Σάββατο, Ιανουαρίου 30, 2010

«Η χλωρίνη είναι το πιο σκληρό ναρκωτικό...»

Φωτό: Σοφία Ψαρού

Ο ηθοποιός Ένκε Φεζολάρι στο σκηνοθετημένο «Παράθυρο» του Γιάννη Ρίτσου στα αλβανικά


Γεννήθηκα στις 7 Σεπτεμβρίου του 1981, στο Πόγραδετς, στην αλβανική πλευρά της λίμνης Οχρίδα. Μεγάλωσα ακούγοντας για τις μάχες του παππού μου ενάντια στους Γερμανούς ναζί. Ήταν ήρωας του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Πέθανε δύο μήνες αφού γεννήθηκα. Με μεγάλωσε η γιαγιά μου. Μια γλυκιά προληπτική γυναίκα που με ξεμάτιαζε κάθε βράδυ. Οι γονείς μου ήταν κομμουνιστές, ενάντια σε θρησκείες και δεισιδαιμονίες. Το 1986 μετακομίσαμε στα Τίρανα. Η μητέρα μου ήταν καθηγήτρια της Ιστορίας του Κομμουνισμού στην Ακαδημία του Κομμουνιστικού Κόμματος, από όπου έβγαιναν τα στελέχη του Κόμματος. Μέναμε στην εστία των φοιτητών. Περιμέναμε να μας δώσουν ένα κανονικό σπίτι. Υπήρχε τέτοια γραφειοκρατία που ούτε οι κομμουνιστές γονείς μου μπορούσαν να το ξεπεράσουν. Θυμάμαι τη μυρωδιά των καραμελών «Ζana». Πηγαίνοντας σχολείο, περνούσα κάθε μέρα έξω από το εργοστάσιο που τις έφτιαχνε. Κάθε μέρα αντίκρυζα το τεράστιο άγαλμα του Λένιν στην αυλή της Ακαδημίας. Στην αρχή με τρόμαζε, με τον χρόνο το συνήθισα. Τι πιστεύω για τον κομμουνισμό; Την ιστορία του κομμουνισμού την ταυτίζω με εκείνη της κομμουνίστριας μητέρας μου. Ζούσε ένα δυστυχισμένο γάμο. Δεν μπορούσε να χωρίσει γιατί ζούσε σε μια συντηρητική κοινωνία. Αλλά προπαντός γιατί το Κόμμα δεν θα τη θεωρούσε πια σωστή κομμουνίστρια. Οι συνέπειες μπορεί να ήταν ολέθριες για την ίδια και τους συγγενείς της. Το Κόμμα καθόριζε τα πάντα, ποιον θα παντρευτείς, εάν πρέπει ή όχι να χωρίσεις. Ο κομμουνισμός που εγώ γνώρισα είχε πολλά κοινά με τον φασισμό...

●●●

ΕΧΩ
θρυμματισμένες εικόνες από την κατάρρευση του καθεστώτος. Υπήρχε μεγάλος φόβος και ενθουσιασμός ταυτόχρονα. Εγώ τότε έκανα μπαλέτο. Μια μέρα, ενώ πήγαινα στις πρόβες, με παρέσυρε το πλήθος που πήγαινε να γκρεμίσει το άγαλμα του Ενβέρ Χότζα. Βρέθηκα μπροστά στα τανκς... Όταν επέστρεψα στο σπίτι, βρήκα τη μητέρα μου με ματωμένο πρόσωπο. Της είχαν επιτεθεί αντικαθεστωτικοί. Ένιωσα τη βία. Θυμάμαι τις ημέρες που στην Ακαδημία του Κόμματος εισέβαλαν πολιτικοί κρατούμενοι που μόλις είχαν βγει από τη φυλακή. Δεν είχαν πού να μείνουν και την κατέλαβαν. Την ίδια στιγμή λεηλατούσαν τα πάντα. Σαν να ήθελαν να πάρουν πίσω τη χαμένη ζωή τους. Θυμάμαι, μετά, την επίσκεψη της μητέρας Τερέζα στα Τίρανα. Με χάιδεψε και με ευλόγησε. Ήταν μια πολύ μικροκαμωμένη γυναίκα. Δυστυχώς, έχασα το σταυρουδάκι που μου έδωσε.

