Δευτέρα, Μαρτίου 24, 2008

Σαράγιεβο, αγάπη μου θλιμμένη (Α' Μέρος)

Σαράγιεβο. Μια φωτό από το δωμάτιο του ξενοδοχείου μου. Υπολογίζεται ότι στη διάρκεια της πολιορκίας της πόλης (1992-1995) σκοτώθηκαν 12.000 κάτοικοι . 1.500 Σέρβοι (που δεν εγκατέλειψαν την πόλη) και 1.000 παιδιά...

Το «Ηotel Ηondο» βρίσκεται πάνω σε έναν από τους λόφους που περικυκλώνουν την πόλη. Μπορώ να δω από εκεί όλο το Σαράγιεβο. Είναι μια πόλη σιωπηλή. Ντυμένη στα λευκά. Σαν πανέμορφη γυναίκα που προσπαθεί να κρύψει τη θλίψη της... Η κεντρική πόρτα του ξενοδοχείου είναι καλυμμένη από αυτοκόλλητα ξένων τηλεοπτικών καναλιών. Αναμνήσεις μιας «άλλης» εποχής. Όχι μακρινής. Απέχει μόλις δώδεκα χρόνια. Το Σαράγιεβο, τότε, ήταν σχεδόν κάθε βράδυ στις Ειδήσεις όλου του κόσμου. Όχι για τα κάλλη του. Για τους νεκρούς του. Ήταν τότε που το Σαράγιεβο, πολιορκημένη πόλη, βομβαρδιζόταν επί τέσσερα χρόνια από τους Σέρβους στρατιώτες των Μλάντιτς και Κάρατζιτς. Ο ιδιοκτήτης του ξενοδοχείου, ο Νταμίρ, μου δείχνει τους λόφους απέναντι. «Από εκεί έρχονταν οι οβίδες», λέει και αναστενάζει. Ο Νταμίρ δεν είχε νεκρούς στην οικογένειά του. Μόνο ένας πρώτος ξάδερφος σκοτώθηκε από οβίδα... Υπάρχουν αρκετοί που έχασαν όλη την οικογένειά τους. Ο Νταμίρ παντρεύτηκε μετά τον πόλεμο. Με Σέρβα από το Σαράγιεβο. Κάποτε, αυτή η πόλη φημιζόταν για τους μεικτούς γάμους. Ο μεικτός γάμος του Νταμίρ, σήμερα, αποτελεί εξαίρεση...


Περπατώ στην οδό Ζalma Sarca. Σταματάω μπροστά σε ένα μεγάλο κτίριο. Ένας από τους εξωτερικούς τοίχους είναι καλυμμένος από δεκάδες μικρές ασημί πλάκες, όπου αναγράφονται ονόματα νεκρών. Κάτοικοι της γειτονιάς που σκοτώθηκαν στη διάρκεια της πολιορκίας. Ζoran L., 1952-1992, Ηamidija Κ., 1973-1992, Εlvis U, 1975-1994, Μuhidin F., 1976-1994... Απέναντι από τον «τοίχο των νεκρών», ένα Ιnternet cafe. Μια παρέα νεαρών βγαίνει εκείνη τη στιγμή, γελώντας και κάνοντας θόρυβο. Ο άτσαλος θόρυβος της ζωής, που διεκδικεί τη θέση της, σε μια πόλη όπου σε πολιορκούν τα φαντάσματα του κοντινού παρελθόντος...

***
Κατεβαίνω την οδό Ρehlivanusa, για να φτάσω στο κέντρο της πόλης. Δεξιά και αριστερά παρατηρώ δορυφορικές κεραίες και νεόχτιστα σπίτια. Ανήκουν κυρίως στους εσωτερικούς μετανάστες που συρρέουν στο Σαράγιεβο, τους οποίους οι παλιοί κάτοικοι αντιμετωπίζουν με άγρια καχυποψία. Στη βιτρίνα ενός βιντεοκλάμπ δεσπόζουν οι αφίσες του «Rambo» με το πολεμοχαρές βλέμμα του Σταλόνε. Λίγα μέτρα πιο κάτω, ένα πανέμορφο, παλαιό κτίριο και εντελώς παραμελημένο, με εμφανή τα σημάδια από τις οβίδες. Στο ισόγειο του κτιρίου, ένα σαλόνι ομορφιάς υπόσχεται μοντέρνα βραδινά χτενίσματα...

