Τετάρτη, Ιουνίου 04, 2008

Πάμε θέατρο "ΕΔΩ"


"ΕΔΩ"

Σκηνοθεσία, μουσική επιμέλεια: Γιώργος Νανούρης

Κείμενα: Γκαζμέντ Καπλάνι

Παίζουν: Αννίτα Καπουσίζη, Σοφία Κεφαλληνού, Βαγγέλης Κοντομούς, Άννα Ψαρρά

Που; Φεστιβάλ Αθηνών – Θέατρο στο τροχόσπιτο**

Πότε; 6-7 Ιουνίου στο Πεδίο του Άρεως, στις 21:00
13-14 Ιουνίου στο Πάρκο Κολωνού, στις 21:00

9-10 Ιουλίου στο Μουσείο Μπενάκη, στις 21:00

Είσοδος; Ελεύθερη

Μετά την παράσταση συναυλίες απο:
Tang - Ram του Εμία και ο mc Jerome a.k.a The Source

**Το τροχόσπιτο είναι δημιουργία του εικαστικού Σωκράτη Σωκράτους


Εδώ γεννηθήκαμε, εδώ ζούμε, εδώ παραμένουμε ξένοι
Μια έγχρωμη νέα κοπέλα, γεννημένη στην Ελλάδα από γονείς Κενυάτες, κλείνει τα 18, αλλά δεν μπορεί να βγάλει ταυτότητα στη γενέθλιο χώρα· ο ελληνικός νόμος δεν την αναγνωρίζει. Κυκλοφορεί με ένα χαρτί στην τσέπη, όπου αναγράφεται ότι «γεννήθηκα στο μαιευτήριο "Αλεξάνδρα"». Ένας Αφρικανός αθλητής, που ζει από 5 ετών στη χώρα μας, αν και πρώτης κατηγορίας, δεν κάνει προκοπή. Οι ομάδες, παρ' ότι διακρίνουν τις δυνατότητές του, διαρκώς τον απορρίπτουν, αφού δεν έχει χαρτιά. Ένας Αλβανός έρχεται στην Ελλάδα και κάνει εγχείρηση στο μάτι του. Σε συμπλοκή με αστυνομικούς, τραυματίζεται στο χειρουργημένο μάτι και πρέπει να χειρουργηθεί ξανά. «Γνώρισα μια Ελλάδα όπου σου βάζουν το μάτι και μια Ελλάδα όπου στο βγάζουν», λέει σήμερα αφοπλιστικά. Ο Κενυάτης Ηλίας έχει καημό να ενσωματωθεί στην ελληνική κοινωνία - όχι ότι τα καταφέρνει. Ομως, υπάρχουν «παρενέργειες» και στον δικό του κύκλο. Έζησε τον ρατσισμό των συμπατριωτών του, με επικεφαλής τον πατέρα του· επειδή θεώρησε ότι προδίδει τη φυλή του, τον έδιωξε απ' το σπίτι. Η Μάγια από το Βελιγράδι. Η Ροζίνα από το Ιράν. Ο Ηλίας από την Κένυα. Ιστορίες αληθινές, με κοινό χωροχρόνο την Ελλάδα τού σήμερα, σκιαγραφούν χωρίς εμπάθεια, χωρίς μεροληψία ή ρητορία τη βία της ελληνικής αστυνομίας, τον παραλογισμό της εγχώριας γραφειοκρατίας, τον ρατσισμό της κρατικής μηχανής απέναντι στον μετανάστη, τις δυσκολίες αφομοίωσης αλλά και την άρνηση των αλλοδαπών για ενσωμάτωση.
Ο Αλβανός δημοσιογράφος Γκαζμέντ Καπλάνι, που τις κατέγραψε στον ελληνικό Τύπο, αφού προηγουμένως πήρε συνεντεύξεις από τους «πρωταγωνιστές» της, τάραξε τη νεοελληνική μακαριότητα. Τάραξε, όμως, και τον ηθοποιό Γιώργο Νανούρη. «Όταν πρωτοδιάβασα αυτές τις μαρτυρίες, αισθάνθηκα να ανοίγεται μπροστά μου ένας κόσμος παντελώς άγνωστος», παραδέχεται. «Τις μάζευα σκεπτόμενος ότι κάτι έπρεπε να γίνει με αυτές. Και αποφάσισα να τις μεταφέρω στη σκηνή». «Κανένα απ' τα παιδιά που έδωσαν συνέντευξη στον Καπλάνι δεν θέλει να προκαλέσει τον οίκτο μας», ξεκαθαρίζει ο Νανούρης. «Αυτό που μας λένε είναι "γεννηθήκαμε εδώ, κι εδώ ζούμε. Νιώθουμε Ελληνες. Αλλά δεν μας αναγνωρίζουν για Έλληνες. Παραμένουμε οι... ξένοι"».
Τα κείμενα, συνολικά οκτώ μαρτυρίες, ερμηνευμένα από τέσσερις πρωτοεμφανιζόμενους ηθοποιούς - την Αννίτα Καπουσίζη, τη Σοφία Κεφαλληνού, τον Βαγγέλη Κοντομού και την Αννα Ψαρρά- και σκηνοθετημένα από τον Γιώργο Νανούρη, είναι η μία από τις δύο φετινές παραστάσεις (μαζί με το «Κάσπαρ Χάουζερ: Η Ιστορία του ανθρώπου», των Δημήτρη Βαρβαντάκη και Γρηγόρη Χατζάκη), του περιφερόμενου τροχόσπιτου του Ελληνικού Φεστιβάλ. Τίτλος της, «Εδώ», και παίρνει τη σκυτάλη από την «Τζελσομίνα» της Ολιας Λαζαρίδου, που εγκαινίασε το «τροχόσπιτο» πέρυσι. Πώς ανέβηκαν στην περιπλανώμενη σκηνή οι αληθινές μαρτυρίες των μεταναστών; «Πολύ λιτά και αφαιρετικά. Μοναδικός στόχος μας είναι να ακουστούν τα κείμενα», λέει ο Νανούρης. «Δεν παίρνουμε θέση αν κάτι είναι καλό, κακό ή ρατσιστικό. Η παράσταση πληροφορεί τον κόσμο για μια πραγματικότητα που αγνοεί. Δεν λέμε ότι αυτό που κάνουμε είναι αριστούργημα ή παραστασάρα. Η δύναμη είναι το κείμενο. Γι' αυτό, αποφύγαμε τους θεατρινισμούς». Οι γυναίκες υποδύονται άνδρες και ο άνδρας υποδύεται και γυναίκες. «Γιατί θέλαμε να πούμε ότι είμαστε όλοι ίδιοι. Δεν παίζουν ρόλο ούτε το χρώμα ούτε το φύλο». Σε ποιους απευθύνεται η περιπλανώμενη παράσταση, που θα ταξιδέψει σε δρόμους, πάρκα, πλατείες, ακόμα και σε αίθρια μουσείων του αθηναϊκού κέντρου; Στους ίδιους τους μετανάστες ή στους Ελληνες; «Στους Έλληνες», απαντά ο σκηνοθέτης της. «Είναι μια παράσταση που γίνεται από Έλληνες και απευθύνεται στον Έλληνα». Όχι, πάντως, επειδή θεωρεί ότι οι Έλληνες είναι ρατσιστές: «Από τις μαρτυρίες προκύπτει ότι οι ξένοι δεν έχουν πρόβλημα με τους Έλληνες πολίτες, αλλά με το ελληνικό κράτος. Στο εξωτερικό, αντίθετα, ενώ το κράτος σε φροντίζει, ο κόσμος δεν σε αποδέχεται εύκολα». Η ενδιαφέρουσα δουλειά παρουσιάστηκε για λίγες -μόλις δέκα- παραστάσεις στον χώρο «Κ44» . Η επιτυχία της ήταν απρόσμενη. Υπήρχε κόσμος που έφευγε, επειδή δεν έβρισκε θέση να καθήσει. «Οι παραστάσεις στο "Κ44" ήταν στην ουσία η οντισιόν μας στο Φεστιβάλ. Ήρθαν, μας είδαν και τελικά μας ενέκρινε ο κ. Λούκος. Ήξεραν τι πήραν». Επειδή η ζωή μπορεί να έχει δυσκολίες, έχει, όμως, ανάγκη και το γλέντι, έπειτα από κάθε παράσταση στο τροχόσπιτο θα ακολουθεί συναυλία από τα hip hop και R'n'B συγκροτήματα μεταναστών «Tang Ram» και «Jerome a.k.a. The source». Ανάμεσα στους μουσικούς, Ρώσοι, Αλβανοί, Αφρικανοί, αλλά και Έλληνες.


