Παρασκευή, Νοεμβρίου 02, 2007

Έναν ύμνο θα σου πω


Αυτοί οι Ισπανοί, τελικά, δεν παύουν να σε εκπλήσσουν. Πρόσφατα έμαθα ότι είναι, ίσως, το μοναδικό έθνος επί γης που έχουν εθνικό ύμνο χωρίς λόγια. Έχουν μόνο μουσική. Το είχα παρατηρήσει ότι οι Ισπανοί ποδοσφαιριστές ήταν οι μόνοι που, όταν έπαιζε ο εθνικός τους ύμνος, δεν κουνιόταν ούτε το πάνω ούτε το κάτω χείλος τους. Το είχα αποδώσει, όμως, στη συγκίνηση που τους κυρίευε. Τώρα πλέον καταλαβαίνω ότι ο Καμάτσο και η παρέα του δεν είχαν τι να τραγουδήσουν. Μαθαίνω επίσης ότι το θέμα προέκυψε ακριβώς λόγω του ποδοσφαίρου. Πέρσι, λοιπόν, στο Μουντιάλ, οι Ισπανοί φίλαθλοι έβλεπαν τους Ιταλούς που τραγουδούσαν μέχρι τελευταίας πτώσης «Αδέλφια ξεσηκωθείτε, η Ιταλία ξυπνά, την περικεφαλαία του Σκιπίωνα Αφρικανού στο κεφάλι κρατά». Έβλεπαν και τους Γάλλους που τραγουδούσαν μέχρις εξαντλήσεως «Μπροστά παιδιά της Πατρίδας, η μέρα της δόξας έφθασε». Ενώ οι Ισπανοί τίποτα. Έβλεπαν τους άλλους και έσκαγαν από το κακό τους. Τι να έκαναν άλλωστε σ΄έναν ποδοσφαιρικό αγώνα; Να απάγγελλαν Λόρκα ή να τραγουδούσαν το «Μalo» της Βebe; Όταν είδαν όμως ότι Ιταλοί και Γάλλοι έφθασαν στο τελικό του Μουντιάλ, τότε τα πήραν στο κρανίο. Έστειλαν επιστολή διαμαρτυρίας στον Θαπατέρο. Του ζήτησαν εδώ και τώρα λόγια για το «Μarcha Granadera» ή «Marcha Real» (έτσι λέγεται ο ισπανικός εθνικός ύμνος).
Την υπόθεση ανέλαβε αμέσως η Ισπανική Ολυμπιακή Επιτροπή που κήρυξε διαγωνισμό για το κείμενο του εθνικού ύμνου. Μετά μπήκαν στη μέση ποδοσφαιριστές, παπάδες και ΜΜΕ και η υπόθεση πήρε εθνικές και παγκόσμιες διαστάσεις. Μέσα σε έξι μήνες γράφτηκαν δεκάδες χιλιάδες υποψήφια ποιήματα για τον ισπανικό εθνικό ύμνο. (Μαθαίνω ότι υπάρχουν διάφορα κείμενα για τον ισπανικό εθνικό ύμνο. Όλα όμως ανήκουν στο παρελθόν, όταν οι μισοί Ισπανοί μισούσαν τους άλλους μισούς. Επομένως καλύτερα να βρεθεί ένα νέο κείμενο που δεν θα ξυπνά τα φαντάσματα του παρελθόντος. Οι διανοούμενοι της χώρας, εν τω μεταξύ, έχουν διχαστεί. Οι μισοί λένε ότι δεν χρειάζονται λόγια για τον εθνικό ύμνο. Οι άλλοι μισοί επιμένουν ότι χρειάζονται. Υπάρχει και ο «τρίτος πόλος» (όπως αυτό στο ΠΑΣΟΚ), που λέει ότι ο εθνικός ύμνος πρέπει να έχει λόγια αλλά αυτά πρέπει να συνάδουν με την εποχή μας. Δηλαδή, λένε αυτοί του «τρίτου πόλου», όλοι οι εθνικοί ύμνοι υπερασπίζονται την ανεξαρτησία και την ελευθερία του έθνους. Και ο ισπανικός αυτό πρέπει να κάνει. Πολλοί εθνικοί ύμνοι, όμως, υπερχειλίζουν από σπαθιά και μπαρούτι, ενώ σήμερα ζούμε σε διαφορετικές εποχές. Σήμερα ο καλός πατριώτης δεν είναι αυτός που ξέρει να χειρίζεται άψογα το σπαθί αλλά το ΡC. Στον παγκοσμιοποιημένο μας κόσμο ο καλός πατριώτης δεν είναι αυτός που μισεί τις γλώσσες των γειτόνων αλλά αυτός που τις μαθαίνει. Είναι αυτός που δεν κάνει εχθρούς αλλά συμμάχους. Ο καλός πατριώτης είναι εκείνος που δεν κλέβει την εφορία. Και τώρα, την εποχή του καυσαερίου και της υπερθέρμανσης της Γης, καλός πατριώτης είναι αυτός που δεν καταστρέφει τη φύση και δεν χτίζει αυθαίρετα. Όπως γράφει ένας αναγνώστης στην «Εl Pais»: «Όταν οι άλλοι έφτιαχναν τους εθνικούς ύμνους, εμείς είχαμε εμφύλιο. Κάποιοι ούρλιαζαν ότι είναι καθαρόαιμοι Ισπανοί, άλλοι κατέληγαν σε φυλακές και εξορίες. Αυτές οι εποχές πέρασαν ανεπιστρεπτί. Ας βρουν λοιπόν ένα κείμενο για τον εθνικό ύμνο. Κάποιοι θα το δεχτούν, άλλοι θα το περιγελούν. Κάποιοι θα το κρίνουν υπερπατριωτικό, άλλοι όχι αρκετό εθνικόφρων. Με κείμενο ή χωρίς, πάντως, η ευημερία του έθνους θα εξαρτηθεί από το κατά πόσον σεβόμαστε το Σύνταγμα και φροντίζουμε τις αξίες της δημοκρατίας». Τελικά, στις 4 Νοεμβρίου, σήμερα δηλαδή, μια ειδική επιτροπή θα επιλέξει το κείμενο του ισπανικού εθνικού ύμνου. Αδημονώ να το ακούσω. Και όταν τελικά το τραγουδήσουν, λέτε να λύσουν και το πρόβλημα με τους Βάσκους; Λέτε να ανέβει το βιοτικό επίπεδο και να πέσει η τιμή της βενζίνης; Λέτε να πάρουν και το Κύπελλο;

