Πέμπτη, Μαρτίου 05, 2009

Ξεφυλλίζοντας εφημερίδες στο Βερολίνο

Το χιόνι έπεφτε χωρίς σταματημό στο Βερολίνο, καλύπτοντας τα πάντα. Σε τέτοιο σημείο που, σε κάποιο πάρκο, κοντά στο Ράιχσταγκ, οι αστυνομικοί επιστράτευσαν τα άλογα για τις περιπολίες τους…


«ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ», περιμένοντας την πτήση για Βερολίνο. Ένα δεκατετράχρονο παιδί στο διπλανό κάθισμα. Μαλλί καρφί, ντύσιμο επιμελώς ατημέλητο, χαρακτηριστικό των σημερινών πιτσιρικάδων στο κατώφλι της εφηβείας. Μιλάει ακατάπαυστα γερμανικά. Ένα ζευγάρι μεσηλίκων απέναντί του, το ακούει και του ανταπαντά κάθε τόσο στα ελληνικά. Πρέπει να είναι οι γονείς του, Έλληνες μετανάστες στη Γερμανία, υποθέτω. Το παιδί μιλάει γερμανικά, εκείνοι ελληνικά. Εκείνο πάλι γερμανικά, εκείνοι ξανά ελληνικά. Το ύφος της συζήτησης είναι ήρεμο, φυσιολογικό, σαν η μία γλώσσα να συμπληρώνει την άλλη. Φέρνω στον νου μου δεκάδες τέτοιες σκηνές με μετανάστες στην Αθήνα, στη γειτονιά μου, στο λεωφορείο, στην πολυκατοικία μου. Η μητέρα μιλάει ρώσικα και το παιδί απαντά ελληνικά, ο πατέρας ρωτάει κάτι στα αλβανικά και το παιδί απαντάει στα ελληνικά. Εάν δεν έχεις μυηθεί στην πραγματικότητα της μετανάστευσης, οι σκηνές φαίνονται βγαλμένες από κάποια σουρεαλιστική ταινία. Πρόκειται όμως για τον «φυσικό σουρεαλισμό» της μετανάστευσης. Η πρώτη γενιά έχει ανάγκη να στηριχθεί στη μητρική γλώσσα. Να επιβεβαιώσει έτσι τη συνέχεια του εαυτού. Η δεύτερη, από την άλλη, που θέλει να επιβεβαιωθεί ότι ανήκει πλέον σε μια νέα γλώσσα, μια νέα πατρίδα. Αυτό που για την πρώτη γενιά είναι η γλώσσα του «άλλου», για τη δεύτερη γενιά είναι η δική της γλώσσα. Μιλώντας στον γονέα σου στη «γλώσσα του άλλου» είναι ένας τρόπος, συχνά ασυνείδητος, για να ακυρώσεις κάθε δυνατότητα επιστροφής στην πατρίδα από την οποία εκείνος ήρθε. Συνύπαρξη και χάσμα των γενεών, συνέχεια και ασυνέχεια, πάθος της αφομοίωσης, πολυγλωσσία, κοσμοπολίτικη αύρα που κουβαλούν οι μετανάστες (αυτό που τσακίζει τα νεύρα των ξενόφοβων). Όλα αυτά σε μια σκηνή συνομιλίας σε διαφορετικές γλώσσες, γονέων και παιδιών...

●●●

ΦΤΑΝΟΥΜΕ στο Schoenefeld, το μοναδικό αεροδρόμιο, κάποτε, του Ανατολικού Βερολίνου. Με εντυπωσιάζει ο αριθμός των αστυνομικών που «καλωσορίζουν» την πτήση μας, μερικά μέτρα από τον ιμάντα όπου περιμένουμε τις αποσκευές. Είναι καμιά δεκαριά. Κάθε τόσο σταματούν, ευγενικά, κάποιον επιβάτη και ελέγχουν την ταυτότητα ή το διαβατήριό του. Παίρνω τη βαλίτσα, περνάω δίπλα τους, προσπαθώντας να μην προδοθώ από την αστυνομοφοβία μου- την οποία ούτε ο ψυχαναλυτής μπορεί να θεραπεύσει πια. Σπρωγμένος, παρ΄ όλα αυτά, από επαγγελματική διαστροφή, στήνομαι προσεκτικά σε μια γωνιά και παρατηρώ τους αστυνομικούς που παρατηρούν τους επιβάτες και κόβουν φάτσες. Με ποια κριτήρια κρίνουν ότι κάποιος επιβάτης είναι «ύποπτος» για έλεγχο; Συμπεραίνω πρόχειρα πως, επί το πλείστον, ελέγχουν επιβάτες που έχουν λίγο περισσότερη μελανίνη στο δέρμα τους... Κάποιες ώρες αργότερα περιγράφω την σκηνή σε έναν Γερμανό φίλο μου, τον Ράινερ. «Υποθέτω πως έχουν εντείνει τους ελέγχους λόγω της οικονομικής κρίσης», λέει εκείνος. «Φοβούνται ότι οι μετανάστες θα αρχίσουν να φεύγουν από τις πιο φτωχές ευρωπαϊκές χώρες προς τις πιο πλούσιες»...

