Τρίτη, Φεβρουαρίου 16, 2010

Καλές ειδήσεις είναι οι κακές ειδήσεις...


Διαβάζω ότι σύμφωνα με μια πανευρωπαϊκή έρευνα για τα ΜΜΕ οι αναγνώστες και οι θεατές αγαπούν περισσότερο τις αρνητικές ειδήσεις και τις ιστορίες βίας και καταστροφής. Αναρωτιέμαι γιατί μια είδηση για κάποιον που βοηθά τον διπλανό του να ζήσει αξίζει λιγότερα από μια είδηση για κάποιον που στέλνει κάποιον άλλον στον άλλο κόσμο. Πολύ απλά, απαντούν τα «ιερά βιβλία» της δημοσιογραφίας: οι ειδήσεις είναι εξαιρετικά γεγονότα. Η γνωστή θεωρία για την κυρία που δαγκώνει τον σκύλο. Ο δημοσιογράφος είναι σαν τον γιατρό. Απευθύνεσαι σε αυτόν για να του πεις τι δεν πάει καλά. Μόνο που συχνά αυτός ο γιατρός δεν νοιάζεται για τη θεραπεία της νόσου. Οι δυνατοί και η εξουσία επιθυμούν να υπάρχουν μόνο καλές ειδήσεις. Έζησα σε ένα καθεστώς όπου απαγορεύονταν οι κακές ειδήσεις, ενώ η δυστυχία κυριαρχούσε στην πραγματική ζωή. Τώρα, στις δημοκρατίες όπου ζούμε, φαίνεται πως συμβαίνει το αντίθετο. Το καλό σπάνια βρίσκει χώρο. Και όταν βρίσκει μετατρέπεται σε δακρύβρεχτη ιστοριούλα... (Η συνέχεια εδώ)

6 σχόλια:

βασίλης είπε...

Αγαπητέ Γκασμέντ,
τα κείμενά σου είναι από τα λίγα που δεν προωθούν τη φοβία και τον πανικό στα οποία τα Μ.Μ.Ε. πασχίζουν να μας εθίσουν. Να μας εθίσουν υπό την έννοια της «banality» του κακού όπως προσφυώς την περιγράφει η Χάνα Άρεντ (ας μου συγχωρήσουν οι ρατσιστές την επίκκληση σε Εβραία συγγραφέα, αν και νομίζω πως δεν την έχουν καν ακουστά).
Πρέπει να ομολογήσω πως η αχτίδα αισιοδοξίας που εξάγεται από το ωραίο άρθρο σου είναι τουλάχιστον χρήσιμη στους καιρούς που ζούμε. Εύχομαι να επιβεβαιωθεί.

Stradivariously είπε...

Είναι πάντα ευχάριστο να διαβάζει κανείς τέτοια κείμενα αυτοκριτικής. Είτε αναφέρονται σε προσωπικό επίπεδο, είτε στο "συνάφι" του καθενός...
Δυστυχώς στην περίπτωση αυτή, δεν ξέρω αν η κότα έκανε το αυγό ή το αυγό την κότα. Το κοινό δηλαδή έδειξε φανερή προτίμηση για αίμα και ακολούθησαν τα μέσα, ή το αντίστροφο;
Για να μην είμαστε όμως μηδενιστές, η αλήθεια είναι πως σε όλες τις μεγάλες εφημερίδες υπάρχουν και δημοσιογράφοι που γράφουν με προσέγγιση διαφορετική της τρομολαγνικής. Όποιος διαβάζει τις εφημερίδες και δεν κοιτάει απλά το "πρώτο χτύπημα" θα το έχει διαπιστώσει. Αμέσως-αμέσως μου έρχονται τέσσερα ονόματα δημοσιογράφων στα "νεα" που είναι πράγματι πολύ αξιόλογοι και δεν υποτάσσονται σε αυτον τον τρόπο γραφής. Το κακό θα υπάρχει νομοτελειακά στις κοινωνίες. Το θέμα είναι τελικά τι επιλέγεις να δεις. Και σε κάθε περίπτωση, η ευθύνη του αναγνώστη είναι εξίσου μεγάλη.

Side21 είπε...

