Σάββατο, Μαΐου 10, 2008

Ντουμπάι: η φουτουριστική όαση της ερήμου


Πριν από δέκα χρόνια το Ντουμπάι, ένα από τα επτά Ενωμένα Εμιράτα, δεν ήταν παρά ένα ταπεινό χωριό ψαράδων. Σήμερα έχει γίνει ένας από τους πιο «λαίμαργους» οικονομικούς και τουριστικούς προορισμούς. Το Ντουμπάι είναι μια πόλη φτιαγμένη για να σε εντυπωσιάσει με τις φουτουριστικές περιοχές, τα επιβλητικά τζαμιά, τους αστραφτερούς ουρανοξύστες, τις γυναίκες με τη σκοτεινή μπούρκα, τα τεχνητά νησιά, τους ναργιλέδες, τα καταπράσινα πεζοδρόμια που προσπαθούν να ξεγελάσουν την πνικτική άπνοια της ερήμου.





Το Ντουμπάι είναι ένα μοναδικό εργοτάξιο. Κάθε μέρα εδώ σχεδιάζεται ένας καινούργιος ουρανοξύστης: πιο ψηλός, πιο προκλητικός, πιο πολυτελής από τον προηγούμενο. Το Ντουμπάι είναι προορισμός διασημοτήτων και νεοπλούτων. Οι μεν χτίζουν εδώ λεωφόρους και ξενοδοχεία με το όνομά τους. Αυτή τη στιγμή χτίζεται η Michael Schumacher Business Avenue και το ξενοδοχείο του Τζόρτζο Αρμάνι. Οι δε νεόπλουτοι αγοράζουν αβέρτα και ξεπλένουν το βρώμικο χρήμα. Το Ντουμπάι είναι ο νέος φορολογικός παράδεισος. Γι΄ αυτό, από τις 100 πιο πλούσιες εταιρείες στον κόσμο, οι 90 έχουν μεταναστεύσει ήδη εδώ...


Το Βurj el Αrab, από τα πιο ωραία κτίρια που έχω δει, είναι το πρώτο επτάστερο ξενοδοχείο στον κόσμο. Έχει χτιστεί κυριολεκτικά πάνω στη θάλασσα του Περσικού Κόλπου και συνδέεται με τη στεριά μέσω προβλήτας. Η τιμή για μία διανυκτέρευση είναι λίγο τσουχτερή: 9.000 ευρώ! Το περιβάλλον, όπως στα αραβικά παραμύθια, ολόχρυσο και μαγικό. Εάν η τσέπη σας, όπως και η δική μου, τρομάζει με την τιμή, μπορείτε να επιλέξετε κάτι πιο ταπεινό αλλά καλό. Ένα από τα δεκάδες ξενοδοχεία, πέντε και τεσσάρων αστέρων, που βρίσκονται κοντά στην πλατεία Clock Τower. Κοστίζουν πολύ λιγότερα από τα αντίστοιχα στις Δαλματικές Ακτές ή στη Ρόδο.


Στο Ντουμπάι βρίσκετε τα πάντα: το πιο φθηνό και το πιο ακριβό, το πιο κιτς και το πιο παραδοσιακό. Ακόμα και χιονοδρομικά κέντρα στη μέση της ερήμου. Κάνετε μια βόλτα μέχρι το Ski Dubai, όπου υπάρχει πίστα για σκι, επιφανείας 23.000 τετραγωνικών μέτρων που στεγάζεται σε ένα τεραστίων διαστάσεων εμπορικό κέντρο. Στο Ντουμπάι υπάρχει το ψηλότερο κτίριο του κόσμου, το Βurj Dubai (αυτολεξεί «Πύργος του Ντουμπάι»). Το ύψος του το κρατούν μυστικό γιατί δεν έχει ακόμα ολοκληρωθεί η κατασκευή. Και γιατί φοβούνται μήπως τα πάρει στο κρανίο κάποιος Νοτιοκορεάτης και χτίσει κανένα ψηλότερο. Ντουμπάι: η πόλη των ρεκόρ...


