Σάββατο, Φεβρουαρίου 09, 2008

Μια αθηναϊκή ιστορία απο τη... Γεωργία

Με λένε Νταβίντ. Γεννήθηκα στην Τιφλίδα της Γεωργίας τον Ιούνιο του 1976, ημέρα Δευτέρα. Μεγάλωσα περικυκλωμένος από τα αγάλματα του Λένιν. Η Σοβιετική Ένωση ήταν στην άνθησή της. Η ψύχωση του πολέμου με τη Δύση επίσης. Από τις πρώτες τάξεις του δημοτικού έμαθα να ζω με την ψυχολογία και την αισθητική του πολέμου. Έμαθα ότι η Αμερική είναι ο μεγάλος Σατανάς. Η Ευρώπη, η αδελφή του. Μας έλεγαν συνέχεια ότι στη Δύση πεθαίνουν από την πείνα, ενώ εμείς ζούμε σε έναν επίγειο παράδεισο...
***
Είμαι Γεωργιανός. Μεγάλωσα με την αίσθηση της υπερηφάνειας πως είμαι Γεωργιανός. Στη Γεωργία δεν χώνευαν τη Σοβιετική Ένωση, αλλά έκαναν προπόσεις στο όνομα του Στάλιν. Επειδή ήταν Γεωργιανός. Ποια είναι η γνώμη μου για τον Στάλιν; Ένας τύραννος και όπως όλοι οι τύραννοι ένας σίριαλ κίλλερ. Η τυραννία δεν έχει εθνικότητα...
***
Μια γειτονιά,πολλές γλώσσες. Μεγάλωσα σε μια γειτονιά που έμοιαζε με παγκόσμιο χωριό. Ζούσαν μαζί Κούρδοι, Εβραίοι, Τούρκοι, Αρμένιοι, Ουκρανοί, Ρώσοι και πολλοί Έλληνες. Μεγάλωσα ακούγοντας πολλές γλώσσες. Καταλάβαινα ότι οι γλώσσες ήταν διαφορετικές. Δεν θεωρούσα διαφορετικούς αυτούς που τις μίλαγαν. Η πολυγλωσσία στη Γεωργία ήταν κάτι το φυσιολογικό. Ο παππούς μου ήξερε πέντε γλώσσες. Ο πατέρας μου επίσης...
***
Εφηβεία και εθνικισμός. Στο Γυμνάσιο, το χόμπι μου ήταν να μαθαίνω χυδαία ανέκδοτα για τον Λένιν και τον Στάλιν. Ήταν η περίοδος που η Σοβιετική Ένωση άρχισε να φαλιρίζει. Η οικονομική κρίση έκανε θραύση. Μαζί της και ο εθνικισμός. Οι Γεωργιανοί ήθελαν να αποσχιστούν από τη Σοβιετική Ένωση. Τότε ακούστηκε το σύνθημα: «Η Γεωργία στους Γεωργιανούς». Ένα φασιστικό σύνθημα που τρόμαξε τους μη Γεωργιανούς. Οι παιδικοί μου φίλοι άρχισαν να εγκαταλείπουν τη γειτονιά. Οι Εβραίοι πήγαιναν στο Ισραήλ, οι Ρώσοι στη Ρωσία, οι Έλληνες στην Ελλάδα...
***
«Ήθελα να πολεμήσω». Το 1989 είδα τα ρωσικά τανκς στους δρόμους της Τιφλίδας. Ήμουν ένα από τα χιλιάδες παιδιά που τα πετροβολούσαν. Στις 9 Απριλίου, τα ρωσικά ΜΑΤ έσφαξαν δεκάδες Γεωργιανούς στην κεντρική πλατεία της Τιφλίδας. Ήταν το τέλος. Οτιδήποτε συμβόλιζε τη Σοβιετική Ένωση εξαφανίστηκε σε λίγες εβδομάδες. Η Δύση, από μεγάλος Σατανάς, έγινε ο μεγάλος μας φίλος. Ο απόλυτος εχθρός τώρα ήταν οι Ρώσοι. Ειδικά όταν υποστήριξαν τον πόλεμο στην Αμπχαζία και την Οσετία. Οι εικόνες που σημάδεψαν την εφηβεία μου ήταν οι πρόσφυγες και τα πτώματα παιδιών της γειτονιάς μου που γύριζαν από το μέτωπο. Ήθελα να προστατεύσω την πατρίδα μου. Κατατάχτηκα στον στρατό. Εθελοντής. Ήμουν δεκαεπτά χρονών. Χωρίς να ξέρω τι σημαίνει πόλεμος, ήθελα να πολεμήσω...
***
«Μέσα στα σκατά». Πέρασα τρία χρόνια ανάμεσα στα όπλα και τους νεκρούς. Στο μέτωπο δεν έτυχε να πάω. Κάποια στιγμή κατάλαβα ότι βρισκόμουν μέσα στα σκατά. Οι γονείς μου είχαν φύγει στην Ελλάδα. Είχαν εγκατασταθεί στη Θεσσαλονίκη. Τους είχαν βοηθήσει κάποιοι Έλληνες της Γεωργίας, φίλοι τους, που είχαν μεταναστεύσει πριν από αυτούς. Ήθελα να φύγω...
***
Το ταξίδι στην Ελλάδα. Έβγαλα μια τουριστική βίζα, πληρώνοντας κάποια χρήματα. Ήρθα με λεωφορείο. Δεν είχα λεφτά για αεροπλάνο. Μόλις πέρασα τα σύνορα της Γεωργίας, κοίταξα πίσω. Ένιωσα μίσος και αγάπη μαζί για την πατρίδα που εγκατέλειπα. Ένιωσα ότι δεν θα γυρνούσα ποτέ πίσω πια... Ήταν Αύγουστος του 1996 όταν έφθασα στη Θεσσαλονίκη. Δυο πράγματα μου έκαναν εντύπωση. Τα γκρίζα μαλλιά της μητέρας μου. Είχε ασπρίσει μέσα σε λίγα χρόνια. Και τα παρκαρισμένα παντού αυτοκίνητα...
