Παρασκευή, Νοεμβρίου 30, 2007

«Όταν μιλάς ελληνικά σε κοιτούν σαν εξωγήινο»

«Με λένε Μιχάλη. Γεννήθηκα το 1980 στην Αθήνα, στο "Μητέρα". Οι γονείς μου τότε έμεναν στο Παγκράτι. Μετά τη γέννα μου μετακομίσαμε στα Πατήσια. Οι γονείς μου είναι από τη Νιγηρία. Ο πατέρας μου ήρθε στην Ελλάδα για να σπουδάσει, τη δεκαετία του ΄70. Ύστερα από κάποια χρόνια έφερε και τη μητέρα μου. Από τα παιδικά μου χρόνια δεν θυμάμαι πολλά πράγματα. Στο δημοτικό τα πήγαινα μια χαρά με τα άλλα παιδιά. Μόνο όταν τσακωνόμασταν στο ποδόσφαιρο με στολίζανε με βρισιές του τύπου «αράπης» και τα σχετικά. Ήμουν ο μόνος μαύρος στο σχολείο μου. Θυμάμαι επίσης ένα σκηνικό. Μια μέρα, έπειτα από τσακωμό, κάποια παιδιά με είχαν βάλει στη μέση και με έβριζαν. Τότε ένα παιδί που τον έλεγαν Ηλία όρμησε εναντίον τους για να με υπερασπιστεί. Από τότε γίναμε κολλητοί φίλοι. Τα πρώτα χρόνια στο σπίτι μιλούσαμε νιγηριανά και αγγλικά. Αυτό όμως με εμπόδιζε για τα μαθήματα. Μέχρι που ο δάσκαλος κάλεσε τους γονείς μου και τους είπε ότι έπρεπε να μιλήσουμε ελληνικά στο σπίτι. Με τα χρόνια επικράτησαν τα ελληνικά στο σπίτι μας.
Ελληνικά και hiphop. Από εννέα χρόνων μιλώ μόνο ελληνικά. Μιλώ επίσης άψογα αγγλικά, ενώ τα νιγηριανά τα καταλαβαίνω αλλά δεν τα μιλώ πια. Το πάθος για τη μουσική το «κόλλησα», ίσως, επειδή μεγάλωσα ανάμεσα σε διάφορους γλωσσικούς ήχους. Στο γυμνάσιο παθιάστηκα με τα γκράφιτι, τη hip-hop και τη Dram΄Ν΄ Βase. Είναι χρόνια που περνούν διοργανώνοντας πάρτι και ανταλλάσσοντας κασέτες με τα φιλαράκια. Εκείνη την περίοδο μπήκε έντονα η θρησκεία στη ζωή μου. Μαζί της και η πρώτη υπαρξιακή σύγκρουση. Γιατί η θρησκεία έλεγε «ειρήνη υμίν», ενώ το hip-hop μιλούσε για εξέγερση. Η θρησκεία ήταν ευχή, το hip-hop δράση. Το hip-hop και τα γκράφιτι ήταν για μένα ένα είδος ξεσπάσματος. Τότε, για πρώτη φορά, άρχισα να γράφω στίχους. Έγραφα και για τον ρατσισμό. Ξαφνικά συνειδητοποίησα κάτι που είχα απωθήσει: το χρώμα της επιδερμίδας μου.
Το να είσαι μαύρος. Εγώ είμαι περήφανος που είμαι μαύρος. Το να είσαι μαύρος όμως σημαίνει ότι συναντάς μπροστά σου έναν τοίχο. Σημαίνει ότι πρέπει να ξοδεύεις πολλή ενέργεια για να πείσεις τους γύρω σου ότι δεν είσαι γεννημένος μόνο για να πουλάς CD και να παίξεις μπάσκετ. Ότι μπορείς να γίνεις γιατρός, λογοτέχνης, σχεδιαστής μόδας, οτιδήποτε. Το να είσαι μαύρος σημαίνει ότι ζεις με αυτό το χρώμα, το αναπνέεις, ότι δεν σε αφήνουν ποτέ να νιώσεις αόρατος. Τη μεγαλύτερη έκπληξη την προκαλείς όταν μιλάς ελληνικά χωρίς προφορά. Παθαίνουν πλάκα. Μερικοί κάθονται με το στόμα ανοιχτό και σε κοιτάνε σαν εξωγήινο. Τέλος πάντων...
Ένα καλοκαίρι στη Σύρο. Η ανατροπή στη ζωή μου συνέβη ένα καλοκαίρι στη Σύρο. Μόλις είχα τελειώσει το λύκειο. Ήθελα τότε να μπω στη Σχολή Καλών Τεχνών και άρχισα να κάνω ιδιαίτερα μαθήματα ελευθέρου σχεδίου. Το καλοκαίρι πήγα στη Σύρο για να δουλέψω στο εργαστήριο της δασκάλας μου. Έκανα βόλτα ένα απόγευμα, όταν ξαφνικά μπροστά στα πόδια μου σταμάτησε ένα αστυνομικό τζιπ. Βγήκαν έξω δυο αστυνομικοί και μου ζήτησαν τα χαρτιά. Είχα μαζί μου τη ληξιαρχική πράξη γέννησης. Θεωρούσα ότι ήταν αρκετή, αφού είχα γεννηθεί στην Ελλάδα. Με πήγαν στο Τμήμα. Μου είπαν ότι τα χαρτιά μου είναι ελλιπή.