Η Μarsala Τita (Στρατάρχη Τίτο) είναι η κεντρική λεωφόρος του Σαράγιεβο. «Συνδέει» την πόλη με το παρελθόν της: εκείνο της Γιουγκοσλαβίας πριν από τη διάλυση. Είναι από τους ελάχιστους δρόμους που δεν έχουν μετονομαστεί μετά το 1995. Εάν ρίξεις μια ματιά στα νέα ονόματα των δρόμων, καταλαβαίνεις ότι το Σαράγιεβο τείνει να γίνει μια μουσουλμανική πόλη...


Σαράγιεβο. Στο τζαμί του Gazi Ηusrev-bey μια νεαρή μουσουλμάνα μιλά στο κινητό. Σήμερα, το φιλελεύθερο Ισλάμ της Βοσνίας δέχεται πίεση από τους ακραίους ισλαμιστές. Ο πόλεμος και η βαρβαρότητα ήταν βούτυρο στο ψωμί τους...

Περπατώντας στη Μarsala Τita, χωρίς να το καταλάβεις, περνάς από το ένα αρχιτεκτονικό στυλ στο άλλο, από τη μια εποχή στην άλλη. Ενώ περπατάς ανάμεσα σε εκκλησίες και περίτεχνα κτίρια αυστροουγγρικού στυλ, ξαφνικά βρίσκεται στην παλαιά οθωμανική πόλη. Εκεί όπου μπορείς να φας πεντανόστιμα κεμπάμπ και να πιεις εκλεκτό ρακί. Οι κάτοικοι της Βοσνίας, Βόσνιοι μουσουλμάνοι, Κροάτες και Σέρβοι, μιλούν την ίδια γλώσσα, μαγειρεύουν τα ίδια φαγητά, μεθούν με τα ίδια ποτά, αλλά δεν χωνεύουν πια ο ένας τον άλλον. Ο ορισμός της βαλκανικής μισαλλοδοξίας...

Σαράγιεβο. Οι νέοι προσπαθούν να βρουν τα αγαπημένα τους CD. Η μελωδία της ζωής διεκδικεί τη θέση της σε μια πόλη όπου σε πολιορκούν ακόμα τα φαντάσματα του παρελθόντος

