Τρίτη, Απριλίου 28, 2009

Η εξέγερση των γουρουνιών

Σίγουρα όλο αυτό το «Μπάτσοι Γουρούνια Δολοφόνοι» που έλεγαν συνέχεια οι εξεγερμένοι του Δεκέμβρη κάπου θα κατέληγε. Τελικά εξεγέρθηκαν τα γουρούνια. Όχι στην Ελλάδα, στην Αμερική. Εκεί γύρω τέλος πάντων. Γιατί είναι γνωστό ότι το Μεξικό αποικία της Αμερικής είναι. Έτσι δικαιώνεται, για άλλη μια φορά, το άλλο γνωστό σύνθημα: «Φονιάδες των Λαών Αμερικάνοι». Όλα τα κακά από εκεί έρχονται ή από εκεί γύρω τέλος πάντων. Ίσως όλα αυτά να είναι ένα επιπρόσθετο σημάδι ότι επέρχεται το τέλος του κόσμου. Όποιος παρακολουθεί Λιακόπουλο, όπως εγώ, το περίμενε να συμβεί. Περιττό να πούμε ότι για την γρίπη των χοίρων φταίνε οι Εβραίοι. Για να ξέρεις κάτι τέτοιο δεν χρειάζεται καν να βλέπεις Τήλε Άστυ. Η γρίπη των χοίρων είναι ένας τρόπος για να αποσπάσουν οι Εβραίοι την προσοχή μας από τις απάτες στα χρηματιστήρια και από την επέτειο της πτώσης του Τείχους του Βερολίνου. Θυμάστε εσείς κάποια επιδημία όταν υπήρχε το Τείχος του Βερολίνου; Όταν έπεσε το Τείχος άρχισαν όλα τα κακά, τσουνάμια, πόλεμοι, εμφύλιοι, γενοκτονίες, οικονομική κρίση, η ήττα της εθνικής Ελλάδας από την Αλβανία και τώρα η γρίπη των γουρουνιών. Τώρα, για να σοβαρολογούμε, πως θα αντιμετωπιστεί ο κίνδυνος της επιδημίας στην Ελλάδα; Θα κάνουν τρελά νούμερα καταρχήν τα κανάλια. Αυτό το ξέρουμε όλοι. Το ΛΑΟΣ θα ζητήσει την απέλαση των μεταναστών και την εισαγωγή του σπαρτιατικού τρόπου ζωής στο δημόσιο. Το ΚΚΕ θα ζητήσει την έξοδο της Ελλάδας από το ΝΑΤΟ, για να μην μολυνθούν οι Έλληνες, στρατιωτικοί και άμαχοι. Ο ΣΥΝ θα ζητήσει την έξοδο της Ελλάδας από το ΝΑΤΟ για όσο διαρκεί η επιδημία. Το ΠΑΣΟΚ θα ζητήσει την σύγκλιση της Σοσιαλιστικής Διεθνούς. Η Κυβέρνηση θα αποφανθεί ότι η υπόθεση βρίσκεται στα χέρια της ελληνικής δικαιοσύνης. Εν πάση περιπτώσει, για να σοβαρολογούμε. Δεν είναι τυχαίο ότι τα ζώα που καταπιέζουμε και περιφρονούμε πιο πολύ μας τρομοκρατούν περισσότερο. Τα γουρούνια, οι αγελάδες, οι κότες. Τα ζώα που τρέμουμε, άρα σεβόμαστε, δεν ασχολούνται μαζί μας. Δεν έχω ακούσει ποτέ για γρίπη των λιονταριών, των τίγρεων, των κροκοδείλων, των αετών. Αυτά τα ζώα προφανώς μας περιφρονούν. Ενώ στα άλλα, τα γουρούνια, τις κότες τις αγελάδες, λειτουργεί αυτό που ο Φρόιντ έλεγε «ναρκισσισμός των μικρών διαφορών». Απρίλης λοιπόν. Απρίλης ο σεισμός στην Ιταλία. Απρίλης η γρίπη των χοίρων. Απρίλης η εξέταση της «υπόθεσης Παυλίδη». Απρίλης ένας μαθητής αυτοκτόνησε αφού πυροβόλησε συμμαθητές του. Απρίλης και ψάχνω για σπίτι να νοικιάσω εξηγώντας σε όλους τους ιδιοκτήτες γιατί με λένε Γκαζμέντ και όχι Γιάννη ή Γιώργο. Είχε δίκιο ο Έλιοτ: «Απρίλης, ο πιο ανελέητος μήνας»….