Ένας από τους αστυνομικούς μού είπε ότι θα με απελάσουν. «Πού θα με απελάσετε;» ρώτησα. «Στα σύνορα και να πας από εκεί που ήρθες», μου απάντησε. «Εγώ δεν ήρθα από πουθενά. Έχω γεννηθεί στην Ελλάδα», είπα. Δεν πήρα απάντηση. Απέλαση, σύνορα, όλα αυτά μου φαίνονταν σαν ταινία. Έφυγε η γη κάτω από τα πόδια μου και είχα κατατρομάξει. Έμεινα εκεί τρεις μέρες, στο σκοτάδι, κοιμόμουν χάμω, σε ένα μικροσκοπικό κελί με δυο Πακιστανούς που δεν μιλούσαν ούτε ελληνικά ούτε αγγλικά. Αυτές οι τρεις μέρες ανέτρεψαν τα πάντα μέσα μου. Με τη μεσολάβηση φίλων και δικηγόρων με άφησαν ελεύθερο. Τότε άρχισαν να με βασανίζουν τα ερωτήματα. Ποιος ήμουν; Τώρα καταλάβαινα γιατί δεν με καλούσαν φαντάρο, όπως συνέβαινε με όλους τους φίλους μου. «Φίλε μου, εσύ είσαι ξένος», έλεγα στον εαυτό μου. Και πάλι δεν ήθελα να το πιστέψω όμως. Σκεφτόμουν ότι οι αστυνομικοί είχαν κάνει λάθος. Ήταν ένας μηχανισμός άμυνας για να μη διαλυθώ.
Τα χαρτιά, τα χαρτιά, τα χαρτιά. Όταν εισέβαλε στη ζωή μου η λέξη χαρτιά και αλλοδαπός όλα καθάρισαν πλέον. Ρώτησα τους υπαλλήλους στον δήμο εάν μπορώ να βγάλω ελληνική ταυτότητα επειδή έχω γεννηθεί εδώ. Μου απάντησαν κοφτά: «όχι». Μετά ήρθαν οι ουρές, οι βεβαιώσεις, τα ένσημα, τα γραφεία, οι υπάλληλοι, η ατελείωτη αναμονή. Και όταν βγαίνει η άδεια παραμονής είναι ληγμένη. Ξανά ουρές, βεβαιώσεις, ένσημα, γραφεία, υπάλληλοι, ατελείωτη αναμονή. Με αυτά θα φας όλη τη ζωή σου. Τα καλύτερα χρόνια σου φεύγουν κυνηγώντας τα χαρτιά. Δεν μπορείς να πας πουθενά. Τα όνειρα για το πανεπιστήμιο τα εγκατέλειψα γιατί κυνηγούσα τα χαρτιά. Με κάλεσαν το 2002 στη Γαλλία για να εκπροσωπήσω την Ελλάδα σε ένα φεστιβάλ θεάτρου δρόμου. Δεν πήγα γιατί δεν είχα χαρτιά. Ήθελα να ανοίξω μια δική μου δουλειά, δεν μπόρεσα γιατί δεν είχα χαρτιά.
Τα ελληνικά είναι η γλώσσα σου...Νιώθεις σιγά σιγά να ανοίγει ένα χαντάκι ανάμεσα σε σένα και στους φίλους σου. Εκείνοι προχωράνε, κυκλοφορούν ελεύθεροι. Αυτό που για σένα αποτελεί ζήτημα ζωής και θανάτου, γι΄ αυτούς είναι ένα τίποτα. Επειδή δεν έχεις κανονικά χαρτιά δεν μπορείς να κάνεις σχέδια για το μέλλον. Σκέψου τι κατάπτωση. Να είσαι είκοσι χρόνων και να μη μπορείς να κάνεις σχέδια για το μέλλον.
Φθείρεσαι ανεπαίσθητα, γίνεσαι μικρός, κλείνεσαι στον εαυτό σου. Πρέπει να προσέχεις πολύ για να μη γίνεις ανθρωπάκι. Για να μη δεις όλους τους γύρω σου ως εν δυνάμει εχθρούς. Ύστερα έρχονται άλλες ερωτήσεις. Τι είσαι; Γεννήθηκες εδώ, τραγουδάς τον εθνικό ύμνο της Ελλάδας, στο σχολείο είπες ποιήματα για την 25η Μαρτίου. Και όμως σε θεωρούν αλλοδαπό. Στη Νιγηρία εσύ δεν έχεις πάει ποτέ. Τα ελληνικά είναι η γλώσσα σου. Τι είσαι λοιπόν; Πρέπει να είσαι τρεις φορές τρελός για να μην τρελαθείς. Πρέπει να παλέψεις με νύχια και με δόντια για να μην αφήσεις την πραγματικότητα να σε ξεκάνει. Τι κάνω αυτή τη στιγμή; Ασχολούμαι πολύ με τη μουσική και με το θέατρο του δρόμου. Τώρα δουλεύω στον «Κοσμοπολιτισμό», ένα πολιτιστικό κέντρο που διοργανώνει και πολλά ενδιαφέροντα event με μετανάστες καλλιτέχνες. Τα χαρτιά; Τα περιμένω ακόμα, εδώ και δυο χρόνια. Το μέλλον; Το μέλλον, φίλε μου, είναι τα όνειρά μου. Αυτά είναι η ασπίδα και η ελευθερία μου..."