Στην οδό
Ζelenih Βeretki, στο «Club Jez», απέναντι από τη μεγάλη ορθόδοξη εκκλησία, έχω ραντεβού με τον Μλάντε. Ο Μλάντε είναι Σέρβος. Είναι τριάντα οκτώ χρόνων. Φορά φίνα γυαλιά και έχει αεικίνητα μάτια. Μου αφηγείται την ιστορία του, απολαμβάνοντας, ταυτόχρονα, με μικρές γουλιές τη slivovica. Το 1991 βρέθηκε στο Βούκοβαρ ως στρατιώτης του Γιουγκοσλαβικού Στρατού. «Νόμιζα ότι πολεμούσα υπέρ της Γιουγκοσλαβίας», λέει. «Κατάλαβα τι συνέβαινε όταν ήρθαν οι έφεδροι από τη Σερβία. Με ξυλοκόπησαν άγρια επειδή είπα ότι δεν μου αρέσουν οι τσέτνικ», συνεχίζει. Για να φύγει από το μέτωπο, ο Μλάντε αυτοπυροβολήθηκε στο πόδι... «Όταν επέστρεψα στο Σαράγιεβο η κατάσταση ήταν τεταμένη. Τότε έγινε το δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία», λέει. Εκείνος ψήφισε υπέρ, όπως και το 67% των κατοίκων της Βοσνίας. Τον Μάρτιο του 1992, μαζί με δεκάδες χιλιάδες κατοίκους του Σαράγιεβο, διαδήλωσε υπέρ της ειρήνης. Οι ελεύθεροι σκοπευτές δολοφόνησαν εκείνη την ημέρα δύο γυναίκες. Την επομένη άρχισαν να πέφτουν οι οβίδες. Το Σαράγιεβο χωρίστηκε σε εθνικές ζώνες. Παραστρατιωτικές ομάδες, Σέρβων και Μουσουλμάνων, καθάριζαν τους «εθνικά ανεπιθύμητους». «Οι Σέρβοι ήταν πολύ πιο «αποτελεσματικοί». Καθάρισαν όλους τους μη Σέρβους από τις ζώνες που ήλεγχαν», συνεχίζει ο Μλάντε. Οι περισσότεροι Σέρβοι έφυγαν από το Σαράγιεβο. Η οικογένειά του Μλάντε αποφάσισε να μείνει. Εκείνος θυμάται τις οβίδες που έπεφταν συνέχεια. Τους νεκρούς στον δρόμο. «Ο γείτονάς μου ήταν μουσουλμάνος. Όταν σκοτώθηκε το δεκάχρονο παιδί του, μας έκοψε την καλημέρα... Τι να του έλεγα; Θα μπορούσα να είμαι εγώ στη θέση του παιδιού του. Εκείνοι που βομβάρδιζαν για μένα ήταν καθαρά εγκληματίες. Το πιο τρομακτικό όμως ήταν η σκέψη ότι μπορεί να ήταν φίλοι μου. Ίσως ο ίδιος ο ξάδελφός μου... Ακόμα δεν μπορώ να καταλάβω πώς οι άνθρωποι μεταμορφώνονται ξαφνικά σε κτήνη...». Η πιο χαρούμενη στιγμή της ζωής του Μλάντε ήταν όταν ανέβηκε ξανά στο τραμ, μετά τη λύση της πολιορκίας της πόλης (Φεβρουάριος 1996): «Ένιωσα σαν να ανέβαινα σε διαστημόπλοιο». Δύο χρόνια μετά ο Μλάντε ερωτεύτηκε και παντρεύτηκε. Με Βόσνια μουσουλμάνα. «Η οικογένεια της γυναίκας μου με αντιμετώπισε και με αντιμετωπίζει ακόμα με εχθρότητα. Επειδή είμαι Σέρβος», λέει. «Σήμερα στη Βοσνία υπάρχουν τρεις κοινωνίες. Των Βόσνιων μουσουλμάνων, των Σέρβων και των Κροατών. Και οι τρεις αρρωστημένες. Τα εθνικιστικά κόμματα σκίζουν. Το SΡD, το μοναδικό πολυεθνικό κόμμα, είναι μειοψηφία», προσθέτει.


Η Βιβλιοθήκη του Σαράγιεβου, από τα πρώτα κτίρια που βομβαρδίστηκε από τα "παλικάρια" του Μλάντιτς και Κάρατζιτς. Οι φλόγες έκαιγαν τα σωθικά της για τρεις ημέρες και τρεις νύχτες, αποτεφρώνοντας εκατοντάδες χιλιάδες βιβλία και ιστορικά ντοκουμέντα ανυπολόγιστης αξίας...

Τον χαιρετώ και κατευθύνομαι προς την οδό Οbala Κulina. Δίπλα στο ποτάμι Μιλγιάτσκα που διασχίζει το Σαράγιεβο. Περιμένω στη στάση για το τραμ. Φθάνει και ανεβαίνω. Ρίχνω μια ματιά στους επιβάτες. Νεαρά κορίτσια με μοντέρνο ντύσιμο. Άλλα με την ισλαμική μαντίλα. Κάποια στιγμή προσπερνάμε τη Βιβλιοθήκη του Σαράγιεβου. Ένα υπέροχο παλαιό κτίριο. Από τα πρώτα που βομβάρδισαν οι πολιορκητές της πόλης. Η «δολοφονία» των βιβλίων είναι το προοίμιο της δολοφονίας των ανθρώπων...

Σαράγιεβο, Ιανουάριος 2008

21 σχόλια:

ttallou είπε...

Θλιβερά όμορφο το κομμάτι.
Απ' το Σεράγεβο πάντα θα θυμάμαι αυτή τη φωτο.

milena barili είπε...