Παρασκευή, Απριλίου 17, 2009

Καλό Πάσχα



"Πάσχα, από την λέξη Πέσαχ, που σημαινει περασμα... Κάτι παλιοί Εβραίοι πέρασαν μια θάλασσα, που άνοιξε για να περάσουν από την Αίγυπτο, όπου γυρνούσανε γυρω-γυρω επί σαράντα χρόνια... Δεν ξέρανε να πάνε Κρήτη; Ή στην Κύπρο; Παρά μόνο πήγανε στην Παλαιστίνη ανάμεσα σε εκατομμύρια Αραβες... Να τα αποτελέσματα όταν δεν έχεις GPS!"

(Σχόλιο που έλαβα στο e-mail μου απο μια αναγνώστρια αυτού του μπλογκ, την Καρίνα)

Σάββατο, Απριλίου 11, 2009

ΕΟΚ και ΝΑΤΟ

Εικόνα από το Πρωθυπουργικό Μέγαρο των Τιράνων. Γιορτινή ατμόσφαιρα και πανηγυρισμοί για την ένταξη της Αλβανίας στο ΝΑΤΟ. Αλβανοί δημοσιογράφοι κατήγγειλαν ότι, σε αρκετές περιπτώσεις, οι πανηγυρίζοντες ήταν κρατικοί υπάλληλοι που είχαν διαταχθεί από τους προϊσταμένους τους να κατέβουν στον δρόμο με την σημαία του ΝΑΤΟ…

Η ΑΛΒΑΝΙΑ είναι και επίσημα μέλος του ΝΑΤΟ. Στα Τίρανα γιόρταζαν, και οι προσόψεις των κυβερνητικών κτιρίων σκεπάστηκαν με τις σημαίες και τα χρώματα της Συμμαχίας. «Μα, γιατί χαίρονται τόσο πολύ οι Αλβανοί που μπήκαν στο ΝΑΤΟ;» με ρώτησε τις προάλλες ένας φίλος μου, ο Ανδρέας. Γνωριζόμαστε εδώ και δέκα χρόνια με τον Ανδρέα. Μιλάμε για πολιτική μαζί, για λογοτεχνία, για γυναίκες καμιά φορά. Αριστερός ο Ανδρέας, καλόκαρδος και ευχάριστος στην παρέα.

- «Μα Ανδρέα», απαντώ, «και η Ελλάδα μέλος του ΝΑΤΟ είναι».

- «Ναι, αλλά οι Έλληνες δεν γουστάρουν το ΝΑΤΟ» μου ανταπαντά.

Εδώ μου ήρθε να απαντήσω ότι εάν οι Έλληνες δεν γούσταραν το ΝΑΤΟ, τότε θα είχαν ψηφίσει μαζικά ΚΚΕ. Εξ όσων γνωρίζω είναι το μοναδικό κόμμα που τάσσεται ανοιχτά υπέρ της εξόδου της Ελλάδας από το ΝΑΤΟ. Δεν είπα τίποτα όμως. Είπα απλά ότι ούτε εγώ γουστάρω το ΝΑΤΟ- έτσι κι αλλιώς δεν με συγκινούν τα όπλα και φοβάμαι τις στολές. Καταλαβαίνω όμως αυτούς τους Ανατολικούς που γουστάρουν το ΝΑΤΟ. Εκείνοι πέρασαν από άλλη ιστορική τροχιά. Όπως εγώ και ο Ανδρέας περάσαμε από διαφορετικές ιστορικές διαδρομές. Εάν ο Ανδρέας είχε γεννηθεί και μεγαλώσει στην Αλβανία υπό ένα φρικτό σταλινικό καθεστώς όπως αυτό του Ενβέρ Χότζα, πιθανόν να είχε καταλάβει πιο εύκολα τη χαρά των Ανατολικών και των Αλβανών για το ΝΑΤΟ. Εάν εγώ είχα γεννηθεί στην Ελλάδα, γνωρίζοντας πλέον τι σημαίνει Δεξιά στην Ελλάδα, πιθανότατα, σίγουρα μάλλον, θα είχα γίνει κομμουνιστής.