●●●

Η ΜΗΤΕΡΑ
μου χώρισε και ήρθε στην Ελλάδα τον Ιανουάριο του 1993. Τι να έκανε μια καθηγήτρια Ιστορίας του Κομμουνισμού στην Αλβανία; Βρήκε μια υποτροφία για ένα εξάμηνο σεμινάριο στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών. Εγώ και η αδελφή μου ήρθαμε αργότερα. Πλήρωσε η μητέρα μου για να μας περάσουν στα σύνορα... Καλοκαίρι του 1993. Περιμέναμε δώδεκα ώρες στα σύνορα μέχρι να περάσουμε. Μου έκανε πολλή εντύπωση πόσο πολύ πράσινο υπήρχε στην ελληνική πλευρά. Η Αλβανία έχει πολύ ωραία φύση αλλά η αλβανική πλευρά έμοιαζε με έρημο. Μου έκανε εντύπωση ο φωτισμός. Πολλά φωτά. Όταν έφθασα στην Αθήνα, η πρώτη μεγάλη μου αποκάλυψη ήταν τα πατζούρια. Τα ανεβοκατέβαζα συνέχεια. Μου φαίνοταν μαγικά. Μέχρι που χάλασαν... Όταν άκουσα τη μητέρα μου να μιλά ελληνικά, έμεινα με ανοιχτό το στόμα. Δεν ήξερε λέξη πριν έρθει εδώ. Σε λίγες εβδομάδες μπήκα στο σχολείο. Η αρχή ήταν πολύ δύσκολη γιατί δεν ήξερα ελληνικά. Κάναμε ενίσχυση διδασκαλίας και αυτό με βοήθησε πολύ. Ειδικά ένας από τους καθηγητές, ο κύριος Θωμάς, ο οποίος ήξερε και κάποιες λέξεις στα αλβανικά.

●●●

65ο ΔΗΜΟΤΙΚΟ
Αθηνών. Ήμασταν πολύ λίγοι ξένοι μαθητές. Τρεις Βορειοηπειρώτες κι εγώ, ο Αλβανός. Ντρεπόμουν να με πουν «Αλβανό». Ήταν βρισιά. Το καταλάβαινα από τα λόγια των μαθητών και των δασκάλων. Τα παιδάκια με κοροϊδεύανε. Μια μέρα πλάκωσα ένα παιδί στο ξύλο και από τότε δεν ήθελα να με πει πια κανείς «Αλβανό». Ήθελα να αποποιούμαι την ταυτότητά μου. Να διώξω το στίγμα. Να γίνω κάποιος άλλος. Στο σπίτι ντρεπόμουν που η μάνα μου μιλούσε αλβανικά. Εκείνη δούλευε σε δυο δουλειές και είχε κι εμένα που δεν ήθελα να μιλώ αλβανικά. Όταν με ρωτούσαν πώς σε λένε, έλεγα ότι με λένε Κώστα. Όταν με ρωτούσαν από πού είμαι, έλεγα ότι ο πατέρας μου είναι από την Ήπειρο και η μητέρα μου από τη Βουλγαρία. Ο φόβος της απόρριψης. Ήθελα να με αποδεχθούνε. Είχα πολλή ανάγκη την αγάπη του κόσμου. Η κατάσταση χειροτέρεψε στο Γυμνάσιο. 21ο, στην Γκράβα. Οι κοπέλες δεν χορεύανε μαζί μου στα πάρτι επειδή ήμουν από την Αλβανία. Μια μέρα χάθηκαν 100 δραχμές στην τάξη. Δάσκαλοι και συμμαθητές με ρωτούσαν με ανακριτικό ύφος εάν τα είχα κλέψει εγώ! Ήταν η πιο φρικτή περίοδος της ζωής μου... Δεν ήταν μόνο το σχολείο. Ήταν και η πολυκατοικία όπου μέναμε. Νάξου 100, στα Πατήσια. Οι γείτονες μάς έβλεπαν με περιφρόνηση, επειδή ήμασταν από την Αλβανία. Έτσι τουλάχιστον μού φαινόταν εμένα. Έτσι ήταν νομίζω. Ίσως ήμουν υπερευαίσθητος. Η μητέρα μου έμενε εκεί, επειδή ήταν φθηνό το ενοίκιο. 25.000 δραχμές. Για 25.000 δραχμές εμένα μού γάμησαν τα παιδικά μου χρόνια. Αλλά η μητέρα μου δεν μπορούσε να καταλάβει τι περνούσα. Ήταν χωμένη στις αναθυμιάσεις της χλωρίνης καθαρίζοντας σπίτια. Η χλωρίνη είναι το πιο σκληρό ναρκωτικό... Σήμερα που το σκέφτομαι, νιώθω ακόμα θυμό. Με τους δασκάλους, τους συμμαθητές, τη μητέρα μου, τον εαυτό μου... Στα δεκαπέντε μου έμπλεξα με άσχημες παρέες. Οι μισοί από αυτούς που συναναστρεφόμουν έχουν πέσει στα ναρκωτικά. Σώθηκα από θαύμα. Χάρη στην αγάπη της μητέρας μου. Η αδελφή μου δεν άντεξε κι έφυγε στον Καναδά. Εκεί ζει σήμερα.