Θυμάμαι κάποιους Σέρβους πρόσφυγες από το Σαράγιεβο να προσπαθούν να εξηγήσουν σε κάποιους ομοεθνείς τους, κάτοικους του Βελιγραδίου: "ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΠΟΛΕΜΑΤΕ ΓΙΑ ΜΑΣ! ΔΩΣΤΕ ΜΑΣ ΠΙΣΩ ΤΗΝ ΠΟΛΗ ΜΑΣ!" Δεν τους άκουγε κανείς, βέβαια, αφού τον πόλεμο τον έβλεπαν σαν μια ευκαιρία να σκοτώνουν και να βιάζουν "νόμιμα", χωρίς τιμωρία.
Το Σαράγιεβο λένε πως δεν μοιάζει καθόλου μ' αυτό που κάποτε ήταν.
Το Βελιγράδι, πάλι, όλο και περισσότερο μου θυμίζει αυτό που έλπιζα ότι το αφήσαμε πίσω μας οριστικά.
Ίσως οι Σέρβοι πολίτες να νομίζουν ότι δεν τιμωρήθηκαν αρκετά ούτε από τον ίδιο το Μιλόσεβιτς, ούτε από το ΝΑΤΟ και να θέλουν τώρα να αυτοτιμωρηθούν ψηφίζοντας τους Κοστούνιτσα & Νίκολιτς; Θα δούμε τον Μάιο...

Λωτοφάγος είπε...

Πολύ όμορφο το κείμενο και υπέροχες οι φωτογραφίες! Αλλά η τελευταία σου φράση είναι η καλύτερη!

ΠΑΡΤΙΖΑΝΑ είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
ΠΑΡΤΙΖΑΝΑ είπε...

Ας ξαναγράψω, χωρίς να με σβήσω καταλάθος αυτή τη φορά!
Γενικά με ενοχλεί η απλοϊκή ανάλυση που γίνεται (όχι εδώ αλλά γενικά μιλάω) για τη διάλυση και τον πόλεμο στη Γιουγκοσλαβία..Με ενοχλεί και ο βαλκανικός ραγιαδισμός που εκφράζουν ορισμένοι, αυτή η ξεφτίλα, να σκύβουν το κεφάλι μπροστά στους "αφέντες", που αφού τους βάζουν πρώτα να σφαχτούν μετά τους πείθουν ότι είναι οι μόνοι σωτήρες..Διαφωνώ ότι μισιούνται μεταξύ τους(όχι πως δεν υπάρχουν και τέτοιοι).εχω την ευτυχία να έχω δει και το αντίθετο, να εφαρμόζεται δηλαδή το ρητό "το αίμα νερό δε γίνεται"..Και αυτό είναι που κρατάω, κι αυτό είναι πιστεύω αυτό που πρέπει να αναδεικνύεται.

Neli είπε...

Ειναι ξεκαθαρο πως οι θρησκειες (η και ο τροπος με τον οποιον οι ανθρωποι τοις καταλαβαινουν) δεν φερνουν την ειρηνη ,μαλον το αντιθετω!
Φαινετε ξεκαθαρα τι γεινετε οταν μπερδευεται το εθνος με την θρησκεια!!!
Ευτυχως επανω (αλβανια δλδ) εως τωρα στα θεματα αυτα ειμαστε καλα (διοτι πολυ απλα τα εχουμε γραψει στα παλια μας τα παπουτσια,ισως το μονο καλο του κομουνιστικου δικτατορικου καθεστωτος)
αν και εχουν μπει τωρα κατι παπαροτραγοι που θελουν να μας μαθουν την θρησκεια!!! (λες και δεν εχουμε αρκετο οπιο επανω,χρειαζομαστε και κατι αλλο!!!!)

sapere aude είπε...

-----------------------------------
neli said:
> ... εχουν μπει τωρα κατι παπαροτραγοι που θελουν να μας μαθουν την θρησκεια!!!
-----------------------------------

Δεν χρειάζεται πολλή φαιά ουσία για να κατανοήσει κανείς τη βαθυστόχαστη, σοφιστικέ θεολογία των οπαδών του ιπτάμενου ζόμπι. Να ένας εξαιρετκός, λιτός και περιεκτικός, ορισμός του χριστιανισμού που κυκλοφορεί στο ίντερνετ -- ελπίζω κάποιος να τον μεταφράσει στα αλβανικά δια την σωτηρίαν της ψυχής των απίστων γειτόνων μας:

"Christianity: The belief that some cosmic jewish zombie can make you live forever if you symbolically eat his flesh and telepathically tell him that you accept him as your master, so he can remove an evil force from your soul that is present in humanity because a rib-woman was convinced by a talking snake to eat from a magical tree."

clandestino.coli είπε...

