Παρασκευή, Ιανουαρίου 15, 2010

Τι είν’ η πατρίδα τους;

Το βιβλίο "Τι είν’ η πατρίδα μας;" μιλάει για την ανάγκη να καλλιεργεί το σχολείο την ανοχή και τη συνύπαρξη των διαφορών, που είναι η αρχή η οποία προστατεύει τις κοινωνίες από τη βία και την τυραννία: φαίνεται πως κάποιοι το κατάλαβαν αυτό, κι αντέδρασαν αναλόγως (φωτ. από την ταινία του Λωράν Καντέ «Ανάμεσα στους τοίχους»)

«Η πειστικότητα και μόνο καθορίζει αν το προϊόν τής προπαγάνδας θα είναι αληθές ή ψευδές» (Γιόζεφ Γκαίμπελς)

Του Γιάννη Χάρη
http://yannisharis.blogspot.com

Τι είν’ η πατρίδα τους; Μην είν’ ο Θέμος; Μην είν’ του Λάος χέρι-χέρι τα παιδιά; Μην είν’ η Ένωση των Αποστράτων; Και τ’ άλλα τ’ άστρα της τα φωτεινά; Ό,τι κι αν είν’ η πατρίδα τους, κι αυτοί κι εκείνοι, δική τους να ’ναι μονάχα, ποτέ δική μας.

Και ποιοι είναι οι αυτοί κι οι εκείνοι; Όσοι συναπαντήθηκαν, από διαφορετική συχνά αφετηρία, μπορεί και με διαφορετικές προθέσεις, βρέθηκαν όμως όλοι μαζί ώς το λαιμό στο βούρκο μιας αδέξια στημένης φάρσας, για να μην πω ψυχρής απάτης.

Η ιστορία είναι πια ευρέως γνωστή. Βουλευτές του Λάος εγκαλούν την κυβέρνηση που τοποθέτησε ειδική γραμματέα στο υπουργείο Παιδείας τη Θάλεια Δραγώνα, συγγραφέα, κατά την άποψή τους, εθνοπροδοτικού βιβλίου, οργανώνουν μάλιστα και διαδήλωση, όπου μετέχει και το νέο σχήμα «Επιτροπή Κατοίκων Αγίου Παντελεήμονα»! Για το ίδιο θέμα αγορεύει ο Γ. Καρατζαφέρης στη Βουλή, ομολογεί ωστόσο ότι τα «παραθέματα» τα αντλεί από κείμενο κάποιας Ένωσης Αποστράτων. Ακολουθεί άλλος «υπεύθυνος», ο Τραγάκης της Νέας Δημοκρατίας, που αυτός πια νομίζει ότι το βιβλίο της Δραγώνα είναι σχολικό. Και νά σου και ο Μίκης, έπειτα από τους δημόσιους πανηγυρισμούς του για την εκλογή του Τουρκοφάγου και Σκοπιανοκτόνου Σαμαρά, στον κατά Δραγώνα αγώνα κι αυτός, κι αυτός αναπαράγοντας τα ίδια παραθέματα, σε δημόσια επιστολή του προς τον Στέφανο Ληναίο –τώρα που δεν υπάρχει η τηλεοπτική εκπομπή του Λαζόπουλου, απ’ όπου προβάλλονταν κατ’ αποκλειστικότητα τα πάσης φύσεως μανιφέστα του. Στον ίδιο αγώνα, είπαμε, στην πρώτη γραμμή, ο μη εξαιρετέος Θέμος, πιο πριν ο Στάθης και ο Τριάντης της Ελευθεροτυπίας, ειδικοί στα περί Σόρος αυτοί, και άλλοι, που θα μπορούσαν να προκαλέσουν μόνιμη συμφόρηση στο δικαστικό σύστημα, έτσι και εγκαλούνταν όλοι αυτοί πια με βάση τον μισό σχεδόν ποινικό κώδικα.