●●●

Η ΖΩΗ
μου άλλαξε όταν πήγα στο 2ο Λύκειο Αγίου Αντρέα στη Λαμπρινή. Οι συμμαθητές και οι καθηγητές μού μιλούσαν ευγενικά. Με αποδέχτηκαν όπως ήμουν. Έγινα ξανά ο Ένκε. Βρήκα τη δύναμη να σηκωθώ ξανά. Θυμάμαι έναν από τους καθηγητές του λυκείου που με πλησίασε μια μέρα και μου είπε: «Ένκε, το ξέρεις ότι το όνομά σου, Ενκελέντ, προέρχεται από ένα αρχαίο ελληνικό φύλο, τους Εγχελείς;». Για πρώτη φορά άκουσα παιδιά να μου λένε ότι το όνομά μου είναι ωραίο, τόσο ωραίο που το ζήλευαν... Τους ευγνωμονώ για όλη μου τη ζωή. Ξέρεις, πολλά πράγματα είναι και θέμα τύχης. Αν μέναμε σε άλλη γειτονιά, αν είχα πάει σε άλλο σχολείο, τα πράγματα να ήταν αλλιώς. Στο λύκειο πήρα πίσω τον χαμένο εαυτό μου. Τότε άρχισα να παίζω θέατρο. Ήμουν λίγο ο καραγκιόζης της παρέας. Όλοι ήθελαν να με έχουν στην παρέα τους. Οι καθηγητές μου με παρότρυναν να συνεχίσω την ηθοποιία.