Θα συμφωνήσω πως ... όπως μας κυβερνούν αυτοί που επιλέγουμε κατ' εικόνα και ομοίωσή μας !!!
Το ίδιο συμβαίνει και με τα ΜΜΕ που μας πλασσάρουν αυτό που δείχνουν τα "κουτάκια" της ακροαματικότητας !!!
Φαύλος κύκλος δηλαδή ... ακριβώς όπως η κότα με το αυγό ...
Εξ' άλλου από πότε τα ΜΜΕ κατέληξαν παιδευτική μέθοδος για το επίπεδο επιμόρφωσης και εκδημοκρατισμού του ανθρώπου ;;;
Η λαγνεία και η βία είναι πολύ πιο ελκυστικές στο μέσο σημερινό αναγνώστη !!!
Ευτυχώς που υπάρχουν και οι εξαιρέσεις αγαπητέ Γκάτζι, κι αυτό το λέω χωρίς καμιά διάθεση κολακείας ...
Την καλησπέρα μου ...

Mary Ka είπε...

Η εικόνα με το ζευγάρι που φιλιέται και τους τρομολαγνικούς τίτλους της εφημερίδας είναι καταπληκτική.
Νομίζω ότι το κακό ως είδηση, ανεβάζει την αδρεναλίνη και για υτό μας εθίζει.
Για υτό και οι δημοσιογράφοι στοχεύουν στη είδηση που φορτίζεται και φορτίζει...

ξωτικό είπε...

Νιώθω οτι χρειάζεται όλο και περισσότερη προσπάθεια να πείσει κανείς τον κόσμο οτι η είδηση και η θέαση των πραγμάτων είναι θέμα επιλογής: η κάμερα είναι μόνο ένα πλαίσιο που το επιλέγει το μάτι του οπερατέρ/φωτογράφου - το τι αποκλείει, και μένει έξω από το πλαίσιο είναι ίσως εξίσου σημαντικό... Η μαυρίλα, η καταστροφολογία και ο τρόμος δεν συνιστούν ρεαλισμό!
Χρειαζόμαστε μάλλον περισσότερες φωνές που να εκφράζουν το καλό, την ομορφιά, το χιούμορ, το παράδοξο...
Χαίρομαι που σε διαβάζω!

Louisa είπε...

Θαρρώ πως όταν κάποιος κάνει μια δουλειά δημιουργική που να τον "γεμίζει", ή όταν είναι ερωτευμένος, ή όταν εμφορείται από κάποια ιδανικά και αγωνίζεται γι' αυτά, δεν έχει ανάγκη να ανεβάζει την αδρεναλίνη του με κάθε είδους κακές και τρομολάγνες ειδήσεις. Αλλά και όταν ακόμα απλώς έχει συναίσθηση της ασημαντότητάς του και του πεπερασμένου της ύπαρξής του, δεν ασχολείται με τα φαντάσματα που ξαμολάνε ελεύθερα οι κάθε λογής εξουσίες - για λόγους προφανείς. Μόνο συμπάσχει και συμπονεί τους συνανθρώπους του, με τους οποίους - κακά τα ψέματα - στο ίδιο καζάνι βράζει. Κοινή γαρ η μοίρα, και ο τρόμος θα έλεγα.
Αλλοίμονο αν ο κύριος Καπλάνι δεν υπερασπιζόταν τους μετανάστες με νύχια και με δόντια. (Η απάντηση είναι για κάποιους που γράφουν σχόλια στην ανάρτηση του facebook) Ακόμα και αυτοί που τον βρίζουν, "προδότη" θα τον έλεγαν και... "είδατε πώς ξεχνάει;" Και ναι πολλά σχόλια είναι κυνικά. Αλήθεια είναι. Ο κυνισμός ως καινούργιο σχετικά γνώρισμα της ελληνικής μας κοινωνίας, απότοκος της απελπισίας, της μαγκιάς, του αδιέξοδου.
Τι καλά που το χρονογράφημα του Γκάζι είναι στην ουσία αισιόδοξο!
Τι καλά που υπάρχει ένας δημοσιογράφος που πιστεύει στην ελεύθερη βούληση του ανθρώπου, στο πείσμα, στην ελπίδα!
Τι καλά που μας έχει διαλέξει για συμπατριώτες του!
Λουίζα Μητσάκου