Κυριακή, Ιανουαρίου 04, 2009

Αρζού σημαίνει ελπίζω…

O Αλί Ζαντά μεγάλωσε βλέποντας τον χάρτη του κόσμου, πολύτιμο δώρο του πατέρα του, και ονειρευόταν ταξίδια. Τελικά ταξίδεψε πολύ. Πέρασε σύνορα, σκαρφάλωσε χιονισμένα βουνά, μπήκε σε χείμαρρους, πέρασε θάλασσες, γνώρισε αφιλόξενες πόλεις, άθλιες συνθήκες, για να ξεφύγει από τους ταλιμπάν και για να φθάσει στην Ευρώπη, στην Ελλάδα. Και όταν έφθασε αναρωτήθηκε «Αυτή είναι η Ευρώπη;»…


"Με λένε Αλί. Γεννήθηκα πριν από 23 χρόνια στο Αφγανιστάν, σε ένα μικρό χωριό, Τζαγουρί το λένε. Έχω έναν αδελφό και μια αδελφή. Είναι δεκατριών χρονών σήμερα. Την λένε Χαμιντάϊνα… Το Τζαγουρί είναι καταπράσινο τη μέρα, με χωράφια γεμάτα κάστανα και σταφύλια. Το βράδυ είναι θεοσκότεινο. Δεν υπάρχει ηλεκτρικό ρεύμα. Το Τζαγουρί το διασχίζει το ποτάμι. Είχα ευτυχισμένα παιδικά χρόνια. Ο πατέρας μου δούλευε για τον Ερυθρό Σταυρό… Στο χωριό υπήρχε μόνο ένα θρησκευτικό σχολείο, όπου μαθαίναμε απ’εξω το κοράνι. Σε ένα μικρό δωμάτιο, δεν είχαμε καν τραπέζια. Το μισούσα. Ο Ιμάμης που μας δίδασκε ήταν βίαιος και μας έδερνε συχνά...


***

Όταν έγινα 13 χρονών μετακομίσουμε στο Γκαζνί, μια μικρή πόλη με 5000 κατοίκους, 150 χιλιόμετρα από τη Καμπούλ, προς την Κανταχάρ. Πήγαμε για να μπορέσω εγώ και τα αδέλφια μου να γραφτούμε σε δημόσιο σχολείο. Γράφτηκα στο σχολείο των αγοριών. Κορίτσια και αγόρια πήγαιναν σε χωριστά σχολεία. Μου άρεσε πολύ το διάβασμα, ειδικά η γεωγραφία. Ένιωσα ευτυχισμένος όταν ο πατέρας μου μου αγόρασε τον χάρτη του κόσμου. Τον έβλεπα συνέχεια και ονειρευόμουν ταξίδια…

***

Το 1997 το σχολείο έκλεισε. Οι ταλιμπάν έβαλαν βόμβα στο σχολείο των κοριτσιών. Σκοτώθηκαν 56 κορίτσια... Για αυτούς τα κορίτσια που μάθαιναν γράμματα έπρεπε να πεθάνουν... Προειδοποίησαν ότι θα βάλουν βόμβα και στο δικό μας σχολείο. Έπρεπε, έλεγαν, να υπάρχουν μόνο θρησκευτικά σχολεία. Οι δάσκαλοί μας φοβήθηκαν και έφυγαν. Το σχολείο έκλεισε. Τότε, με κάτι παλαιά βιβλία, άρχισα να μάθω αγγλικά. Και άκουγα πολύ ραδιόφωνο…


***

Τον Ιανουάριο του 2001 οι ταλιμπάν συνέλαβαν τον πατέρα μου. Τους θυμάμαι πάνω στα Toyota, μπροστά στο σπίτι μας. Είναι η αγαπημένη μάρκα τους. Μετά από μερικές μέρες ήρθε ο χότζας και μας είπε να πάμε να πάρουμε το πτώμα του πατέρα μου. Τον σκότωσαν επειδή είχε δουλέψει με τον Ερυθρό Σταυρό. Όλους όσους δούλευαν με ξένες οργανώσεις τους σκότωναν…