●●●

ΣΠΟΥΔΑΣΑ στη Δραματική Σχολή του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος. Σήμερα το θέατρο είναι η ζωή μου. Νιώθω ότι με θεραπεύει, με κάνει καλύτερο άνθρωπο. Πολύ σημαντικός σταθμός για μένα ήταν η παράσταση «Ένας στους δέκα»... Πριν από λίγο καιρό έπαιξα το «Παράθυρο» του Γιάννη Ρίτσου στα αλβανικά. Μου το πρότεινε ο Κωνσταντίνος Κωνσταντόπουλος και τον ευχαριστώ πολύ. Έπαιξα σε μια αίθουσα γεμάτη, όπου κανείς δεν ήξερε αλβανικά. Χωρίς υπότιτλους. Σκηνοθέτις του έργου η Ελένη Αγγελοπούλου. Σε μετάφραση της Φρίντας Μπεντάι... Κάποτε είχα μισήσει τα αλβανικά. Ο Ρίτσος ήταν ένα είδος επιστροφής στη γλώσσα της μητέρας μου. Ένιωσα ξανά αυτό το αγόρι ένδεκα χρονών που περνούσε τα σύνορα με την Ελλάδα και έβλεπε πράσινο και φως. Η παράσταση είχε επιτυχία. Γι΄ αυτό θα παιχτεί ξανά, σύντομα. Τι πιστεύω για το νομοσχέδιο για την ιθαγένεια; Ελπίζω να τελειώσει αυτός ο εφιάλτης της άδειας παραμονής για όλους όσους νιώθουμε ότι ανήκουμε εδώ... Νιώθω ξένος στην Αλβανία. Για να είμαι ειλικρινής, ούτε εδώ νιώθω εντελώς μη ξένος. Αλλά αυτή η συνθήκη δεν με ρίχνει όπως παλιά. Τώρα είναι πηγή δημιουργίας. Τι είναι η πατρίδα; Οι πιο δικοί μου άνθρωποι. Οι άνθρωποι που με αποδέχθηκαν και μου έδειξαν ότι υπάρχει και άλλος δρόμος. Το μέλλον; Τα χειρότερα ανήκουν στο παρελθόν, τα καλύτερα έρχονται. Έναν στίχο από το «Παράθυρο»; « Καμία ταπείνωση δεν είναι εκεί όπου η ζωή ζητά να ζήσει, εκεί που τα σκυλιά ψάχνουν με ευγενικές κινήσεις τον σωρό των σκουπιδιών... ». Καμία ταπείνωση...

17 σχόλια:

Mary Ka είπε...

Ξένος στην Αλβανία και ξένος κι εδώ. Η μοίρα του μετανάστη,αυτού που πρέπει να συνυπάρξει. Η μητέρα έπρεπε να συνυπάρχει στις χλωρίνες γιατί δεν είχε άλλη επιλογή. Ο γιός συνυπάρχει και προσπαθεί να υπάρχει...

βασίλης είπε...

Αγαπητέ Γκασμέντ,
ένα ακόμα υπέροχο, όπως πάντοτε, κείμενό σου.

Αγαπητέ Ένκε,
πολλές φορές εμείς οι "αυτόχθονες" αισθανόμαστε ντροπή για όσα έχετε υποστεί σ' αυτή τη χώρα και την εκφράζουμε με κάθε τρόπο.
Επειδή όμως κατά τη λαική ρήση: "από τότε που εφευρέθηκε η συγνώμη, χάθηκε το φιλότιμο",
η έκφραση αυτής της ντροπής δεν αρκεί πλέον. Όλοι οι πολίτες της Ελλάδας πρέπει ν' αρθούν στο ύψος των περιστάσεων και να μπουν ασπίδα στη μισαλλοδοξία και στην ξενοφοβία και να βροντοφωνάξουν:
"Νομιμοποίηση τώρα για όλους τους μετανάστες"

Meropi είπε...

Κάθε λαός έχει περάσει τις δικές του περιπέτειες, στο δρόμο προς την Ιθάκη του. Κι εδώ που τα λέμε ο δρόμος προς την Ιθάκη είναι ακόμα μακρύς για όλους μας. Απλώς γενιά με γενιά τα προβλήματα διαφοροποιούνται, άλλα αφήνουμε πίσω μας, άλλα τα βρίσκουμε μπροστά μας. Έτσι είναι και η πορεία των Αλβανών. Άφησαν πίσω τους το κομμουνιστικό καθεστώς, βρήκαν μπροστά τους τη μετανάστευση και τη ξενοφοβία. Εύχομαι σιγά σιγά τα βάσανα να καταλαγιάσουν. Και όσοι επιλέξουν να μείνουν εδώ, στην Ελλάδα, τη δεύτερη (ίσως και την πρώτη) πατρίδα τους, να νιώσουν ότι μένουν δίπλα σε δικούς τους ανθρώπους και όχι σε ξένους που τους εχθρεύονται και τους φοβούνται. Η προσπάθεια πρέπει να είναι κοινή και από τις δύο πλευρές.

pap είπε...

