Σάββατο, Ιουλίου 26, 2008

Η μπούρκα και η αφομοίωση


Εάν ήταν να επιλέξω το πρόσωπο αυτού του μήνα (εκτός από τον «ήρωα» Κάρατζιτς, που είχε μεταμφιεστεί σαν γκουρού, για τον οποίο σύντομα θα επανέλθω), θα επέλεγα ένα πρόσωπο καλυμμένο, του οποίου μόλις φαίνονται τα μάτια. Πρόκειται για πρόσωπο μιας γυναίκας, που καλύπτει κάθε χιλιοστό του σώματός της με την ισλαμική μπούρκα, όπως προστάζει η πιο αυστηρή εκδοχή του ορθόδοξου Ισλάμ. Το όνομά της είναι Fazia Μ., μαροκινής καταγωγής, ζει στη Γαλλία, είναι παντρεμένη με Γάλλο πολίτη (πιστός μουσουλμάνος και εκείνος), έχει τρία παιδιά, Γάλλοι πολίτες και οι τρεις, και είχε ζητήσει τη γαλλική υπηκοότητα. Της το αρνήθηκαν.
Η αιτιολογία ήταν ότι «η κ. Fazia Μ. έχει υιοθετήσει, στο όνομα μιας ακραίας θρησκευτικής πρακτικής, μια κοινωνική συμπεριφορά ασύμβατη με τις βασικές αξίες της γαλλικής κοινωνίας και ειδικά με την αρχή περί της ισότητας των φύλων». Με λίγα λόγια, η Fazia Μ. αρνείται την ένταξη- ή, πιο γαλλικά, την αφομοίωση. Αυτή τη φορά στη Γαλλία δεν υπήρχαν έντονες συζητήσεις, όπως έχουμε συνηθίσει σε τέτοιες περιπτώσεις. Παρά το ότι πρόκειται για μια απόφαση που ίσως αποτελέσει σταθμό για τον τρόπο αντιμετώπισης των μουσουλμάνων μεταναστών στην Ευρώπη. Εάν υπάρχει μια «σύγκρουση πολιτισμών» σήμερα στον κόσμο, που στο κέντρο έχει το σώμα της γυναίκας, τότε αυτή η σύγκρουση έχει φτάσει εδώ και χρόνια και στην Ευρώπη.
Μπούρκα και Σαρία. Κάποτε συζητούσαν για την ισλαμική μαντίλα στη Γαλλία. Τώρα συζητούν για την μπούρκα. Και όχι μόνο στη Γαλλία. Φαίνεται πως τελικά είναι η ισλαμική μπούρκα που έχει γίνει σήμερα το έσχατο όριο της ανοχής των ευρωπαϊκών κοινωνιών. Σε πολλές χώρες της Ευρώπης, ειδικά μετά το 2001, έχει ζητηθεί η απαγόρευσή της σε δημόσιους χώρους. Η μπούρκα θεωρείται το σύμβολο της απάρνησης των δυτικών αξιών και της ανεξιθρησκίας. Ο Άδωνις, ο μεγαλύτερος σύγχρονος Άραβας ποιητής, έχει γράψει ότι πίσω από την επιθυμία για την κάλυψη των γυναικών βρίσκεται η επιθυμία για την κάλυψη του Ανθρώπου, της Κοινωνίας, της Ζωής και της ίδιας της Λογικής. Όσοι στην Ευρώπη επιθυμούν τη γυναίκα καλυμμένη με την ισλαμική μπούρκα δεν δρουν στο όνομα της πολιτισμικής διαφοράς, αλλά μιας ουσιαστικής πολιτικής διαφοράς. Θέλουν τις ζωές των γυναικών και των ανδρών να μη διέπονται από τον νόμο που έχει στη βάση του τον ορθό λόγο, αλλά από τον θεϊκό λόγο, όπως εκείνοι τον ορίζουν και εφαρμόζεται ήδη στην ιρανική και τη σαουδαραβική του εκδοχή. Το Ισλάμ είναι το τέλειο άλλοθι. Το ιερό δεν επιδέχεται καμιά συζήτηση και διαπραγμάτευση, καμιά κριτική προσέγγιση, καμιά αμφισβήτηση. Οι θρησκόληπτοι, ως γνωστόν, έχουν πάντα δίκιο, απόλυτο δίκιο.