Γιατί στο μεταξύ υπήρξαν άρθρα στις εφημερίδες όπου αποκαλύφθηκε η πλαστογράφηση και ο ασύστολος μα και άγαρμπος αυτοσχεδιασμός πάνω στο «βιβλίο της Δραγώνα». Όντως εντυπωσιακό: ούτε ένα «παράθεμα» δεν είχε πραγματικό αντίκρισμα στο βιβλίο πέρα από μία-δύο λέξεις! Ο πιο εξαντλητικός έλεγχος όλων των πλαστών παραθεμάτων, σε αντιπαραβολή με φωτοτυπίες των οικείων σελίδων του βιβλίου, γίνεται στο ιστολόγιο Jungle-report: «Η λα.ο.σ.πολογία ενάντια στη Θ. Δραγώνα και οι “πατριωτικές” αλήθειες».

Πού σταματούσε όχι το έλλειμμα κριτικής σκέψης αλλά απλώς και μόνο η αναγνωστική αδυναμία, η ασχετοσύνη, και πού άρχιζε η εν ψυχρώ απάτη, η συκοφαντία, λίγη σημασία έχει εντέλει: το αποτέλεσμα είναι μόνο απάτη, συκοφαντία. Αδέξια κι αυτή, κακοστημένη –μα ούτε αυτό έχει εντέλει σημασία.

Σημασία έχει ο πόλεμος ο ίδιος, αν και εφόσον το πάρουμε χαμπάρι ότι πρόκειται για πόλεμο, κι εγκαταλείψουμε λοιπόν φιλοφρονήσεις, αγκαλιές και τηλεοπτικές και άλλες δεξιώσεις, κατά τα «δημοκρατικά» τηλεοπτικά μας ήθη.

Οι Αρχές της προπαγάνδας

Σκηνή απλώς αυτού του πολέμου είναι τώρα η «υπόθεση Δραγώνα». Η μέθοδος, παλιά και δοκιμασμένη –έστω και κακοχωνεμένη στα καθ’ ημάς: «Εάν πεις ένα μεγάλο ψέμα και το επαναλαμβάνεις συχνά, στο τέλος ο λαός θα το πιστέψει». Γνωστή η υπογραφή: Γιόζεφ Γκαίμπελς, επικεφαλής της προπαγάνδας του Ράιχ από το 1930 και υπουργός προπαγάνδας από το 1933.

Η συνέχεια της φράσης είναι λιγότερο γνωστή, αλλά εξίσου ενδιαφέρουσα: «Το ψέμα πρέπει να διαρκέσει μόνο όσο διάστημα το Κράτος προστατεύει το λαό από τις πολιτικές, οικονομικές και στρατιωτικές συνέπειες του ψέματος. Άρα έχει ζωτική σημασία για το Κράτος να καταπνίξει με όλες του τις δυνάμεις τους τη διαφωνία, γιατί η αλήθεια είναι θανάσιμος εχθρός του ψέματος, και κατ’ επέκταση η αλήθεια είναι ο μεγαλύτερος εχθρός του Κράτους».

Και μερικές από τις κωδικοποιημένες αρχές της «τέχνης» τού πρώτου τη τάξει Αρίου:

–«Η πειστικότητα και μόνο καθορίζει αν το προϊόν της προπαγάνδας θα είναι αληθές ή ψευδές».

–«Η προπαγάνδα στο εσωτερικό μέτωπο πρέπει να καλλιεργεί ένα optimum επίπεδο ανησυχίας».

–«Η προπαγάνδα πρέπει να διευκολύνει τη μεταβίβαση της επιθετικότητας προσδιορίζοντας τους στόχους του μίσους».

Γιατί κάπου πρέπει να διοχετευτεί η επιθετικότητα, κι εύκολα φτιάχνεται ανά πάσα στιγμή ο στόχος: Για την ώρα, η Θάλεια Δραγώνα και το «βιβλίο της».

