Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 09, 2009

Δακρύων εγκώμιο (αφιερωμένο στην Ι.)

Μια πρόσφατη μελέτη, εκεί στις ΗΠΑ, αποκαλύπτει ότι κάθε γυναίκα περνάει κατά μέσον όρον 16 μήνες της ζωής της κλαίγοντας. Η έρευνα λέει ακόμη ότι τα δάκρυα των γυναικών βρέχουν κυρίως τα μαξιλάρια τη νύχτα και βοηθούν τις ίδιες να κρατούν την ψυχική τους υγεία, ακόμα και τη σωματική. Επίσης, ότι οι γυναίκες δεν ντρέπονται να κλαίνε δημόσια. Ως άνδρας διαβάζω την είδηση με κάποια δόση ζήλειας. Εμάς τους άνδρες, μας μαθαίνουν από μικρή ηλικία να μισούμε τα δάκρυα. Να τα ταυτίζουμε με την αδυναμία και την κατάντια. Προσωπικά, καθώς μεγάλωσα σε ένα δικτατορικό καθεστώς και σε μια βαθύτατα συντηρητική κοινωνία, πήρα από μικρός μια μπόλικη δόση μίσους και απέχθειας προς τους άνδρες που κλαίνε. Θυμάμαι με πόση περιφρόνηση μεταχειρίζονταν τους άνδρες που εξέφραζαν την αδυναμία τους δημόσια. Όποιος άνδρας είχε κλάψει για κάποια γυναίκα, ήταν ξοφλημένος. Δεν ήταν πια άνδρας, αλλά «γυναικούλα». Τα δάκρυα επιτρέπονταν μόνο στα παιδάκια. Με το που το παιδί έπαιρνε τη μορφή του άνδρα, έπρεπε να κοπεί αυστηρά κάθε σχέση με τα δάκρυα. Όλοι οι φανατισμοί- θρησκοληψία, εθνικισμός, ρατσισμός- μισούν τα δάκρυα, αλλά είναι δακρύβρεχτοι. Οι εθνικιστές δακρύζουν, αλλά μόνο μπροστά στα κλέη του έθνους ή από χαρά μπροστά στα πτώματα των εχθρών. Ζούμε, έτσι κι αλλιώς, σε μια εποχή δακρύβρεχτη. Τα δάκρυα του αληθινού πόνου συνήθως δεν φαίνονται ποτέ. Επικρατούν τα δάκρυα του στημένου πόνου. Τα δάκρυα στις σαπουνόπερες. Ή τα δάκρυα των πολιτικών και των VΙΡ, πάντα σε απόλυτη συνεννόηση με τις τηλεοπτικές κάμερες. Εν πάση περιπτώσει...

Διάβασα αυτή την είδηση με τα μάτια μου βρεγμένα. Όχι από δάκρυα αληθινά. Βρεγμένα από τα τεχνητά δάκρυα, τα Τears Νaturale Free, που στάζω κάθε πρωί στο μάτι μου για να θεραπεύσω την ξηρότητα της ίριδας. Καμιά σχέση με τα δάκρυα της παιδικής ηλικίας που μας αποκάλυπταν την πίκρα της ανθρώπινης ύπαρξης, που μας έκαναν να νιώσουμε αυτό το κύμα που φράζει το λαρύγγι και μας εξαγνίζει μέσω του πόνου. Οι γυναίκες έχουν τη δυνατότητα να παράγουν τέτοια δάκρυα. Δεν την χάνουν όταν χάνουν την παιδική τους ηλικία. Ίσως είναι ο αιώνιος δεσμός τους με αυτήν. Αν πιστέψουμε τον Φρόυντ, αυτό συμβαίνει επειδή οι γυναίκες έχουν μια τάση προς την υστερία. Ας είναι. Όμως, αυτή η ικανότητά τους να μη φοβούνται τα δάκρυα, τους επιτρέπει να κατέβουν στις καθαρτικές περιοχές του πόνου. Οι γυναίκες δεν έχουν ανάγκη από καθρέφτες για να κλαίνε. Το κάνουν στο σκοτάδι και στο φως, στη μοναξιά και στην παρουσία των άλλων. Αν και στη σημερινή κοινωνία μαθαίνουν και αυτές ότι πρέπει να είναι σκληρές. Ότι πρέπει να προσέχουν, να μην τους προδώσει η γυναικεία τους φύση. Μια κοινωνία που δεν ξέρει να κλαίει αληθινά, δεν ξέρει ούτε να γελάει αληθινά. Είναι μια κοινωνία μουδιασμένη. Μια κοινωνία όχι δακρυσμένη, αλλά δακρύβρεχτη. Που δεν γελάει αλλά καγχάζει. Μια κοινωνία που δεν ξέρει να εκτονωθεί αλλά εκρήγνυται. Δάκρυα γυναικών, λοιπόν. Αυτά που σε εμάς τους άνδρες μαθαίνουν να μισούμε ή να απολαμβάνουμε ως λάφυρα κατάκτησης. Μέχρι που έρχεται μια στιγμή, που η αβάσταχτη ελαφρότητα της απουσίας της πέφτει πάνω σου. Και σου φεύγει το έδαφος κάτω από τα πόδια. Νιώθεις ξανά αυτό το υγρό, καυτό κύμα να ανεβαίνει από τα σπλάγχνα σου και να σου φράζει το λαρύγγι, όπως τότε που ήσουν παιδί. Και είναι τότε που νιώθεις τόσο αδύναμος και ευάλωτος. Τόσο γυμνός. Τόσο ο εαυτός σου, ο αληθινός...

9 σχόλια:

Νάσια είπε...

