Σάββατο, Ιανουαρίου 24, 2009

Amerika.... Obamerika...

Ένας μαύρος κάθεται σε έναν Λευκό Οίκο που κάποτε έχτισαν μαύροι δούλοι. Και όμως, κινείται...


Έκανα ζάπινγκ προχθές, μετά την ορκωμοσία του Ομπάμα, σε ελληνικά και αλβανικά κανάλια. Κάποια στιγμή, σε ένα ελληνικό κανάλι, πέτυχα κάποιον ειδικό που έκανε κόσκινο το επιτελείο του Ομπάμα, προσπαθώντας να βρει φιλέλληνες και ανθέλληνες. Μετά από λίγο, σε κάποιο αλβανικό κανάλι, εμφανίστηκε ένας ειδικός που έκανε και αυτός κόσκινο το επιτελείο του Ομπάμα προσπαθώντας να βρει φιλοαλβανούς και αντιαλβανούς. Δεν μπόρεσα να συγκρατήσω τα γέλια…


***

Γεννήθηκα σε μια χώρα, την Αλβανία, όπου ο αντιαμερικανισμός ήταν για πενήντα χρόνια «επίσημη θρησκεία». Δεν υπήρχε βαρύτερη κατηγορία από εκείνη του «φιλοαμερικανού». Με μια τέτοια κατηγορία «εξασφάλιζες» στα κάτεργα τα διπλά χρόνια ενός serial killer. Η Αμερική ήταν ο απόλυτος Σατανάς. Μια φορά θυμάμαι πως στην περιοχή μας είχαν εμφανιστεί σμήνη από πράσινες ακρίδες, οι οποίες ήταν θανατηφόρες για τα σιτηρά. Αμέσως διατυπώθηκε η θεωρία ότι πίσω από τις ακρίδες βρίσκονταν οι Αμερικανοί, επειδή η εμφάνισή τους συνέπιπτε με την παρουσία ενός αμερικανικού αεροπλανοφόρου στην Αδριατική. Η Αμερική ήταν η χώρα του Κου Κλούξ Κλαν, του επαίσχυντου καταναλωτισμού, των ζητιάνων, των καταπιεσμένων μαύρων, των ανθρώπων ρομπότ, των ηλιθίων, των πλουσίων που ρουφάνε το αίμα του λαού, των φονιάδων των λαών. Ήταν κάτι σαν τον φοβερό Δράκο των παραμυθιών που εμπόδιζε το χωριό να πιεί νερό από την καθαρή πηγή. Από την ανάποδη, η συμπάθειά μας για την Αμερική ήταν ένα μέσο αντίστασης ενάντια στο καθεστώς. Το καθεστώς δαιμονοποιούσε την Αμερική, εμείς την εξιδανικεύαμε...




Το καθεστώς κατέρρευσε και οι Αλβανοί ανακάλυψαν μετά από πενήντα χρόνια πως είχαν εργαστεί πυρετωδώς για την καταστροφή του εαυτού τους. Και το επικρατέστερο αίσθημα ήταν εκείνο μιας φοβερής ιστορικής αποτυχίας και της ταυτοτικής ορφάνιας. Δεν είχαμε συμμάχους σε αυτό τον κόσμο, είχαμε μόνο εχθρούς. Μια παρανοϊκή πολιτική, την οποία πλήρωσαν και πληρώνουν ακόμα ακριβά οι Αλβανοί. Τότε η ζυγαριά γύρισε στην άλλη πλευρά, ολοσχερώς. Στην Αλβανία κυκλοφορεί σήμερα ένα αυτοσαρκαστικό ανέκδοτο: «Αγάπα την πατρίδα σου όπως οι Αλβανοί την Αμερική». Οι λαοί όταν δεν μπορούν να σταθούν στα πόδια τους και προέρχονται από μια ιστορική αποτυχία ψάχνουν πάντα για προστάτες. Στα Βαλκάνια, άλλωστε, παραδοσιακά οι λαοί έψαχναν για προστάτες και επιρροές. Όπως γράφει η Έλλη Σκοπετέα «οι Βαλκάνιοι πάντα έβλεπαν τον εαυτό τους δια της τεθλασμένης της Δύσης». Για τους Αλβανούς, λοιπόν, ο μεγάλος προστάτης ήταν η Αμερική. Και όχι μόνο για τους Αλβανούς. Σε πολλές από τις χώρες του πρώην «υπαρκτού» υπάρχει έντονος, τυφλός πολλές φορές, φιλοαμερικανισμός. Κυρίως γιατί στα μάτια των ανθρώπων που προέρχονται από τα σταλινικά καθεστώτα, η Αμερική είναι εκείνη που βοήθησε να ηττηθούν οι παρανοϊκές «δικτατορίες του προλεταριάτου». (Το ότι, πολλές φορές, σε αυτό τον τυφλό φιλοαμερικανισμό πρωτοστατούν πρώην σταλινικοί, όπως συμβαίνει στην Αλβανία, αυτή είναι μια άλλη συζήτηση)…