***

Ήμουν δεκαέξι χρονών, η ζωή μου έγινε σκέτη κόλαση. Οι ταλιμπάν έλεγχαν την πόλη μας. Η μητέρα μου φορούσε μπούρκα και μέσα στο σπίτι. Φοβόταν. Κάθε τόσο εισέβαλαν στα σπίτια για να ελέγξουν τις γυναίκες... Απαγόρευσαν την τηλεόραση. Στο ραδιόφωνο έπρεπε να ακούς μόνο την «Ισλαμική Φωνή». Αν άκουγες κάτι άλλο έπαιζες την ζωή σου κορώνα γράμματα... Επιπλέον, εμείς είμαστε Χαζάροι και οι ταλιμπάν μας θεωρούν «ξένους». Λένε ότι μόνο οι Παστούν είναι «καθαρόαιμοι Αφγανοί», όλοι οι άλλοι πρέπει να φύγουν…

***

Ήρθαν δυο φορές στο σπίτι για να με ανακρίνουν, γιατί δεν πήγαινα το πρωί στο τζαμί. Η μητέρα μου φοβόταν πολύ... Κάποια μέρα οι ταλιμπάν έφυγαν, όταν ήρθαν οι Αμερικανοί. Πως τους βλέπαμε τους Αμερικανούς; Την αλήθεια θέλεις; Πολλοί από μας ως απελευθερωτές. Το τι έχουμε τραβήξει από τους ταλιμπάν μόνο εμείς οι Αφγανοί το ξέρουμε… Η χαρά μας όμως διήρκεσε λίγο. Οι ταλιμπάν επέστρεφαν την νύχτα, όταν οι στρατιώτες έφευγαν. Σκότωναν και ξυλοκοπούσαν «κακούς μουσουλμάνους» στην πλατεία και μας υποχρέωναν να είμαστε παρόντες, για να παραδειγματιστούμε. Ήμασταν χειρότερα από πριν…

***

Η μητέρα και ο θείος μου με παρότρυναν να φύγω. Ο χότζας είπε στον θείο μου ότι οι ταλιμπάν με είχαν βάλει στο μάτι. Το 2005, Μάρτιος μήνας, που είναι Πρωτοχρονιά στο Αφγανιστάν, αποφάσισα να φύγω στο Ιράν. Πήγα πρώτα στο Πακιστάν. Πλήρωσα τους πακιστανούς συνοριοφύλακες. Έμεινα στο Πακιστάν 27 μέρες και μετά πήγα Τεχεράνη, αφού αγόρασα μια βίζα για να μπω στο Ιράν... Έμεινα στη Τεχεράνη 9 μήνες. Έμενα με πέντε άλλους Αφγανούς, σε ένα μικρό δωμάτιο. Δούλευα στην οικοδομή, από το χάραμα μέχρι το βράδυ. Στο Ιράν υπάρχουν πολλοί Αφγανοί, οι περισσότεροι εργάζονται στην οικοδομή, σε άθλιες συνθήκες, για λίγα χρήματα. Σχεδόν όλοι είναι παράνομοι, για να τους κάνει η αστυνομία ότι θέλει… Ένιωθα πολύ δυστυχισμένος στο Ιράν. Οι περισσότεροι Αφγανοί νιώθουν δυστυχισμένοι. Το Ιράν είναι μια χώρα που σε κάνει να νιώσεις δυστυχισμένος…

***

Αποφάσισα να φύγω στην Ευρώπη. Ήθελα να πάω Αγγλία. Είχα ακούσει ότι φέρονται καλά στους πρόσφυγες. Είχα μαζέψει κάποια χρήματα αλλά δεν έφθαναν. Με ένα από τα παιδιά που έμενα, Νασέρ τον λένε, γίναμε φίλοι. Είχε τον θείο του στην Αγγλία και είχε περισσότερα χρήματα από μένα. Μου είπε ότι θέλει να φύγει και εκείνος και ότι θα με βοηθήσει για τα χρήματα… Στη Τεχεράνη παζαρέψαμε με έναν δουλέμπορο, Αφγανός και αυτός. Μας είπε ότι θα μας πάει στην Τουρκία και από εκεί στην Ευρώπη. Ήταν Μάρτιος του 2006…