ΤΑ ΝΕΑ: 17 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2007
www.tanea.gr

18 σχόλια:

exoaptonkyklo είπε...

Καλε μου φιλε εχεις δικιο.Τα τομαρια με αυτες τις συμπεριφορες δεν καταλαβαινουν τιποτα απολυτως απ τον πονο και το προβλημα σου.Τα ιδια αντιμετωπιζουν παρα πολλοι σαν και σενα.Ακροδεξιοι,εθνικιστες,ρατσιστες αλλα και απλως συμβιβασμενοι με το συστημα.Ολοι μαζι σου μικραινουν τα ονειρα.Μη μασας ομως!Υπαρχουμε κι αλλοι που σε καταλαβαινουμε κι ειμαστε ετοιμοι και για τη φιλια σου και για καθε συμπαρασταση.Ενωσου μαζι μας μπας και αλλαξουμε λιγακι τον κοσμο και μην απελπιζεσαι.Φιλικα.

Λωτοφάγος είπε...

Σε καταλαβαίνω απολύτως! Μέχρι πρόσφατα δεν μπορούσα να πάρω υπηκοότητα, έστω κι αν η μητέρα μου είναι ελληνίδα! Ξέρω τι θα πει να στέκεσαι στην ουρά και να σε αντιμετωπίζουν σαν ζητιάνο!
Αγαπητέ Gazmend, μπορούμε κάτι να κάνουμε τουλάχιστον γι'αυτά τα παιδιά;

nikos10 είπε...