Το πρώτο κλάμα, κλάμα αποχωρισμού και κλάμα ζωής. Στη συνέχεια κλαις για να επικοινωνήσεις, όταν πεινάς κι όταν πονάς. Όταν έχεις ανάγκη ένα χάδι κι όταν φοβάσαι. Μεγαλώνοντας, μαθαίνεις ότι δεν πρέπει να φοβάσαι και πως δεν πρέπει να το δείχνεις όταν πονάς – οι αδυναμίες σου που δεν χωρούν σ’ ένα σκληρό κόσμο. Σκληραίνεις μαζί του και σπάζεις, αφού πια δεν μπορείς να λυγίσεις. Κι είναι τόσο πολλοί – και τόσο όμορφοι – οι λόγοι για τους οποίους θα μπορούσες: όταν, ας πούμε, σε μια γέφυρα της Φλωρεντίας συλλογιέσαι την αγαπημένη σου ή όταν στην ίδια γέφυρα την αποχαιρετάς ή όταν βλέπεις τον ήλιο στην Πέτρα του Ρωμιού την ώρα που γέρνει και κάνει τη θάλασσα να μοιάζει με μέταλλο ή όταν κοιτάζεις από κοντά το “Starry Night” κι είναι σαν ‘χεις όλη την ένταση του Βαν Γκογκ, όλη την ένταση της ζωής και της τρέλας, στην ψυχή σου…

κωστας είπε...

Μπερδευεις την ατομικη εμπειρια με την συλλογικη(εθνος) και πιστευω οτι συνηδητα το κανεις γιατι ετσι σε βολευει.δεν μασαει η κατσικα τελικα τον ταραμα

Spastos Petalakis είπε...

Ένα απο τα καλά του να ασχολείσαι με το θεάτρο, είναι, φίλε Γκαζι, ειδικά για εμάς τους άνδρες, αυτή η λύτρωση του να ακούς τα συναισθήματά σου, να κλαίς όταν θέλεις να κλάψεις, να μη σκέφτεσαι τα κοινωνικά πρέπει και να αποβάλεις αυτή την ηλίθια άποψη ανατροφής...

Ότι οι άνδρες δεν κλαίνε!

Όταν θέλουν και όποτε θέλουν καλό είναι να κλαίνε. Και όποτε γουστάρουν.

Τις καλησπέρες μου!

morfeas είπε...

επαψα να ντρεπομαι για τα δακρυα μου εδω και πολλα χρονια.

ειναι λυτρωτικο...

να κλαις...

και δεν θελω να το στερηθω.

για κανεναν και τιποτε...

Σοφία Κορώνη είπε...

"...σε φαντάστηκα καθισμένο την παλάμη σου να υποβαστάζει με κόπο το μέτωπο κοιτώντας έξω απ’ το τζάμι τα μέρη μου τα μέρη αυτά που δεν θα ήταν ποτέ δικά μας ξανά συγκρατώντας με κόπο τα δάκρυα ενθυμούμενος το παλιό παραμύθι των γιαγιάδων μας οι άντρες δεν κλαίνε ποτέ δεν κατάλαβα γιατί είναι ντροπή για έναν άντρα να κλαίει πικρά να μην γίνει τάχα ρεζίλι σε ποιον να πρέπει να κρατηθεί να μην κλάψει αυτά τα δάκρυα που τόσο τα είχε ανάγκη πολύ τα δάκρυα σου για μένα αγάπη μου αγάπη μου τι μ’ έπιασε τώρα ξαφνικά και κλαίω σαν τη χαζή..."

(Ζ.Δ.ΑΪΝΑΛΗΣ
¨Αποσπάσματα¨
εκδ.Γαβριηλίδης)

Την Καλημέρα μου
και τους χαιρετισμούς μου!
(σας παρακολουθώ πάντα)

Maria Jose είπε...

Όσο λυτρωτικό είναι το κλάμα, άλλο τόσο δύσκολο είναι το να προσπαθείς να συγκρατήσεις τα δάκρυα που ανυπομονούν να ξεχυθούν από των ματιών τις άκρες.
Δεν έχει να κάνει με το φύλο, την ηλικία ή άλλες συνιστώσες...Είναι το ίδιο επώδυνο.
Καλημέρα.

trapped είπε...

είναι τόσο τρυφερό και ανθρώπινο το κλάμα ... τα ζώα δεν κλαίνε !
όταν ο άνδρας μπορεί να δείξει το λύπη του με δάκρυα είναι τόσο γλυκός... τόσο ανθρώπινος!

μας έμαθαν να κρύβουμε τα συναισθήματα μας από μικρά και τώρα αυτό φένετε ευκολότερο από το να τα δείχνουμε...

είμαστε νερό και συναίσθημα, ας αφεθούμε

trapped

Frezia είπε...

Eγώ δεν μπορώ να κλάψω παρουσία άλλων μόνο όταν είμαι μόνη...

sa είπε...

AV,無碼,a片免費看,自拍貼圖,伊莉,微風論壇,成人聊天室,成人電影,成人文學,成人貼圖區,成人網站,一葉情貼圖片區,色情漫畫,言情小說,情色論壇,臺灣情色網,色情影片,色情,成人影城,080視訊聊天室,a片,A漫,h漫,麗的色遊戲,同志色教館,AV女優,SEX,咆哮小老鼠,85cc免費影片,正妹牆,ut聊天室,豆豆聊天室,聊天室,情色小說,aio,成人,微風成人,做愛,成人貼圖,18成人,嘟嘟成人網,aio交友愛情館,情色文學,色情小說,色情網站,情色,A片下載,嘟嘟情人色網,成人影片,成人圖片,成人文章,成人小說,成人漫畫,視訊聊天室,a片,AV女優,聊天室,情色,性愛