«Τι είν’ η πατρίδα μας;»

Τι είναι λοιπόν το περίφημο «βιβλίο της Δραγώνα», το Τι είν’ η πατρίδα μας;, που θα αλώσει, υποτίθεται, ακριβώς την πατρίδα μας, και πάντως ήδη άλωσε τον πολιτικό μας βίο και το δημόσιο ήθος, και οπωσδήποτε συνειδήσεις –όσων το κατάγγειλαν χωρίς να το ανοίξουν, περισσότερο κι απ’ αυτούς που αρχικά το πλαστογράφησαν;

Το «βιβλίο της Δραγώνα» είναι το βιβλίο της Άννας Φραγκουδάκη και της Θάλειας Δραγώνα, που είχαν την επιμέλεια και έγραψαν τα κείμενα μαζί με άλλους πέντε κοινωνικούς επιστήμονες: Έφη Αβδελά, Νέλλη Ασκούνη, Λίνα Βεντούρα, Χρυσή Ιγγλέση και Γεράσιμο Κουζέλη. Έχει τον ενδεικτικό υπότιτλο «Εθνοκεντρισμός στην εκπαίδευση» και στηρίζεται σε δεδομένα δύο μεγάλων ερευνών (1995 και 1996), που ανιχνεύουν τον τρόπο με τον οποίο περιγράφονται και αξιολογούνται τα έθνη, το ελληνικό και τα άλλα, από τους εκπαιδευτικούς και από τα σχολικά βιβλία.

Το βιβλίο αυτό, με αντικείμενο το επίκαιρο ζήτημα του εθνοκεντρισμού, εντάσσεται σε μια τάση επιστημονικής διερεύνησης του φαινομένου του εθνικισμού στην ελληνική κοινωνία, με σκοπό την καλύτερη κατανόησή του. Με εξαίρεση ιστορικές μελέτες, αποτελεί ίσως την πρώτη απόπειρα διερεύνησης του φαινομένου σε σχέση με τον εκπαιδευτικό θεσμό.

Με βάση τα παραπάνω, οι συγγραφείς του βιβλίου προσπαθούν να επεξεργαστούν δύο βασικές υποθέσεις εργασίας, που αναδεικνύουν τον φανερό ή λανθάνοντα εθνοκεντρικό χαρακτήρα του εκπαιδευτικού συστήματος. Η πρώτη υπόθεση υποστηρίζει ότι η εικόνα των εθνικών «άλλων», έτσι όπως εμφανίζεται στα σχολικά εγχειρίδια και στο λόγο των εκπαιδευτικών, αντικατοπτρίζει την εικόνα του εθνικού «εαυτού». Με άλλα λόγια, η περιγραφή και αξιολόγηση της εθνικής ταυτότητας έχει αποφασιστική σημασία για την περιγραφή και αξιολόγηση των εθνικών «άλλων». Η δεύτερη βασική υπόθεση εργασίας είναι ότι ο εθνικός «εαυτός» αναπαριστάται στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα σήμερα σαν να βρίσκεται σε κατάσταση ανασφάλειας και αδυναμίας. Η εθνική ταυτότητα θεωρείται ότι έχει ανάγκη από υπεράσπιση, ότι κινδυνεύει να αλλοιωθεί· γίνεται δηλαδή αντιληπτή σαν ταυτότητα υποτιμημένη και εύθραυστη.

Έτσι, το βιβλίο προτείνει διάλογο για το σχολείο στη σημερινή, ευρωπαϊκή πλέον εποχή· για την ανάγκη να καλλιεργεί το σχολείο την ευρωπαϊκή ταυτότητα παράλληλα με την εθνική, σαν άνοιγμα των πολιτισμικών οριζόντων· για την ανάγκη να καλλιεργεί το σχολείο, σαν βασικός θεσμός κοινωνικοποίησης των νέων γενεών, την ανοχή και τη συνύπαρξη των διαφορών, που είναι η αρχή η οποία προστατεύει τις κοινωνίες από τη βία και την τυραννία.

Τέλος, την ανάγκη να καλλιεργεί το σχολείο την εθνική αυτογνωσία, δηλαδή μια εθνική ταυτότητα αρκετά ισχυρή, ώστε να μην την υπερασπίζονται οι φορείς της αμυντικά, σαν να κινδυνεύει από την ανάμειξη των πολιτισμών και τις επιρροές, και επίσης αρκετά ανεκτική, ώστε να μην την υπερασπίζονται επιθετικά, παραβιάζοντας το δικαίωμα στη διαφορά.