Αγαπητέ Γκάζι,

Για μία ακόμη φορά θίγεις ένα σημαντικότατο ζήτημα. Λύση, όμως, δεν βλέπω στον ορίζοντα. Εάν, τυχόν, γίνει η οποιαδήποτε προσπάθεια να αλλάξει η περίφημη "αρχή του αίματος" για την κτήση της ελληνικής ιθαγένειας, δεν θα αντιδράσουν μόνον οι καθαρόαιμοι ακροδεξιοί, αλλά, πολύ φοβάμαι, και διάφοροι άλλοι από σχεδόν ολόκληρο το φάσμα του πολιτικού κόσμου.

Να κάνω μία παρατήρηση, όμως: τα παιδιά που γεννιούνται στην Ελλάδα και μένουν εδώ καθ' όλη τη διάρκεια της ζωής τους δικαιούνται να λάβουν την ελληνική ιθαγένεια. Έτσι λέει τουλάχιστον ο νόμος. Μοναδική προϋπόθεση είναι η διαπίστωση της γνώσης της γλώσσας, της ιστορίας και του ελληνικού πολιτισμού από την αρμόδια Επιτροπή (άρθρο 58 του νόμου 2910/2001).

Τώρα, βέβαια, δεν γνωρίζω κατά πόσον εφαρμόζεται ο νόμος από τις αρμόδιες αρχές. Γνωρίζω, βέβαια, την τεράστια καθυστέρηση που υπάρχει στις διαδικασίες αυτές (έχω ακούσει για 4 ή και 5 χρόνια), όμως νομίζω ότι αξίζει η υπομονή.

Όλα τα παραπάνω τα αναφέρω με δύο επιφυλάξεις: Πρώτον, δεν ξέρω από πρώτο χέρι την πρακτική εφαρμογή των σχετικών νομοθετικών διατάξεων. Δεύτερον, εννοείται ότι αναφέρομαι σε όσους επιθυμούν να αποκτήσουν την ελληνική ιθαγένεια, χωρίς να θεωρώ ότι είναι άπαντες υποχρεωμένοι να το πράξουν. Θα μπορούσε, βεβαίως, να προβλεφθεί μία διαδικασία χορήγησης μόνιμης άδειας παραμονής στη χώρα.

common sense είπε...

δεν αρκεί να κατανοούμε το πρόβλημα. μπορούμε να βοηθήσουμε κιόλας. ρίξτε μια ματιά:

www.kounia.org

DINOS TZORTZOGLOU είπε...

Πόσοι υπέγραψαν στην "κούνια";
Και όμως είναι το λιγότερο από τα αυτονόητα...
Δεν είναι οι ακροδεξιοί, οι ρατσιστές και οι φασίστες το πρόβλημα...
Αν ήταν έτσι θα είχε πρόσωπο, θα ξεπερνιόταν εύκολα...
Είναι εύκολο να "απομονώσεις" το περιθώριο...
Και δυστυχώς το "περιθώριο" δεν είναι οι φασίστες και οι ακροδεξιοί...
Είναι ο μαύρος Μιχάλης...
Γκαζμέντ είσαι ... λευκός, κι ας είσαι ... Αλβανός...
(Αλήθεια γιατί δεν μας ... καλοπιάνεις; Γιατί θρασύτατε δεν άλλαξες το όνομά σου σε Ευρυπίδης, σε Πολυκράτης, σε Βαγγέλης έστω;;)
Ο Μιχάλης ξεχωρίζει σαν τη ... μύγα στο γάλα...
Αν βέβαια "ΚΑΠΩΣ" τα καταφέρει και γίνει γιατρός και οδηγεί Μερτσέντες, ε... μπορεί να τον δεχτούμε...
Βλέπεις δεν είδα κανένα ... ρατσισμό για τους σαουδάραβες ...
Ξέρω, δεν έχει μεγάλη συνοχή ο λόγος μου...
Συγχωρέστε με για τις άτακτα ριγμένες σκέψεις...
Ντρέπομαι όμως...
Γιατί φαίνεται πως η μιζέρια των νεόπλουτων - νεόφτωχων βρήκε παλιούς ... εχθρούς για να ξεθάψει προσπαθώντας να καθησυχάσει τους φόβους και τις φοβίες μας...
Ντρέπομαι γιατί μετά από την ταυτότητά μας χάσαμε και την ανθρωπιά μας...
Κυκλοφόρησε πρόσφατα ένα βιβλίο που δε διάβασα ακόμα, αλλά πολύ μου άρεσε ο τίτλος:
"Παρακαλώ μη θίγετε το φασισμό μου"
Αυτό το κτητικό τα λέει όλα...