***

Η ΕΛΛΑΔΑ είναι στο ΝΑΤΟ αλλά οι Έλληνες, σύμφωνα με τα όσα λέει ο Ανδρέας, δεν γουστάρουν το ΝΑΤΟ. Η αλήθεια είναι ότι όταν είχα πρωτοέρθει στην Ελλάδα, μου είχε κάνει ιδιαίτερη εντύπωση το καταγγελτικό σύνθημα που διάβαζα συνέχεια: «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ- το ίδιο συνδικάτο». Το διάβαζα στους τοίχους της Φιλοσοφικής Σχολής όπου φοιτούσα, σε μαντρότοιχους, σε υπόγειες διαβάσεις, σε θρανία, σε ρολά περιπτέρων. Ερχόμουν από μια χώρα όπου τα συνθήματα ενάντια στο ΝΑΤΟ και την ΕΟΚ ήταν πολύ πιο συχνά από τις διαφημίσεις της κινητής τηλεφωνίας σήμερα. Τα έβρισκες παντού. Στις προσόψεις των πολυκατοικιών, στα θρανία, στους τοίχους του σχολείου, στα σχολικά εγχειρίδια, στους στάβλους των αγελάδων, ακόμα και στις πλαγιές των βουνών. Και εμείς οι φτωχοί Βαλκάνιοι είχαμε έρθει στην Ελλάδα όχι μόνο διότι ήταν η πιο κοντινή χώρα, εδαφικά και πολιτισμικά, αλλά γιατί ήταν η Δύση, η ΕΟΚ, το ΝΑΤΟ των Βαλκανίων. Ήταν τέτοια η σύγχυσή μου που ρωτούσα τους Έλληνες φίλους μου εάν η Ελλάδα ήταν μέλος της ΕΟΚ και του ΝΑΤΟ ή έκανα λάθος; «Ναι είναι μέλος της ΕΟΚ και του ΝΑΤΟ» μου απαντούσαν. Και τότε γιατί γράφουν αυτά τα συνθήματα που μου θύμιζαν την Αλβανία του Χότζα, τους ρωτούσα ξανά, πάντα φοβούμενος μην κάνω καμιά γκάφα ή μην τους θίξω. Εκείνοι γελούσαν. Μερικές φορές έκαναν μια χειρονομία του τύπου «πού να σου εξηγήσουμε τώρα και σένα καημένε μου...». Κάποιοι από αυτούς, οι πιο υπομονητικοί, προσπαθούσαν να μου εξηγήσουν περιεκτικά την ιστορία της Ελλάδας. Τον αιματηρό και φρικτό ελληνικό εμφύλιο και την εποχή μετά, όπου οι μισοί Έλληνες, εθνικόφρονες, αντικομουνιστές και αμερικανόφιλοι, κυνηγούσαν, εξόριζαν, βίαζαν και βασάνιζαν τους άλλους μισούς, κομμουνιστές και αριστερούς. Κυνηγημένη από μια κτηνώδη Δεξιά στην Ελλάδα, συγκροτήθηκε μια συμπλεγματική, παραμορφωμένη, λαϊκίστικη, βαλκανική Αριστερά, η οποία δεν είχε τις ανέσεις της ευρωπαϊκής Αριστεράς, μου έλεγαν. «Αλλά μη φοβάσαι» προσέθεταν «εάν μας βγάλουν από το ΝΑΤΟ και την ΕΟΚ, οι Έλληνες θα βγουν στους δρόμους να διαμαρτυρηθούν». Εγώ τα άκουγα όλα αυτά και μπερδευόμουν ακόμα περισσότερο. Ειδικά τότε, με τα συλλαλητήρια για το Μακεδονικό, όταν δεξιοί και αριστεροί, άθεοι και παπάδες, μιλούσαν με πάθος ενάντια στην ΕΟΚ και κατήγγελλαν τους «ευρωλιγούρηδες». Κατάλαβα τότε ότι δεν είχα έρθει σε μια εύκολη χώρα. Εδώ που τα λέμε όλες οι χώρες είναι δύσκολες και γεμάτες αντιφάσεις. Η καθεμιά κουβαλά τους μύθους, τα όνειρα και τους εφιάλτες της. Αλλά αυτή τη γωνιά της Ευρώπης την οποία είχα επιλέξει για νέα μου πατρίδα έπρεπε να την δω και να την «διαβάσω» αποκλειστικά μέσω της αμφιθυμίας και των κραυγαλέων της αντιφάσεων.