Και ο καθρέφτης

Μέσα από αυτή την επισκόπηση γίνεται τώρα φανερό ποιοι είδαν στο βιβλίο το αρνητικό είδωλο του εαυτού τους και των ιδεών τους. Και αυτό ακριβώς το αποκρουστικό είδωλο θέλησαν κατά κάποιον τρόπο να το αντιστρέψουν, να το αντιγυρίσουν σε μία από τις συγγραφείς, όχι απλώς για ευκαιριακούς λόγους πολιτικής τακτικής, αλλά για τις βαθιές ιδεολογικές διαφορές που τους χωρίζουν, που μας χωρίζουν.

Ώστε η «υπόθεση Δραγώνα» είναι δική μας υπόθεση.

Στο μεταξύ, θα ’πρεπε να βρούμε και την απάντηση, να ξέρουμε τι μας γίνεται, ή τι μας ετοιμάζουν: αναγνωστική αδυναμία; σκέτη απάτη; και τα δυο;

Πηγή: http://yannisharis.blogspot.com/2010/01/blog-post_09.html

Τα Νέα, 9 Ιανουαρίου 2010

8 σχόλια:

Κώστας Νεόπτωχος είπε...

"Το «βιβλίο της Δραγώνα» είναι το βιβλίο της Άννας Φραγκουδάκη και της Θάλειας Δραγώνα, που είχαν την επιμέλεια και έγραψαν τα κείμενα μαζί με άλλους πέντε κοινωνικούς επιστήμονες: Έφη Αβδελά, Νέλλη Ασκούνη, Λίνα Βεντούρα, Χρυσή Ιγγλέση και Γεράσιμο Κουζέλη."

Μήπως η κυρίες Αβδελά και Βεντούρα είναι ΕΒΡΑΪΚΗΣ καταγωγής; Απλώς ρωτάω...

βασίλης είπε...

Την ερώτηση αυτή θα μπορούσες να την απευθύνεις στη γκεστάπο το 1941-1944.
Αυτοί θα σου απαντούσαν. Σήμερα, γκεστάπο δεν έχουμε.

Vater Panajiotis είπε...

Βλέπω πως σας αρέσει να επαναλαμβάνετε ρητά του Göbbels, ενός ανθρώπου που συνεργάστηκε άψογα με τους τωρινούς χρηματοδότες των ανά την υφήλιο Μ.Κ.Ο και μάλλον δεν θα μπορούσε να τους ξεπεράσει στην τέχνη του ψέμματος διότι η δική του "επιχείρηση" καταστράφηκε ενώ των άλλων έλαβε σάρκα και οστά. Άλλωστε η τσιτατολογία, ως μοναδικός φορέας επιχειρημάτων, είναι άκρως γκαιμπελική.

Σας διαφεύγει εσκεμμένα η ρίζα του θέματος: Δεν είναι οι απόψεις της Δραγώνα το πρόβλημα και η ιδεολογική αντιπαράθεση με κάποιους. Είναι η αλλαγή στην κατεύθυνση της εθνικής Παιδείας. Αυτό εσείς προσωπικά δεν μπορείτε να το καταλάβετε-και δικαιολογημένα. Ως μη ιθαγενής, δεν έχετε ταυτίσει την μοίρα σας με την μοίρα αυτού του τόπου. Τα ονόματα Αριστοτέλης, Κολοκοτρώνης, Λούης, Κύπρος, Θεοδωράκης κ.α δεν ανήκουν στο προσωπικό σας κοσμοείδωλο. Τα βλέπετε όλα με την οπτική του φιλοξενούμενου. Πάντα η πατρίδα σας είναι η Αλβανία-και δικαίως και τιμή σας. Για αυτόν ακριβώς τον λόγο είναι αδιανόητο να κάνετε παραλληλισμούς γκαιμπελικών τσιτάτων, φωτογραφίες του Παπαδόπουλου και άλλων παρόμοιων ΓΚΑΙΜΠΕΛΙΚΩΝ μεθόδων. Ιδιαίτερα όταν δεν ταυτίζεσθε με την εθνική ταυτότητα της χώρας μας. Το να ζείτε στην Ελλάδα (αλήθεια, γιατί;) δεν σας καθιστά τιμητή της ιστορίας αυτού του τόπου. Ξέρετε, η αντίθεση στον διορισμό κάποιου και η έκφραση του εθνικού φρονήματος είναι σε αυτή τη χώρα ελεύθερα-όπως και κάθε άλλη άποψη. Ουδείς φυλάκισε την κα.Δραγώνα στη Γυάρο, ουδείς την έβαλε σε θάλαμο αερίων, ουδείς της απαγόρευσε να μιλάει (πως θα μπορούσε άλλωστε με την πλειάδα των ΜΜΕ από πίσω) ουδείς έκαψε το βιβλίο της στο Σύνταγμα.
Απλά, η συντεχνιακή δομή του κατεστημένου δεν μπορεί να δεχτεί την μη επιβολή της οποιασδήποτε εντολής της στο πόπολο. Και εσείς κάνετε πολλά για να την βοηθήσετε.