●●●

ΟΙ ΚΥΡΙΟΙ ΤΙΤΛΟΙ των γερμανικών εφημερίδων αφορούν την οικονομική κρίση. Η Γερμανία ζει- και αυτή- τη χειρότερη οικονομική κρίση μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Διαβάζεις λέξεις και φράσεις που έχουμε μάθει απ΄ έξω τους τελευταίους μήνες: «Οικονομικό πακέτο στήριξης» (70 δισ. στη Γερμανία για να στηρίξουν επενδύσεις, κυρίως στην κατασκευαστική βιομηχανία), «Εθνικοποίηση τραπεζών», «Σωτηρία αυτοκινητοβιομηχανιών», «Πτώση της κατανάλωσης», «Αύξηση της ανεργίας», «Ύφεση», «Δημοσιονομικό έλλειμμα πάνω από το όριο του 3%». Αν και η γερμανική οικονομία παραμένει μία από τις πιο γερές και ανθεκτικές στην Ευρώπη, ο λόγος των αναλυτών είναι ανήσυχος. Η ανάπτυξη στη Γερμανία έχει επιβραδυνθεί σημαντικά. Οι επενδυτές διστάζουν να κάνουν επενδύσεις. Λόγω της οικονομικής κρίσης, ο γνωστός δισεκατομμυριούχος Άντολφ Μέρκλε δεν άντεξε άλλο και αυτοκτόνησε στις ράγες του τρένου, αφήνοντας 100.000 υπαλλήλους στο έλεος της μοίρας. Σημάδι των καιρών. Αυτή η οικονομική κρίση μοιάζει με τον δήμιο που κλωτσάει το σκαμνί κάτω από τα πόδια του καταδικασμένου δι΄ απαγχονισμού. Όλοι έχουμε προεξοφλήσει ότι η θηλιά είναι γύρω από τον λαιμό μας. Περιμένουμε, απλά, την εμφάνιση του δήμιου. Ποιος όμως μας «καταδίκασε» δι΄ απαγχονισμού; «Ο καπιταλισμός της αρπαχτής» λέει στο «Spiegel» ο νομπελίστας Γκίντερ Γκρας...