Μια δύσκολη συζήτηση. Η συζήτηση αυτή δεν είναι εύκολη. Γιατί γίνεται σε μια συγκυρία όπου οι θρησκόληπτοι, σε Ανατολή και Δύση, γίνονται life style και έχουν εξουσία. Σήμερα δεν βλέπουμε τη σύγκρουση της ανεξιθρησκίας με τον φονταμενταλισμό, αλλά τους φονταμενταλιστές να κονταροχτυπιούνται μεταξύ τους, ενώ οι ανεξίθρησκοι να φαντάζουν συχνά μια «αίρεση» στα περιθώρια της κοινωνίας. Θα ήταν ευχής έργον να αλληλοεξοντώνονται μεταξύ τους οι φονταμενταλιστές και να μας αφήσουν ήσυχους. Μόνο που, δυστυχώς, όσο πιο πολύ κονταροχτυπιούνται, τόσο πιο πολύ φτιάχνουν έναν κόσμο κατ΄ εικόνα και ομοίωσή τους. Αυτή η συζήτηση δεν είναι εύκολη, γιατί συχνά εργαλειοποιείται για να δαιμονοποιούνται, συλλήβδην, όλοι οι μετανάστες που προέρχονται από τις αραβικές χώρες. Είτε το θέλουμε είτε όχι, εδώ και χρόνια βιώνουμε τη light εκδοχή της «σύγκρουσης πολιτισμών». Και, όπως γίνεται σε κάθε σύγκρουση πολιτισμών, τη σκυτάλη την κρατούν, οι ακραίοι. Από τη μία οι «λευκοί ρατσιστές», που για να δικαιολογήσουν το πολιτισμικό μίσος και την ισλαμοφοβία τους επικαλούνται τη λέξη «ανοχή»: δηλαδή ό,τι μισούν περισσότερο. Από την άλλη, οι έξαλλοι ισλαμιστές, που για να κατοχυρώσουν τις μπούρκες επικαλούνται τα «ανθρώπινα δικαιώματα»: δηλαδή ό,τι απεχθάνονται πιο πολύ...
Βόλτα στα γαλλικά προάστια. Σε αυτή τη συζήτηση δεν θα βγάλει κανείς άκρη εάν κολλήσει μόνο στην μπούρκα. Σε τελευταία ανάλυση, οι γυναίκες που φορούν μπούρκα στην Ευρώπη είναι ελάχιστες. Πέρσι, περίπου τέτοια εποχή, είχα ταξιδέψει στη Γαλλία και την Ολλανδία, όπου μίλησα με αρκετούς απογόνους μεταναστών, ειδικά από αραβικές χώρες. Ξεκίνησα το ταξίδι μου από τα προάστια του Παρισιού, όπου πριν από τρία χρόνια είχαν ξεσπάσει φοβερές ταραχές. Ο «ξεναγός» μου ήταν ο Αμπντελαζίς, ένας Γάλλος αλγερινής καταγωγής. Οι γονείς του Αμπντελαζίς μετανάστευσαν στη Γαλλία όταν δεν είχαν σβήσει ακόμα οι φλόγες του αποικιοκρατικού πολέμου της Αλγερίας. Κατοικούσαν στις παραγκουπόλεις όπου στεγάστηκαν οι Αλγερινοί μετανάστες τη δεκαετία του ΄60. Με τον Αμπντελαζίς πήγαμε στο σπίτι της αδελφής του. Την ίδια όμως δεν την είδα. Ως πιστή μουσουλμάνα, μου εξήγησε ο Αμπντελαζίς, δεν εμφανίζεται μπροστά σε άγνωστους άνδρες. Η αδελφή του είναι άνεργη, ζει με εξακόσια ευρώ τον μήνα, μεγαλώνει τρία παιδιά και ο άνδρας της την έχει εγκαταλείψει. Οι πληγές των γαλλικών προαστίων είναι η ανεργία, τα ναρκωτικά, οι διαλυμένες οικογένειες. Στα σχολεία των προαστίων δεν ακούς «κλασικά» γαλλικά ονόματα. Τα σχολεία είναι γκέτο, όπως και τα ίδια τα προάστια. Στους δρόμους των προαστίων συνάντησα νεαρούς μαύρους, που οργίζονταν εάν δεν τους θεωρούσες Γάλλους, που μου έλεγαν ότι οι εργοδότες αρνούνται να τους προσλάβουν λόγω του χρώματος ή του ονόματός τους. Όσο για τη θρησκεία, ο Αμντελαζίς μου διηγήθηκε πως οι γονείς του αδιαφορούσαν πλήρως για τη θρησκεία. «Η μητέρα μου δεν φορούσε καν τη μαντίλα. Οι γονείς μας διψούσαν να γίνουν αποδεκτοί από τη γαλλική κοινωνία. Δεν έγιναν ποτέ. Εμείς νιώσαμε τον ρατσισμό εις διπλούν, γιατί γεννηθήκαμε εδώ. Όταν νιώθεις αποκλεισμένος, η θρησκεία γίνεται καταφύγιο», κατέληξε...