βασίλης είπε...

Vater Panajiotis
Στις ανεπτυγμένες χώρες, εκεί που θεωρούν πως η παρουσία ξένων εμπλουτίζει την κουλτούρα τους, συζητήσεις επί παντός επιστητού γίνονταν και γίνονται επί επιχειρημάτων και όχι επί εθνικοτήτων. Ο συμπατριώτης μας Κορνήλιος Καστοριάδης π.χ., ο οποίος και κριτικάρισε με τον πλέον έντονο τρόπο τη γαλλική κοινωνία, έγινε απολύτως αποδεκτός απ᾽αυτή σε σημείο που 12 χρόνια μετά το θάνατό του να υπάρχουν καθημερινές σχεδόν αναφορές στο έργο του από το γαλλικό τύπο. Μπορώ να σας παραθέσω ουκ ολίγα παραδείγματα «ξένων» σε όλες τις χώρες που δεν υφίστανται τις επιθέσεις που υφίστανται οι «ξένοι» συμπολίτες μας εδώ. (κι όχι μόνον αυτοί που έχουν το θάρρος να εκφράζουν τη γνώμη τους, αλλά κι αυτοί των οποίων και η φυσική ακόμη παρουσία τους ενοχλεί ορισμένους). Και που πάντως σε οποιαδήποτε κριτική οι ιθαγενείς δεν προβάλλουν ως αρνητικό στοιχείο την εθνικότητά τους, αλλά τις ιδέες τους, πράγμα απολύτως θεμιτό.
Αλήθεια «η πλειάδα των ΜΜΕ από πίσω» είναι που αποτρέπει την απαγόρευση στην κ. Δραγώνα να μιλήσει; Για σκεφτείτε το λίγο.
«Τα ονόματα Αριστοτέλης, Κολοκοτρώνης, Λούης, Κύπρος, Θεοδωράκης κ.α» επιτρέψτε στον καθένα να τα αξιολογεί όπως νομίζει. Πιστέψτε πως εγώ π.χ. δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι ἐχω την ίδια αξιολόγηση μ᾽εσας. Αυτό δεν μπορείτε, στη δημοκρατία που ζούμε, να μου το
απαγορεύσετε. Ευτυχώς.

Vater Panajiotis είπε...

Καταρχήν, τα επιχειρήματα για "τις ανεπτυγμένες χώρες που θεωρούν πως η παρουσία των ξένων εμπλουτίζει την κουλτούρα τους" δεν έχουν κανένα ειδικό βάρος απέναντι σε κάποιον που διαμένει ακριβώς σε μια τέτοια χώρα της Κεντρικής Ευρώπης και γνωρίζει πως οι περισσότεροι εξ Ανατολών ξένοι έχουν τα δικά τους γκέττο και σε καμία περίπτωση σε ενσωματώθηκαν, πλην ελαχίστων περιπτώσεων.

Το παράδειγμα του Καστοριάδη είναι τόσο ισχνό που καταρρίπτεται από μόνο του. Ο Καστοριάδης δεν πήγε απρόσκλητος στη Γαλλία αλλά με υποτροφία, για πολλά χρόνια ήταν στο παρα πέντε να τον απελάσουν και ποτέ δεν έλαβε την γαλλική ιθαγένεια. Δεν διάβασα σε κάποιο έργο του να υποστηρίζει την γαλλική του...καταγωγή.Τουτέστιν, ομορφαίνει τον γαλλικό πολιτισμό ως "Έλληνας της Γαλλίας"και όχι ως Γάλλος.