6 σχόλια:

Mariab5 είπε...

Και η ιστορία συνεχίζεται με μία Ελληνιδα που ζει στην επαρχία, θέλει να κάνει πράγματ στην ζωή της, αλλά αντικρύζει κλειστές πόρτες, απομονώνεται...
Ίδια με τους "άλλους", αλλά και πόσο διφορετική από αυτούς καθώς για αυτή δεν θα μιλήσει ποτέ κανένας.
Τι κρίμα να μπορείς να τους δεις όλους αλλά να κάνεις τον επιλεκτικό μύωπα, μένοντας για πάντα στην τρύπα σου...

Neli είπε...

einai diaforetiki oi logoi gia toys opoioys mporei ayti i ellhnida na antikryzei kelistes portes kai diaforetikoi gia toys metanastes...min ta kanoyme ola mantara!!!

N.Ago είπε...

Kalh epytyxia, Gazi mou!

eRvIn BolerO είπε...

Ανυπομονώ να το δω!
Καλή επιτυχία....
:)

Ελένη Τροβά είπε...

KKKKKKKKKKKKKAλή επιτυχία GAZI! εύ χομαι πάλι να σκίσεις!!!!

maria_pin είπε...

Καλή επιτυχία! Σαν ελληνίδα που ζει στο εξωτερικό και πάντα ένοιωθε ευπρόσδεκτη εδώ, θλίβομαι βαθύτατα που διαβάζω τέτοιες ιστορίες για την Ελλάδα. Θα περάσει ο καιρός, και θα μάθουμε ε?
Και θα βοηθήσεις και συ, μ'αυτά που γράφεις.