Σάββατο, Μαΐου 23, 2009

Μια μητέρα μετανάστρια γράφει…

«Αγαπητέ «Υπάρχουμε… Συνυπάρχουμε;». Το όνομά μου είναι Αγάπη. Μετανάστευσα στην Ελλάδα πριν από δεκαεπτά χρόνια από την Αρμενία. Μαζί με τον άνδρα μου εργαζόμαστε και ζούμε νόμιμα στην Ελλάδα δώδεκα χρόνια. Πέρση καταθέσαμε τα χαρτιά μας για την Άδεια Διαμονής Αορίστου διάρκειας. Μας απέρριψαν λέγοντάς μας ότι ο ΟΑΕΔ δεν έχει κρατήσει αρχεία για μας! Επειδή ο ΟΑΕΔ δεν κράτησε αρχεία, εμείς χάνουμε τρία χρόνια από τη νόμιμη παραμονή και πρέπει να τρέξουμε ξανά σε ουρές, να πληρώσουμε παράβολα, δικηγόρους, για να πάρουμε στο τέλος, πιθανόν, μια άδεια παραμονής ληγμένη… Προτείναμε, λοιπόν, στους αρμόδιους να φέρουμε εμείς τα παλαιά μας χαρτιά από τον ΟΑΕΔ, τις φορολογικές δηλώσεις – πληρώνουμε φόρους από την πρώτη μέρα που πήραμε μια αβέβαιη βεβαίωση στα χέρια μας - τα Αριστεία και Βραβεία προόδου των παιδιών μας από το σχολείο. Μας απάντησαν ότι αυτά δεν αποτελούν αποδείξεις!... Τα παιδιά μου ήρθαν μικρά στην Ελλάδα. Τεσσάρων χρονών ο ένας, εννιά ο άλλος. Έχουν περάσει από το ελληνικό δημόσιο σχολείο, έχουν διακριθεί και αριστεύσει. Θεωρούν ότι ανήκουν εδώ πέρα, ότι η Ελλάδα είναι η πατρίδα τους. Μιλούν τα ελληνικά ως πρώτη τους γλώσσα και νιώθουν Έλληνες όσο και οι Έλληνες συμμαθητές τους. Και όμως και τα παιδιά μου παλεύουν ακόμα για τις άδειες παραμονής τους. Τα παιδιά μου έχουν βραβευθεί σε διεθνείς διαγωνισμούς αλλά δεν μπορούσαν να ταξιδέψουν να πάρουν το βραβείο τους γιατί δεν είχαν την άδεια παραμονής! Φανταστείτε τον εαυτό σας στα είκοσι δύο σας να ξοδεύετε όλη την ενέργειά σας για τα χαρτιά… Τα παιδιά μας γίνονται ανήσυχα, νευρικά, μελαγχολικά, όταν καταλαβαίνουν ότι τους φέραμε σε μια χώρα όπου θα είναι για πάντα ξένοι και θα παλέψουν για χαρτιά. Τα παιδιά μας νιώθουν σαν φυλακισμένα. Όταν οι Έλληνες φίλοι τους μαθαίνουν ότι εκείνοι δεν έχουν την ελληνική υπηκοότητα δεν μπορούν να το πιστέψουν. Πολλές φορές τα παιδιά μας το κρύβουν αυτό γιατί νιώθουν μειονεκτικά... Γνωρίζω και άλλες μητέρες μετανάστριες που τα παιδιά τους έχουν έρθει μικρά ή γεννηθεί στην Ελλάδα. Έχουμε τις ίδιες έγνοιες. Όχι για μας, για τα παιδιά μας. Μπορούν να πουν για μας ότι είμαστε ξένες. Αλλά τα παιδιά μας που ήρθαν στην Ελλάδα σε μικρές ηλικίες ή γεννήθηκαν εδώ, σπούδασαν στην Ελλάδα, μεγάλωσαν στην Ελλάδα, γιατί τα κάνουν να αισθάνονται ξένα; Γιατί η Ελλάδα τρώει τα παιδιά της, αφού δικά της είναι αυτά τα παιδιά; Τα παιδιά μας διψούν να προοδεύσουν, να δημιουργήσουν. Τι άλλο ζητούν από το κράτος παρά να τους δώσει την δυνατότητα να νιώσουν ελεύθεροι, να μην γίνουν πολίτες τρίτης κατηγορίας; Τι περισσότερο ζητούμε εμείς και τα παιδιά μας από αυτό που ζητούσαν και απόκτησαν οι Έλληνες μετανάστες και τα παιδιά τους; Την Ελλάδα τα παιδιά μας δεν την κουβαλούν στο αίμα αλλά στο μυαλό και στην καρδιά τους. Οι Ελληνίδες φίλες μου, που τόσο πολύ με έχουν βοηθήσει αυτά τα δύσκολα χρόνια, καταλαβαίνουν τον πόνο μου. Με έχουν δει να κλάψω και προσπαθούν να με παρηγορήσουν λέγοντας πως «δεν μπορεί, θα λυθεί αυτό το θέμα». Ελπίζω να λυθεί. Βλέπω τον χρόνο όμως να περνάει, τα παιδιά μου και εκείνα των άλλων να μεγαλώνουν και να είναι πάντα ξένα...