Η βάση του προβληματισμού μου δεν ήταν αν ένας ξένος τιμάται σε μια χώρα (έχουμε τιμήσει αμέτρητους ξένους)αλλά το γεγονός της δυσκολίας του ξένου αυτού να ενσωματωθεί-κυρίως εαν προέρχεται από ισλαμικές χώρες. Αυτός ο παράγοντας σας διαφεύγει και δεν τον σχολιάζετε.

Η διαφορετική αξιολόγηση στα τυχαία ονόματα που ανέφερα σημαίνουν και διαφορετική εθνική ταυτὀτητα-και, επαναλαμβάνω, είναι λογικό. Και για μένα υπάρχει άλλη αξιολόγηση στους Ahmet Muhtar Bey Zogolli, Skanderbek κλπ ακριβώς διότι δεν μοιραζόμαστε το ίδιο πολιτισμικό πρότυπο.

Ενώ χαριτολογώ λέγοντας πως ουδείς καταπιέζει αντίθετες απόψεις στην Ελλάδα, ακόμη και εθνοκτόνες, όπως της Δραγώνα, εξακολουθείτε να έχετε μια μόνιμη τάση θυματοποίησης και να επικαλείσθε την δημοκρατία που ζούμε-ένα πολίτευμα που μέχρι πριν 20-25 χρόνια σας ήταν (σε κρατικό επίπεδο) μισητό. Και ακόμη καλύτερα, γίνεσθε τιμητής αυτού του πολιτεύματος, το οποίο, εάν είχε την μορφή των "ανεπτυγμένων δημοκρατιών"τις οποίες επικαλείσθε, είναι πολύ πιθανόν να είχατε μεγάλες δυσκολίες στην είσοδό σας σε αυτή τη χώρα. Τι γίνεται λοιπόν σε αυτές τις "ανεπτυγμένες δημοκρατίες";Είναι ρατσιστικές;

βασίλης είπε...

Μισητό λοιπόν ήταν και σ᾽εμάς (σε κρατικό επίπεδο όπως λέτε) το πολίτευμα αυτό, τουλάχιστον από το ᾽67 έως και το ᾽74. Αυτό δε σημαίνει ότι ήταν μισητό και για μένα ως, κακή τη μοίρα, πολίτη αυτού του τότε φασιστικού καθεστώτος.
«Το 1970 ο Καστοριάδης αποκτά την γαλλική υπηκοότητα και έτσι παύει πλέον ο συνεχής φόβος της απέλασης.» (πηγή:Βικιπαίδεια· αλλ᾽ούτως ή άλλως είναι πασίγνωστο).
Μήπως παρεπιμπτόντως γνωρίζετε ότι η υποτροφία του δόθηκε, μεταξύ άλλων λόγων, διότι το ελληνικό κράτος, αλλά και το ΚΚΕ τον είχε προγράψει ως διαφωνούντα με τις εθνικιστικές, εγκληματικές τακτικές ;
Λέτε: «Τουτέστιν, ομορφαίνει τον γαλλικό πολιτισμό ως "Έλληνας της Γαλλίας"και όχι ως Γάλλος.»
Ο Καστοριάδης, αν είχατε διαβάσει τα γραπτά του θα το γνωρίζατε, δεν ασχολήθηκε ουδόλως με την εθνικότητά του, ει μη μόνον για να καταδικάσει τους κρωγμούς της οποθενδήποτε προερχομένης εθνικιστικής και ξενοφοβικής υστερίας.
Ασφαλώς ο Καστοριάδης δεν είναι ο μόνος ξένος που ομορφαίνει τον γαλλικό πολιτισμό. Δεν έχει νόημα να σας αραδιάσω χιλιάδες (κυριολεκτικά) ονομάτων «ξένων» (και μάλιστα απ᾽όλες τις χώρες του κόσμου) διαβιούντων στη δημοκρατική δυτική Ευρώπη, αλλ᾽ασφαλώς και στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, οι οποίοι ανενόχλητοι συνεχίζουν να δημιουργούν και να κατακρίνουν τα κακώς κείμενα των χωρών αυτών.
Επειδή λοιπόν, όπως κι εσείς, είμαι κάποιος που διαμένει σε μια χώρα της δυτικής Ευρώπης, μακαρίζω τον εαυτό μου διότι ζω μαζί με συνανθρώπους μου σε μια ανοικτή κοινωνία, στην οποία οι ξενοφοβικές απόψεις έχουν ήδη εξευτελισθεί από τους ίδιους που τις εκφράζουν. Μια ματιά στα σχόλια όλων αυτών στη διαβούλευση του Υπουργείου Εσωτερικών για το περί ιθαγενείας και ψήφου των μεταναστών θα σας πείσει.