Τώρα ζω σε μια χώρα όπου ο αντιαμερικανισμός αποτελεί μόδα. Εάν θέλεις να είσαι in στην Ελλάδα πρέπει να βρίσεις την Αμερική. Όταν είχα πρωτοέρθει στην Ελλάδα αυτή η αντιπάθεια για την Αμερική, την οποία δεν είναι και τόσο δύσκολο να την αντιληφθείς, με είχε μπερδέψει. Γιατί η Αμερική βρισκόταν παντού: από τα McCdonalds, τον τρόπο ζωής, στη τέχνη. Οι γονείς με καμάρι έλεγαν ότι το παιδί τους σπουδάζει στην Αμερική. Επιπλέον για τους φτωχούς Βαλκάνιους, που έβγαιναν από τα καθεστώτα που «υπαρκτού», η Ελλάδα ήταν η «Αμερική των Βαλκανίων». Μου πήρε χρόνια να κατανοήσω, τουλάχιστον μερικώς, τα πολιτικά και ιστορικά αίτια αυτού του τόσο αντιφατικού αντιαμερικανισμού στην Ελλάδα. Έλληνες και Αλβανοί πέρασαν από επώδυνες αλλά διαφορετικές ιστορικές τροχιές και ο καθένας εμπέδωσε τα συμπλέγματά του και κουβαλά τα δικά του φαντάσματα. Αλλά γι’αυτό προτιμώ να μιλήσω μια άλλη φορά. Να πω απλά το τετριμμένο, παραφράζοντας τον Jacques Julliard, ότι ο τυφλός φιλοαμερικανισμός είναι ο καπιταλισμός των ηλιθίων και ο τυφλός αντιαμερικανισμός είναι ο σοσιαλισμός των ηλιθίων…


***

Η Αμερική πάντως δεν ήταν ποτέ τόσο αντιδημοφιλή και απόμακρη από τον κόσμο όσο σήμερα. Και ταυτόχρονα ποτέ δεν υπήρχε τόσο ενδιαφέρον και προσμονή από ολόκληρο τον κόσμο για τις αμερικανικές εκλογές, όπως αυτή την φορά. Σημάδι των καιρών; Αναπόφευκτη συνέπεια της παγκοσμιοποίησης; Ίσως, να’ναι και αυτό. Τις μέρες των εκλογών, ένα από τα πράγματα που σε εντυπωσίαζε ήταν η συμμετοχή των εθελοντών, που προσπαθούσαν να συμβάλλουν στη νίκη του Ομπάμα, από όλα τα μέρη του κόσμου. Απλοί άνθρωποι, κυρίως νέοι, Ευρωπαίοι, Δυτικοί και Ανατολικοί, Ασιάτες, Αφρικανοί, που ίσως επισκέπτονταν για πρώτη φορά την Αμερική, μοίραζαν εκλογικά φυλλάδια του Ομπάμα στους δρόμους της Νέας Υόρκης. Τουρίστες της ιστορίας που ήθελαν να ανανεώσουν την σχέση τους με μια Αμερική από την οποία ένιωθαν προδομένοι. Ας ευχηθούμε πως δεν θα νιώσουν προδομένοι αυτή τη φορά...



