Τρίτη, Νοεμβρίου 27, 2007

Μια θλίψη, σχεδόν φουτουριστική

Πέμπτη πρωί. Το λεωφορείο 450 είναι μισογεμάτο. Άνθρωποι διαφορετικών ηλικιών, εθνοτήτων και τάξεων φτερνίζονται και βήχουν. Μπροστά στις ιώσεις είμαστε όλοι ευάλωτοι. Και αυτός ο καιρός, με τη συνέργεια της ρύπανσης, είναι ιδανικός. Ιδανικός για τις ιώσεις εννοώ... Μια ηλικιωμένη κυρία περπατά με το κεφάλι ψηλά. Ανοίγει διάδρομο μέσα στο λεωφορείο και πλησιάζει τον οδηγό. Ξαφνικά, αρχίζει να διαμαρτύρεται. Ακούω μόνο τη φράση «δεν είναι δυνατόν να διαφημίζετε ποπούς!». Δεν καταλαβαίνω. Ρωτάω έναν κύριο δίπλα μου τι συμβαίνει. Μου εξηγεί ότι η κυρία διαμαρτύρεται γιατί οι φωτογραφίες κάποιων μισόγυμνων κυριών, πάνω στη λαμαρίνα του λεωφορείου, διαφημίζουν μια κρέμα σώματος. Δεν τις είχα προσέξει τις μισόγυμνες κυρίες όταν ανέβηκα. «Ο καθένας με την τρέλα του», λέει ο κύριος και βάζει τα γέλια. Ο κόσμος γελάει, φτερνίζεται και βήχει.
Εγώ βυθίζομαι στην εφημερίδα μου. Κάπου αναφέρονται οι προβλέψεις ενός μελλοντολόγου. Δεν ξέρω εάν το έχετε προσέξει, αλλά τελευταίως έχουν μεγάλη πέραση οι μελλοντολόγοι. Πάντα είχαν, αλλά τελευταίως, κυριολεκτικά σκίζουν. Και οι παρελθοντολόγοι το ίδιο. Όλοι ασχολούνται μανιακά με το παρελθόν και το μέλλον. Σαν να έχουν παραιτηθεί τελεσίδικα από το παρόν. Το παρόν μοιάζει πια με ακυβέρνητο καράβι ή με ξεχασμένο πρόσφυγα σε χώρο κράτησης. Αυτόν τον μελλοντολόγο, λοιπόν, τον λένε Ηammond ή κάτι τέτοιο. Λέει ότι, σε ένα όχι και τόσο μακρινό μέλλον, τους ηλικιωμένους θα τους φροντίζουν τα ρομπότ. Η ιατρική θα κάνει θαύματα έτσι ώστε να ζούμε πάνω από εκατό χρόνια. Αλλά, επειδή δεν θα ξέρουμε πώς να σκοτώσουμε τον χρόνο, θα μας απειλήσει η κατάθλιψη. Γι΄ αυτό, θα ικετεύουμε γονατιστοί τους εργοδότες να μη μας διώξουν από τη δουλειά μέχρι τα ογδόντα, τουλάχιστον! Οι άνεργοι, βέβαια, είναι χαμένοι από χέρι έτσι κι αλλιώς. Λέει ακόμα ότι λόγω των κλιματικών αλλαγών θα μοιάζει η ζωή μας με εξτρίμ γκέιμ. Θα λειώνουν οι σόλες των υποδημάτων μας περιμένοντας στο πεζοδρόμιο να ανάψει το φανάρι. Θα... λαθρομεταναστεύουν προς τα εδώ οι καμήλες. Θα κάνουν θραύση τα πράσινα εσώρουχα, ενώ γνήσιο πράσινο μόνο σε ειδικές περιοχές φρουρούμενες από τις δυνάμεις της Αντιτρομοκρατικής- θα καταφέρνουμε να βλέπουμε. Θα βασιλεύσουν κάτι φονικές ιώσεις. Θα σαρώνουν οι τυφώνες και θα πλημμυρίζουμε τουλάχιστον δέκα φορές τον χρόνο - είτε μένουμε σε αυθαίρετα είτε σε κανονικά σπίτια. Για τέτοιο πράγμα μιλάμε. Να μην ανησυχούμε, πάντως (λένε πάλι οι μελλοντολόγοι), γιατί μέχρι τότε θα έχουμε βρει το κόλπο και θα την σκαπουλάρουμε. Γυρίζω σελίδα. Πέφτω σε άλλη είδηση. Και αυτή αφορά το μέλλον. Ύστερα από τρία χρόνια η Κίνα θα καταναλώνει περισσότερη ενέργεια από τις ΗΠΑ. Η Μεγάλη Ενεργειακή Κρίση έχει προβλεφθεί για το 2030. Πολλοί προβλέπουν ότι τότε θα μείνουμε όλοι στο σκοτάδι. Κλείνω τα μάτια. Παραδίδομαι στη φαντασίωση. Θα επιστρέψουν ξανά οι πυρσοί και τα άλογα. Τα άλογα των πλουσίων θα μυρίζουν Dolce & Gabbana ή Ηugo Βoss. Εκείνα των φτωχών ιδρώτα και τα επακόλουθα. Χρηματιστήρια δεν θα υπάρχουν. Θα ανταλλάσσουμε ξανά ένα κιλό ρύζι με ένα κιλό τραχανά. Δεν θα μας παρακολουθούν πια οι κάμερες. Ούτε θα μας υποκλέπτουν στα κινητά. Έχει και ο Μεσαίωνας τα καλά του. Τέρμα τα ΡC και το σατανικό Ιnternet. Και ο Τρίτος Κόσμος, που ήδη βρίσκεται σε βαθύ σκοτάδι, τι θα κάνει τότε; Θα κάθεται στις όχθες του ποταμού και θα βλέπει το πτώμα του αφεντικού του να περνάει; Το λεωφορείο σταματά. Η κυρία κατεβαίνει, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τους ποπούς στη λαμαρίνα του λεωφορείου. Ο κόσμος φτερνίζεται, βήχει και γελά. Και εμένα, δεν ξέρω γιατί, με κατέλαβε μια θλίψη, σχεδόν φουτουριστική...

