Πέμπτη, Δεκεμβρίου 24, 2009

Ρα παμ παμ παμ…

Όταν βρέχει και οι δρόμοι πλημμυρίζουν σκέφτομαι την καλοσύνη των πεζοδρομίων. Είναι σαν υπερυψωμένα καταφύγια για μας τους πεζούς. Τα πεζοδρόμια δεν θα υπήρχαν εάν δεν υπήρχαν οι δρόμοι. Έτσι κι αλλιώς επινοήθηκαν τον 17ο αιώνα, για να προστατέψουν τους πεζούς από τις άμαξες και τα άλογα. Τώρα, τον 21ο αιώνα στην Αθήνα, το πεζοδρόμιο μέσω του οποίου πηγαίνω από το σπίτι μου στο Μετρό μοιάζει με μια λωρίδα που έχει επιζήσει από την λαιμαργία των πολυκατοικιών και του δρόμου. Αυτές τις μέρες είδα πως στένεψε και άλλο. Χτίζουν και άλλη πολυκατοικία και έφαγαν άλλο ένα κομμάτι από το πεζοδρόμιο. Ακριβώς σε αυτό το σημείο αναγκάζομαι να κατέβω κάτω στον δρόμο, να περπατάω δίπλα στα αυτοκίνητα, περιμένοντας με αδημονία να εμφανιστεί ξανά το ελεύθερο κομμάτι του πεζοδρομίου για να ανέβω επάνω. Για να κάνω, έπειτα, ζιγκ-ζαγκ ανάμεσα στα παρκαρισμένα αυτοκίνητα και μηχανάκια, την απλωμένη πραμάτεια των Αφρικανών πλανόδιων πωλητών. Μέχρι να φθάσω, επιτέλους, στον προορισμό μου…

***

Κάποτε, κάπου, δεν θυμάμαι πότε και που, είχα διαβάσει ένα κομμάτι για τα πεζοδρόμια που μου είχε τραβήξει την προσοχή. Ίσως γιατί ανήκω στους μανιώδεις πεζούς. Έλεγε, λοιπόν, ο συγγραφέας ότι τα πεζοδρόμια είναι οι πιο σημαντικοί δημόσιοι χώροι μιας πόλης. Είναι τα πιο ζωτικά της όργανα. Αυτό που κάνει μια πόλη ενδιαφέρουσα δεν είναι οι δρόμοι αλλά τα πεζοδρόμια, γεμάτα ανθρώπους, περίεργους, παράξενους, ανώνυμους, ενδιαφέροντες. Εκεί, πάνω στα πεζοδρόμια, οι άνθρωποι έρχονται σε επαφή, με εντελώς εφήμερο τρόπο, αλλά δίνουν στην πόλη τον ρυθμό και την ζωή της. Εκεί, πάνω στα πεζοδρόμια, διασταυρώνονται διαφορετικοί άνθρωποι, διαφορετικές κουλτούρες, διαφορετικά ήθη, διαφορετικές γλώσσες...

***

Κατεβαίνω στην αποβάθρα του Μετρό. Ο συρμός έρχεται και μπαίνω μέσα. Βλέπω μπροστά μου ένα αγόρι και μια κοπέλα να χαϊδεύονται απαλά στα χέρια και να φιλιούνται. Την προηγούμενη μέρα, ο φίλος μου ο Ν. μου είχε διηγηθεί γεμάτο ενθουσιασμό πως γνώρισε την κοπέλα του στο Μετρό. Εξαίρεση ο Ν. Γιατί το μετρό είναι συνήθως ο χώρος των πιο εφήμερων συναντήσεων, το στέκι των χαμένων ραντεβού. Είναι και το Μετρό σαν το πεζοδρόμιο, σκέφτομαι. Ένα κινούμενο, υπόγειο πεζοδρόμιο. Ένας ανθρώπινος μικρόκοσμος όπου διασταυρώνονται χωρίς να γνωρίζονται, χωρίς να αγγίζονται, αισθήματα, πρόσωπα, πάθη, ψίθυροι. Μερικές φορές, σε αυτό το κινούμενο πεζοδρόμιο, ένα πρόσωπο ξεχωρίζει ανάμεσα στα άλλα. Σκέφτεσαι ότι αυτό το συγκεκριμένο πρόσωπο κουβαλά μια σημαντική ιστορία. Θα ήθελες πολύ να το πλησιάσεις, να το γνωρίσεις καλύτερα αλλά, σε μια στιγμή, οι πόρτες ανοίγουν και εκείνο εξαφανίζεται, δεν υπάρχει πια. Άλλα πρόσωπα μπαίνουν μέσα στον συρμό. Συνήθως βιάζονται να μπουν πριν βγουν οι προηγούμενοι επιβάτες. Συνήθως μαζεύονται και συνωστίζονται όλοι στο κέντρο του συρμού, σαν να θέλουν να εξασφαλίζουν μια θέση προτεραιότητας για την έξοδο. Βγάζω το σημειωματάριό μου και αρχίζω και γράφω. Στο μετρό της Αθήνας σπάνια βλέπεις ανθρώπους να διαβάζουν κάποιο βιβλίο. Οι άνθρωποι που διαβάζουν είναι λιγοστοί, σαν τα ελεύθερα και ευρύχωρα πεζοδρόμια. Όταν γράφεις, όμως, οι επιβάτες γύρω σου σε κοιτούν με ένα ανήσυχο βλέμμα. Κάτι ανάμεσα στην έκπληξη και τον φόβο. Τι να νομίζουν άραγε; Ότι γράφεις κάτι για αυτούς; Ότι διαβάζεις την σκέψη και την ψυχή τους; Όταν σε βλέπουν να γράφεις, οι άγνωστοι επιβάτες γύρω μου, «μαζεύονται». Σαν να θέλουν να καλύψουν, να κρύψουν κάτι από τον εαυτό τους…