Υπάρχει άλλο ένα ρεκόρ που δεν πολυδιαφημίζεται στα Ενωμένα Εμιράτα. Αν και πρόκειται για το πιο εντυπωσιακό. Οι ξένοι μετανάστες είναι πολλοί περισσότεροι από τους γηγενείς. Στα Εμιράτα κατοικούν 4,5 εκατομμύρια άνθρωποι. Από αυτούς μόνο το 20% είναι γηγενείς. Οι υπόλοιποι είναι μετανάστες που ήρθαν εδώ από την Ινδία και το Πακιστάν κυρίως, τις Φιλιππίνες, τη Νότια Κορέα και τη Σρι Λάνκα. Το Ντουμπάι έχει 1,6 εκατομμύρια κατοίκους. Από αυτούς το 92% είναι μετανάστες...

Η Πρωτομαγιά με βρήκε στο Ντουμπάι. Αν και είναι η κατεξοχήν πόλη των εργατών, εδώ δεν υπήρχαν εορτασμοί. Ούτε κόκκινες σημαίες. Ούτε συνδικαλιστικές παρατάξεις που αλληλοκατηγορούνται, όπως στη δική μας Ελλάδα. Εδώ τα συνδικάτα δεν επιτρέπονται καν. Ούτε αργίες υπάρχουν, φυσικά.


Τους μετανάστες τους βλέπεις να δουλεύουν κυρίως στις κατασκευές, κάτω από τον ανελέητο ήλιο της Αραβίας, που τους καλοκαιρινούς μήνες αφυδατώνει ακόμα και τις καμήλες. Χτίζουν τα καινούργια θαύματα του Ντουμπάι. Οι μισθοί τους είναι σε κραυγαλέα δυσαναλογία με το ύψος των ουρανοξυστών που χτίζουν: δεν ξεπερνούν τα 200 ευρώ τον μήνα (ενώ το κατά κεφαλήν εισόδημα του πλούσιου εμιράτου φθάνει τα 2.000 ευρώ τον μήνα).


Ανάμεσα στο Ντουμπάι και το Άμπου Ντάμπι χτίζεται ένα από τα μεγαλύτερα και πολυτελέστερα τζαμιά του ισλαμικού κόσμου: το Τζαμί του Σεΐχη Ζαϊέντ. Το κόστος του: 40 δισ. ευρώ. Οι μετανάστες που το χτίζουν κοστίζουν φθηνά. Γι΄αυτούς δεν ισχύει η μεγαλοψυχία του Αλλάχ...

Τα δικαιώματά τους ανύπαρκτα. Τα διαβατήριά τους κατακρατούνται μόλις πατήσουν το πόδι τους στα Εμιράτα. Γνωστές διεθνείς εταιρείες όπως η Samsung, που χτίζουν τα θαύματα του Ντουμπάι, νοικιάζουν αυτούς τους φθηνούς εργάτες από αραβικές ή ινδικές εργολαβικές εταιρείες: κυριολεκτικά για ένα κομμάτι ψωμί. Όποιος σηκώνει κεφάλι και διαμαρτύρεται φυλακίζεται ή απελαύνεται αμέσως. Τα τελευταία τρία χρόνια οι μετανάστες ξεσηκώθηκαν τρεις φορές, ζητώντας μεγαλύτερα μεροκάματα και περισσότερα δικαιώματα. Αντιμετωπίστηκαν με κλομπς και απελάσεις. Ντουμπάι: η πόλη των σύγχρονων ειλώτων...