Gazmend Kapllani είπε...

@ Βασίλη καλή δύναμη καταρχήν. Ζούμε δύσκολες εποχές και θα χρειαστούμε δύναμη και γαϊδουρινή υπομονή. Η διαφορά του δημοκρατικού με τον αυταρχικό άνθρωπο είναι ότι ο πρώτος βλέπει έναν άνθρωπο και συνάνθρωπο μπροστά του, με τον οποίο μπορεί να διαφωνήσει ή να συμφωνήσει, να γίνουν αντίπαλοι ή ομοϊδεάτες πάνω σε επιχειρήματα, ιδέες και αξίες. Ο δεύτερος δεν βλέπει άνθρωπο και συνάνθρωπο μπροστά του, δεν βλέπει ατομικότητες αλλά καταγωγές ή τάξεις – κατώτερες και επικίνδυνες συνήθως -, συνωμοσίες και φαντάσματα. Πως είπε η κ. Ελένη στο προηγούμενο ποστ: «Είναι βέβαιο πλέον πως δεν είστε Έλληνας». Ο άλλος αναρωτιέται εάν η Λίνα Βεντούρα και η Αβδελά είναι Εβραϊκής καταγωγής; Ποιο είναι το πρόσωπο του φασισμού εάν όχι αυτό; Κάποτε, στο παρελθόν, «ανθέλληνες», «προδότες», «μη Έλληνες» ήταν ομοϊδεάτες του Θεοδωράκη (γι’αυτό είπα πως λυπάμαι αυτόν τον μεγάλο συνθέτη). Η ιστορία επαναλαμβάνεται και τα πρόσωπα του Άλλου αλλάζουν. Το θλιβερό της υπόθεσης είναι ότι σε αυτή την «επανάληψη» συμμετέχουν και πρωτοστατούν κάποιοι από αυτούς που στιγματίστηκαν ως «ανθέλληνες», «προδότες» και «μη Έλληνες» σαν τον Θεοδωράκη. Εάν είχαμε την άνεση της απόστασης θα το βλέπαμε ως μαύρο χιούμορ. Δυστυχώς όμως αυτό που μένει είναι μόνο το μαύρο και καθόλου χιούμορ.
Τελευταίως, καθώς θα έχετε παρατηρήσει, επισκέπτονται το μπλογκ μου και Αλβανοί φασίστες. Καινούργιες εποχές, καινούργια ήθη φαίνεται. Η ομοιότητά τους με τους Έλληνες φασίστες (ζητώ συγνώμη από ορισμένες κυρίες αλλά εγώ θα επιμείνω να αποκαλώ τους φασίστες φασίστες, ανεξαρτήτως καταγωγής και εθνικότητας), όσον αφορά το ανακριτικό χαφιεδίστικό τους ύφος, την τραμπουκοσύνη και την βιαιότητα του λόγου τους είναι εκπληκτική. Ιδού τι μου γράφει ο Αλβαναράς ονόματι harrysmatic:
«Ωστε εισαι...Γκρηκ,ε...?
Καλα το ειχα καταλαβει,Γκασμα,
οτι εισαι προδοτης της αλβανωσυνης...

