ζωή τους κορόνα γράμματα στους δρόμους της πόλης, εκλιπαρούν να τους επιτρέψουν να πάρουν μαζί τα ποδήλατά τους στο Μετρό. Η Αττικό Μετρό Α.Ε. αντιστέκεται σθεναρά. Τι φοβάται άραγε; Μήπως η Αθήνα «μυρίζει» Άμστερνταμ; Τέλος πάντων. Επιστρέφω στον αγαπημένο μου καθηγητή. Την τελευταία φορά που τον είδα, μετά την κατάρρευση του καθεστώτος, είχε ένα κουρασμένο πρόσωπο και στεκόταν στο πεζοδρόμιο, μπροστά σε έναν πρόχειρο πάγκο, προσπαθώντας να πουλήσει μπανάνες. Είχε χάσει τη δουλειά του και πάσχιζε να επιβιώσει στο νέο «καπιταλιστικό όραμα» που έχτιζαν στην Αλβανία οι ίδιοι άνθρωποι που είχαν χτίσει και το «κομμουνιστικό όραμα». Χαιρετηθήκαμε αμήχανα, χωρίς να πούμε πολλά... Έμαθα μετά ότι είχε αρχίσει να ψάχνει την πρώην ερωμένη του, που είχε εγκαταλείψει κάποτε, κατόπιν κομματικών εντολών, εκεί στη μακρινή Μόσχα. Δεν ξέρω εάν πρόλαβε να τη βρει. Πέθανε πέρσι από καρδιακή προσβολή. Το κακό τον βρήκε πάνω στο παλαιό κινέζικο ποδήλατό του...


Info για ποδηλάτες στην Ελλάδα: www. podilates.gr

ΤΡΙΤΗ: 14 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2007

9 σχόλια:

ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΟΥΜΜΟΥΝΙ είπε...

Οι ιστορίες και οι κοινωνίες ανακυκλώνονται ("σπυροειδώς" μάλιστα)..
Έτσι όπως ο καθηγητής σου στην Αλβανία, δεν μπορούσε να κατανοήσει ότι ο κόσμος περπατά, έτσι και οι δογματικοί της αγοραίας απορρύθμισης, δεν μπορούν να κατανοήσουν ότι ο κόσμος τους θα παρέλθει!

ο δείμος του πολίτη είπε...

Δεν ξέρω τι να πω παραπάνω από το κομμούνι. Η στατική εικόνα που είχαν για την κοινωνία, η γραμμική αντίληψή τους για το μαρξισμό και η δογματική διάσταση που του έδιναν, δεν τους πέτρεψαν να σκεφτούν κάτι διαφορετικό.

Πάντως για τα ποδήλατα, είναι πια τροπος ζωής ακόμα και στη Σκανδιναβία, την Ουγγαρία, τη Γαλλία ή την Ιταλία (σε κάποιες μεγάλες πόλεις). Κοστούμι και ποδήλατο και μάλιστα κανείς να μην σου το κλέβει.

via claudia augusta είπε...

ena poli realistiko telos gia enan oneiropolo

zouri1 είπε...

πριν απο λιγο επισκεφτηκα και εγω το μαυσωλειο του Ho Chi Minh sto ha noi
Οντως για εμας που διαβαζαμε για αυτους τους επαναστατες,ειναι συγκλονιστικη η επισκεψη.Σε χαιρετω απο μια Σοσιαλιστικη Δημοκρατια,αυτη του Βιεναμ.
Ειδες που υπαρχει ακομα ο σοσιαλισμος?:)

Αρχαίος είπε...

Να είσα καλά ρε Γκαζι να γυρνάς και να βλέπεις πως θα μπορούσαμε να είμαστε και εμείς εδώ στα Βαλκάνια αν είχαμε διαφορετικούς ηγέτες.

τουκιθεμπλομ είπε...

Ο δάσκαλος έπρεπε να μείνει με τη ρωσίδα ερωμένη και -για τα μάτια του κόσμου- να προφασιστεί ιδεολογικά κίνητρα, να αποκηρύξει το ΚΚ της Αλβανίας και να δηλώσει νομιμοφροσύνη στο ΚΚΣΕ. Η πατρίδα μας είναι εκεί όπου αγαπάμε - αυτό δεν είπε κι ο νεαρός γιος του Τάρας Μπούλμπα;
Να είστε καλά, κύριε Καπλάνι.

Donnie είπε...

ΑΦΗΣΑΤΕ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΣΤΑΧΤΗ! ΓΙΑΤΙ;
ΟΛΟΙ ΣΕ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ.
ΤΕΤΑΡΤΗ 29 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ, στις 7 το απογευμα.
Στην πλατεία Συντάγματος και σε κάθε κεντρική πλατεία κάθε πόλης σε ολόκληρη τη χώρα. Φορώντας μαύρα.

maria_pin είπε...

Πολύ μου άρεσε αυτό το "πατρίδα μας είναι εκέι που αγαπάμε"! Μήπως άραγε έλλειπε ο ρομαντισμός από αυτούς που προσπάθησαν τόσο και με τόσες θυσίες για να χτίσουν μια καινούργια κοινωνία?

Κατά τ'άλλα δεν πιστεύω οτι οι κόσμοι έρχονται και παρέρχονται! Ισα ίσα που έχουν την τάση να αντιστέκονται σθεναρά σε κάθε προσπάθεια αλλαγής.

Κρίμα πάντως για τον καθηγητή σου φίλε Γκασμέντ! Εχασε και την ερωμένη, του γκρεμίστηκε και το όνειρο! Τί ζωές που ζούμε, ε?

morfeas είπε...

Σας ανακάλυψα πριν από αρκετές μέρες, αλλά μόλις σήμερα βρήκα χρόνο αν διαβάσω το κείμενό σας. Είχα διαβάσει ένα παλαιότερό σας και με είχαν στεναχωρήσει κάποια σχόλια που είχα διαβάσει. Έχετε δίκιο για τις διαφορές ανάμεσα στην υπόλοιπη Ευρώπη και εμάς εδώ στα Βαλκάνια. Όσον αφορά τα ποδήλατα, θα έλεγα πως το πως αντιμετωπίζει μια κοινωνία τις μειονότητες γενικά(και οι ποδηλάτες είναι μειονότητα)δείχνει το επίπεδό της. Θα τα ξαναπούμε στο άμεσο μέλλον. Να είστε καλά, να γράφετε.