O σημαντικότερος λόγος που έχουμε ανάγκη τους μετανάστες: Είναι οι μόνοι που μπορούν να μας βοηθήσουν να «καθαρίσουμε» το «φίλτρο» της ψυχής μας από τα «άλατα» που γέμισε, λόγω της μεγάλης κατανάλωσης «άχρηστων και βλαβερών» προϊόντων. Τα «άλατα» που έπιασε το «φίλτρο» δυσκολεύουν τη λειτουργία της και δεν την αφήνουν να επιτελεί ψυχικές διεργασίες τέτοιες που είναι απαραίτητες για την ανθρώπινη φύση.

ΚΟΡΥΔΑΛΛΟΣ, 16χρονη πόλη είπε...

χαιρόμαστε για την συνάντηση
http://korydallosidees.blogspot.com/2010/01/blog-post.html

κ.θέμελης είπε...

ΚΑ-ΤΑ-ΠΛΗ-ΚΤΙ-ΚΟ!
μπραβο και σε σενα, μπραβο και στον Ενκε (εγχελεα).
αγαπητε g.k. εχω διαβασει πολλα κειμενα απο και για μεταναστες στα γερμανικα, κανενα δεν ειχε τοσο ψηλο επιπεδο (ουσιας και τεχνης) οσο τα δικα σου. στοχω ξαναπει και ξερεις οτι το εννοω.
ελπιζω να δω τον ενκε στο θεατρο.

aikaterinitempeli είπε...

Πόσο δύσκολο γίνεται τελικά, να είσαι διαφορετικός..

Παρακολουθώ το blog σας με ενδιαφέρον κι ελπίζω να δοθεί λύση στο πρόβλημα ανθρώπων, όπως ο Ένκε. Να μη χρειαστεί κανείς πια ν' αλλάξει τ' όνομά του, να ντρέπεται για την καταγωγή του, να στιγματίζεται ως συνήθης ύποπτος.

Καλό σας βράδυ.

travellirious είπε...

Σε εκείνα τα προαύλια και τους διαδρόμους. Δίπλα. 61. Νάξου, Κέας, Πάρου, φίλοι διάσπαρτοι. Αλλά τα βιώματά μου είναι διαφορετικά. Απλά και μόνο επειδή γεννήθηκα στην Ελλάδα. Από καθαρή τύχη.
Η Ιουστίνη ήταν αφρικανή και τη συμπαθούσα αλλά δεν την πλησίασα στ αλήθεια ποτέ. Από Αλβανία είχαμε τρία παιδιά, αλλά και οι ίδιοι σαν να αποσιωπούσαν την καταγωγή τους. Και εμείς κάναμε πώς δεν τρέχει τίποτα. Τα ονόματά τους τα πραγματικά δεν τα μάθαμε ποτέ. Όπως και τους ίδιους δεν γνωρίσαμε στ'αλήθεια. Μάλλον δεν προσπαθήσαμε. Τον Τόλη όμως πού ήταν ο "διαφορετικός" και που μετά έμπλεξε με πρέζα τον κάναμε παρέα - ακόμα και όταν άλλαξε σχολείο. Τη δική του τη διαφορετικότητα ξέραμε πώς να τη χειριστούμε. Τη δική σας όχι. Και καμία πολιτεία, διαπολιτισμική εκπαίδευση, καθηγητής, δε μας πήρε τότε από το χέρι να μας ταξιδέψει στις χώρες σας και τις ψυχές σας. Γενικευμένη αμηχανία. Αναλγησία. Άρνηση.
Τώρα μεγαλώσαμε, ταξιδέψαμε, καταλαβαίνουμε περισσότερα. Και είμαστε πια εδώ να στηρίζουμε και να χαμογελάμε σε όλους εκείνους που προσπαθούν για κάτι καλύτερο, που με καθημερινές πράξεις μεταλλάσονται και μεταλλάσουν τους γύρω τους.
Σου στέλνω λοιπόν ένα μεγάλο χαμόγελο.
Να είσαι καλά...

iren είπε...