Χωρίς να έχει αναλάβει ακόμα τα καθήκοντά του, ακούστηκαν και γράφτηκαν σχεδόν όλα για τον Ομπάμα. Αρκεί μια βόλτα στα διάφορα blogs και forums για να το διαπιστώσεις. Μεγάλος πολιτικός. Τσιράκι των πολυεθνικών. Διάδοχος του Μάρτιν Λούθερ Κίγκ. Όμηρος των λευκών. Μεγάλη ελπίδα. Σταρ των καναλιών. Απλός. Χολιγουντιανός. Μοιάζει στον Λένιν (τον κατηγορούν οι ακροδεξιοί). Δεν μοιάζει στον Λένιν (τον κατηγορούν οι ακροαριστεροί). (Ούτε καν στον Πούτιν, εδώ που τα λέμε). Ψευτομαύρος. Αράπη, θα καταλήξεις σαν τον Κένεντι (ωρύονται οι ρατσιστές του Νότου και όλου του κόσμου). Θα αλλάξει την Αμερική. Θα κάνει μια τρύπα στο νερό. Οι μαύροι έκλαιγαν παρακολουθώντας την ομιλία του. Φονιάδες των λαών Αμερικάνοι. Ομπάμα ή μη, ο πετροπόλεμος θα συνεχισθεί (από σχόλιο στην ηλεκτρονική σελίδα των «Νέων»). Ένας μαύρος κάθεται σε έναν οίκο που έχτισαν μαύροι δούλοι, η Ιστορία δεν λέει ποτέ την τελευταία της λέξη. Τίποτα δεν αλλάζει, αυτοί εξαφάνισαν τους Ινδιάνους, λίντσαραν τους μαύρους, στηρίζουν το Ισραήλ. Καταπληκτική ομιλία. Δεν είπε ούτε λέξη για την Παλαιστίνη. Yes, we can… Το πιο «νόστιμο» αρθράκι το βρήκα στην ιταλική «La Stampa». Είχε τίτλο «Ιδωμένο από την επαρχεία»: «Προφανώς, τι θλιβερό καραβάνι γέρων προέδρων, σακατεμένων ή σε αναπηρικό καροτσάκι: ο πιο έξυπνος φαινόταν ο Μπους, τι άλλο να πεις. Προφανώς, τι λογοδιάρροια αυτός ο κήρυκας που ζήτησε από τον Θεό να προστατεύει τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής... Προφανώς, τι πλήξη εκείνος ο ύμνος που τραγούδησε η Αρίθα Φράνκλιν, με αυτό το καπέλο σε σχήμα X που δεν θα το έβαζε ούτε η βασίλισσα Ελιζάμπεθ. Προφανώς, τι περιττή πολυτέλεια αυτά τα είκοσι δυο αυτοκίνητα της προεδρικής πομπής: καλύτερα να είχε φθάσει μόνος του, οδηγώντας ένα αμάξι του δήμου. Προφανώς, τι βάσανο εκείνο το φόρεμα της First Lady: ο στιλίστας πρέπει να την είχε ξετρυπώσει στις κουρτίνες της θείας του. Προφανώς, τι φθορά εκείνο το έθιμο να ορκιστείς μπροστά στον δικαστή και εάν σκοντάψεις στα μισά του όρκου εκείνος δεν σε συλλαμβάνει καν. Προφανώς, τι μεγάλα ψεύτικα λόγια όλα αυτά: αρετή, ελπίδα, ευθύνη, ακόμα και το πέρασμα του George Washington στο παγωμένο Delaware. Και ούτε ένα ανέκδοτο, μια αναφορά στο ποδόσφαιρο, μια νύξη μίσους, για να το έχεις πάντα έτοιμη, να την ξεφορτώσεις πάνω στην πλάτη του εχθρού, για να νιώσεις καλά με την συνείδησή σου. Προφανώς, τι ενέργεια σε αυτό τον άνθρωπο, σε αυτούς τους ανθρώπους που ακόμα πιστεύουν, παρόλα αυτά, στη χώρα τους, στο μέλλον, στη δυνατότητα ανανέωσης και αλλαγής. Προφανώς, τι ζήλεια…». Κουράγιο συντρόφισσες & σύντροφοι!

10 σχόλια:

airgood@gmail.com είπε...

"Σούζα και χορός"
Αποκαλυπτική η πρώτη των φωτογραφιών.

Prokopis Doukas είπε...