«Ούτε εμείς ούτε τα παιδιά μας που γεννιούνται εδώ παίρνουμε υπηκοότητα. Ακόμα και τα παιδιά που γεννιούνται από μεικτούς γάμους. Είμαστε ξένοι για πάντα» μου λέει ο Φαράχ, μετανάστης από την Ινδία. Είναι τριάντα χρόνων, ζει εδώ και πέντε χρόνια στο Ντουμπάι και σήμερα εργάζεται ως ταξιτζής. Με πηγαίνει στη γειτονιά όπου ζει: υπό τον αυστηρό όρο να μην τραβήξω φωτογραφίες. Ο Φαράχ δεν θέλει μπλεξίματα. «Αυτή είναι η Νaif Street» λέει όταν φθάνουμε. Είναι η γειτονιά όπου μένουν κυρίως οι Ινδοί, γνωστή και ως Ιndian Τown. Από τα αστραφτερά Εmirates Τowers (τους «Δίδυμους Πύργους»), απέχει είκοσι λεπτά με το ταξί. Σαράντα λεπτά με το λεωφορείο, που στο Ντουμπάι το χρησιμοποιούν μόνο οι μετανάστες. Δεξιά και αριστερά του δρόμου βλέπω μαγαζιά κακοφωτισμένα και βρώμικα. Και ανδρικά μάτια πεινασμένα που καρφώνονται πάνω στα σώματα των λιγοστών τουριστριών που χάνουν τον δρόμο και περνούν κατά λάθος από εδώ.


Αυτή την περιοχή δεν θα τη βρείτε σε κανέναν τουριστικό οδηγό. Οι δρόμοι είναι στενοί, ίσα ίσα για να περάσει ένα από τα ξεθωριασμένα φορτηγά, ανοίγοντας δρόμο ανάμεσα στο σμήνος από μύγες από το δίπλα μαγαζί. Τα σπίτια χαμηλά, γεμάτα απλωμένα ρούχα. Ανδρικά κυρίως. Πολλές δορυφορικές κεραίες. Ο Φαράχ μένει με άλλους εννιά στο δωμάτιο. Οι περισσότεροι δουλεύουν σε οικοδομικές εργασίες. Είναι απ΄ αυτούς που ζουν εδώ δεκαπέντε χρόνια. «Μέσα στα τελευταία τρία χρόνια τα ενοίκια έχουν τριπλασιαστεί. Και το φαγητό» λέει ο Φαράχ. Αν και το πετρέλαιο παραμένει φθηνό (15 λεπτά το λίτρο), η παγκόσμια κρίση έφθασε και εδώ. Οι ντόπιοι και οι τουρίστες δεν το νιώθουν ίσως, αλλά οι μετανάστες το νιώθουν και με το παραπάνω. Ο Φαράχ λέει πως στέλνει λιγότερα χρήματα στη γυναίκα του τώρα και στεναχωριέται γιατί έχει δυο παιδιά να μεγαλώσει. Εκείνος θα ήθελε να τα φέρει εδώ αλλά δεν μπορεί. Πρέπει να έχει εισόδημα 1.000 δολάρια τον μήνα για την οικογενειακή συνένωση. Εκείνος βγάζει 700. Και είναι πολύ τυχερός σε σχέση με τους υπόλοιπους, που δεν ξεπερνούν τα 250, αν και χτυπάνε δωδεκάωρα, κάτω από τον αφιλόξενο ήλιο της ερήμου. Επιπλέον δεν συμφέρει να φέρει τα παιδιά του. Πρέπει να πληρώσει για τα πάντα: από το σχολείο μέχρι την περίθαλψη. Ακόμα και οι μετανάστες που καταφέρνουν να κάνουν χρήματα δεν έχουν δικαίωμα ιδιοκτησίας στο Ντουμπάι. Και μόλις συμπληρώσουν τα εξήντα, σύμφωνα με τους μεταναστευτικούς νόμους της χώρας, πρέπει να επιστρέψουν εκεί από όπου ήρθαν. Το Ντουμπάι κάνει τα πάντα ώστε οι μετανάστες του να μην νιώσουν ποτέ στο σπίτι τους. Για να νιώσουν προσωρινοί και αιωνίως ξένοι. «Άμα δεν έχεις άλλη επιλογή, υπομένεις τα πάντα» λέει ο Φαράχ, ενώ η φωνή του ιμάμη δια χέεται στους δρόμους, ανάμεσα στα απλωμένα ρούχα, στο σμήνος με τις μύγες, στον καυτό υγρό αέρα. Είναι η ώρα για τη βραδινή προσευχή...