***

ΟΙ ΛΑΟΙ, μερικές φορές, μοιάζουν με τους ανθρώπους. Ο καθένας κουβαλά τα συμπλέγματα και τα φαντάσματά του. Για πενήντα χρόνια η λέξη ΝΑΤΟ στην Αλβανία ήταν συνώνυμη του Σατανά. Και έπειτα από πενήντα χρόνια, οι Αλβανοί ανακάλυψαν πως είχαν δουλέψει με ζήλο για να καταστρέψουν τον εαυτό τους. Ήταν μόνοι τους, περιφρονημένοι, παντού του κλώτσου και του μπάτσου. Ήταν οι λαθρομετανάστες, οι κακομοίρηδες, οι ξεβράκωτοι, τα κλεφτρόνια της Ευρώπης. Ήταν προπαντός ορφανοί. «Έθνος ανάδελφον». Και τότε πέρασαν στο άλλο άκρο, όπως κάνουν συνήθως οι φοβισμένοι και καταπιεσμένοι λαοί που αναζητούν με απελπισία ένα σωσίβιο. Η ένταξη στο ΝΑΤΟ σημαίνει για τους Αλβανούς το τέλος της ορφάνιας. Τώρα δεν είναι πια «Έθνος ανάδελφον», ανήκουν επιτέλους σε μια οικογένεια, σε εκείνη των δυτικών εθνών. Επιπλέον, την ένταξη στο ΝΑΤΟ τη βλέπουν ως ένα μεγάλο σκαλοπάτι για την ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Οι λαοί, όπως και οι άνθρωποι, έχουν ανάγκη να μη νιώσουν ανεπιθύμητοι και ορφανοί. Θέλουν να ανήκουν κάπου, να έχουν μια θετική εικόνα για τον εαυτό τους.

Χιλιάδες Αλβανοί μαζεύτηκαν στην κεντρική πλατεία των Τιράνων για να γιορτάσουν την ένταξη της Αλβανίας στο ΝΑΤΟ


