Σάββατο, Σεπτεμβρίου 22, 2007

Την ημέρα ανεργία, την νύχτα βία και ναρκωτικά

Με τον Αμπντελαζίς συναντηθήκαμε στην περιοχή Ντεφάνς, εκεί όπου δεσπόζουν οι ουρανοξύστες και το φουτουριστικό στοιχείο συναντά το ντεμοντέ. Από εδώ παίρνουμε το λεωφορείο για το προάστιο του Παρισιού. Καθώς ανεβαίνουμε στο λεωφορείο μού εξηγεί ότι εκεί που πάμε, στο Ηauts- de-Seine, δεν άνοιξε μύτη κατά τη διάρκεια των ταραχών στα προάστια, πριν από δύο χρόνια. «Είναι κέντρο διακίνησης ναρκωτικών και η “μπίζνα” απαιτεί ησυχία», προσθέτει ειρωνικά. Ο μεγάλος χαμός έγινε στο δίπλα προάστιο, στο Seine-Saint-Denis. Ο Αμπντελαζίς γνωρίζει το προάστιο σαν την τσέπη του. Εκεί γεννήθηκε και μεγάλωσε. Στις παραγκουπόλεις όπου στεγάστηκαν οι Αλγερινοί μετανάστες τη δεκαετία του ΄60. Οι γονείς του ήρθαν από την Αλγερία το 1967, πέντε χρόνια μετά την εκδίωξη των Γάλλων από την Αλγερία και την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας. Ο πατέρας του υποστήριζε το FLΝ (Εθνικό Μέτωπο Απελευθέρωσης της Αλγερίας). «Ο πατέρας μου, μου έχει διηγηθεί πως οι Γάλλοι στρατιώτες τον συνέλαβαν, του έκαναν ηλεκτροσόκ και τον κατουρούσαν στ΄ αυτιά. Αυτά δεν ξεχνιούνται», λέει. Από τότε πέρασαν πολλά χρόνια. Σήμερα, ο Αμπντελαζίς έχει μια καλή δουλειά: επιβλέπει τη βοήθεια του Δήμου για τους ανέργους του προαστίου (που μειώνεται όλο και πιο πολύ, «χάρη» στον Σαρκοζί). Είναι Γάλλος πολίτης. Όταν μιλά όμως για τη Γαλλία νιώθει άβολα. «Εγώ αγαπώ τη Γαλλία. Η Γαλλία όμως δεν με αγάπησε ποτέ», λέει. «Πρέπει να είσαι Αλγερινός, μελαψός και μουσουλμάνος για να καταλάβεις τι εννοώ»...

●●●

Στους δρόμους βλέπω νεαρές κοπέλες ντυμένες με τον ισλαμικό μανδύα, από την κορυφή μέχρι τα νύχια. Εικόνες που σου φέρουν στον νου το Ραμπάτ ή την Τεχεράνη. Ρωτάω τον Αμπντελαζίς εάν η μητέρα του φορούσε ισλαμική μαντίλα. «Οι γονείς μου αδιαφορούσαν για τη θρησκεία», απαντά. «Εκείνοι διψούσαν να γίνουν αποδεκτοί από τη γαλλική κοινωνία. Δεν έγιναν ποτέ. Εμείς νιώσαμε τον ρατσισμό εις διπλούν γιατί γεννηθήκαμε εδώ. Όταν νιώθεις αποκλεισμένος, η θρησκεία γίνεται καταφύγιο»...

●●●

Ο Αμπντελαζίς προτείνει να επισκεφθούμε το σπίτι μιας εξαδέλφης του. Στην πόρτα μάς καλωσορίζει ο μικρός Τζελάλ, που αμέσως μετά κατευθύνεται προς τον υπολογιστή. Τα κουνέλια είναι η μεγάλη του αγάπη και προσπαθεί να αγοράσει ένα μέσω του Ίντερνετ. Πάνω στον υπολογιστή παρατηρώ το Κοράνι, ενώ στον τοίχο απέναντι υπάρχει ένας πίνακας με τα ωράρια της καθημερινής προσευχής

Η εξαδέλφη του Αμπντελαζίς χτυπά τον τοίχο, ειδοποιώντας πως τα φλιτζάνια με το ζεστό τσάι για τους επισκέπτες είναι έτοιμα. Η ίδια, ως πιστή μουσουλμάνα, δεν εμφανίζεται μπροστά σε άγνωστους άνδρες. Είναι άνεργη και μεγαλώνει τέσσερα παιδιά με το επίδομα ανεργίας: 600 ευρώ τον μήνα. Ο άνδρας της την εγκατέλειψε πριν από δύο χρόνια. Η άλλη μάστιγα των προαστίων: οι διαλυμένες οικογένειες...