Travellirius,syginitiko to sxolio sou!Isws epeidi,opws kai i poreia tou Enke aggizei to vathos aftis tis sxedon eikosaxronis ponemenis istorias tis aporripsis, apokripsis kai anazitisis tis taftotitas mas.
Eftyxws,ekeinos tha ta perigela mesw skinis pleon...Vlepeis,osoi den antexame to skasame ston Kanada...

travellirious είπε...

Iren
Όσοι δεν αντέχατε το σκάσατε στον Καναδά; Από πού το σκάσατε; Από την Ελλάδα; Που δεν κατάφερε να σας αγκαλιάσει; Στην αναζήτηση πατρίδας πρέπει και οι δύο πλευρές να κάνουν μερικές υποχωρήσεις. Όταν αυτό δε γίνεται και το κράτος κάνει πως δεν υπάρχεις, το να φεύγεις δε σημαίνει ότι το σκας αλλά ότι καταφέρνεις να προχωρήσεις και να κυνηγήσεις κάτι καλύτερο. Πολύ υγιές κατά την άποψή μου...

ksipnistere είπε...

Προς το Blog σας

Ένα νέο blog γεννήθηκε με σκοπό να δώσει βήμα σε όλους τους Έλληνες ..Ένα Blog όπου μπορεί ο καθένας μας να γράφει ότι τον απασχολεί επώνυμα η ανώνυμα…ένα blog που δίνει την ευκαιρία σε όλους τους Έλληνες να πούνε όλα αυτά που μέχρι τώρα διστάζανε να πούνε .. Αν θέλεις και εσύ να κάνεις κάτι για όλη αυτή την απάτη που βλέπεις γύρο σου ..έλα μαζί μας …..Το Blog σου δίνει την δυνατότητα να ακουστή η γνώμη σου σε ένα ευρύ κοινό χωρίς πολιτικούς ,κομματικούς ,εθνικούς, θρησκευτικούς, η άλλους περιορισμούς .
Κάνε τώρα την αρχή έλα μαζί μας…………
Οι απόψεις που θα γράφεις εδώ δεν λογοκρίνονται σε καμιά περίπτωση και δημοσιεύονται ακέραιες

Ζητάμε και την δική σας στήριξη καθώς το Blog προωθεί τις απόψεις των Blogger και των πολιτών, και όχι δικές μας…..

www.ksipnistere.blogspot.com

www.ksipnistere.gr

Lydia είπε...

Kyrie Kapllani!

Tha ithela prwta apo ola na sas sygxarw gia to blog sas. Makari na mporousate na to grapsete sta agglika gia na eixe megalyterh apyxhsh. Katarxas tha ithela na sas pw pws ais8anomai egw pou gyrisa sthn Ellada (patrida mou) ystera apo polla xronia spoudwn kai ergasias sto ekswteriko. Aisthanomai entelws ksenh, eksaitias ton megalo ari8mwn ksenwn pou exei mazeuti sthn Athina. Pote den yphrksa ratsistria, prepei na to dieukrinhsw auto alla ksafnika arxisa na ginomai. Dioti den symperiferontai opws 8a symeperiferotan enas Eurwpaios poliths. Dhladh einai xyma. Tha mou peite kai oi Ellhnes einai xyma, nai, alla otan filoksenhse se mia ksenh xwra esy prepei na eisai kyrios. Prosekste den lew oti prepei na ginoun Ellhnes kamia sxesh alla na symperiferontai me eugenia kai politismo. Auta en oligois.

airgood@gmail.com είπε...