ΤΟΥΣ ΑΛΒΑΝΟΥΣ τούς περιμένει πολλή δουλειά ακόμη. Η διαδρομή που έχουν διανύσει, εάν το βλέπει κανείς από το σημείο «μηδέν» απ΄ όπου ξεκίνησαν, είναι τεράστια. Και το κόστος που έχουν πληρώσει είναι επίσης τεράστιο. Και παρ΄ όλα αυτά είναι, ακόμα, η πιο καθυστερημένη και πληγωμένη χώρα της Ευρώπης. Η πιο διεφθαρμένη χώρα της Ευρώπης. Μια χώρα όπου οι νέοι ακόμα φεύγουν γιατί δεν βλέπουν καμία ελπίδα για το μέλλον. Όπου οι κυβερνώντες νοθεύουν, ακόμα, τις εκλογές. Για πενήντα χρόνια στους Αλβανούς έμαθαν να αναζητούν το «κακό» έξω από αυτούς. Είναι καιρός να το αναζητήσουν προπαντός μέσα τους. Όπως έγραφε, πριν από περίπου έναν αιώνα, ένας σοφός Αλβανός λόγιος, ο Φαΐκ Κονίτσα: «Το κακό βρίσκεται μέσα μας. Εμείς οι Αλβανοί μιλάμε όταν πρέπει να σιωπούμε. Κάνουμε πόλεμο όταν πρέπει να συνάψουμε ειρήνη. Θρηνούμε όταν πρέπει να χαρούμε. Τεμπελιάζουμε όταν πρέπει να δουλέψουμε. Σπαταλάμε όταν πρέπει να αποταμιεύσουμε». Γι΄ αυτά τα λόγια, ο Κονίτσα απαγορεύτηκε από το καθεστώς του Ενβέρ Χότζα για πενήντα χρόνια, ως «αντεθνικός» και «μειοδότης». (Εδώ που τα λέμε άνθρωποι σαν τον Κονίτσα στα Βαλκάνια παίρνουν συνήθως την ετικέτα του «αντιεθνικού» και του «μειοδότη»). Οι λαοί προχωρούν όταν έχουν τη δύναμη της αυτογνωσίας και της βελτίωσης. Για τους Αλβανούς τελείωσε- ευτυχώς- η εποχή που ήταν «Έθνος ανάδελφον». Τους περιμένει πάρα πολλή δουλειά ακόμη, για να «χτίσουν» μια ευημερούσα κοινωνία ισότιμων, δημοκρατικών πολιτών. Και αυτό είναι πολύ πιο κοπιαστικό και αρκετά καλύτερο από την ένταξη στο ΝΑΤΟ.

Δευτέρα, Απριλίου 06, 2009

Ένα γράμμα από την Φινλανδία


Ζάχρα Αλί Αμπντουλά, Φιλανδή πολίτης Σομαλικής καταγωγής, μέλος του Δημοτικού Συμβουλίου της πόλης του Ελσίνκι. Πριν λίγο καιρό ταξίδεψε στην Ελλάδα για να δει την ανήλικη αδελφή της, θύμα βιασμού και βασανιστηρίων, η οποία κρατείται ως παράνομη σε ελληνική φυλακή...


«Με λένε Ζάχρα Αλί Αμπντουλά. Ζω στην Φινλανδία εδώ και 19 χρόνια και εργάζομαι ως

μαία. Είμαι μητέρα τριών παιδιών και μέλος του Δημοτικού Συμβουλίου της πόλης του Ελσίνκι.

