Τρίτη, Μαΐου 20, 2008

«Μαζεύω φράουλες και παίζω pro»


Ψώνιζα στο σούπερ μάρκετ τις προάλλες όταν άκουσα την είδηση στο ραδιόφωνο. Κάθε φορά που πάω στο σούπερ μάρκετ μ΄ αρέσει να βάζω τα ακουστικά και να ακούω ραδιόφωνο. Η είδηση αφορούσε τις φράουλες. Στην Αγγλία σαπίζουν στους κάμπους γιατί δεν υπάρχουν μετανάστες να τις μαζέψουν. Οι Άγγλοι αγρότες προσπάθησαν να βρουν ντόπιους εργάτες. Μάταια. Εκείνοι προτιμούν να μείνουν άνεργοι παρά να μαζέψουν φράουλες. Οι παλιοί μετανάστες και οι γόνοι μεταναστών, Άγγλοι πολίτες πια, το ίδιο. Και εκείνοι βλέπουν για άλλες, καλύτερες δουλειές, αφήνοντας τις φράουλες για τους νέους ικέτες. Ενστικτωδώς, έψαξα να βρω τις φράουλες: Φράουλες Ηλείας,κιλό: 1,49 ευρώ. Θυμήθηκα τις φράουλες της Νέας Μανωλάδας, την πρόσφατη απεργία των μεταναστών, τη βία των εργοδοτών, τις άθλιες συνθήκες εργασίας και διαβίωσης. Χειρότερες, αλλά όχι και πολύ, από εκείνες των μεταναστών στην Ιταλία και την Ισπανία. Και εκεί τις φράουλες τις μαζεύουν αποκλειστικά οι μετανάστες. Και εκεί με χαμηλά μεροκάματα. Στις αρχές του 20ού αιώνα το σύμβολο του μετανάστη ήταν το ορυχείο. Στις αρχές του 21ου αιώνα είναι οι κάμποι με φράουλες. Τα χαρακτηριστικά της φράουλας είναι τα αντίθετα από αυτά που αποδίδουμε στον μετανάστη. Η φράουλα είναι σύμβολο του ερωτισμού και της απαλότητας. Είναι υπερευαίσθητη και απαιτεί να της κάνεις όλα τα χατίρια. Δεν αντέχει καθόλου και χαλάει εύκολα. Σπάνια βρίσκεις φρούτο που να ανταγωνίζεται τη φράουλα σε διαχρονικότητα και διαταξικότητα. Την έχουν λατρέψει αυτοκράτορες και πλέμπα, άγιοι και ιερόσυλοι, βασιλιάδες και επαναστάτες. Ο Σαίξπηρ τις αποκαλούσε «τροφή των νεράιδων». Ο Λουδοβίκος ΙΕ΄, ο αποκαλούμενος Βασιλιάς Ήλιος, τις φύτευε στην αυλή των Βερσαλλιών. Τότε τις φράουλες τις μάζευαν οι μετανάστες της εποχής, οι Γάλλοι αγρότες και τις πωλούσαν στις αριστοκρατικές ντάμες του Παρισιού που έφτιαχναν υπέροχα γλυκά. Οι Ιακωβίνοι, έστω και έμμεσα, συνδέονται και αυτοί με τις φράουλες. Λέγεται ότι το μυστικό της Μαντάμ Ταλιέν, της νύμφης των Ιακωβίνων, για να έχει ροδαλή και βελούδινη επιδερμίδα οφείλεται στην περιποίηση με φράουλες και χλιαρό νερό. Η φράουλα, λοιπόν, έχει γράψει ιστορία. Αλλά εάν δεν υπήρχαν σήμερα οι μετανάστες, με τα πάμφθηνα εργατικά χέρια και τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης, οι φράουλες της Μανωλάδας, της Ισπανίας, της Ιταλίας θα σάπιζαν στους κάμπους. Στην Αγγλία ήδη σαπίζουν. Σκεφτείτε εάν οι μετανάστες όλου του κόσμου έκαναν μία εβδομάδα απεργία. Τότε, ίσως, για πρώτη φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας, οι εργοδότες θα τους πρόσεχαν σαν τις φράουλες. Οι εργοδότες ξέρουν ότι δίνουν ψωμί στους μετανάστες. Παίρνουν πίσω παντεσπάνι. Αυτό συνέβαινε, συμβαίνει και θα συμβαίνει πάντα, όσο θα υπάρχουν μετανάστες. Αλλά η παγκόσμια απεργία των μεταναστών θα συμβεί μόνο στην φαντασία μας. Οι αδύναμοι δεν θα ήταν αδύναμοι εάν γνώριζαν την πραγματική τους δύναμη... Κάποιος μελλοντολόγος στην Αγγλία έγραψε ότι σε τριάντα χρόνια οι αγρότες δεν θα χρειάζονται πια τους μετανάστες. Τότε θα υπάρχουν τα ρομπότ. Το θέμα είναι πως άλλοι μελλοντολόγοι πιστεύουν ότι τα ρομπότ θα αναπτυχθούν τόσο πολύ, που κάποια στιγμή θα βάζουν εμάς τους ανθρώπους να δουλεύουμε για αυτά. Φανταστείτε, λοιπόν, να μας βάζουν να μαζέψουμε τις φράουλες. Να χτυπάμε δωδεκάωρα - τουλάχιστον - κάτω από ήλιο και βροχή. Και για να μας ταπεινώσουν, αφού θα έχουν ατσάλινη καρδιά, ενώ μαζεύουμε τις φράουλες να βάζουν να ακούμε τραγούδια φτιαγμένα από μας τους ανθρώπους. Τραγούδια του τύπου: «Δεν έχω χρόνο για το μωρό/ μαζεύω φράουλες και παίζω pro». Ή ακόμα πιο κλασικά, όπως το «Strawberry Fields Forever» («Κάμποι με φράουλες για πάντα») των Βeatles: «Να ζεις με κλειστά μάτια είναι εύκολο/ παραβλέποντας αυτό που βλέπεις/ Είναι πιο δύσκολο σήμερα να είσαι κάποιος αλλά το θέμα θα λυθεί/ Δεν μ΄ ενδιαφέρει και πολύ/ Άσε με να σε πάρω μαζί μου/ Γιατί πάω στους Κάμπους με τις Φράουλες/ Τίποτα δεν είναι πραγματικό και τίποτα για το οποίο πρέπει να είσαι σε αναμονή/ Κάμποι με Φράουλες χωρίς τέλος και αρχή»...

3 σχόλια:

nikos10 είπε...

Γκάζι, πολύ πιθανό να το γνωρίζεις, πάντως διευκρινίζω για την ιστορία:

Το Strawberry Fields του τραγουδιού των Beatles ήταν ένα άσυλο παιδιών πολύ κοντά στο πατρικό σπίτι του Lennon.

Εσύ βεβαίως ήθελες να κάνεις την (πολύ ωραία) σύνδεση με τα φραουλοχώραφα της Ευρώπης.

Δυστυχώς, τα δικά μας Strawberry Fields θα θέλουμε να τα ξεχάσουμε και δεν θα μας γεννούν ευχάριστες αναμνήσεις όποτε ακούμε για αυτά...

Ερμής είπε...

Σουρεάλ...

fpboy είπε...

Είμαστε όλοι μετανάστες.
Είμαστε όλοι φράουλες.