fpboy είπε...

Λυπάμαι τους ανθρώπους σαν τους Συριανούς μπάτσους .
Τους λυπάμαι ειλικιρινά που ο κόσμος τους είναι τόσο μικρός.

morfeas είπε...

Η κοπέλα μου είναι από την Αλβανία. Ζει εδώ και 10 χρόνια στην Ελλάδα. Μια μέρα πήγαμε στην εφορία να πάρουμε ένα χαρτί. Αφού μας ταλαιπώρησαν πάρα πολύ, γύρισε και είπε κάτι, με έντονο ύφος αλλά ευγενικά στην "κυρία" υπάλληλο. Όταν βγήκε από το γραφείο η υπάλληλος άρχισε να λέει διάφορα... Και ποιοι νομίζουν πως είναι, να πάνε από εκεί που ήρθαν... Εγώ περίμενα πιο πίσω στη σειρά. Ένιωσα τόσο άσχημα... Μια κοπέλα βγήκε έξω και της τα είπε. Η κοπέλα μου ξαναμπήκε μέσα, περίμενε να τελειώσω κι εγώ τη δουλειά μου και της ζήτησε το λόγο. Εκείνη έκανε ότι δεν καταλάβαινε, πετάχτηκε και ένας άλλος και είπε κι αυτός τα δικά του. Φεύγοντας, βάλαμε τα κλάματα αγκαλιά στο διάδρομο...

Δεν μπορώ να καταλάβω τέτοιους ανθρώπους... Δεν μπορώ...

Γιάγκουρας είπε...

Τι να πει κανείς;
Σε κάνουν να θέλεις να απολογηθείς για όλους αυτούς. Κι ας είσαι τόσο διαφορετικός. Δεν ήταν έτσι η πατρίδα μου.
Περιμένεις από έναν λαό που έχει νοιώσει στο πετσί του την προσφυγιά και την οικονομική μετανάστευση, τουλάχιστον την ανεκτικότητα. Και τι εισπράτεις; Κυνηγητό, απαξίωση, μιζέρια (ναι! μιζέρια γιατί αυτή η πουτάνα η μιζέρια, τελικά είναι στο μυαλό και όχι στις τσέπες) και βλακεία...Απέραντη βλακεία διανθισμένη με σταγόνες εξυπναδίστικης δήθεν υπεροχής.
Μια τεράστια συγνώμη... απ' όλους...για όλους...

VKP είπε...

Μη νιώθεις μειονεκτικά Μιχάλη απέναντι στα άσπρα ελληνόπουλα γιατί το όνειρο αυτών είναι να μπουν στο δημόσιο. Στο χώρο δηλαδή που ταλαιπωρεί ανθρώπους σαν και σένα.

Ελένη Τροβά είπε...

Στα παιδιά σου να μάθεις νιγηριανά! και άλλες γλώσσες αν το θέλεις αλλά και νιγηριανά. Και νάσαι περίφανος που είσαι Νιγηριανός και ότι άλλο είσαι. Και μη φοβάσαι: τα όνειρά σου κανένας δεν θα σου τα πάρει. Οι ΑΛΛΟΙ που σε κλείσανε δεν ονειρεύονται.

maria_pin είπε...