Έχω μια ήρεμη και ευτυχισμένη ζωή. Παρόλα αυτά νιώθω μεγάλη στεναχώρια και ευθύνη για τα 13 μέλη της οικογένειάς μου που βρίσκονται στην δίνη του εμφυλίου πολέμου στη Σομαλία. Οι περισσότεροι αγνοούνται ή έχουν πεθάνει… Μια μέρα η μικρή μου αδελφή, Σαντίγια, μου τηλεφώνησε από μια ελληνική φυλακή, κλαίγοντας υστερικά. Έπαθα σοκ. Η αδελφή μου είναι 16 χρονών και βρισκόταν φυλακισμένη σε μια φυλακή ενηλίκων, χωρίς να ξέρει ούτε το γιατί ούτε το πόσο θα την κρατήσουν… Ήξερε μόνο ότι την είχαν βγάλει στο δικαστήριο και ότι η διερμηνεία έγινε στα αραβικά, γλώσσα που καταλαβαίνει ελάχιστα… Τι μπορούσα να κάνω; Τον Δεκέμβριο του 2008 ταξίδεψα στην Ελλάδα για να την δω. Παρόλο που ήταν δύσκολη η πρόσβαση στην φυλακή, κατάφερα να την δω. Μόλις την είδα έβαλα τα κλάματα. Η ανήλικη αδελφή μου είναι θύμα βιασμού και βασανιστηρίων στη Σομαλία. Τώρα βρίσκεται στην φυλακή για παράνομη είσοδο στην Ελλάδα ενώ πάσχει από βαριά κατάθλιψη. Τα σημάδια από τα βασανιστήρια και τους πυροβολισμούς στην κοιλιά είναι ακόμα πολύ ορατά στο σώμα της. Φοβάμαι ότι μπορεί να πεθάνει εάν δεν αφεθεί ελεύθερη και πάρει τις απαραίτητες φροντίδες. Οι συνθήκες στην φυλακή ήταν τρομακτικές. Δεν έχω ξαναδεί κάτι τέτοιο στην ζωή μου. Η αδελφή μου ήταν πεινασμένη. Το φαγητό στη φυλακή ήταν ένα κομμάτι ψωμί το πρωί και ένα πιάτο φαγητό το βράδυ, που μερικές φορές περιλάμβανε χοιρινό το οποίο οι Μουσουλμάνοι δεν τρώνε. Αναψυκτικά και έξτρα φαγητό έπρεπε να αγοράσει κανείς με δικά του χρήματα. Εάν δεν ήξερες ελληνικά ήταν δύσκολο να παραγγέλλεις, εάν δεν είχες χρήματα ήταν ανέφικτο. Χρειάζεσαι χρήματα για να αγοράσεις οδοντόβουρτσα, οδοντόκρεμα, ακόμα και παπούτσια τα οποία κατάσχουν οι φύλακες όταν οι υπόδικοι φτάνουν στην φυλακή. Οι συνθήκες είναι πρωτόγονες. Στη κουζίνα δεν υπάρχουν σκεύη κουζίνας. Το τσάι πρέπει να το πιείς με παλαιά κουτάκια αναψυκτικών. Νερό δεν υπάρχει συνέχεια αλλά ούτε απόθεμα μπορείς να έχεις γιατί δεν υπάρχουν δοχεία. Έκανε τόσο κρύο που η αδελφή μου έτρεμε και μου ζήτησε να της φέρω ζεστές ζακέτες. Όταν τις έφερα δεν τις επέτρεψαν. Λυπήθηκα τα μικρά παιδάκια που είδα στην φυλακή και έφερα μαζί μου και μερικά παιχνιδάκια. Ούτε αυτά τα επέτρεψαν. Δεν καταλαβαίνω, αφού η φυλακή δεν εξασφαλίζει ανθρώπινες συνθήκες, γιατί δεν επιτρέπουν τουλάχιστον αυτά που φέρνουν συγγενείς και φίλοι; Αν και η Ελλάδα είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, φαίνεται πως δεν μεταχειρίζεται τους πρόσφυγες σύμφωνα με όσα προβλέπουν οι Διεθνείς Συνθήκες. Οι γυναίκες, τα ασυνόδευτα ανήλικα και οι άνθρωποι με αναπηρία δικαιούνται ιδιαίτερη προστασία και μεταχείριση. Όσα είδα με τα μάτια μου δεν έχουν καμία σχέση με την έννοια της προστασίας. Οι συνθήκες είναι τέτοιες που δυσκολεύεσαι ακόμα και να επιβιώσεις. Φαίνεται ότι οι Ελληνικές αρχές τιμωρούν την αδελφή μου επειδή είναι πρόσφυγας. Βρίσκεται στην φυλακή επειδή εγκατέλειψε την χώρα με πλαστά χαρτιά. Τι άλλες επιλογές έχει ένας πρόσφυγας; Ζητώ από της ελληνικές αρχές να αφήσουν ελεύθερη την αδελφή μου και να της επιτρέψουν να ταξιδέψει στην Φινλανδία, όπου οι φινλανδικές αρχές θα εξετάσουν την περίπτωσή της, σύμφωνα με τα όσα προβλέπουν οι Διεθνείς Συνθήκες για τους Πρόσφυγες. Ζητώ επίσης από τις ελληνικές αρχές να σταματήσουν να μεταχειρίζονται τους πρόσφυγες σαν εγκληματίες, μόνο και μόνο επειδή κατάφεραν να φύγουν για να σώσουν τις ζωές τους.