Αγάπη μου θλιμμένη… Γκάζι, για μια ακόμα φορά μας ταξιδεύεις. Μας ταξιδεύεις σε μνήμες, αναμοχλεύεις πάθη σε χρόνο ενεστώτα. Έχω ακούσει τόσες ιστορίες για το Sarajevo… Ιστορίες υπόγειες αλλά ανθρώπινες σε αυτό το τούνελ στοιβαγμένες ανάμεσα στα όπλα και το θάνατο. Οι ιστορίες αυτές είναι σιωπή, σιγή… Όπως στους εφιάλτες μας, που νοιώθουμε πως ουρλιάζουμε αλλά δεν βγαίνει φωνή από το στόμα μας, μάταια… Όλοι εδώ στην γειτονιά όταν μιλούν για το Sarajevo είναι λες και μιλάνε για μια παλιά τους αγάπη, για μια παλιά τους γκόμενα, έναν ανεκπλήρωτο έρωτα… Όλοι με μια νοσταλγία στα χείλη… «Ά, το Sarajevo…» λένε και σιωπούν… Ίσως να κάνω την παρομοίωση αυτή με τον έρωτα συνειρμικά: Ξέρετε ο έρως πάει πακέτο με την κτητικότητα πολλές φορές… και την συνέχεια την γνωρίζετε… Υπερβατικό το σχήμα μου, το ξέρω : )
Θλιμμένη αγάπη το Sarajevo, αλλά και επίκαιρη… Την προηγούμενη εβδομάδα 3 άνθρωποι σκοτωθήκαν από νάρκη, σε περιοχή που δεν έχει ακόμα σημανθεί και υπάρχουν άλλες τέτοιες πολλές στη γειτονιά… Και όπως γράφεις Γκάζι «Αναμνήσεις μιας «άλλης» εποχής. Όχι μακρινής»… Όχι μακρινής, είναι αναμνήσεις σε χρόνο ενεστώτα αφού μια δεκαετία μετά, υπάρχουν πρόσφυγες από τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη που μένουν εδώ στη γειτονιά σε collective centres, χωρίς χαρτιά, χωρίς δικαιώματα, χωρίς φαΐ, χωρίς παρόν ή μέλλον αλλά με παρελθόν.. και όλα αυτά σε χρόνο ενεστώτα…
Σε ευχαριστώ για τη φιλοξενία.

Gazmend Kapllani είπε...

Αγαπητή Neli στα Βαλκάνια ο μοναδικός εθνικισμός που δεν ενσωμάτωσε την θρησκεία στην εθνική ταυτότητα ήταν ο αλβανικός. Πολύ ενδιαφέρον από ιστορικής και επιστημονικής άποψης. Ο μύθος της εγγενούς θρησκευτικής αδιαφορίας των Αλβανών είναι από τους πιο ισχυρούς της αλβανικής εθνικής αφήγησης. Πάντως τα κίνητρα για το κλείσιμο του ουρανού, μετά το κλείσιμο των συνόρων, από τον Ενβέρ Χότζα ήταν καθαρά εθνικιστικά και προδίδουν τους «εφιάλτες» της αλβανικής εθνικής ταυτότητας. Ας μη ξεχάσουμε πάντως, είτε πιστεύουμε στον Θεό είτε όχι, τους χιλιάδες κληρικούς που εκτελέστηκαν, θάφτηκαν ζωντανοί, βασανίστηκαν, σάπισαν στην φυλακή. Ας μην ξεχάσουμε τους δεκάδες χιλιάδες συνανθρώπους μας που εξορίστηκαν και βασανίστηκαν μόνο γιατί ήθελαν να κρατήσουν το ευαγγέλιο ή το κοράνι στο σπίτι τους, μόνο γιατί προσεύχονταν στον Θεό. Από εκεί και πέρα πιστεύω ότι, ο,τι γκρεμίζεται με βία επιστρέφει με βία πολλαπλή.