●●●

Η ΜΕΡΚΕΛ προσπαθεί να «μαζέψει» την Ενωμένη Ευρώπη (τουλάχιστον την παλαιά), να προβληθεί ως σιδηρά κυρία στο τιμόνι του ευρωπαϊκού καραβιού, που αισθάνεται ήδη τα άγρια προειδοποιητικά κύματα της κρίσης. Είναι η πρώτη μεγάλη κρίση που αντιμετωπίζει η Ε.Ε., από τότε που υπάρχει. Εάν αντέξει, θα βγει πιο δυνατή και ενωμένη. Εάν η κρίση τη «σκοτώσει», τότε οι χειρότεροι εφιάλτες θα ξεπηδήσουν από το πτώμα της. Στο εσωτερικό της Γερμανίας, πάντως, αντίπαλοι και σύμμαχοι αμφισβητούν τις ηγετικές ικανότητες της Μέρκελ. Ενώ οι εκλογές του Σεπτεμβρίου πλησιάζουν, η δημοτικότητα της Μέρκελ πέφτει. Με τους ίδιους ρυθμούς που πέφτει και το χιόνι στο Βερολίνο, καλύπτοντας τα πάντα, σε αυτή την πόλη που καταφέρνει να μη χάσει το κέφι και την άψογη λειτουργικότητά της ακόμα και μέσα σε σκληρή κακοκαιρία. «Ιδανικός καιρός για καυτό gluwine», μου ψιθυρίζει στο αυτί η Ι. Περιμένουμε το μετρό στο Αlexanderplatz. Δυο γραβατωμένοι κύριοι, δίπλα, κουβεντιάζουν αδειάζοντας με απόλυτη συνέπεια τα μπουκάλια της μπίρας που κρατούν στα χέρια τους. Λίγο πιο πέρα, μια τουριστική αφίσα δείχνει το Βερολίνο πιο ηλιόλουστο και από τη Βαρκελώνη (εδώ που τα λέμε, το έχουν παρακάνει με το «ηλιόλουστο Βερολίνο»). Απέναντί μου, μια αφίσα για την επέτειο της πτώσης του Τείχους του Βερολίνου. Φέτος τον Νοέμβριο συμπληρώνονται 20 χρόνια. Το τελευταίο θύμα του Τείχους λεγόταν Chris Gueffroy. Προσπάθησε να αποδράσει τη νύχτα της 5ης Φεβρουαρίου του 1989. Τον γάζωσαν με σφαίρες οι συνοριοφύλακες. Ήταν είκοσι χρονών. Στη Γερμανία, σε αυτή τη χώρα της πρωτοπορίας, τη φημισμένη για τη σχολαστικότητα και τη συνέπεια με την οποία προγραμματίζει το μέλλον, «σκοντάφτεις» συνέχεια πάνω σε κομμάτια παρελθόντος, σκοτεινού και επώδυνου. Ειδικά εδώ, στο Βερολίνο...



Βερολίνο: Φεβρουάριος 2009

13 σχόλια:

Spastos Petalakis είπε...

Φίλε Γκάζι, καλά να περάσεις στο φοβερό Βερολίνο που έζησα και εγώ για λίγο πριν αό 2 εβδομάδες... Σκοπό έχω να ξαναγυρίσω φυσικά, αλλά το καλοκαίρι για να κάνω και πολύ ποδήλατο! Αν θέλεις ρίξε και μια ματιά στο μπλογκ μου, έχω λίγο πράγμα. Η αλήθεια είναι, πως όπως και το Λονδίνο που ήμουν πριν 3 μέρες, έτσι και εκεί στον αέρα πλανιέται η οσμή της κρίσης και η πόλυ μου φάνηκε πως δεν είχε και πολλά κέφια, που συνήθως έχει... Αλλά πάλι μπορεί να έφταιγε το πολύ, μα πολύ κρύο βρε παιδί μου. Να προσέχεις και να περνάς καλά!

sobraluz είπε...

Ευχαριστώ για το "ταξίδι". Περιμένω τη συνέχεια.

fpboy είπε...

Παράξενη πόλη το Βερολίνο.
Πολύ όμορφη και πολύ άσχημη μαζί.
Καλά να περάσεις.

Meropi είπε...

Δεν έχω πάει ακόμα στο Βερολίνο. Είναι ένας από τους μελλοντικούς προορισμούς μου. Με τους αστυνομικούς ελέγχους που περιγράφεις, μου θύμισες κάτι. Ο γιός μου ψηλός μελαχρινός με μαύρα σγουρά μαλλιά υφίσταται αρκετούς αστυνομικούς ελέγχους στην Ευρώπη που ζει. Σίγουρα τον περνούν για Άραβα. Είναι ενοχλητικό.

BUTTERFLY είπε...

Ποσο δυνατες εικονες! Η προσφυγια, ο ξεριζωμος ειναι παντα και παντου επωδυνα. Ακομα και οταν πας καπου που ξερεις σιγουρα οτι ειναι καλυτερα, ευχεσαι αυτο το καλυτερα να μπορουσες να το βρεις στον τοπο σου...
Η κριση λενε οτι ακομα δεν εχει ερθει...αναμενουμε...αν ειναι οπως την περιγραφουν, η προσφυγια και πεινα, κατοπιν η εξαθλιωση και ισως η βια, θα γινουν σκηνες τια καθημερινοτητας μας. Αν καταφερουμε να την περασουμε, ειτε σκληρα ειτε πιο ηπια, θα διδαχτουμε αραγε απο τα λαθη του παρελθοντος, απο τον ακρατο υπερκαταναλωτισμο και δανεισμο, απο τον τροπο ζωης που μας οδηγησε στο αδιεξοδο; Η θα συνεχισουμε να καταβροχθιζουμε τη ζωη μας, επαναλαμβανοντας το ιδιο μοτιβο αυτοκαταστροφης;;;
Ελπιζω να ηταν ομορφο το ταξιδι σου.