Ευχαριστώ για την φιλοξενία

Ζάχρα Αλί Αμπντουλά

zahra.abdulla@gmail.com»


***


Ετοιμαζόμουν να γράψω κάτι πιο ευχάριστο αυτή την εβδομάδα, όταν έφθασε στο e-mail μου το παραπάνω γράμμα. Η Ζάχρα Αλί Αμπνουλά ζήτησε άσυλο ως πρόσφυγας στην Φινλανδία πριν από 19 χρόνια. Μέσα σε πέντε χρόνια έγινε Φιλανδός πολίτης. Είναι μέλος του Κόμματος των Πρασίνων, γνωστή για τους αγώνες της υπέρ των δικαιωμάτων των μεταναστών. Το 2003 κηρύχθηκε «Πρόσφυγας της Χρονιάς» στην Φινλανδία. Είναι μέλος του Δημοτικού Συμβουλίου της πόλης του Ελσίνκι και πρώτη υποψήφια βουλευτής μην φιλανδικής καταγωγής στην ιστορία της χώρας. Η δεκαεξάχρονη αδελφή της, η Σαντίγια έφυγε από την Σομαλία, μια χώρα την οποία ακόμα και τα πλοία φοβούνται να την πλησιάζουν, για να σώσει την ζωή της. Όλα τα αδέλφια της είχαν σκοτωθεί. Είχε μείνει ζωντανή μόνο η μητέρα της και εκείνη τυφλή. Κανείς δεν ξέρει πως ταξίδεψε, πόσα πλοία ανέβηκε, τι σκοτάδια διέσχισε. Στη Σομαλία την είχαν βιάσει και βασανίσει. Τα σημάδια είναι ακόμα ορατά στο σώμα της. Αυτό που ξέρουμε είναι ότι έφθασε στην Πάτμο τον Ιούνιο του 2008. Συνελήφθη και κατατάχθηκε αμέσως στους «παράνομους μετανάστες». Κανείς δεν την ρώτησε για τίποτα. Δεν υπήρχε μεταφραστής άλλωστε. Οι αστυνομικοί έκριναν πως είναι ενήλικη, της έδωσαν το «χαρτί απέλασης» για παράνομη είσοδο και της εξήγησαν με χειρονομίες ότι μέσα σε ένα μήνα πρέπει να βρει τρόπο να φύγει από την Ελλάδα. Όπως γίνεται με όλους όσους φθάνουν στα ελληνικά νησιά. Υπάρχουν ανάμεσά τους άνθρωποι που σχίζουν τα χαρτιά τους για να κρύψουν την ταυτότητά τους. Πακιστανοί που δηλώνουν Αφγανοί, Νιγηριανοί που δηλώνουν Σομαλοί. Υπάρχουν και γνήσιοι Αφγανοί και Σομαλοί, όπως η Σαντίγια, που ανήκουν στην κατηγορία «πρόσφυγες». Οι αρχές τους κατατάσσουν όλους, ασυζητητί, στους «παράνομους μετανάστες». Τους δίνουν ένα «χαρτί απέλασης» και τους δείχνουν την Αθήνα. Όσοι έχουν χρήματα προσπαθούν να βρουν τον σωστό λαθρέμπορο και να συνεχίζουν προς την Δύση. Η Ελλάδα είναι μεταβατικός σταθμός για αυτούς. Δεν την θεωρούν γνήσια Δύση. Πιστεύουν ότι στην γνήσια Δύση θα τους μεταχειρίζονται καλύτερα. Ή, όπως η Σαντίγια, προσπαθούν να βρουν τους συγγενείς τους εκεί. Όσοι δεν έχουν τίποτα καταλήγουν στο φρικτό γκέτο της Ομόνοιας, περικυκλωμένοι από τη βρώμα, τους σωματέμπορους, τους ναρκομανείς και τα βαποράκια. Όπως γινόταν και γίνεται σε όλα τα γκέτο του κόσμου, όπου «ανθούν» τα πιο ποταπά ανθρώπινα ένστικτα και οι πιο άγριοι τρόποι επιβίωσης. Ή μαζεύονται στον εξαθλιωμένο καταυλισμό της Πάτρας, παίζοντας την ζωή τους κορόνα γράμματα κρυμμένοι στα φορτηγά που θα τους πάνε στην Δύση…



Σομαλοί πρόσφυγες που μόλις έχουν φθάσει στην Κένυα. Ακόμα και τα βλέμματα των παιδιών δείχνουν την φρίκη από την οποία έρχονται…