Gazmend Kapllani είπε...

Αγαπητέ Sapere Aude για το θέμα θα επανέλθω – ελπίζω – με ένα κομμάτι με τίτλο: Το Πάσχα των άθεων. Ζούμε σε έναν κόσμο όπου αν δηλώσεις ότι είσαι άθεος σε κοιτούν σαν να είσαι κανίβαλος¨)))

Gazmend Kapllani είπε...

Clandestino, φαίνεται ότι ξέρεις τι θα πει Βαλκάνια, πρόσφυγες και εθνικισμός. Ευχαριστώ θερμά για το σχόλιο σου.

Gazmend Kapllani είπε...

ttallou "εξαιρετική" η φωτό. Το Σαράγιεβο δυστυχώς είναι ένα μεγάλο νεκροταφείο σήμερα.
Milena η αυτογνωσία θέλει θάρρος και χρόνο. Χίλια ευχαριστώ.
Λωτοφάγο καλως (επαν)ήλθες

Gazmend Kapllani είπε...

Αγαπητοί όλοι. Ο εθνικισμός στα Βαλκάνια, για να μείνει άθικτος, συχνά επικαλείται την συνωμοσία των αμερικανών, των ευρωλιγούριδων, των εβραίων, που βάζουν τους Βαλκάνιους να σφάζονται ενώ αυτοί είναι τόσο αγνοί και καλοί. Θυμάμαι, εάν προ πολλών ετών, τότε που συντελούνταν η δολοφονία του Σαράγιεβο, μια συνέντευξη του Κάρατζιτς σε κάποιο ελληνικό ιδιωτικό κανάλι. Ο δημοσιογράφος τον φώναζε «δόκτορα Κάρατζιτς» και του έκανε και την ερώτηση: «γιατί πολεμάτε δόκτορα Κάρατζιτς;» (Διαβάστε «γιατί σκοτώνετε αθώους και παιδάκια;»). Και εκείνος με ύφος πραγματικού δόκτορα αφού ανέπτυξε μια θεωρία για την κοινή συνωμοσία Βατικανού και Σαουδικής Αραβίας ενάντια στους ορθοδόξους όλου του κόσμου είπε στο τέλος: «πολεμάμε ενάντια στη coca-cola. Για να μην γίνουμε αμερικανάκια». Να τα χαιρόμαστε τα αντιαμερικανάκια…
Υγ. Μια απορία. Είχα διαβάσει κάπου ότι ο Κάρατζιτς θα έκδιδε ένα βιβλίο με ποιήματα στα ελληνικά. Γιατί ο δόκτορας γράφει και ποιήματα. Μήπως ξέρει κανείς τι απέγινε;

sapere aude είπε...

----------------------------------
Gazmend Kapllani said:
> Ζούμε σε έναν κόσμο όπου αν δηλώσεις ότι είσαι άθεος σε κοιτούν σαν να είσαι κανίβαλος ...
----------------------------------

... ή παιδεραστής LOL
Αυτά βέβαια δεν ισχύουν παντού: Σε πολλές χώρες της κεντρικής & βόρειας Ευρώπης οι "πιστεύοντες" βρίσκονται ήδη στη μειοψηφία και τα ποσοστά τους συνεχώς συρρικνώνονται.
Εμπρός στο δρόμο που χάραξε η Σουηδία! ;-)

clandestino.coli είπε...

Γκάζι, με έβαλες σε περιέργεια και έψαξα και ορίστε τα ευρήματα της google έρευνας: Η ποιητική του συλλογή εκδόθηκε από τα Ελληνικά Γράμματα. Σε τιμή ευκαιρίας 7,80 ευρώ!
Έξυσες πληγή πάλι με τον δόκτορα… Θυμάστε τις δηλώσεις θαυμασμού και συμπαράστασης εξέχοντος έλληνα νομικού; Τις δηλώσεις του δόκτορα πως «οι Σέρβοι έχουν μόνο δύο φίλους- το θεό και τους Έλληνες»… και άλλα πολλά που ίσως και να έχουν περάσει στη συλλογική μνήμη… Και άλλα πολλά εμετικά…
Αναμένουμε το Πάσχα των αθέων και μια καλή ιδέα θα ήταν και η κηδεία των αθέων, άλλα ντράβαλα από εκεί!

sapere aude είπε...