Αγαπητέ Μιχάλη, ατύχησες! Που βρίκαν οι γονείς σου να σε φέρουν, στην Ελλάδα, που και γω που είμαι Ελληνίδα γέννημα-θρέμα και άσπρη,όπως και ο φίλος Μορφέας, πολλές φορές με κάνανε διάφοροι να βάλω τα κλάμματα από τα πολλά νεύρα!
Ασε που ξεχωρίζεις κιόλας, και είναι καινούργιο πράμα για μας τους Ελληνες ένας μαύρος Μιχάλης. Ακόμα και για μένα που ζω στην Αγγλία! Εχουμε εδώ στο Λήντς πολλά μεικτά ζευγάρια από Νιγηριανούς και Ελληνίδες, και ήμουν τις προάλλες σε μια συνάντηση μετά την εκκλησία, και ένα μαύρο αγοράκι ήταν σκαρφαλωμένο πάνω σε μια στίβα από καρέκλες, αφού και γω ειπα, πάει θα πέσει το παιδί. Του εκάνε παρατήρηση ο δάσκαλός του "Μανόλη!!Κατέβα αμέσως κάτω!!". Και στις εθνικές εορτές εδώ, ντύνονται τσολιαδάκια και κρατάνε σημαιούλες- ίσως επειδή εδώ που δεν είναι Ελλάδα, γινόμαστε οι Ελληνες λίγο πιο ανεκτικοί.

Εκανα και μια φίλη στο Ληντς, για την οποία είχα γράψει και στο μπλογκ μου:
http://mariapin.blogspot.com/search/label/multiculturalism

Παντρεμένη με Νιγηριανό και αυτή, χώρισε όμως και γύρισε με τη μικρή της στην Ελλάδα. Πόσες φορές δεν τους φέρνω στο μυαλό μου, γιαυτή τη μικρή, που θα ανακαλύψει οτί η πατρίδα της, δεν είναι ίσως ακόμα έτοιμη να την αποδεχτεί.

Καλή δύναμη..

Dianthos είπε...

Μιχάλη αυτη η συζητηση δεν 8α ειχε καμμια σημασια αν σκεφτοσουν λιγο λογικα. Σου προτεινω ενα πραγμα. Φυγε απο αυτο το βουρκο οσο πιο γρηγορα μπορεις!!! Μην με παρεξηγεις δεν θελω να σε διωξω να σε σωσω θελω! Τα ιδια λεω και σε ολους μου τους φιλους ασχετως ε8νικοτητας. Δηλαδη ειλικρινα τι χειροτερο εχει η Νιγηρια απο την Ελλαδα? Ποσο χειροτερα θα περναγες εκει? Και τελος παντων για ονομα του θεου ποιο σεφτετ;αι την Ελλαδα ως μεταναστευτικο στοχο? Χαθηκαν οι σοβαρες χωρες? Αγγλια, Γερμανια, Γαλλια, Ιταλια, Ισπανια, Ακτη ελεφαντοστου, Νιγηρια κλπ. Μην μειωνεις τον εαθτο σου ασε τουσ κολοελληνες να χα8ουν μονοι στον βοθρο τους...και ναι και γω ελληνας ειμαι αλλα οχι απο τους "αρχαιους"
Απο την αλλη αμα φυγεις εσυ θα μεινουν στην Ελλαδα μονο τα σκατα. Αλλα γιατι σε νοιαζει εσενα αυτο?

maria_pin είπε...

Αγαπητέ δίανθε, συγνώμη που παίρνω το θάρος σε ξένο "σπίτι", αλλά χώρες σαν τη Νιγηρία και την Ακτή Ελεφαντοστού, που ελαφριά τη καρδία αναφέρεις, έχουν άλλα και πολύ πιο σοβαρά προβλήματα από τα διάφορα ελαττώματα των νεοελλήνων που μας παιδεύουν καμιά φορά!

Dianthos είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
Dianthos είπε...