***
«Σε λένε Αλέκο». Δεν ήξερα ούτε λέξη ελληνικά. Τον πρώτο καιρό περιπλανιόμουν στους δρόμους της Θεσσαλονίκης. Ήθελα να μάθω την πόλη, να συνηθίσω τα ελληνικά. Δεν άφηνα ταμπέλα αδιάβαστη. Ακόμα και την πιο ασήμαντη. Δουλειά βρήκα σχετικά γρήγορα. Σε μια βιοτεχνία. Ανασφάλιστος. Την πρώτη μέρα το αφεντικό με ρώτησε πώς με λένε. Έχω την εντύπωση ότι δεν άκουσε καν την απάντηση. Αμέσως μετά πρόσθεσε: «Θα σε φωνάζω Αλέκο». Το πώς θα με φώναζε για μένα αποτελούσε ασήμαντη λεπτομέρεια. Οι περισσότεροι εργάτες ήμασταν από την πρώην Σοβιετική Ένωση. Συνεννοούμασταν στα ρώσικα. Ένα κομμάτι της Σοβιετικής Ένωσης, λοιπόν, εργαζόταν παράνομα σε μια βιοτεχνία στη Θεσσαλονίκη. Για να χτίσει το καπιταλιστικό όνειρο αυτή τη φορά...
***
Σερβιτόρος. Το 1998 έγινε η νομιμοποίηση των μεταναστών. Το αφεντικό μου δεν χάρηκε όταν άκουσε ότι πρέπει να μου κολλήσει ένσημα. Με χρειαζόταν όμως και στο τέλος ενέδωσε. Όταν έβγαλα νόμιμα χαρτιά, πήρα πίσω το πραγματικό μου όνομα: Νταβίντ. Ύστερα από ένα χρόνο έφυγα από τη δουλειά. Ήθελα περισσότερα χρήματα. Βρήκα δουλειά ως βοηθός υδραυλικός. Πολύ βαριά δουλειά. Είχα μάθει καλά ελληνικά και άρχισα να διαβάζω τις αγγελίες στις εφημερίδες. Από εκεί βρήκα μια δουλειά ως βοηθός σερβιτόρος. Στο «Ούζου Μέλαθρον». Οι εργοδότες μου δεν ενδιαφέρονταν για την καταγωγή αλλά για την αξία των εργατών τους. Δούλευα με κέφι, αν και κουραζόμουν αρκετά. Τότε αγόρασα ένα σαξόφωνο. Έχω πάθος με τη μουσική. Στη Γεωργία έπαιζα κιθάρα. Εκτός από σερβιτόρος, δυο φορές την εβδομάδα, άρχισα να παίζω σε ένα πιάνο- μπαρ στη Θεσσαλονίκη...
***
Αυτοπεποίθηση. Όταν οι εργοδότες μου αποφάσισαν να ανοίξουν άλλο μαγαζί στη Λαμία, έστειλαν εμένα να αναλάβω τη δουλειά. Ήταν κάτι που άλλαξε οριστικά τον τρόπο που έβλεπα τον εαυτό μου. Απέκτησα αυτοπεποίθηση. Ύστερα έγινα μάνατζερ. Τότε άρχισα να μαζεύω κάποια χρήματα. Κάποια στιγμή, αποφάσισα να φύγω. Ήθελα να κάνω κάτι περισσότερο. Εγώ μεγάλωσα ανάμεσα στα βιβλία. Αποφάσισα να σπουδάσω θέατρο. Γιατί θέατρο; Γιατί σου δίνει τη δυνατότητα να βγεις από τη βουβαμάρα...
***
Η Αθήνα και το θέατρο. Παράτησα τη δουλειά, αν και ήταν πολύ καλή. Ήρθα στην Αθήνα. Έμεινα στο σπίτι ενός γνωστού μου, μέχρι που νοίκιασα δικό μου διαμέρισμα. Βρήκα δουλειά γρήγορα σε γνωστό καφέ- μπαρ ως σερβιτόρος. Σύντομα έγινα υπεύθυνος δημοσίων σχέσεων. Για να μη στα πολυλογώ. Μπήκα στη δραματική σχολή το 2005. Έδωσα εξετάσεις στο υπουργείο Πολιτισμού. Ο μονόλογος που απάγγειλα ήταν από τη «Βρωμιά» του Σνάιντερ. «Με λένε Σαντ. Όχι, δεν είμαι λυπημένος. Έτσι είναι το όνομά μου». Έτσι αρχίζει... Όταν είδα το όνομά μου στη λίστα των επιτυχόντων έκλαψα από τη χαρά μου...
***
«Νιώθω στο σπίτι μου». Γράφτηκα στη Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών. Η αρχή ήταν δύσκολη. Η προφορά μου ξένιζε. Έριξα πολύ διάβασμα... Έφυγα ξανά από τη δουλειά. Βρήκα άλλη τη νύχτα. Χρειαζόμουν την ημέρα για τις σπουδές και τα χρήματα για να πληρώνω τα δίδακτρα. Τώρα παίζω στο Θέατρο του Νέου Κόσμου. Θέλω να ευχαριστήσω τον Βαγγέλη Θεοδωρόπουλο που μας υποστήριξε σε αυτή την προσπάθεια. Τι μου χάρισε το ταξίδι της ξενιτιάς; Προπαντός αυτοπεποίθηση. Πώς βλέπω την Ελλάδα; Η Ελλάδα δεν είναι ούτε πρώτη ούτε δεύτερη πατρίδα μου. Αυτοί οι χαρακτηρισμοί μου φαίνονται εντελώς τεχνητοί. Αυτό που μετράει για ένα μετανάστη είναι εάν νιώθει ή όχι στο σπίτι του. Εγώ νιώθω στο σπίτι μου εδώ πέρα. Τόσο απλά...