Benikos place είπε...

20 χρονια τωρα, τα ζω καθε μερα...
νασαι καλα που ταγραψες και για μενα...
Εγω θα τα γραψω αργοτερα οταν θα εχω φυγει.....

ele είπε...

Συναρπαστικό όπως συνήθως....

carlito είπε...

Σε ένα μήνα πάω κ εγώ Βερολίνο..πρέπει να είναι τέλεια...είμαι καινούργιος στα blogs.έχεις να μου προτείνιες κάτι να δώ και να πάω που δεν πρέπει να το χάσω στο Βερολίνο?

ΑΝΤΙΡΑΤΣΙΣΤΗΣ είπε...

Ο Πάμπλο Πικάσο αποκάλυψε: "Είμαι ένας απατεώνας"

Για να διαβάσετε την φοβερή αποκάλυψη του Πάμπλο Πικάσο ακολουθήστε τον παρακάτω σύνδεσμο...

http://antipliroforisi.blogspot.com/2009/02/blog-post_114.html

ΜΝΗΜΗ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑΤΟΣ είπε...

Ρατσιστές αλλοδαποί;;;

Διαβάστε την είδηση εδω:

http://antipliroforisi.blogspot.com/2009/03/blog-post_9462.html

basik είπε...

Χαιρετισμούς από το Βερολίνο.

drinos είπε...

"Η μητέρα μιλάει ρώσικα και το παιδί απαντά ελληνικά, ο πατέρας ρωτάει κάτι στα αλβανικά και το παιδί απαντάει στα ελληνικά. Εάν δεν έχεις μυηθεί στην πραγματικότητα της μετανάστευσης, οι σκηνές φαίνονται βγαλμένες από κάποια σουρεαλιστική ταινία."

Τελια δεκαετιας 80, στα αγγαρεια* της Ανω Επισκοπης (Δροπολη Αργυροκαστρου)συζητουν μια χωριανη ελληνικης καταγωγης με τη γυναικα ενος αξιωματικου που υπηρετει στο συνοριακο φυλακιο της Ανω Επισκοπης. Η χωριατισσα γνωριζε να μιλα μονο ελληνικα αλλα καταλαβαινε και αλβανικα ενω αντιθετως η συζυγος του αξιωματικου μιλουσε μονο αλβανικα αλλα καταλαβαινε και ελληνικα. Θυμαμαι τον εαυτο μου πιτσιρικα να τις κοιταζω με το στομα ανοιχτο.

*αγγαρεια: χωρος που το καλοκαιρι οι εργαζομενοι στο συνεταιρισμο εκαναν αρμαθες τον καπνο, ενω το χειμωνα χρησιμοποιουταν για τη φυλακη προβατων

A. XHAFAJ Μ/Kastra είπε...

Για σάς γλυκέ μου Γκάζμεντ Καπλάνι
από boehm » Απρίλιος 30th, 2009, 1:16 am

Iσόβια σε Αλβανούς τρομοκράτες στις ΗΠΑ

είναι το δικαστήριο της υπόθεσης των Αλβανών, ενός Ιορδανού και ενός Τούρκου) που πήγαν να μακελέψουν Αμερικανούς στρατιώτες και όταν τους έπιασε το Fbi τα ΜΜΕ έλεγαν ότι κατάγονται από την πρώην Γιουγκοσλαβία, Αλβανία Κόσοβο πουθενά. Δείτε και το παλαιό ποστ που είχα κάνει. Παρεπιπτόντως το στρατόπεδο-στόχος ήταν αυτό που είχε φιλοξενήσει 4000 Κοσοβάρους πρόσφυγες το 1999 κατά την διάρκεια του πολέμου. SAY WHAT?
Adresa Phorum.gr (politiki)