Η κύρια «αμαρτία» των χωρών της Ευρώπης είναι ότι θεώρησε τους μετανάστες που ήρθαν μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ως προσωρινούς. Δεν είναι τυχαίο πως στην Ευρώπη υπάρχουν ελάχιστα μουσεία μετανάστευσης. Ακόμα και σήμερα, οι μετανάστες θεωρούνται το «απ΄ έξω» της ευρωπαϊκής Ιστορίας. Ακόμα και όταν έδιναν υπηκοότητα στους μετανάστες και στα παιδιά τους, εξακολουθούσαν να τους θεωρούν «ξένους». Ακόμα και σήμερα τα παιδιά των μεταναστών ορίζονται ως «μετανάστες», αν και έχουν γεννηθεί στην Ευρώπη. Τους μετανάστες της πρώτης γενιάς, στις ευρωπαϊκές χώρες, τους τακτοποίησαν σε ξεχωριστές περιοχές, όπου δεν είχαν καμιά ουσιαστική επαφή με την κοινωνία στην οποία είχαν μεταναστεύσει. Τους μετανάστες της δεύτερης γενιάς, που είναι πολύ πιο διεκδικητικοί, οι Ευρωπαίοι τους ανακαλύπτουν τώρα. Σαν να ξύπνησαν ξαφνικά από ένα όνειρο. Σαν να ανακάλυψαν ξαφνικά ότι υπάρχουν. Και η «ανακάλυψη» αυτή ήρθε την πιο ακατάλληλη στιγμή: τη στιγμή της ανόδου του θρησκευτικού φονταμενταλισμού. «Μιλάνε για αφομοίωση, αλλά η αφομοίωση είναι αυτό που δεν επιθυμεί αυτή η κοινωνία», μου είχε πει η Σαμίρα, μια Ολλανδή μαροκινής καταγωγής, την οποία συνάντησα στο Άμστερνταμ. «Νομίζω ότι το πρόβλημα της Ολλανδίας και της Ευρώπης δεν είναι ότι υπάρχουν μετανάστες που δεν αφομοιώνονται. Το πρόβλημα είναι ότι δεν σε αφήνουν να μη νιώθεις ξένος». Είναι μια διαπίστωση που ταιριάζει γάντι και στην Ελλάδα. Εδώ βιώνουμε ακριβώς αυτό: οι μετανάστες να διψούν για ένταξη και το κράτος να τους κάνει ξένους με το ζόρι. Το παράδειγμα των παιδιών των μεταναστών που γεννιούνται στην Ελλάδα και παραμένουν αιωνίως ξένοι, τα λέει όλα...

4 σχόλια:

anypopti είπε...

Καλημέρα! Το συγκεκριμένο άρθρο παρουσιάζει τρομερό ενδιαφέρον! Εγώ είμαι υπέρ της ένταξης καθώς αποτελεί συστηματική τοτποθέτηση ενός στοχείου σε κάποιο άλλο και την ολοκλήρωση του υποκειμένου ως αυοτελούς και ακέραιου μέρους ενός συνόλου. Σε καμία περίπτωση δεν θέλω αφομοιώση γιατί αποτελεί μια επικίνδυνη χοάνη μονόδρομης προσκόλλησης και πρόσκτησης στοιχείων απο ένα ετερογενές σύνολο με απώλεια αρχικής ταυτότητας.

