Σάββατο, Ιουνίου 06, 2009

A short border handbook

Το παρακάτω κείμενο είναι αποκλειστικά (και δυστυχώς) για όσους γνωρίζουν αγγλικά. Μια κριτική του βιβλίου μου στην βρετανική The Indipendent. Το κομμάτι αναφέρεται και στα γεγονότα στον Αγ. Παντελεήμονα.

A Short Border Handbook, By Gazmend Kapllani

Reviewed by Maya Jaggi

Friday, 5 June 2009

Last weekend I stumbled across a far-right rally in Thessaloniki, Greece's second city. The signature cadences of an aspiring fascist demagogue, and the small crowd's robotic chants, were unmistakable even before I caught sight of the capo sawing the air at the waterfront under a statue of Alexander the Great. The dark-uniformed neo-Nazis then paraded their Greek flags through town in the run-up to this Sunday's European elections, flinging about leaflets stamped with a swastika-like Hellenic emblem and urging that "illegal immigrants" be sent home.

Gazmend Kapllani, a prominent Greek journalist born in Albania, believes it was supporters of the same neo-Nazi group, Chrysi Avyi or Golden Dawn, who tried to beat him up two weeks ago at a public reading of this memoir. It was held in Aghios Panteleimonas, effectively a migrant ghetto in central Athens named after the "saint of charity for all". At Thessaloniki's book fair, Kapllani told me that he had taken refuge in a nearby house for several hours while some 20 neo-Nazis rampaged - unhindered by police - terrorising children in a playground, then blogging that they had cleared the district of "scum" like him. Earlier, an Orthodox priest was attacked for distributing food, and his church firebombed.

Anne-Marie Stanton-Ife's translation of A Short Border Handbook could not be timelier. Born in 1967, Kapllani entered Greece with many Albanians in 1991, six years after the dictator Enver Hoxha died, and soon after the gates of the prison-state were opened. Kapllani, who had taught himself Italian and French for a clandestine window on the world, worked as a builder, cook and kiosk-attendant in Athens while learning Greek and English, studying philosophy and earning a doctorate. Now a columnist for Ta Nea, Greece's largest-circulation left-wing newspaper, he is one of the few to have "made it". Yet he feels a "mixture of deliverance and perplexity", a symptom of what he terms "border syndrome".

In the ironically titled "handbook", fragments of memoir alternate with more timeless reflections on migration, shifting from first to second to third person. Partly fictionalised, it draws on others' experiences, including the brutal trafficking of women. Yet pain coexists with humour, as in his sardonic take on how Albanian men are perceived, with their "primitive haircut", eyeing women "the way Quasimodo looks at Esmeralda" or charging into a video shop "as though we had come to greet the messiah". Pointing out that cold-war Greece narrowly escaped communism, one man says: "Why didn't they get Hoxha instead of us? Bastards." The result combines the wittily mischievous eye for absurdity of George Mikes's How to be an Alien with the philosophical insight of Milan Kundera.

Kapllani recalls a childhood of ubiquitous, Stasi-like informers, and a rebellious "xenomania" amid paranoid isolation. People decorate their houses with soap-powder cartons washed up from the Adriatic. Yet in his first week on Greek soil, after hiding in a truck and walking through the barbed-wire border, he is body-searched in a supermarket, lied to, starved and incarcerated ­ latterly in an insanitary warehouse after a police round-up of suspected criminals. "We are nursing a timebomb," a TV reporter says. "Deport them now." Yet "why should I have to answer for every last criminal who happens to have been born in the same country as me?"

He reflects on the drive of the "egotistical narcissist" feeling too good for his native land; the dilemmas of memory and self-reinvention; the orphan's sense of being free but lost. The book traces the "thousands of invisible borders" that persist, from locals who speak "like a sewing machine" to landlords who stipulate "no foreigners, no pets" - recalling the "no blacks, no Irish" of a Britain before the Race Relations acts.

Images of the first Iraq war have no effect on these migrants: "We had our own battle to fight." Yet while Albanians and Afghans remain scapegoated, Greek mass emigration of the 1950s and 1960s is taboo. "One of your crimes is that you remind the natives of what life used to be like for them... the pain and humiliation of being a migrant, the worn-out faces, the peasant gait, the heavy stench of sweat and garlic."

"You cannot understand a migrant if you haven't heard his story." With the best migrant literature, this book tells a collective story through a personal one. "You have no voice. You are not even a consumer," Kapllani says. Yet in giving himself a voice, he has become a target, even for those who scorn the far right but share its assumptions: "those who fear you the most are those who read few books but watch too much television". While all of us are "incurably transient" on this Earth, our greatest virtue, he suggests, is the ability to adapt to change, regardless of who we're descended from. It's a virtue as much for hosts seeing their societies transformed as for newcomers; for those of us with "cool" passports as much as those landed by pure chance with "bad" ones.


11 σχόλια:

harrysmatic είπε...

Το αρθρο εσφαλμενα αναφερει
οτι ο Καπλανι ειναι
..." Greek,born in Albania"...

Gazmend Kapllani είπε...

Δεν μας έφθαναν οι Ελληναράδες, να τους και οι Αλβαναράδες. Ηρέμησε Harry, "Greek journalist, born in Albania" λέει, που είναι το λάθος; Σε όλο το κείμενο αυτό σε χάλασε;
Σε τελευταία ανάλυση, για να σε απαλλάσσω από το άγχος, άσε σε μένα την φροντίδα να προσέξω για το πώς με χαρακτηρίζουν...

anepidoti είπε...