Αγαπητέ Γκάζι,

Χορταστικό το κείμενο σου. Η άποψη μου για τον Ομπάμα (αλλά και συνολικά για τις ΗΠΑ, στις οποίες έχω και μείνει ένα χρόνο) δεν κινείται στα άκρα. Μπορώ να σου προτείνω στο blog μου να διαβάσεις το "Οι λεπτές αποχρώσεις του γκρι" - οι πρώτες κινήσεις Ομπάμα άλλωστε δείχνουν ιδιαίτερα προοδευτικές (σε σχέση με τα μέχρι τώρα).

Να επισημάνω μόνο οτι η Αμερική δεν ήταν ποτέ τόσο αντιδημοφιλής (σου λείπει ένα ς εδώ), όσο τα τελευταία χρόνια και ανάμεσα στους νοήμονες ανθρώπους - απανταχού της γης. Ο λόγος δεν ήταν άλλος από την παρανοϊκή, ακραία, φανατική, κατάπτυστη θητεία του Τζωρτζ "Ταλιμπάν" Μπους... Με αυτή την έννοια ήταν απολύτως δικαιολογημένος...

Big Mama είπε...

Αυτό που με τρομάζει πάντα στις διαδοχές, είναι η σύγκριση που κάνουμε όχι με το ορθό και αναγκαίο αλλά με τον προηγούμενο που κατείχε τη θέση…
Το "καλύτερος ή πιο προοδευτικός από τον Μπους", δεν μου φαίνεται αρκετό.
ΔΕΝ ΝΟΜΙΖΩ ΟΤΙ ΜΑΣ ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΜΠΟΥΣ "ΤΟ ΜΕΤΡΟ ΤΩΝ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ".
Ενδιαφέρουσα ανάρτηση…
Να είσαι καλά.

Julius είπε...

Δεν εχω μισησει τοσο πολυ τα Βαλκανια περισσοτεο απο την ημερα που εκλεχθκε ο Ομπαμα. Οχι μονο οταν εκλεχθηκε, αλλα κατα ολη τη διαρκεια της προεκλογικης περιοδου.
Κυριε Καπλανι, εσεις γελουσατε οταν ακουγατε παρομοιασεις κ αλλα κουλα, ευω εβραζα απο τον θυμο μου. Τελικα οι λαοι εδω, ειναι οντως ΗΛΙΘΙΟΙ.

Το παραλογο ειναι οτι, εγω συμφωνω με την πολιτικη Ομπαμα. Με αφηνει αδιαφορο το χρωμα του, οχι η πολιτικη του. Αλλα δεν το χωραει ο νους μου ενα πραγμα - γιατι επρεπε να ελεχθει ο Ομπαμα ωστε να το χρησιμοποιουμε ως συμβολο κ στηριγμα για να κανουμε σωστα πραγματα. ελεοε με Αλβανιες κ Ελλαδες τι γινεται, τοσο πολυ κοστιζει η (σκεπτικη) ανεξαρτησια?

Kostas / Kώστας είπε...

Υπάρχουν άνθρωποι που μισούν τους πάντες (Αμερικανούς, Ισραηλινούς, Αλβανούς κλπ.), κυρίως όμως μισούν τον ίδιο τους τον εαυτό.

Υποτίθεται ότι τα βάζουν μόνο με τον εκάστοτε Μπους και όχι με τον αμερικανικό λαό-όμως πάνε μετά και καίνε την αμερικανική σημαία. (Εννοείται ότι ο απλός Αμερικανός πολίτης ΔΕΝ πρέπει να ενοχλείται όταν του καίνε τη σημαία!)

Εάν θέλεις πραγματικά να εξηγήσεις τον αντιαμερικανισμό ΟΡΙΣΜΕΝΩΝ Ελλήνων πέρα από τις αφορμές που έδωσε ή δεν έδωσε ο Μπους, προτείνω το εξής: Πρόκειται για έναν συνδυασμό 1) άγνοιας, 2) εμπάθειας και 3) ενός βαθιά ριζωμένου αισθήματος κατωτερότητας μεταμφιεσμένου σε αίσθημα ανωτερότητας.

Υπάρχουν φυσικά και καλοπροαίρετοι επικριτές των λαθών της αμερικανικής πολιτικής. Δεν είναι δύσκολο να τους ξεχωρίσεις.

admiljan είπε...

Polu endiaferon to keimeno. 8a prospa8hsw na grapsw thn apopsh mou argotera

Meropi είπε...