16 σχόλια:

par...alogos είπε...

Κάθε άνθρωπος είτε είναι μετανάστης είτε όχι έχει δικαίωμα στη ζωή που θέλει να κάνει. Και κάθε χώρα αλλά και κάθε άνθρωπος οφείλει να σέβεται τους άλλους ανθρώπους ανεξαρτήτως.
Αναρωτιέμαι πόσοι μετανάστες είχαν όνειρα [φαντάζομαι η πλειονότητα] και τους τα στερήσαμε και τους οδηγήσαμε σε άλλα πράματα...
Το να διαχωρίζουμε τους ανθρώπους ανάλογα της καταγωγής τους είναι τουλάχιστον φασιστικό. Είμαστε όλοι ίσοι και πρέπει να αποφύγουμε να καταλήξουμε σε αυτό που έγραψε ο Όργουελ στην Φάρμα των Ζώων. Ότι όλα τα ζώα είναι ίσα αλλά μερικά είναι πιο ίσα από τα άλλα.
Σεβασμός στην ανθρώπινη ζωή επιτέλους.

Λωτοφάγος είπε...

Συμφωνώ με τον προλαλήσαντα. "Τόσο απλά". Καλή επιτυχία στα όνειρα του Νταβίντ και όλων των Νταβίντ αυτού του κόσμου.

s.frang είπε...