***

Φθάσαμε με ένα μικρό αμάξι κοντά στα σύνορα με την Τουρκία. Έκανε ψόφο. Περιμέναμε 13 μέρες σε ένα χωριό, 10 Αφγανοί και Ιρανοί, σε ένα μικρό δωμάτιο. Το φαγητό ήταν ένα αυγό και λίγο ψωμί την ήμερα… Το ταξίδι ήταν δύσκολο. Σκαρφαλώναμε ένα βουνό, ατελείωτες ώρες, κάτω από βροχή που δεν σταμάτησε ποτέ. Περάσαμε στην Τουρκία. Έπρεπε να περάσουμε έναν χείμαρρο. Τα νερά ήταν παγωμένα. Βγάλαμε τα ρούχα μας, περάσαμε απέναντι… Έτσι και αλλιώς μούσκεμα ήμασταν. Περιμέναμε ώρες. Εμφανίστηκε ένα φορτηγό που μετέφερε κοπριά και μας πήρε. Κοντέψαμε να πεθάνουμε από την τρομερή μπόχα. Κάποιοι έκαναν εμετό. Μετά από τρεις ώρες ταξίδι μας παρέλαβε άλλο φορτηγό, όπου μας περίμεναν άλλοι μετανάστες, καμιά εβδομηνταριά, Ινδοί και Πακιστανοί. Δεν ξέρω πόσες ώρες ταξιδεύαμε. Φθάσαμε σε ένα χωριό. Μας έβαλαν σε σπίτι, τόσο μικρό όπου δεν είχαμε που να κοιμηθούμε. Κανείς δεν μας έλεγε τι θα γίνει. Δυο νεαρές γυναίκες έρχονταν κάθε τόσο. Ζητούσαν τριάντα δολάρια για να μας πουν πότε θα φύγουμε από εκεί. Να γελάς και κλαίς μαζί… Ήρθαν μας πήραν μετά από είκοσι μέρες. Μας πήγαν στα περίχωρα μιας πόλης, Βαν την έλεγαν. Μας έβαλαν σε έναν στάβλο και μόνο μια φορά το 24ωρο μας επέτρεπαν να πάμε τουαλέτα. Μετά από δυο εβδομάδες μας έβαλαν σε άλλο φορτηγό. Δυο μέρες ταξίδι. Τελικά φθάσαμε στην Πόλη...

***

Εκεί μας περίμενε άλλος δουλέμπορος. Μας ζήτησε 600 δολάρια για να μας πάει στην Ελλάδα. Όλο το ταξίδι μου κόστισε 2500 δολάρια.. Άλλο φορτηγό, άλλο ταξίδι. Μας πήγαν στη Σμύρνη. Από εκεί στην ακτή. Μας έδειξαν απέναντι τη Μυτιλήνη. Μας έδωσαν μια μικρή βάρκα και μας είπαν να πάμε στην Ελλάδα. Ήμασταν πέντε άτομα. Ξεκινήσαμε την νύχτα. Δεν θυμάμαι πολλά. Θυμάμαι ότι κωπηλατούσαμε με βάρδιες με κατεύθυνση τα φώτα απέναντι. Είδαμε ένα μεγάλο καράβι. Μια ακτή. Κατεβήκαμε. Σκαρφαλώσαμε ένα βουνό, περπατήσαμε πολύ. Προς τα χαράματα, είδαμε ένα πανέμορφο χωριό. Φθάσαμε στην Ευρώπη…