Ανεβαίνω στο ταξί και φεύγω από την Ιndian Τown. Σε μερικά λεπτά βρίσκομαι, ξανά, περικυκλωμένους από τα αστραφτερά θαύματα του Ντουμπάι. Ο ιδρώτας και το αίμα των μεταναστών, σκέφτομαι, έχτισαν το δυτικό θαύμα. Τώρα χτίζουν και το θαύμα της Ανατολής. Η διαφορά είναι ότι στη Δύση απέκτησαν, κάποια στιγμή, τουλάχιστον τα παιδιά τους, ίδια δικαιώματα με τους γηγενείς. Εδώ παραμένουν για πάντα ξένοι. Και είλωτες. Από το παράθυρο του ταξί βλέπω μια γιγαντιαία φωτεινή επιγραφή: «Welcome to the Global City» («Καλώς ήρθατε στην Παγκοσμιόπολη»). Αλλά αυτή η πόλη μοιάζει πιο πολύ με τον Πύργο της Βαβέλ.

Έπειτα από λίγο βλέπω ένα μεγάλο πορτρέτο του αλ Μακτούμ, του βασιλιά του Ντουμπάι, και του γιού του. Ο βασιλιάς που δάμασε την έρημο, έτσι αποκαλούν τον αλ Μακτούμ. Η οργή των σύγχρονων ειλώτων, όμως, ίσως αποδειχθεί πιο απρόβλεπτη από την άμμο της ερήμου...


Dubai - Abu Dhabi: Μάιος 2008

4 σχόλια:

ggia είπε...

Πολύ ενδιαφέρον το άρθρο σου.. Προσθέτω τα παρακάτω links από την 12λεπτη ταινία της Mimi Chakarova "Dubai: Night Secrets The oldest profession in the newest playground" που δημοσιεύτηκε το Σεπτέμβριο 2007, σχετική με την πορνεία στο Dubai.

Επίσης στο slide/show με αφήγηση Moldova: The price of Sex" αναφέρεται επίσης πως κοπέλες πωλούνται ως ιερόδουλες για να εργαστούν στο Dubai.

Λωτοφάγος είπε...

Εντυπωσιακό το Ντουμπάι, πολύ καλό το άρθρο. Όσο όμως κι αν εντυπωσιάζομαι από αυτά τα επιτεύγματα, η σκέψη πως βιάζουν τη φύση, εξαντλούν τους πόρους του πλανήτη για την πλάκα τους και εκμεταλλεύονται εκατομμύρια φουκαράδες μού θολώνει την εικόνα!

Ελένη Τροβά είπε...

τικαλά που σε βρίσκουμε1

珊珊李 είπε...

成人圖片區,色情,正妹,kk俱樂部,情色遊戲,85cc免費影城,aio,痴漢論壇,哈啦聊天室,伊莉論壇,色情遊戲,嘟嘟情人色網,同志色教館,免費遊戲,遊戲,6k聊天室,成人影城,情色貼圖,痴漢論壇,aio交友愛情館,一葉情貼圖片區,成人圖片區,校園正妹牆,愛情公寓,伊莉論壇,成人遊戲,嘟嘟情人色網,豆豆聊天室,愛情公寓,情色文學,維克斯論壇,微風成人區,85cc免費影城,成人文學,寄情築園小遊戲,情色貼圖,情趣用品,微風論壇,色情,正妹,情趣,hi5,好玩遊戲區,色情遊戲,哈啦聊天室,同志色教館,美女交友,hi5,kk俱樂部,情色視訊,plus,aio交友愛情館,視訊美女,免費成人影片,A片下載,色情,a片,成人貼圖,a383,免費A片,情色論壇