***

Κατεβαίνω στο Σύνταγμα. Φέτος έχει μια άλλη χάρη η πλατεία. Όμορφη και ανθρώπινη. Ίσως γιατί αυτή τη φορά η διακόσμηση είναι λιτή. Χωρίς όλα αυτά τα πομπώδη και τα γελοία περί του ψηλότερου δέντρου στην Ευρώπη και άλλα κουραφέξαλα. Ένας Άγιος Βασίλη με πλησιάζει. Προσπαθώ να διακρίνω πίσω από τα γένια του. Είναι ένας νεαρός. Φοιτητής ίσως. Μου θυμίζει τον εαυτό μου. Χριστούγεννα του 1993, φοιτητής, μετανάστης και απελπισμένος για χρήματα. Ένας συμφοιτητής μου τότε μου πρότεινε να ντυθούμε Αϊ-Βασίληδες και να πάμε να μοιράσουμε δώρα, την νύχτα των Χριστουγέννων, σε σπίτια πλουσίων στο Κολωνάκι. Εκείνος έπαιζε ακορντεόν και έψαχνε κάποιον να τον συνοδεύσει, να κρατάει το τρίγωνο. Εννοείται ότι προσφέρθηκα αμέσως. Το μεροκάματο ήταν πολύ καλό. Έπρεπε όμως να τραγουδήσουμε χριστουγεννιάτικα τραγούδια και εγώ δεν ήξερα ούτε ένα. Ούτε στα αλβανικά ήξερα αφού δεν τα έμαθα ποτέ: ήταν απαγορευμένα. Το μόνο χριστουγεννιάτικο τραγούδι που ήξερα απέξω ήταν εκείνο του Τζων Λένον: «And so this is Christmas/ For weak and for strong / For rich and the poor ones/ The world is so wrong»…