5 σχόλια:

pølsemannen είπε...

Ναι! Επιτέλους βρέθηκαν στίχοι υπερκομματικοί, υπερεθνικοί αλλά και πατριωτικοί συνάμα, δια τον νέον Ισπανικόν Εθνικόν Ύμνον.

Στίχοι που θα ξορκίζουν τον εμφύλιο, τον χενεραλίσιμο Φράνκο, τον διχασμό, την Γκουέρνικα, τα στούκας των Ναζί, τους κονκισταδόρες, τους Άραβες που τώρα θέλουν να ξαναμπουκάρουν, τον μουρλό τσιγκελομουστάκια Νταλί και ναι ακόμα αυτή την κομουνιστοσυμορίτρια Πασιονάρα.

Ο στίχοι έχουν ως εξής:

(Tempo Marcia)

Προμ-πομ-πομ, πομ, ποροπο-πο-πο-πο-πομ,
Προμ-πομ-πομ, πεορό-ποποπο-ΠΟΜ!
(Δις)
Πομ, προποπόμ, προποπόμ ,προπερόποπόμ,
προπορόποπόμ, ΠΟΡΟ-ΠΟΡΟ-ΠΟΜ-ΠΟΜ!
(Επαναλαμβάνετε και στο τέλος φωνάζετε "Play ball!")

Δουλειά δεν είχε ο διάολος μου φαίνεται, συνουσιαζόταν με τα παιδιά του...

Κάθε πράγμα πρέπει να γίνεται στην ώρα του.
Αν δεν το κάνεις στην ώρα του άστο καλύτερα, θα γίνεις ρόμπα :-D

ΥΓ.