Πολύ μου αρέσουν τα κείμενα σου. Και έχεις πιάσει το θέμα του αντιαμερικανισμού στην Ελλάδα πολύ καλά. Είναι πολλοί Έλληνες που ντρέπονται να εκφράσουν άποψη υπέρ των Αμερικάνων, με το φόβο μήπως χαρακτηρισθούν "αντιδραστικοί".
Σύμφωνα με τους Έλληνες για τα περισσότερα κακά φταίνε οι Αμερικάνοι και οι Εβραίοι, με αποτέλεσμα να μας λείπει η αυτοκριτική για τα δικά μας λάθη.

ADRIANO είπε...

Προτι φορα δεν διαυαζα το κιμενο,επιδι δεν αντεκσα.Ειναι φανερο ΟΠΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΝΤΙ-ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΣ ΣΤΙΝ ΑΛΒΑΝΙΑ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ ΑΝΤΙ-ΑΛΒΑΝΟΣ.ΣΟΥ ΘΙΜΙΖΟ (σιγνομι και ολας)ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΣΟΥ ειναι στιρικτις η οχι? Η ΓΝΟΣΤΙ ΑΛΒΑΝΟΙ Ηστοριανοι(π.χ-Φρασσερι) δεν στιριζι τιν ΙΔΕΑ οτι ενας μικρος λλαος ΕΚΣΑΡΤΑΤΕ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΜΕΓΑΛΟΥΣ
Τι μας ΘΙΜΙΖΙ Η ΗΣΤΟΡΙΑ ΤΙΣ ΑΛΒΑΝΙΑΣ ΠΟΥ ΤΙΝ ΤΙΝ ΚΑΝΑΝΕ ΤΙ ΜΟΝΙ ΧΟΡΑ ΣΤΟ ΚΟΣΜΟ ΠΕΡΙΚΙΚΛΟΜΕΝΟΥΣ ΑΠΟ ΑΛΒΑΝΟΥΣ

samurai είπε...

πολυ ωραιαο αρθρο φιλε κ διδιακτικο, ειδικα λυνει πολλες αποριες κ δινει εξηγησεις για τον σημερινο φιλο-αμερικανισμο των κατοικων της αλβανιας, που ενδεχομενως εμεις εδω , οι κατοικοι της ελλαδας να μη γνωριζουμε τα αιτια του
διαβασα κ σχολια των υπολοιπων φιλων παραπανω
κ πιστευω πως
ουτε ο ακρατος φιλο-αμερικανισμος ουτε ο ακρατος αντι-αμερικανισμος βοηθαει σε τιποτα
επισης δε μπορεσα να ακταλαβω την λογικη του adriano, γιατι ενας αντι-αμερικανος στην αλβανια να θεωρειτε αντι-αλβανος;

γιατι κ πως μια ξενη χωρα(οπως και να τη νλενε αυτην-αμερικη την λενε σημερα, ρωμη στα αρχαια χρονια, βυζαντιο πιο μετα)να καθοριζει το τι σκεψη κ σταση θα εχεις εσυ στην ζωη σου;
και γιατι ντε κ καλα πρεπει ολοι εμεις στα βαλκανια να φγωνομαστε μεταξυ μας μια ζωη;
κερδισαμε τιποτα απο την φαγωμαρα?

珊珊李 είπε...

成人聊天室,微風論壇,情色文學,視訊聊天室,成人小說,色情遊戲,好玩遊戲,視訊做愛,免費小遊戲,校園正妹牆,成人文學,哈啦聊天室,做愛,色情漫畫,美女遊戲,成人聊天室,寄情築園小遊戲,聊天室,情色a片,伊莉論壇,成人圖片區,85cc免費影城,080苗栗人聊天室,性感影片,成人,成人聊天室,情色a片,小遊戲,hi5,美女交友,成人影片,成人影片,情色文學,色情,成人聊天室,情色小說,85cc免費影城,aio,免費影片,A漫,A片下載,情趣,愛情小說,豆豆聊天室,情色小說,AV,後宮電影,視訊交友,色情小說,愛情公寓,情色文學,成人論壇,遊戲,美女,貼圖,成人影片,小遊戲區,情色a片,寄情築園小遊戲