Ευχαριστώ για την φιλοξενία


Agapi Masmaryan

agapitik@yahoo.gr»



ΥΓ. Σήμερα, 23 Μαΐου, στις 7 το απόγευμα, στην κεντρική πλατεία της Καισαριανής θα γίνει η συμβολική τελετή εγγραφής στο δημοτολόγιο του δήμου ενός παιδιού μετανάστη από τη Αφρική. Ένα κοριτσάκι 17 μηνών που γεννήθηκε στην Καισαριανή, και που - ως γνωστό - δεν μπορεί να γραφτεί στο δημοτολόγιο με αποτέλεσμα να μην υπάρχει ουσιαστικά. Η συμβολική εγγραφή θα γίνει από το Δήμαρχο Καισαριανής Σπύρο Τζόκα.

5 σχόλια:

barbakostas είπε...

ΣΥΓΓΝΩΜΗ!
ενας κατοικος του Αγ. Παντελεημονα

Kat1na είπε...

Πήγα στην Καισαριανή και η εκδήλωση ήταν επιτυχημένη από πλευράς συμμετοχής τόσο ελληνων πολιτών όσο και μεταναστών από πολλές χώρες.

Οι δημοτικοί άρχοντες μπορούν να κάνουν πολλά - αρκεί να ακούν τους πολίτες τους, να μην τους δένει τα χέρια η έλλειψη χρήματος και να θυμούνται να διεκδικούν και αυτά που φαίνεται αδύνατο να γίνουν!!

Καίτη Ν

BUTTERFLY είπε...

Το μονο που μπορω να πω ειναι πως στην Ελλαδα του 2009 ΟΛΟΙ αντιμετωπιζονται ως πολιτες 3ης κατηγοριας, Ελληνες και αλλοδαποι! Ειναι η Ελλαδα που χτισαμε...

Δύο τόνους μακαρόνια είπε...

Δυστυχώς έτσι είναι. Επέστρεψα από την Αγγλία ύστερα από σπουδές με ένα πολύ καλό πτυχίο που με πολύ ιδρώτα, πολύ κόπο, και πάνω από όλα στερήσεις - δεν είμουν ματσομένος - (είχα καταντήσει να τρώω μακαρόνια επί πέντε χρόνια σχεδόν κάθε μέρα, μιας και είναι ότι ποιο φθηνό μπορεί κανείς να φάει - για φοιτητική ζωη, ούτε συζήτηση) μόνο και μόνο για να μπλέξω επί τρία χρόνια σε μια ανούσια αναγνώριση του ΔΟΑΤΑΠ. Αναγκάστηκα να παρατήσω το αντικείμενο του Μάστερ μου για να καταπιαστώ με τα μαθήματα του ΔΟΑΤΑΠ τα οποία δεν είχαν καμιά σχέση με το αντικείμενο στο οποίο θα αφιερωνόμουν. Αναγκάστηκα να παραμείνω άνεργος για πάνω από δυόμισι χρόνια μιας και από την μία δεν είχα αναγνωρισμένο πτυχίο και από την άλλη έπρεπε να συνεχίσω να κάνω τον φοιτητή, να πηγαίνω σε παρακολουθήσεις και να κάνω εργασίες. Τελικά θα τα καταφέρω, όμως έχασα τρία από τα ποιο δημιουργικά χρόνια της ζωής μου μόνο και μόνο για να ικανοποιηθούν οι αυταπάτες κάποιων ακαδημαϊκών ως προς την ποιότητα της εκπαίδευσης στην Ελλάδα, τα συμφέροντα κάποιων επαγγελματικών συντεχνιών και η ιδιοτέλεια και κακεντρέχεια κάποιων φοιτητικών παρατάξεων, απέναντι σε όσους αποφάσισαν να σπουδάσουν στο εξωτερικό. Απλά κάτι πρέπει να κάνουμε με αυτήν την χώρα Έλληνες και μετανάστες ενωμένοι μαζί...

sa είπε...

AV,無碼,a片免費看,自拍貼圖,伊莉,微風論壇,成人聊天室,成人電影,成人文學,成人貼圖區,成人網站,一葉情貼圖片區,色情漫畫,言情小說,情色論壇,臺灣情色網,色情影片,色情,成人影城,080視訊聊天室,a片,A漫,h漫,麗的色遊戲,同志色教館,AV女優,SEX,咆哮小老鼠,85cc免費影片,正妹牆,ut聊天室,豆豆聊天室,聊天室,情色小說,aio,成人,微風成人,做愛,成人貼圖,18成人,嘟嘟成人網,aio交友愛情館,情色文學,色情小說,色情網站,情色,A片下載,嘟嘟情人色網,成人影片,成人圖片,成人文章,成人小說,成人漫畫,視訊聊天室,a片,AV女優,聊天室,情色,性愛