> Τις δηλώσεις του δόκτορα πως «οι Σέρβοι έχουν μόνο δύο φίλους- το θεό και τους Έλληνες»…

Κάπου εδώ ξερνάμε :-)))

Neli είπε...

Γαζμεντ και πριν τον Χοτζα???
Υπυρχε ποτε καποιο προβλημα διοτι εγω δεν ξερω!!!
Επισης εγω δηλωνω αθεος και μεχρι τωρα δεν με εχει κοιταξει κανεις λες και ειμαι κανιβαλος lol

sapere aude είπε...

-----------------------------------
Gazmend Kapllani said:
> ... στα Βαλκάνια ο μοναδικός εθνικισμός που δεν ενσωμάτωσε την θρησκεία στην εθνική ταυτότητα ήταν ο αλβανικός.
-----------------------------------

Αν τύχει να γίνω ποτέ εθνικιστής θα ήθελα να γίνω *αλβανός* εθνικιστής ;-)

sapere aude είπε...

Σε σχόλιό μου στο ποστ "Μια ταινία είναι όλα" είχα γράψει ότι "η κατάθλιψη/μελαγχολία όπως μετουσιώνεται μέσω της τέχνης δεν αναπαράγεται κατ’ ανάγκη και στον δέκτη", και είχα φέρει σαν παράδειγμα το ανέβασμα του θεατρικού έργου του Samuel Beckett "Περιμένοντας τον Γκοντό" στο πολιορκημένο Σαράγεβο από ντόπιους ηθοποιούς όπως το περιγράφει η αμερικανίδα συγγραφέας Susan Sontag στο New York Review of Books (το έργο το είχε σκηνοθετήσει η ίδια η Sontag). Έψαξα και βρήκα το άρθρο και θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας ένα απόσπασμα:

-----------------------------------
But isn't this play rather pessimistic, I've been asked. Meaning, wasn't it depressing for an audience in Sarajevo; meaning, wasn't it pretentious or insensitive to stage Godot there? -- as if the representation of despair were redundant when people really are in despair; as if what people want to see in such a situation would be, say, The Odd Couple. But it's not true that what everyone in Sarajevo wants is entertainment that offers them an escape from their own reality. In Sarajevo, as anywhere else, there are more than a few people who feel strengthened and consoled by having their sense of reality affirmed and transfigured by art.
(Susan Sontag: Godot Comes to Sarajevo, NYRB, 21 Oct. 1993)
-----------------------------------

Διονύσης Μάνεσης είπε...

Gazment, διαφωνώ με την τελευταία σου φράση: Δεν αποτελεί προοίμιο της δολοφονίας των ανθρώπων η "δολοφονία" των βιβλίων. Είναι η δολοφονία τους, καθώς σκοτώνεται η σκέψη τους.
Σ' ευχαριστώ που με κείμενα σαν κι αυτό με κάνεις να βλέπω την πραγματικότητα που συνθέτει το παράλογο στο Σεράγεβο με τη δέουσα φρίκη και όχι με στείρα ποιητική μελαγχολία.

珊珊李 είπε...

視訊美女,plus,一葉情貼圖片區,成人,伊莉,A片下載,校園正妹牆,麗的色遊戲,情色貼圖,a片免費看,色情遊戲,成人論壇,免費遊戲,色情,免費視訊聊天,自拍,嘟嘟情人色網,成人交友網,情趣用品,色情影片,成人網站,小遊戲,微風論壇,免費視訊,視訊做愛,麗的色遊戲,手機遊戲,校園正妹牆,kk俱樂部,a片,視訊美女,情趣,玩美女人,成人聊天室,成人漫畫,ut聊天室,性感影片,成人光碟,色色網,plus論壇,愛情公寓,我的遊戲口袋,我的遊戲口袋,手機遊戲,色情網站,聊天室,色遊戲,成人文章,成人漫畫,臺灣情色網,美女,情色,史萊姆,A漫,免費視訊,美女寫真,視訊聊天室,中部人聊天室,小遊戲區,a383,成人光碟,美女交友