***

Πήγαμε στην αστυνομία. Μας πήγαν σε ένα κέντρο για τους πρόσφυγες. Οι συνθήκες τρομερές. Μετά από μερικές μέρες μας έδωσαν έναν χαρτί και μας είπαν να πάμε στην Αθήνα και να βρούμε έναν τρόπο, μέσα σε ένα μήνα, να φύγουμε από την Ελλάδα… Ήρθαμε Αθήνα. Ο φίλος μου συνέχισε, εγώ δεν μπορούσα, δεν είχα χρήματα. Εκείνος δεν μπορούσε να με βοηθήσει πια. Ήμουν στη μέση του πουθενά, κυριολεκτικά. Πως νιώθεις ότι είσαι εντελώς ελεύθερος να πεθάνεις; Αυτό το αίσθημα. Πέρασα τρομερές μέρες. Μικρός έβλεπα τον χάρτη του κόσμου και ονειρευόμουν ταξίδια στην Ευρώπη. «Αυτή είναι η Ευρώπη όμως;» έλεγα μέσα μου... Πέρασαν μέρες μέχρι να συναντήσω τυχαία κάποιους άλλους Αφγανούς. Χάρη σε αυτούς πήγα σε μια ανθρωπιστική οργάνωση που με βοήθησε να κάνω αίτηση για πολιτικό άσυλο. Μετά από μερικές εβδομάδες ανακάλυψα κάποιους γνωστούς μου Αφγανούς στα Χανιά. Στα λέω όλα βιαστικά γιατί αλλιώς θα πρέπει να γράψεις βιβλίο αν σου πω λεπτομέρειες… Τώρα ζω στα Χανιά. Περιμένω εδώ και δυο μισή χρόνια να αναγνωριστώ ως πρόσφυγας. Οι άλλοι Αφγανοί που ξέρω εδώ περιμένουν οκτώ χρόνια. Είναι τρέλα! Δεν είμαστε ούτε νόμιμοι, ούτε παράνομοι…


***

Εδώ εργάζομαι, πολλές ώρες, κάνω κεραμικά. Ναι, χωρίς ένσημα. Πως νιώθω; Να σου μιλήσω ειλικρινά; Παγιδευμένος, σε ένα κλουβί. Ονειρευόμουν να έρθω στην Ευρώπη για να σπουδάσω, να προχωρήσω. Κυκλοφορώ με ένα ροζ χαρτάκι, με δεμένα χέρια και πόδια… Υπάρχει ένα μέρος όπου ξεχνάω ότι είμαι ξένος, το Στέκι Μεταναστών… Η πιο ωραία μου στιγμή στην Ελλάδα ήταν όταν έπαιξα στη θεατρική παράσταση «Χωρίς Διαβατήριο». Χάρη στον ρόλο έμαθα ελληνικά πολύ πιο γρήγορα… Ανέβηκα στη σκηνή, είδα το κοινό που είχε μαζευτεί και ένιωσα για πρώτη φορά ότι κάποιοι ακούν τη μαρτυρία μου. «Ελπίζω» στα αφγανικά; Αρζού…"


ΥΓ. Η στήλη ευχαριστεί θερμά το Στέκι Μεταναστών Χανίων και το ξενοδοχείο «Theresa» για την υπέροχη φιλοξενία…

7 σχόλια:

airgood@gmail.com είπε...

καλών Φώτων σε όλους,
μοιάζει με φάρσα αλλά είναι μιά καλή πραγματικότητα όταν παίζει θέατρο τον Αρζού.
Διότι η ελπίδα σε αυτή την "Οδύσσεια" δεν έχει και πολύ μεγάλη αξία...

Δημητρης είπε...

Έχουμε πολλά ‘’χαρίσματα’’ σαν έλληνες, ένα από αυτά είναι να βλέπουμε
τον μικρόκοσμο μας και να χάνουμε το όλον που στην προκειμένη περίπτωση
είναι η εξελίξεις στο παγκόσμιο γίγνεσθαι.
Για να αλλάξει αυτό πρέπει το υπάρχουμε να το συνδέσουμε με περισσότερα πράγματα από το μαμ κακά και νάνι.
Ο επαρχιωτισμός σε μια παγκόσμια γειτονιά είναι κακός οιωνός για την συνύπαρξη.
Ευτυχώς υπάρχει και μια άλλη Ελλάδα που ελπίζει,
ΑΖΟΥΡ ΛΟΙΠΟΝ
ΔΗΜΗΤΡΗΣ Θ

Ελένη Τροβά είπε...

Εσύ είσαι η Ευρώπη... αν δεν είσαι εσύ δεν είναι τίποτε... Καλή χρονιά σε όλους. Ιδίως σε όσους διατρέχουν τον κόσμο με βούληση να ζήσουν.

airgood@gmail.com είπε...

Ομως μπορεί και νάσαι η άρνηση της Ευρώπης, ανεξαρτήτως τι νομίζουνε.

anepidoti είπε...