●●●

Περπατάμε στους δρόμους της γειτονιάς Κολόμπ, δίπλα σε μαγαζιά με αραβικές επιγραφές. Πριν από δεκαπέντε χρόνια τα μαγαζιά ανήκαν σε «καθαρόαιμους Γάλλους». Τώρα ανήκουν σε Άραβες. Οι «καθαρόαιμοι Γάλλοι» εδώ αποτελούν πλέον μια ελάχιστη μειοψηφία. Στα υποβαθμισμένα σχολεία της περιοχής, οι μαθητές που φέρουν κλασικά γαλλικά ονόματα μετρούνται στα δάχτυλα των χεριών. Οι μαθητές είναι Γάλλοι πολίτες αλλά αποκλειστικά αραβικής και αφρικανικής καταγωγής. Επιπλέον, χρειάζεται να έχεις θάρρος για να διδάσκεις εδώ πέρα. Η βία απειλεί τους δασκάλους επί μονίμου βάσεως. Το προάστιο, όλο και πιο πολύ, αποκτά τα γνωρίσματα ενός γκέτο...


Είχα διαβάσει ότι στους δρόμους του προαστίου βλέπεις πολλούς νεαρούς άνεργους να γυρνούν άσκοπα. Βλέπω ελάχιστους. Ο Αμπντελαζίς χαμογελά. «Οι νεαροί, σχεδόν όλοι άνεργοι, κοιμούνται την ημέρα», λέει. «Το προάστιο ζει τη νύχτα. Τότε είναι επικίνδυνο να γυρνάς στη γειτονιά. Ακόμα και οι αστυνομικοί το σκέφτονται δυο φορές». Από τότε που ο Αμντελαζίς θυμάται τον εαυτό του, το προάστιο έχει αλλάξει αρκετά. Στη θέση της παραγκούπολης χτίστηκαν εργατικές πολυκατοικίες, όπου σήμερα βλέπεις παράθυρα ερμητικά κλειστά και δορυφορικές κεραίες. «Βλέπουν μόνο αραβικά κανάλια», λέει ο Αμπντελαζίς. Ενώ τραβάω φωτογραφίες, ακούω μια δυνατή μουσική πίσω από την πλάτη μου. Δυο νεαροί, από τη Ρενό όπου επιβαίνουν, ρίχνουν εχθρικές ματιές. Ο Αμπντελαζίς δείχνει ανήσυχος. Μου κάνει νόημα να βάζω στην τσάντα μου τη φωτογραφική μηχανή. Αυτό κάνω. Οι νεαροί απομακρύνονται. Ο Αμπντελαζίς χαλαρώνει. «Οι ναρκέμποροι έχουν αλλεργία με τις φωτογραφικές μηχανές», ψιθυρίζει...

Στον πέμπτο όροφο μιας πολυκατοικίας μάς περιμένει ο Αμάρ, που κηρύσσει κάθε Παρασκευή σε κάποιο τζαμί στη γειτονιά Ναντέρ. Μας καλωσορίζει, κεφάτος και σκερτσόζος, ενώ η γυναίκα του μάς προσφέρει γλυκά. Η γυναίκα του, η Μπενεντίκτ, είναι Γαλλίδα που ασπάστηκε το Ισλάμ. Φορά ισλαμικό μανδύα και λέει πως εξαιτίας του έχασε την οικογένειά της και τις φιλίες της. Έχασε και τη δουλειά της, γιατί είναι αδύνατο να βρεις δουλειά στη Γαλλία ντυμένη ισλαμικά. «Αν και η καθωσπρέπει μουσουλμάνα δεν εργάζεται», προσθέτει... Οι γονείς του Αμάρ είναι από την Αλγερία. Ο ίδιος γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Γαλλία. Ξεκίνησε την ιδεολογική του διαδρομή από την άκρα Αριστερά, πριν στραφεί προς το Ισλάμ. Μιλά για τη φτώχεια στο προάστιο, την ανεργία που κάνει θραύση, τα ναρκωτικά, τον ρατσισμό των αστυνομικών. Όσο για το Ισλάμ, εκείνος υποστηρίζει τις ιδέες του Ταρίκ Ραμαντάν και μιλά για την ανάγκη να αποδεχθούν οι μουσουλμάνοι τις αξίες της Δύσης και η Δύση να αποδεχθεί το Ισλάμ. «Και πώς μπορεί να γίνει αυτό;» τον ρωτάω. «Με διάλογο και αμοιβαίους συμβιβασμούς», απαντά. Ο Αμάρ είναι μετριοπαθής μουσουλμάνος. Στο προάστιο υπάρχουν και εκείνοι που ευδοκιμούν χάρη στα χρήματα από τη Σαουδική Αραβία. Είναι οι Ουαχαμπίτες, που κηρύσσουν ότι οι μουσουλμάνοι βρίσκονται στην Ευρώπη για να την κατακτήσουν. Μέσα στην ανεργία, τον ρατσισμό, τα ναρκωτικά, τα κηρύγματά τους δεν πάνε χαμένα...