χαίρομαι κι από δω, πολύ τιμητική παρουσίαση και πρέπει να καμαρώνεις, όχι μόνο σαν συγγραφέας, αλλά και σαν πολίτης, δεν έχει σημασία ποιας πατρίδας...πολίτης απλώς!!!
ορολογία που κατακτιέται, δεν χαρίζεται!κι εσύ είσαι πολίτης!

harrysmatic είπε...

Ωστε εισαι...Γκρηκ,ε...?

Καλα το ειχα καταλαβει,Γκασμα,
οτι εισαι προδοτης της αλβανωσυνης...

υπαλληλακο του γυναικά Λαμπρακη,
δεν ειμαι Αλβαναράς,
ειμαι αρβανιταράς.

Εσυ εισαι μια πουλημενη γραφιδα,που πουλας "προοδευτιλικι",μεσα βεβαια στα πλαισια του καθεστωτος.κατ' εντολη του κυριου σου...

Γι αυτο & οι Αλβανοι σε εχουν γραμμενο ,σε θεωρουν προδοτη & κανεις δεν παταει στο μπλογκ σου...

Αντε τωρα να εισπραξεις τα φραγκα του αφεντικου σου & κατσε εδω να μπλογκαρεις με τις Μεροπες...

Την προδοσια πολλοι αγαπησαν,τον προδοτη κανενας...

iren είπε...

Gazi,therma sygxaritiria!Pragmatika xairomai pou eisai.... "one of the few to have "made it"!Eprepe kapoios na diigithei tin istoria mas-na dwsei fwni stin pnigmeni perifaneia mas,se oti syrriknose tin ekfrasi mas kai parakinise afto to anousio kynigi taftotitas!
Episis,aidiasa aforita diavazontas gia ta gegonota stou Ag.Panteleimona.Sxedon dyo dekaties meta kai akoma na fanei i ennoia tis synyparxis...Tetoia mavra mesanyxta..?!
Oso gia ta synora ,katafera na apallaxthw apo to varos tous apo tote pou mesolavise kai enas okeanos diadromi.
Na eisai kala kai o theos na sou dosei dynami na synexizeis!

blogo είπε...

Ποια πολυ γνωστη δημοσιογραφος εχει αρνητικη αποψη για τα blogs χωρις καν να τα εχει διαβασει;


btl8ltd είπε...

Δεν είναι ο κ. Καπλάνι δημοσιογράφος στην Ελλάδα όπως ακριβώς αναφέρει το άρθρο;

Όλοι είναι Έλληνες και όλοι είναι Αλβανοί... που πήγαν οι εραστές; που πήγαν οι πότες; Δεν θα παρακολουθούσα τον κ. Καπλάνι αν δεν ήταν όσο είναι παγκόσμιος και προσωπικός, ισορροπώντας στο κενό των αυτοπροσδιοριζόμενων Ελλήνων ή Αλβανών.

Όχι πως τέτοιοι προσδιορισμοί δεν εμπεριέχουν γλυκιά ουσία που παραμένει παγκόσμια όσο κι αν καπηλεύεται (Προφανώς αυτό δεν ισχύει για τους Ελβετούς).

Προτείνω, τέλος, τους εξής χαρακτηρισμούς στον κ. Καπλάνι:

G. Kapllani, χορτοφάγος.
G. Kapllani, κολυμβητής.
G. Kapllani, ξυλοκόπος-οικολόγος.

Προσπαθούν βέβαια κ. Καπλάνι οι γελοίοι (της επίθεσης) να σας πολώσουν ώστε να μην είστε όσο Αλβανός, όσο Έλληνας, όσο δεξιός, όσο αριστερός όσο θέλετε την κάθε ημέρα.

Καλή δύναμη.

Giorgia_is_coming_to_town είπε...

"Why didn't they get Hoxha instead of us? Bastards." Με αυτό είχα δακρύσει κι ας ήταν μάλλον αστείο, όπως και με την σκηνή με την κλεμμένη κολώνια.
Νομίζω ότι το συγκεκριμένο άρθρο περιγράφει το βιβλίο απόλυτα, όπως και τα συναισθήματα που μεταδίδονται στον αναγνώστη.
Οσο για το σχόλιο περί εσφαλμένης αναφοράς (δεν άντεχα να μην σχολιάσω!), σημασία δεν έχει που γεννηθήκαμε ή τί υπηκοότητα έχουμε, αλλά πως νοιώθουμε. Και κατά τα φαινόμενα, ο Γκαζμεντ είναι πιο Ελληνας από μένα που έχω γεννηθεί στην Ελλάδα και έχω Ελληνική υπηκοότητα. (Δεν το λέω με εθνικιστική χροιά).

Aneprokopos είπε...

Gazmend, σε ένα μικρό απόσπασμα που διάβασα στο DeviousDiva, μου φάνηκε λίγο σκληρή η γλώσσα που γράφεις για την Ελλάδα.

Χωρίς φυσικά να θέλω να κριτικάρω την δουλειά σου μιας που δεν έχω ολοκληρωμένη εικόνα.

a noble child είπε...

Άλλο η εθνικότητα κι άλλο η ιθαγένεια... Κι ας μην μας έχουν μάθει στην Ελλάδα να τα ξεχωρίζουμε!

Απόψε πρόφτασα να διαβάσω το άρθρο, πολύ καλή περιγραφή του βιβλίου...προσωπικά εύχομαι να μεταφραστεί και σε άλλες γλώσσες!

Βlogologos είπε...

Has he made it or they have made him?