Κάθε γενηά
κάθε ανθρωπιά
έχει ξεχωριστή σειρά
για Οδύσσεια ή Ιλιάδα

TAN TAN είπε...

ean den imaste se tesi na apodextoume tin siniparksi antropinon zoon(os tetia mas vlepo diladi isaksii ton zoon ke tipote parapano)diaforetikis katagogis(kini ine stin ousia,ifistate mono mia diaforetiki geografiki xroniki diamoni,i antropi pantote metakinountan afto ine ena zoiko enstikto)tote ofiloume,i ofiloun osi arnounte afto ton vio na apoxorisoun!
Oreo artro,efxome kali kalitexniki stadiodromia!

Θεοδώρα είπε...

κ.Καπλάνι μου αρέσουν τα κείμενα που γράφετε....Συγχαρητήρια!
Λοιπόν κάτι παρόμοιo έχω ζήσει και εγώ όπως ο Ενκε,μόνο που εγώ ακόμα κρύβομαι από τον εαυτό μου και δυστυχώς σ'αυτό τον κύκλο έχουν μπεί και τα παιδιά μου...Στην Αλβανία νιώθω ξένη όμως και εδώ νιώθω το ίδιο ...Όταν έφτασα στην Θεσσαλονίκη ,μου φάνηκε (και είναι ) η πιο όμορφη πόλη που υπάρχει.Ένιωσα όπως ο Ένκε ....με μάγεψαν τα φώτα (δεν είχα ξαναδεί τόσα πολλά φώτα)και να φανταστείτε έμενα στην πιο κακόφημη γειτονιά....Πέρασαν 19 χρόνια από τότε....Επιτέλους πρέπει οι άνθρωποι να σε κρίνουν γι'αυτό που είσαι και όχι για την καταγωγή σου...Ο γιός μου δεν θέλει να μάθουν οι φίλοι του ότι η καταγωγή των γονιών τους είναι από Αλβανία .. γιατί ο ίδιος λέει ότι είναι Θεσσαλονικιός."Μαμά αφού όλοι τους βρίζουν ...δεν θέλω να βρίζουν και εμένα " αφτά είναι τα λόγια του γιού μου.

Maria είπε...

Υπέροχο κείμενο..
Θα μπορούσατε να μας γράψετε και άλλα για την ζωή σας, είτε εδώ είτε στην Αλβανία; ή ακόμα και για κάποια έθιμα που έχετε ή κάποιες συνήθειες, κάποια πρέπει. Ισως έτσι κατανοήσουμε και εμείς κάποια πράγματα για τους ανθρώπους που ζουν δίπλα μας.

asper είπε...

Καιρός να μας πείτε ότι εσείς οι αλβανοί είσαστε οι υπερευαίσθητοι του κόσμου όλου.

Άνθρωποι και ανθρωπάκια υπάρχουν παντού, και στα σχολεία που γράφετε τα πιο "χοντροπετσα" παιδιά ανέκαθεν κορόϊδευαν τα άλλα τα ευαίσθητα, κακώς μα εγινόταν.

Αυτό άραγε δεν συνέβαινε και στην Αλβανία;

Για την Ιθαγενεια που γίνεται και νύξη. Τι εννοείτε δηλαδή; όποιος περνάει σε αυτο παράνομα το ξέφραγο αμπέλι η Ελλας θα δικαιούται και Ιθαγένεια;

Κλείνοντας το σχόλιο να γράψω πως βεβαίως και άνθρωποι ευαίσθητοι όπως εσείς έχουν και θέση στη καρδια μας. Ωστόσο πείτε και εσείς τι λέτε για τα πιο πάνω;

Γιατί καλή ακούγεται η προπαγάνδα όταν γίνεται μ΄ομορφα λόγια μα είναι και πιο επικίνδυνη.

Καλό σας Βραδύ!