Στην Ελλάδα η κατάσταση είναι τραγική. Και όχι μόνο! Με τον νέο νόμο της ΕΕ περι μετανάστευσης η Χάρτα των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων κλονίζεται συθέμελεα. Φοβόμαστε τον Πακιστανό, τον Αλβανό, τον Κινέζο και κάθε άνθρωπο διαφορετικό ως προς τα εξωτερικά του χαρακτηριστικά σε σχέση με τα δικά μας. Εγώ πάντως ως φοιτήτρια Παιδαγωγικής και εν δυνάμει δασκάλα, θα προσπαθώ να πετυχαίνω μια ανοχή και έναν σεβασμό στη διαφορετικότητα με σημαία πάντα τα ανθρώπινα διακιώματα. Κι ας λένε οι "μεγάλοι" ό,τι θέλουν! Τις φοβίες και τις ανασφάλειές τους δεν θα τις πληρώσουν οι μετανάστες και τα παιδιά τους. Ξεχνάνε οι Γάλλοι τα ρατσιστικά θεσπίσματα στην Αλγερία και τα "μαύρα πόδια". Μετα απο 7 χρόνια ένοπλου αγώνα η αλγερινή ανεξαρτησία είναι γεγονός και μαζί με αυτή και η εμφάνιση των καθεστώτων του τριτοκοσμικού σοσιαλισμού.

Χαιρετώ!

.... τρεφώνιρος είπε...

Η Ευρώπη έχει πλούσια ιστορία μή Ανεκτικότητας, βλ. συνθήκη Αυγούστας,1555-Ρεκονκουϊστα,διωγμό Εβραίων το 1492- Ουγενότοι, 2 Παγκόσμιοι πόλεμοι 2ου αιώνα κλπ.
Ελειψη ανεκτικότητας λοιπόν, ούτε αφομοίωσης ούτε φανατισμού.
Η κλειστή κοινωνία αυτοαναπαράγεται μέχρι τελικής πτώσης.
Ομως η λύση είναι στη φωτογραφία, στην αισθητική της. Ποιός μπορεί να αρνηθεί για οποιουσδήποτε λόγους την ομορφιά αυτής της γυναίκας. Ποιός δε τη προτιμά από ένα γαλλικό μακιγιάρισμα 2 χιλιοστών.
Ξεπερνά τη Κάρλα κατά πολύ .. αλλά ο Σαρκοζύ δεν είναι τόσο τολμηρός. προτίμησε μια νέα Κλεοπάτρα

ΙωάννηςΚ (πρώην ioannisk) είπε...

Θα ήταν ευχής έργον να αλληλοεξοντώνονται μεταξύ τους οι φονταμενταλιστές και να μας αφήσουν ήσυχους.

Πράγματι θα ήταν και κατά κάποιο τρόπο το βλέπουμε στο Ιράκ αυτή τη περίοδο.

珊珊李 είπε...

A片,成人論壇,遊戲基地,sogo論壇,好玩遊戲,免費視訊,微風論壇,免費影片,色情,色情遊戲,豆豆聊天室,微風成人區,a片免費看,中部人聊天室,維克斯論壇,史萊姆好玩遊戲,我的遊戲口袋,正妹牆,情色貼圖,愛情小說,中部人聊天室,成人光碟,a片,情色論壇,視訊做愛,h漫,美女寫真,遊戲口袋,言情小說,情色論壇,免費視訊,色情小說,視訊交友,成人電影,a片免費看,成人漫畫,後宮電影,成人網站,臺灣情色網,線上遊戲,免費成人影片,視訊做愛,情趣,聊天室,A片,85cc免費影城,小遊戲,遊戲,成人小說,色情遊戲,聊天室,色情影片,情趣,A片,史萊姆好玩遊戲,AV女優,情色論壇,聊天室,微風論壇,kk俱樂部,美女,A片下載,遊戲區,聊天室