●●●

Μπροστά στην πολυκατοικία του Αμάρ υπάρχει ένα ποδοσφαιρικό γήπεδο, όπου τα παιδιά που παίζουν ονειρεύονται να γίνουν οι Ζιντάν του μέλλοντος. Σε κάποιον πάγκο, δίπλα στο γήπεδο, κάθονται ανέμελες δυο μαθήτριες λυκείου, η Νιάντ και η Λεϊλά.

Τις πλησιάζω και πιάνω κουβέντα. Παραπονιούνται ότι τα ΜΜΕ δείχνουν μόνο τις σκοτεινές πλευρές των προαστίων. «Άνθρωποι ζουν και εδώ, που αγωνιούν και ονειρεύονται», λέει η Νιάντ. Τις ρωτώ για τις ταραχές. «Οι αστυνομικοί είναι ρατσιστές και προκαλούν τους νέους», λέει η Λεϊλά. «Οι νέοι ψάχνουν για δουλειά και δεν τους προσλαμβάνει κανείς», προσθέτει η Νιάντ. Και οι δύο τονίζουν ότι είναι Γαλλίδες. Στα χαρτιά ή και στην καρδιά; Λεϊλά:«Είμαι Γαλλίδα, αλλά υπάρχουν στιγμές που νιώθω περισσότερο Αλγερινή». Νιάντ: «Εγώ νιώθω μόνο Γαλλίδα. Η Αλγερία είναι μια ξένη χώρα για μένα...».

●●●

Έχει βραδιάσει και ο Αμπντελαζίς μού προτείνει να πάμε για βραδινό σε ένα μουσουλμανικό φαστφουντάδικο, καθώς έχει καλό και φθηνό φαγητό. Μουσάτοι νεαροί άνδρες, ευγενικοί και ευκίνητοι, πηγαινοέρχονται με τις παραγγελίες, ενώ το μαγαζί είναι γεμάτο από πιτσιρίκια που δεν έχουν καμία σχέση με το Ισλάμ. Ρωτάω τον Αμπντελαζίς τι ψήφισε στις εκλογές. «Σεγκολέν» απαντάει. Μετά προσθέτει: «Η οργάνωση των “αδελφών μουσουλμάνων”, που έχει και αυτό το φαστφουντάδικο, ζήτησε από τους μουσουλμάνους να ψηφίσουν τον Σαρκοζί. Η θέση της γυναίκας, έλεγαν, είναι στο σπίτι, όχι στην εξουσία...». Έχει νυχτώσει. Είναι καιρός να φύγω, αν και τώρα αρχίζει η πραγματική ζωή στο προάστιο. Η ζωή με την ανεργία, τους ισλαμιστές, τα ναρκωτικά, τα όνειρα της Νιάντ και της Λεϊλά. Η ζωή με την αστυνομία, τον ρατσισμό, τη βία που «λαγοκοιμάται» στη γωνία...

4 σχόλια:

maria_pin είπε...

Τα ίδια και στο Βέλγιο που λες Γκαζμέντ. Στο σχολείο που πήγαινα εγώ, πήγαινε μόνο ένας Βέλγος μαθητής, ο γιος του επιστάτη που έμενε μέσα. Για τη Γαλλία όσα γράφεις τα ξέρουμε και από το Μίσος του Κασοβίτσ, αλλά και από τον Lauzier, που αν και αντι-αριστερός, και ίσως ελαφρως αντιδραστικός, τα δίνει όλα σε ένα κόμικ για τις συνοικίες του Παρισιού, που είναι σωστά γκέτο. "Πως τον λένε το γιο σας? Ρώτάει ο δημοσιογράφος."Μοχαμεντ", λέει η κυριά."Δηλαδή, Jean-Michel τον βαφτίσαμε, αλλά δεν νομίζετε οτί είναι λίγο παρωχημένο το Jean-Michel"?

Το συνιστώ ανεπιφύλακτα!!

Ο σκύλος της Βάλια Κάλντα είπε...

Γκάζι,
δες εδώ σε παρακαλώ...
http://valiacaldadog.blogspot.com/2007/09/blog-post_4640.html

gstanitsas είπε...

«Η οργάνωση των “αδελφών μουσουλμάνων”, που έχει και αυτό το φαστφουντάδικο, ζήτησε από τους μουσουλμάνους να ψηφίσουν τον Σαρκοζί. Η θέση της γυναίκας, έλεγαν, είναι στο σπίτι, όχι στην εξουσία...».

Μια ειρωνική πλευρά της ηλιθιότητας..
Θλιψη που προκαλεί Οργη..

5 pink flowers είπε...

Gazi,long time no see However kollisa kai ego arga ton io blog
opote ως βιβλιόφιλοι και ανησυχοι στα περι συνυπαρξης αν θες ριξε μια ματιά σε κάτι που φτιάξαμε με συγγραφεις απο όλο τόν κόσμο και παίζεται αυτη τη βδομάδα στη Χαλκίδα.Λέγεται Τα Κοινά τι κοινό εχουμε Ξέρεις εσυ τώρα.. http://alwaysthesea.blogspot.com/2007/10/blog-post_3403.html
Τι κοινό έχουμε άραγε;