για λίγο ξέχασα την Γάζα και βούλιαξα στις χιλιάδες Γάζες που παίζονται δίπλα μας συνεχώς μα συνεχώς τα τελευταία χρόνια.
αν κάτσουμε και αναλογιστούμε την τρέλα που ζουν χιλιάδες άνθρωποι καθημερινά και που το μόνο που ζητούν είναι επιβίωση και ανθρωπιά,
ε, τότε δεν θα ξανακοιμηθούμε!
Αρζού!????????????

Μαύρο Πρόβατο είπε...

Η ιστορία του Αλί μου έφερε στο μυαλό το ίδιο μεγάλο ταξίδι που έκανε εδώ και 100 χρόνια ο παππούς μου στη Αμερική.

« Φέρτε μου τους κουρασμένους, τους φτωχούς,

Τα σκυμμένα πλήθη που ποθούν ελευθερία,

Στείλτε μου τους άστεγους, τους θαλασσοδαρμένους,

Σηκώνω τη φλόγα μου δίπλα στην χρυσή πύλη »

Μόνο που με τα χρόνια… αυτή η φλόγα … έβαλε φωτιά και «ξετρύπωσε» το κόσμο απ’ τα σπίτια του, τους έκανε πρόσφυγες.

Αλλά η αλήθεια είναι ότι χιλιάδες χρόνια τώρα οι άνθρωποι μετακινούνται και μπολιάζουν το κόσμο.

Είναι κάτι που δεν θα σταματήσει ποτέ. Πάντα ο άνθρωπος θα γυρεύει μια καλύτερη ζωή.

Το ζήτημα της μετανάστευσης είναι ζήτημα κατανόησης της ιστορίας. Μόνο έτσι πρέπει προσεγγίσουμε.

Τα κύματα των μεταναστεύσεων, από την αρχαιότητα είχαν παράπλευρες «απώλειες».

Είμαι σίγουρος πως όταν οι αρχαίοι Έλληνες μετανάστευαν στην Σικελία , οι Ισπανοί στη Λατινική Αμερική , οι Αγγλοσάξονες στη γνωστή Αμερική, αναστάτωναν τους ντόπιους πληθυσμούς , πολλοί υποδουλώθηκαν. Αλλά αυτό είναι το αιώνιο ταξίδι.

Οι άνθρωποι είναι πουλιά και ταξιδεύουν και γεννούν νέους κόσμους και χτίζουν πολιτισμούς.
Αυτό το προαιώνιο Ταξίδι δεν θα το σταματήσει κανείς. Έτσι πρέπει να το δούμε.

Αυτές τις διάβαζα ένα καινούριο βιβλίο του Βασίλη Λαδά για τους Αφγανούς Πρόσφυγες στο Λιμάνι της Πάτρας :

«ΜΟΥΣΑΦΕΡΑΤ - Χίλιες Και Μία Νύχτες Ενός Καταυλισμού Προσφύγων » από τις εκδόσεις FUTURA.

Μουσαφεράτ στα φαρσί σημαίνει Ταξίδι. Με όλη μου τη καρδιά προτείνω αυτό το βιβλίο σε όλους και θεωρώ ότι αξίζει το κόπο
να το παρουσιάσετε στο BLOG.


Συγγνώμη που σας κούρασα.
Δημήτρης Κουτσογιάννης

珊珊李 είπε...

美女,a片,嘟嘟情人色網,美女寫真,同志色教館,A片,手機遊戲,一葉情貼圖片區,色情遊戲,做愛,免費A片,視訊美女,豆豆聊天室,情色遊戲,維克斯論壇,情色文學,a383,成人電影,sogo論壇,愛情公寓,080視訊聊天室,性愛,情色論壇,免費A片,hilive,情色論壇,免費A片,色情影片,痴漢論壇,遊戲基地,A片,言情小說,性愛,情色貼圖,AV女優,6k聊天室,色情遊戲,AV,台灣論壇,A漫,A片下載,維克斯論壇,85cc成人片,哈啦聊天室,後宮電影,85cc免費影城,色情漫畫,080視訊聊天室,情趣,同志色教館,視訊聊天室,伊莉,6k聊天室,伊莉,成人電影,色情,成人影片,色情遊戲,同志色教館