Η Σαντίγια κατέληξε στο γκέτο της Ομόνοιας. Ένας Θεός ξέρει πως κατάφερε να επιβιώσει και τι δουλειές αναγκάστηκε να κάνει για να μαζέψει χρήματα ώστε να αγοράσει, πέρσι τον Οκτώβριο, ένα πλαστό διαβατήριο για να ταξιδέψει στην Φινλανδία. Την συνέλαβαν στο αεροδρόμιο και την παρέπεμψαν σε δίκη. Καταδικάστηκε ως ενήλικη, σε μια γλώσσα που δεν καταλάβαινε, σε επτά μήνες φυλάκισης, 4000 ευρώ πρόστιμο και δικαστική απέλαση. Αν και η απέλαση είναι ανέφικτη. Δεν υπάρχει καν προξενείο της Σομαλίας στην Αθήνα αλλά πως μπορείς να απελάσεις κάποιον σε μια χώρα που δεν πλησιάζουν ούτε τα πλοία πλέον. Καταδικάστηκε, αν και σύμφωνα με τις Διεθνείς Συνθήκες, τα ανήλικα παιδιά και τα θύματα βασανιστηρίων, που ανήκουν στην κατηγορία «πρόσφυγες», δεν δικάζονται και χαίρουν ειδικής μεταχείρισης. Κανείς δεν ασχολήθηκε με τέτοιες λεπτομέρειες. Η Σαντίγια συμπλήρωσε ήδη έξι μήνες φυλάκισης στις γυναικείες φυλακές της Θήβας. Την περασμένη Δευτέρα έγινε το Εφετείο. Η δικηγόρος της, η κυρία Μαριάννα Τζεφεράκου, έφερε μεταφραστή μαζί της που γνώριζε σομαλικά. Η αδελφή της, η Ζάχρα, πλήρωσε τα έξοδα του δικαστηρίου. Τελικά, το Εφετείο αναγνώρισε ότι ο Σαντίγια είναι ανήλικη. Ακύρωσε την προηγούμενη δικαστική απόφαση και την παρέπεμψε στο μονομελές πρωτοδικείο ανηλίκων. Η Σαντίγια θα αφεθεί ελεύθερη και μπορεί να κάνει τώρα αίτηση ασύλου. Κανείς όμως δεν ξέρει που θα μείνει, όταν βγει από την φυλακή. Δεν υπάρχει ξενώνας… Μέσα στην τραγωδία της η Σαντίγια είναι τυχερή. Κατάφερε να εντοπίσει την αδελφή της, που μπορεί να την πάρει στην Φινλανδία μέσω της «οικογενειακής συνένωσης». Για το πόσο θα διαρκέσει η διαδικασία αυτή ένας Θεός ξέρει: όχι λόγω των Φιλανδών, λόγω των ελληνικών αρχών. Άλλοι πρόσφυγες σαν την Σαντίγια – επίσης ένας Θεός ξέρει πόσοι είναι – ανήλικοι και ενήλικοι, έχουν «κολλήσει» κυριολεκτικά μέσα στα κελιά των ελληνικών φυλακών. Στις γυναικείες φυλακές της Θήβας υπάρχει μια ακόμη δεκατετράχρονη Σομαλή που περιμένει, μήνες τώρα, το Εφετείο, τουρτουρίζοντας από το κρύο, υποφέροντας από την πείνα, συντριμμένη από τον φόβο και την κατάθλιψη.... Και όταν βγουν από την φυλακή οι πρόσφυγες αυτοί, μετά από μήνες, επειδή είναι ανέφικτη η απέλασή τους, θα περιπλανηθούν χωρίς κανένα δικαίωμα, σαν φαντάσματα, στα γκέτο της Αθήνας και στους δρόμους της Ελλάδας…

ΥΓ. Ευχαριστώ για την πολύτιμη βοήθεια τον κύριο Φίλιππο Δραγούμη και την δικηγόρο Μαριάνα Τζεφεράκου - μέλος του Οικουμενικού Προγράμματος Προσφύγων και της Ομάδας Δικηγόρων για τους Πρόσφυγες και τους Μετανάστες.