Αγαπητη Μαρια, δεν εκανα ελαφρά τη καρδία την αναφορα, αλλα βαρια απο οργη, αγανακτηση και αηδια για την νεοελληνικη πραγματικοτητα. Φυσικα και δεν ξερω πως ειναι στη Νιγηρια και φυσικα και υπερβαλω...
Απλα συνηθισμενος απο την πορωση της ελληνικης κοινωνιας η8ελα να κανου καποιους να νοιωσουν ασχημα...και συγκεκριμενα οχι τις Ελληνικες αρχες, τους φασιστες υπαλληλους και τους μεσαιωνικους αστυνομικους. Αυτοι δεν εχουν καν τα αισθητηρια. Υπερβαλλω για να ενοχλησω ακομα περρισοτερο τους ανθρωπους που εχουν την ελαχιστη ευαισθησια να ενοχλουνται ηδη. Ξερεις ο μεγαλλυτερος κινδυνος ειναι αν8ρωποι σαν και μας (λεμε τωρα, μασ βαζω ολους στο ιδιο τσουβαλι), απλα να αναλωνωνται σε σχολια σε μπλογκς. Δεν λεω να βγουμε να τα σπασουμε αλλα μας χρειαζεται επαγρυπνηση εναντι στην πλειονοτητα των αθλιων συμπολιτων μας. Και εννοειται οτι ρατσισμος υπαρχει και αλλου οπως στην Ιταλια και τα προσφατα περιστατικα με τουσ Ρουμανους. Αλλα εμεις ειμαστε Ελληνες οποτε ας ασχοληθουμε με τα του οικου μας που δεν εχουν σε τιποτα να ζηλεψουν τον παραδοσιακο φασισμο αλλων χωρων. Ας το συνηδητοποιησουμε επιτελους.
Αυτα και sorry αν υπερβαλλω καμμια φορα.

ΕΡΣΗ είπε...

Πριν 40 χρόνια σχεδόν που πήγαινα σε ιδωτικό νηπιαγωγείο και δημοτικό, είχαμε μια συμμαθήτρια που την αγαπούσαμε πολύ και ήταν παιδί από μικτό γάμο, έγχρωμη.Φαντάζομαι σπάνια περίπτωση για την εποχή. Εμείς τότε δεν είχαμε δώσει καμμία σημασία στο χρώμα του δέρματός της - πράγμα που πρακτικά σήμαινε ότι κανένα παιδί δεν το είχε βρει άξιο λόγου για να το αναφέρει στους γονείς του. Όταν η δική μου μητέρα, είδε τη μικρή σε κάποια σχολική γιορτή με είχε ρωτήσει γιατί δεν της είχα αναφέρει το χρώμα της. Η απάντησή μου την εντυπωσίασε γιατί τη θυμότανε και μου την ανέφερε χρόνια αργότερα. Της απάντησα-φαντάζομαι με πιο παιδική διατύπωση- ότι το χρώμα της δεν έπαιζε κανένα ρόλο στα παιχνίδια μας και τα στοιχεία που μας ενδιέφεραν σε σχέση με τα παιδιά ήταν ποιά ήταν ζαβολιάρικα, ποιά επιθετικά, ποιά επινοητικά κλπ. Η μητέρα μου μού είπε αργότερα ότι συζητώντας το με τις άλλες μητέρες παραπλήσιες απαντήσεις είχαν δώσει και τα υπόλοιπα παιδάκια. Προφανώς ο ρατσισμός ξεκινά αργότερα σε μεγαλύτερες ηλικίες. Σε κάποια συγκέντρωση που κάναμε όταν είμασταν γύρω στα είκοσι η ίδια αυτή κοπέλα μας είπε ότι θυμόταν αυτά τα χρόνια του νηπιαγωγείου και του δημοτικού σαν μια όαση ευτυχίας, γιατί όταν άλλαξε σχολείο, στο γυμνάσιο, εκεί συνάντησε το σκοτεινό πρόσωπο του ρατσισμού. Είχα νιώσει πολύ άσχημα όταν το άκουσα κυρίως γιατί την αφήσαμε να χαθεί τότε που αλλάζαμε όλοι σχολεία με αποτέλεσμα να περάσσει άσχημα και μοναχικά και παράλληλα γιατί κανείς από τους καινούργιους της συμμαθητές και συμμαθήτριες ή και καθηγητές δεν είχε εκτιμήσει τις αρετές που είχε αυτό το κορίτσι οι οποίες σε εμάς από την ηλικία των πέντε χρόνων μας ήταν ολοφάνερες.Είναι όμως ενδεχόμενο έως και σίγουρο ότι και εμείς με τη σειρά μας που ξεκινήσαμε από μια αφετηρία που για συγκυρικούς ίσως λόγους δεν ήταν ρατσιστική μεγαλώνοντας να ασπαστήκαμε ιδέες μειωτικές για τους άλλους που δεν τις έχουμε ακόμη πλήρως συνειδητοποιήσει.