Μπράβο σου, γράφεις και άψογα ελληνικά, πολύ καλύτερα από διάφορους Ελληναράδες χαχόλους. Και μ' αρέσει που παίζεις σαξόφωνο, είναι ένα από τα όργανα που σκεφτόμουν κάποτε να μάθω - μάλλον όλα ήθελα να τα μάθω, και τα 15-16 της ορχήστρας :-)

Νάσαι καλά και καλή σταδιοδρομία, ό,τι κι αν διαλέξεις!

Ελένη Τροβά είπε...

Βαλε και καμια γαλάζια χάντρα κάπου Νταβίντ και συνέχισε το ταξείδι σου στον κόσμο. Νάχεις μια μακριά ζωή γεμάτη μεταναστεύσεις από χώρες σε άλλες, από καριέρες σε άλλες, από τέχνες σε άλλες τέχνες και σαν πεταλούδα να βγαίνεις από το κουκούλι σου όλη την ώρα και να πετάς.

ο αλλος είπε...

ΜΕΡΑ ΧΩΡΙΣ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ bloggers. NAI ή ΟΧΙ




Το θέμα είναι να ανοίξουμε τα μάτια και όχι να κλείσουμε την τηλεόραση. Να καταλάβουμε γιατί είναι έτσι στην Ελλάδα.


Γιατί την διοικούν ανόητοι οι οποίοι δεν έχουν δει ποτέ στη ζωή τους άλλο κανάλι απ αυτό που δημιούργησαν αυτοί και οι όμοιοι τους. Είναι σαν να δέχεσαι να διοικεί τυφλός κατάστημα οπτικών.


Γιατί έχει στηθεί ένα μαγαζάκι: διευθυντές,παραγωγοί, διαφημιστές, AGB που κόβουν και μοιράζουν την πίτα μεταξύ τους.


Η AGB είναι μια εταιρεία που το σύστημα μέτρησής της έχει αποκαλυφθεί αλλά συνεχίζει να μετράει. Οι προτιμήσεις των ανθρώπων στους οποίους μπαίνουν μηχανάκια μέτρησης είναι γνωστές αφού άλλη εταιρεία δημοσκόπησης του ομίλου της AGB έχει κάνει άσχετη έρευνα (για παράδειγμα για ένα βούτυρο) και έχει ρωτήσει όλως τυχαίως τι κανάλι βλέπει το νοικοκυριό. Η πληροφορία αυτή μεταφέρεται στο τμήμα τηλεμέτρησης και αν κάποτε χρειαστεί να ανέβει το MEGA επιλέγεται το συγκεκριμένο νοικοκυριό για μηχανάκι.


Από τα στοιχεία που υπάρχουν στο πόρισμα της εισαγγελίας για την AGB φαίνεται ότι έχουν γίνει αίσχη. Εμφανίζονται γριες να βλέπουν τηλεόραση χωρίς ύπνο 35 ώρες. Παιδια 5 χρόνων να βλέπουν στις 4 τα ξημερώματα τηλεόραση.


Όπως καταλαβαίνετε οι τύποι που δέχονται να μπει μηχανάκι μέτρησης στο σπίτι τους με αντάλλαγμα καφετιέρα δεν είναι ό,τι πιο σοβαρό. Άρα το δείγμα δεν είναι αντικειμενικό γιατί μετράει ποσοστά τηλεθέασης αλλά σε έναν πληθυσμό καφρίλας.


Μέτοχοι της AGB είναι μεγάλες διαφημιστικές (και το MEGA μέσω εταιρείας του ΔΟΛ). Πρώτα οι διαφημιστικές μοιράζουν την διαφημιστική πίτα και στη συνέχεια η AGB δικαιολογεί το μοίρασμα με την σχετική θεαματικότητα.


Οι διευθυντές των καναλιών (5-6 άτομα σχετιζόμενα μεταξύ τους) κινούνται με αυτό το σύστημα και δεν το αμφισβητούν γιατί αν χαλάσει η μανέστρα χάθηκαν. Άλλωστε οι περισσότεροι απ αυτούς σχετίζονται με εταιρείες παραγωγής που τους δίνουν μίζα για τα σήριαλ που επιλέγουν (αυτό δεν το ξέρουν συνήθως οι ιδιοκτήτες). Έτσι κάνουν την τηλεόραση που ξέρουν , και εμπιστεύονται. Κυρίως οικονομικά.


Κλείστε την τηλεόραση αλλά όχι τα μάτια. Και ρωτήστε. Τι έγινε η υπόθεση AGB στη Δικαιοσύνη. Γιατί μια υπόθεση με τόσους επώνυμους έλληνες που αντιμετωπίζουν κακουργήματα δεν έχει τελειώσει;

COSMOSAIR είπε...