***

Με ένα μικρό, πλαστικό, κασετοφωνάκι και μια σιδερένια θέληση βάλθηκα να μάθω απ’έξω τα χριστουγεννιάτικα τραγούδια που μου έδωσε σε μια κασέτα ο συμφοιτητής μου, ως απαραίτητος όρος για να τον συνοδεύσω, ντυμένος Αϊ- Βασίλης, ώστε να βγάλουμε ένα καλό, πολύτιμο, μεροκάματο, μοιράζοντας δώρα την νύχτα των Χριστουγέννων σε σπίτια πλουσίων. Για να τα μάθω τα τραγούδια τα σιγοτραγουδούσα παντού, περπατώντας στο πεζοδρόμιο, ψωνίζοντας στο σουπερμάρκετ, πάνω στο λεωφορείο. Με έβλεπαν οι δίπλα μου με ένα βλέμμα παράξενο, όπως με βλέπουν τώρα όταν βγάζω το σημειωματάριό μου και γράφω. Τα τραγουδούσα στο σπίτι μου, στο ασανσέρ, ακόμα και στην τουαλέτα. Μάθαινα τους στοίχους, την μελωδία, προσπαθούσα να δαμάσω την ξενική μου προφορά. Ο γείτονας απέναντι, όταν με πέτυχε μια μέρα στο ασανσέρ με κοίταξε με συμπόνια. Σαν να ήθελε να με ρωτήσει: «τι έπαθες παιδί μου;». Για μένα, εκτός των άλλων, το να μαθαίνω τα χριστουγεννιάτικα τραγούδια ήταν σαν να κάνω εντατικά ελληνικά, γιατί, τότε, τα ελληνικά μου δεν ήταν ακόμα τέλεια. Ο συμφοιτητής μου, ο Δημήτρης, με συμβούλεψε να μάθω πολύ καλά το «Άγια Νύχτα» και το «Τρίγωνα κάλαντα», γιατί αυτά θα τραγουδούσαμε κυρίως. Αλλά εμένα, πάνω στην διαδικασία της μάθησης, μου άρεσε πολύ ο «Μικρός Τυμπανιστής»: «Μες στη νύχτα παιδί μοναχό/ Τι δώρο να σου φέρω που’μαι φτωχό/ Φέρνω το τύμπανο που μόνο κρατώ/ Τα κάλαντα να παίξω για το Χριστό/ Ρα παμ παμ παμ/ Ρα παμ παμ παμ». Ο Δημήτρης όμως απέκλεισε το ενδεχόμενο να τραγουδήσουμε εμείς οι Αϊ- Βασίληδες τον «Μικρό Τυμπανιστή». Πρώτα από όλα είναι δύσκολο τραγούδι, είπε. «Μετά, θα είναι μεγάλη μαλακία να τραγουδήσουμε στους πλούσιους το «τι δώρο να σου φέρω που’μια φτωχό» πρόσθεσε. Πράγματι, θα ήταν άκομψο εκ μέρους μας να τραγουδήσουμε τέτοιους στοίχους σε σπίτια πλουσίων. Επομένως ο «Μικρός τυμπανιστής» αποκλείστηκε. Τελικά τραγουδήσαμε τα «Τρίγωνα κάλαντα» και το «Αγια Νύχτα». «Άγια νύχτα σε προσμένουν/ με χαρά οι Χριστιανοί/ και με πίστη ανυμνούνε/ το Θεό δοξολογούνε/ μ’ένα στόμα μια φωνή/ ναι με μια φωνή». Εγώ έκανα την δεύτερη φωνή. Ήμουν ένας Αϊ-Βασίλης που φανταζόταν τον εαυτό του σαν μικρό τυμπανιστή, που είχε φοβερό τρακ, προσπαθώντας να μην προδίδω την ξενική μου προφορά και μη μπερδέψω τα λόγια… Καλή Χρόνια να έχουμε…

6 σχόλια:

Roadartist είπε...

Ο καθένας μας και μια ιστορία που λένε..
Καλή χρονιά, χρόνια πολλά..

BUTTERFLY είπε...

Γλυκα μελαγχολκη ιστορια!
Χρονια Πολλα Γκαζι! Και καλα!

Sophia είπε...

Poly glyko post, pragmati. Sthn agglikh ekdoxh tou mikrou tympanisth leei 'I am a poor boy too', to proseksa shmera meta pou diavasa to keimeno sou. Mporei na s'aresei auto:

http://www.youtube.com/watch?v=JcXW0Se4HMs&NR=1

Αρχαίος είπε...

Χρόνια πολλά με υγεία Γκαζι. Να σε έχουμε κοντά μας πολλά χρόναι για να γλυκαίνεις τις καρδιές μας.

Μου θύμισε μια γλυκόπικρη ιστορία που διάβασα (πολλές φορές) απο το Νίκο Δήμου (3η ιστορία) στην διεύθυνση:
http://www.ndimou.gr/newsarticle_gr.asp?news_id=44

Averell είπε...

Πολύ ωραίο κείμενο! Πληροφοριακά, το απόσπασμα για τα πεζοδρόμια προέρχεται από το βιβλίο της Jane Jacobs The Death and Life of Great American Cities - έκανε την παρατήρηση αυτή ήδη από το 1961!

sa είπε...

AV,無碼,a片免費看,自拍貼圖,伊莉,微風論壇,成人聊天室,成人電影,成人文學,成人貼圖區,成人網站,一葉情貼圖片區,色情漫畫,言情小說,情色論壇,臺灣情色網,色情影片,色情,成人影城,080視訊聊天室,a片,A漫,h漫,麗的色遊戲,同志色教館,AV女優,SEX,咆哮小老鼠,85cc免費影片,正妹牆,ut聊天室,豆豆聊天室,聊天室,情色小說,aio,成人,微風成人,做愛,成人貼圖,18成人,嘟嘟成人網,aio交友愛情館,情色文學,色情小說,色情網站,情色,A片下載,嘟嘟情人色網,成人影片,成人圖片,成人文章,成人小說,成人漫畫,視訊聊天室,a片,AV女優,聊天室,情色,性愛