Η Ισπανία θα πάρει παγκόσμιο κύπελλο μόνο εάν οι Ισπανοί παίκτες πάψουν να είναι παγκίτες στο ισπανικό πρωτάθλημα ( Ήτην αναλάβει ο Ρεχάγγελ). Χώρες που εισάγουν πολλούς παίκτες δεν έχουν ισχυρή εθνική ομάδα, αντίθετα με αυτές που εξάγουν.

Tzaki είπε...

Είναι ιδιαίτερο έθνος οι Ισπανοί.

Έχουν πολύ έντονες αντιθέσεις ανάμεσά τους και αυτό έχει πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα.

Μπορεί να μην καταφέρουν ποτέ να δημιουργήσουν μια καθολικά αποδεκτή εθνική συνείδηση (πράγμα που δεν βρίσκω καθόλου απαραίτητο εδώ που τα λέμε) αλλά μια κυκλική διαδρομή σε Βασκονία, Καταλονία, Ανδαλουσία και Καστίλη είναι μια περιπέτεια που δίνει στον ταξιδιώτη δεκάδες γνήσιες, υπέροχες εμπειρίες ζωής.

España, siempre un enigma y un sueño.

gb winzip είπε...

Εχουν μιά πρωτοφανή ιδιαιτερότητα οι Ισπανοιτην οποία πασχίζουν να χάσουν. Αφου ειδαν την ποδοσφαιρική σαν εθνική ήττα και "στραβό γιαλό", τώρα πασχίζουν να βάλουν λόγια και να "αρμενίσουν στραββά".
Η ιδιοσυγκρασία τους τους έφερε στη κορυφή του αναρχικού κινήματος στις αρχές του 20ου αιωνα, με Πικάσο και Γκαουντί, αλλά η εκμηχάνιση τους αφόπλισε με ένα Φράνγκο.
υ.γ. Δεν είναι μόνο η πικρα, αλλά και η προτιμηση σε οργανική μουσική!

Kostas Sakkas είπε...

Οι Εθνικοί Ύμνοι έπαιξαν το ρόλο τους στη δημιουργία και εδραίωση κρατών, εθνών στο παρελθόν.

Μα σήμερα στο πλαίσιο μιας πολυπολιτισμικής κοινωνίας, με σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα, την ελευθερία, μήπως θα ήταν σκόπιμο να αναθεωρηθούν;

Στην Ελευθεροτυπία της 15.07.06 αναφέρεται:
«
Τις περισσότερες φορές, οι πολίτες των χωρών γνωρίζουν και απαγγέλλουν μόνο τις δύο πρώτες στροφές των εθνικών τους ύμνων, που μιλούν για την όμορφη πατρίδα και το καθήκον του πατριώτη. Οι επόμενες στροφές είναι σκληρότερες, και γι' αυτό συνήθως αποφεύγονται.

«Συγκροτήστε τις δυνάμεις σας. Θα κάνουμε επέλαση. Είθε το ακάθαρτο αίμα να ποτίσει τα χωράφια μας» τραγουδούσαν οι Γάλλοι παίχτες.

«Η μητέρα Ιταλία μάς καλεί. Είμαστε έτοιμοι να πεθάνουμε» τραγουδούσαν οι Ιταλοί.

Οι Δανοί τραγουδούν για το πώς θα συνθλίψουν τα κρανία των Σουηδών, οι Αργεντίνοι για το δοξασμένο θάνατο για το έθνος, οι Βιετναμέζοι δοξάζονται όταν περνούν πάνω από τα πτώματα των εχθρών τους.
»

Εθνικοί ύμνοι

Και για τον Ελληνικό “Ύμνο εις την Ελευθερία”

Η «Ελευθερία» που σφάζει αμάχους

Συνεπώς έχει και πλεονεκτήματα η απουσία στοίχων από τον Εθνικό Ύμνο των Ισπανών.

ΙωάννηςΚ (πρώην ioannisk) είπε...

Είναι αυτονόητο ότι οι εθνικοί ύμνοι δεν λύνουν τα προβλήματα των ανθρώπων.

Πολλοί εθνικοί ύμνοι, όμως, υπερχειλίζουν από σπαθιά και μπαρούτι, όπως οι Σκανδιναβικοί αλλά αυτοί έχουν βρει τρόπους να μην σφάζονται μεταξύ τους. Μακάρι εμείς οι βαλκάνιοι να τους αντιγράφαμε...