Εγω,
υπαλληλακο του γυναικά Λαμπρακη,
δεν ειμαι Αλβαναράς,
ειμαι αρβανιταράς.
Εσυ εισαι μια πουλημενη γραφιδα,που πουλας "προοδευτιλικι",μεσα βεβαια στα πλαισια του καθεστωτος.κατ' εντολη του κυριου σου...
Γι αυτο & οι Αλβανοι σε εχουν γραμμενο ,σε θεωρουν προδοτη & κανεις δεν παταει στο μπλογκ σου...
Αντε τωρα να εισπραξεις τα φραγκα του αφεντικου σου & κατσε εδω να μπλογκαρεις με τις Μεροπες...
Την προδοσια πολλοι αγαπησαν,τον προδοτη κανενας...»

Δεν το παραθέτω για να κάνω τον ήρωα ή το θύμα. Μισώ και τις δυο «ιδιότητες». Ο ήρωας και το θύμα είναι φαντασιώσεις του αυταρχικού και ακροδεξιού λόγου. Το παραθέτω για να δει, όποιος ενδιαφέρεται, πως ο ακροδεξιός λόγος, ανεξαρτήτως καταγωγής, αντιλαμβάνεται το έθνος και την εθνική ταυτότητα με τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Απλά αλλάζουν τα ονόματα και τα επίθετα. Στην θέση του «Έλληνα» - «ελληνικός» μπορείς να βάλεις «Αλβανός» - «αλβανικός», «Ιταλός» - «ιταλικός», «Γερμανός» - «γερμανικός» και ουκ εστίν αριθμός. Το έθνος των ακροδεξιών και των αυταρχικών διαφέρει από το έθνος των δημοκρατικών. Και αυτή είναι η ουσία της ανάλυσης του Γιάννη Χάρη.
Η αλήθεια είναι ότι συνήθως σβήνω τα υβριστικά και παραληρηματικά σχόλια. Αυτή την φορά, ίσως επειδή η συγκυρία είναι κρίσιμη το ξανασκέφτηκα. Ας μείνουν. Έχουν μάλλον ιστορική και παιδαγωγική αξία.
Επίσης ζητώ συγνώμη από πολλούς αναγνώστες που το σύστημα του μπλογκ έχει τρελαθεί χωρίς την δική μου ευθύνη. Σήμερα μου έφθασαν πάνω από 60 μηνύματα των προηγούμενων ημερών, μερικά μάλιστα πολύ παλιά. Τα δημοσίευσα όλα. Αναγκάζομαι κάθε τόσο να βάλω αναθεώρηση σχολίων λόγω των χυδαίων επιθέσεων που δέχομαι από κάποιους «αγανακτισμένους πολίτες». Δεν είναι τόσο για μένα όσο γιατί δεν θέλω να γίνει βούρκος αυτό το μπλογκ. Καλό βράδυ.

βασίλης είπε...

@ Γκασμέντ καλησπέρα, ή μάλλον καλημέρα σου, η ώρα είναι 02.30.
Ξέρω ότι δεν λέει τίποτε σις δύσκολες εποχές που ζούμε να πω ότι με βρίσκουν απολύτως σύμφωνο όσα λες.
από ένα πρόσφατο σχόλιο-κείμενό σου συγκράτησα μεταξύ άλλων το «με ποιους θα πας και ποιούς θ' αφήσεις». Να προσθέσω και «το μεγάλο ναι και το μεγάλο όχι» του Καβάφη.
Θα τα καταφέρουμε, Γκασμέντ. Εναντίον του κάθε ελληναρά, ιταλαρά, αλβαναρά κ.λπ. γλοιωδών τύπων.
Όχι για κανέναν άλλο λόγο.
Αλλά μόνο και μόνο γιατί οι άνθρωποι δε θ᾽αντέξουν για πολύ ακόμα τη μισαλλοδοξία που προσπαθούν να επιβάλουν οι απανταχού φασίστες και ξενόφοβοι. Έχουν να νοιαστούν για τους συντρόφους τους, για τα παιδιά τους, για τη ζωή τους.
Με θερμότατους χαιρετισμούς, σε καληνυχτίζω.
Υ.Γ. Άσε τα σχόλια τους σε κοινή θέα. Ενδεικτικά του ήθους και της αγωγής τους.