ΕΡΣΗ είπε...

Πριν 40 χρόνια σχεδόν που πήγαινα σε ιδωτικό νηπιαγωγείο και δημοτικό, είχαμε μια συμμαθήτρια που την αγαπούσαμε πολύ και ήταν παιδί από μικτό γάμο, έγχρωμη.Φαντάζομαι σπάνια περίπτωση για την εποχή. Εμείς τότε δεν είχαμε δώσει καμμία σημασία στο χρώμα του δέρματός της - πράγμα που πρακτικά σήμαινε ότι κανένα παιδί δεν το είχε βρει άξιο λόγου για να το αναφέρει στους γονείς του. Όταν η δική μου μητέρα, είδε τη μικρή σε κάποια σχολική γιορτή με είχε ρωτήσει γιατί δεν της είχα αναφέρει το χρώμα της. Η απάντησή μου την εντυπωσίασε γιατί τη θυμότανε και μου την ανέφερε χρόνια αργότερα. Της απάντησα-φαντάζομαι με πιο παιδική διατύπωση- ότι το χρώμα της δεν έπαιζε κανένα ρόλο στα παιχνίδια μας και τα στοιχεία που μας ενδιέφεραν σε σχέση με τα παιδιά ήταν ποιά ήταν ζαβολιάρικα, ποιά επιθετικά, ποιά επινοητικά κλπ. Η μητέρα μου μού είπε αργότερα ότι συζητώντας το με τις άλλες μητέρες παραπλήσιες απαντήσεις είχαν δώσει και τα υπόλοιπα παιδάκια. Προφανώς ο ρατσισμός ξεκινά αργότερα σε μεγαλύτερες ηλικίες. Σε κάποια συγκέντρωση που κάναμε όταν είμασταν γύρω στα είκοσι η ίδια αυτή κοπέλα μας είπε ότι θυμόταν αυτά τα χρόνια του νηπιαγωγείου και του δημοτικού σαν μια όαση ευτυχίας, γιατί όταν άλλαξε σχολείο, στο γυμνάσιο, εκεί συνάντησε το σκοτεινό πρόσωπο του ρατσισμού. Είχα νιώσει πολύ άσχημα όταν το άκουσα κυρίως γιατί την αφήσαμε να χαθεί τότε που αλλάζαμε όλοι σχολεία με αποτέλεσμα να περάσσει άσχημα και μοναχικά και παράλληλα γιατί κανείς από τους καινούργιους της συμμαθητές και συμμαθήτριες ή και καθηγητές δεν είχε εκτιμήσει τις αρετές που είχε αυτό το κορίτσι οι οποίες σε εμάς από την ηλικία των πέντε χρόνων μας ήταν ολοφάνερες.Είναι όμως ενδεχόμενο έως και σίγουρο ότι και εμείς με τη σειρά μας που ξεκινήσαμε από μια αφετηρία που για συγκυρικούς ίσως λόγους δεν ήταν ρατσιστική μεγαλώνοντας να ασπαστήκαμε ιδέες μειωτικές για τους άλλους που δεν τις έχουμε ακόμη πλήρως συνειδητοποιήσει.

Ανώνυμος είπε...

Δίκιο έχει ο Γκασμέντ Καπλάνι. Τον έχει ζήσει τον ρατσισμό στο πετσί του. Δε βλέπετε πόσο βασανισμένος είναι;