Ο Νταβίντ σά να περιγράφει το αμερικανικό όνειρο στην ελλάδα της αντιαμερικανιάς ....

AGB
εν μιά νυκτί
η δημοσιογραφία μοιράζει στη πολιτική συχνότητες τηλεθέασης
η οποία δεν έχει άδεια
να δώσει σε σταθμούς τηλεόρασης.
Η δημοσιογραφία ασκεί πολιτική
και αυτή με τη σειρά της υπηρετεί
τη δημοσιογραφία.

PANZAV είπε...

χαίρομαι που σε συναντώ (τυχαία) ξανά Νταβίντ. Διάβασα με πολύ ενδιαφέρον τα post-ακια.
θα σε παρακολουθώ τακτικά.
Ένας cundu luna vini κιθαρίστας..

Roufa Tav Gosou & Mimi Lass είπε...

Epitelous mas dinetai h eukairia na rwthsoume: Ti 8a pei cundu luna vini? (oti kanei omoiokatalh3ia me to "oti kai na ginei" to 3eroume, opws kai to laxei-blaxoi).

ο αλλος είπε...

Όλα είναι δρόμος φίλε Ντέβιντ. Και είσαι καλός ταξιδευτής. Κοίτα μην γίνεις μόνο τουρίστας στο όνειρό σου.

Panagiotis Skouris είπε...

Είναι πράγματι συγκλονιστικές οι ιστορίες που παρουσιάζονται σε αυτό το blog. Το πιο συγκλονιστικό από όλα όμως είναι τα ελληνικά, στα οποία γράφουν οι φίλοι μας. Η ελληνική γλώσσα έχει τραβήξει πάμπολλα. Και είναι αμαρτία γιατί είναι μια γλώσσα υπέροχη όσο και παλιά. Το χειρότερο είναι βέβαια ότι την κακοποιούμε εμείς οι ίδιοι. Τον τελευταίο καιρό μάλιστα διαπιστώνω μια τάση να επανέλθει στο προσκήνιο εκείνο το ανοσιούργημα που προσπάθησε να επιβάλει ως επίσημη γλώσσα η χούντα.

Αγαπητοί μας φίλοι απλά σας ευχαριστούμε για την τιμή που μας κάνετε να μιλάτε τη γλώσσα μας έτσι όμορφα. Όσο για σένα, φίλε Νταβίντ, ελπίζω να συνεχίσεις να ονειρεύεσαι και να ταξιδεύεις…

COSMOSAIR είπε...

Πολύ σωστή η παρατήρηση και το μάθημα ελληνικής γλώσσας και το πολιτικό υπονοούμενο, μπράβο σου! Νά μή γράφουνε;

Fmotis είπε...

Μια όμορφη, σύγχρονη ιστορία ενός μετανάστη που δεν το βάζει κάτω. Πολύ ωραία. Ας είναι ένα παράδειγμα και για άλλους πολλούς ανθρώπους, να μην το βάζουμε κάτω και να παλεύουμε για τα όνειρα και την αγάπη μας.

Μερικές φορές θα ήθελα πολύ να κάνω αυτό το ταξίδι πίσω στον χρόνο και να πω στο Θεό, να ρίξει καλύτερα έναν κεραυνό να καταστρέψει τον πύργο της Βαβέλ αντί να μας προικίσει με όλες τις γλώσσες του κόσμου. Αλλά επειδή δε γίνεται κάτι τέτοιο, θέλω να φωνάξζ στον κόσμο ότι όλοι οι άνυρωποι είμαστε ίσοι. Ακόμα και οι Έλληνες που εν μέρει ζούμε κάτω από την δροσιστική σκιά των αρχαίων προγόνων. Είναι ώρα για το ξυπνητήρι να χτυπήσει. Να ανοίξουμε τα μάτια μας και να αρχίσουμε πάλι να ζούμε. Όχι σαν έθνος ή πολιτεία, αλλά σαν μια κοινότητα αυτόβουλων και ελεύθερων ανθρώπων.

Φώτης

oneiropagida είπε...