8 σχόλια:

zoferos mesaionas είπε...

Έχει και ο Μεσαίωνας τα καλά του.

Πως είπατε;))



Υ.Γ.:Διάβασα πρόσφατα το βιβλίο σου «Μικρό Ημερολόγιο Συνόρων» το οποίο μου φάνηκε εξαιρετικό, ανάμεσα στ’ άλλα και για το χιούμορ του.

Να ‘σαι καλά και περιμένω το επόμενό σου βιβλίο.

Roufa Tav Gosou & Mimi Lass είπε...

Last century, in the year 1997 or so (Seinfeld Season 8), Cosmo Kramer, already planning his millenium party, was wondering:

So do you think people will still use napkins in the year 2000... or is this mouth vacuum thing for real?

Alas, we know now.

morfeas είπε...

Πολύ όμορφο το κείμενό σας. Και μελαγχολική η άποψή σας για το μέλλον, αν και πραγματική. Όσο για τη θλίψη... Έρχεται αβίαστα παρατηρώντας τον κόσμο μας... Και δεν είναι καθόλου φουτουριστική...

ΦΑΙΔΩΝ ΘΕΟΦΙΛΟΥ είπε...

Είναι που, όπως λέει ένας δικός μας πεζογράφος, ότι οι άνθρωποι δημιουργούν ένα σύστημα, μπαίνουν μέσα και μετά δεν μπορούν να βγουν...
Φαίδων Θεοφίλου

maria_pin είπε...

Πάλι εμένα η φουτουριστική θλίψη σου με μετέφερε στο παρελθόν, στο λεωφορείο της γραμμής για το Ιπποκράτειο στη Θεσσαλονίκη, που πήγαινα κάθε βδομάδα για κάτι εξετάσεις αίματος, και ήταν καλοκαίρι 1993, άλλες εποχές, και ήταν μισοάδειο πάντα το λεωφορείο και άρχιζε ένας μια κουβέντα και μετά έμπαιναν όλοι. Μπαίνει ένας φαντάρος, πάει να πληρώσει εισητήριο, τον αρπάζει ένα γεροντάκι : Τί, φαντάρος να πληρώνεις εισητήτιο!! ( Παλιότερα δεν πλήρωναν οι φαντάροι, και τα λεωφορεία ήταν δωρεάν νωρίς το πρωί για τους εργάτες). Και άρχιζαν όλοι, κάθε μέρα και άλλη κουβέντα, κάθε μέρα και άλλο θέμα, η παλιά αντάρτισσα να μιλάει για τα βουνά, άλλος για την οικονομία, κάθε μέρα και από κάτι, καλοκαιράκι στη Θεσσαλονίκη, και γω που είχα τον πόνο μου βέβαια, κάπου έβρισκα τη δύναμη να χαμογελάσω!

Μμμ.. Ιστορίες του λεωφορείου. Τί λες?

Gazmend Kapllani είπε...

Σας ευχαριστώ όλους για τα σχόλια. Maria Pin, το σχόλιό σου με τις μνήμες του παρελθόντος, υπέροχο. Και η ιδέα για τις "Ιστορίες Λεωφορείου" επίσης. Λατρεύω τα λεωφορεία (τα αστικά μόνο , τα υπεραστικά τα μισώ) και τα τρένα. Είναι σαν φορητές πολιτείες. Όταν επισκέπτομαι κάποια χώρα δεν θεωρώ ότι ήμουν εκεί εάν δεν ανέβω σε λεωφορείο και τρένο. Ο καθένας με τις εμμονές του¨))) Να'στε όλοι καλά!

Λωτοφάγος είπε...

Κι εμένα μου αρέσουν αυτά που λέγονται και γίνονται στα λεωφορεία, αρκεί να μην υποφέρει κανείς (το έχω δει κι αυτό!). Έχουν έναν απολαυστικό σουρεαλισμό! Έχω γράψει κι ένα σχετικό ποστ. Θαυμάσιο το κείμενό σου, όπως πάντα.

george είπε...

yparxei ena thavmasio arthro sto www.politispittas.blogspot.com moiazei polly me to pneyma toy dikoy sas.