Η ηλικια μου και η εμπειρια μου απο τη ζωη δε μου επιτρεπουν να πω και πολλα πραγματα στα 22 μου χρονια...
Αυτο ομως που θα ηθελα να πω ειναι ενα μπραβο στο Νταβιντ για οσα εχει καταφερει.
Την παρασταση την ειδα πριν λιγο καιρο με το Στεκι Μεταναστων.Ειναι δυνατη, σοκαριστικη και με βοηθησε να συνειδητοποιησω πολλα...
Νταβιντ μη σταματησεις να ονειρευεσαι και να εκφραζεσαι-σε οποιαδηποτε γλωσσα,τι σημασια εχει;-αυτο ειναι που μας κρατα ζωντανους!

Καποιοι στιχοι του Ναζιμ Χικμετ σε μεταφραση Γιαννη Ριτσου,

Η πιο ομορφη θαλασσα ειναι αυτη που δεν την αρμενισαμε ακομα
Το πιο ομορφο παιδι δε μεγαλωσε ακομα
Τις πιο ομορφες μερες δεν τις ζησαμε ακομα
Κι ο,τι πιο ομορφο θα θελα να σου πω δε στο 'πα ακομα...

Dritan είπε...

Συγχαρητήρια Γκάζι, ωραίες ιστορίες, κάπου όμως μιας που έχεις ευκαιρίες δώσε και αρνητικές ιστορίες των μεταναστών, και ανθρώπους που απέτυχαν στην διαδρομή τους, είτε από δικές τους ανικανότητες είτε από τα εμπόδια του περιβάλλοντος. Δώσε ιστορίες των ξένων (γιατί όχι και ελλήνων, τελικά είμαστε και εμείς που ξεχωρίζουμε τα πράγματα) φοιτητών που παλεύουνε εδώ και κάποιοι πετύχουν άλλοι όχι.
Μου κάνει εντύπωση πως σε ένα blog που σκοπός είναι η παρουσίαση της ισότητας τα περισσότερα θέματα έχουν κεντρικό πρωταγωνιστή τον μετανάστη (δεν ξέρω γιατί μου θυμίζει τον «Νέο Άνθρωπο» του κομουνισμού που φέρνει καινούργιες και καλές ιδέες οι προβαλλόμενοι εδώ μετανάστες ). Για να είμαστε ίσοι θα πρέπει και εμείς οι ίδιοι να νιώθουμε ίδιοι με τους άλλους (ποιος είναι άλλος; Έλα μου ντε ;).
Ούτε καταλαβαίνω κάποιους ντόπιους (ποιος είναι ντόπιος ; έλα μου ντε ) που περιγράφουν τις «αμαρτίες» των άλλων στο πρώτο πληθυντικού μόνο και μόνον επειδή ανήκουν στην ίδια εθνικότητα (εθνικότητα τι είναι ; έλα μου ντε ) (πχ εμείς οι αλβανοί είμαστε bla bla, εμείς οι έλληνες είμαστε ρατσιστές bla bla ) Ο καθένας αντιπροσωπεύει τον εαυτό του. Και καλό είναι να δούμε τα προβλήματα που έχουμε μέσα μας. Είναι εύκολο να κριτικάρεις τον άλλον (όπως κάνω εγώ τώρα με τον Γκάζι για να μας φέρει και θέματα που δεν τιμάνε πάντα κάποιον που λέγετε μετανάστης – Η ζωή έχει τουλάχιστον 2 όψεις :) ), η αυτοκριτική θέλει μεγάλη δύναμη όμως. Στις αδικίες μην βάλουμε εθνικούς τίτλους, τουλάχιστον εμείς που δεν μας αρέσει η συγκεκριμένη αδικία.
Βγάλε προς τα έξω όλες τις όψεις της ζωής μας, και ειδικά ιστορίες φοιτητών, την νέα γενιά με τα καλά και τα άσχημα της, να δούμε προς τα πού πάμε...

Τα σέβη μου Γκάζι, αναγνώστες!

gerasimos είπε...

Παιδιά η παράσταση πότε θα έρθει και στη Θεσσαλονίκη; Έχω ανεβάσει και σχετικό ποστ στο μπλογκ μου αν κα δεν την έχω δει. Φανταστείτε αν τη δω κιόλας!:-)

VetemShqip είπε...

http://servietes.blogspot.com/

Kala exete akousi gja LAOS ke alous ethnikistes gja tin ksenofoviki kinonia pu iparxi, afiste tis parastasis(metaforika ke oxi) dhioti ta pragmatika provlimata dhen ine afta, antimetopiste tin lanthasmeni pliroforia=propagandha ton megalon elinikon media, mia ethnikistiki ke akrea simberifora se kathe ti alvaniko stixio.

Tung Gazi

http://servietes.blogspot.com/