Τρίτη, Φεβρουαρίου 23, 2010

Σε μια χούφτα σκόνη

Μελαγχολική η Αθήνα το Σάββατο. Τυλιγμένη από την αφρικανική σκόνη. Σαν κάτι πόλεις στις όχθες της ερήμου που περιγράφουν διάφοροι περιηγητές. Κίτρινη, βλοσυρή, σιωπηλή. Έβλεπες εκείνο το σκονισμένο τοπίο και καταλάβαινες γιατί οι ανθρωπολόγοι λένε ότι οι Άραβες ανήκουν στον πολιτισμό της ακοής κι εμείς στον πολιτισμό της όρασης. Και γιατί οι μονοθεϊστικές θρησκείες, που κοντά σε ερήμους γεννήθηκαν, κατέστησαν τη σκόνη την πιο συγκλονιστική μεταφορά της ανθρώπινης ύπαρξης. (Η συνέχεια ΕΔΩ)

5 σχόλια:

BUTTERFLY είπε...

Εξαιρετικο κειμενο κυριε Καπλανι!
Η μαλλον, Γκαζμεντ...μου επιτρεπεις να σου μιλαω στον ενικο, ετσι; Δε σε αισθανομαι και τοσο ξενο...

Meropi είπε...

Ενδιαφέρον αυτό με τη σκόνη και την καταπολέμηση της κατάθλιψης. Νομίζω ότι αυτό γίνεται όταν με τη σκόνη μεταφέρονται σωματίδια λιθίου.
Μόλις γύρισα από την Κύπρο. Κι εκεί η ίδια (ίσως και χειρότερη) σκόνη!

Mary Ka είπε...

Και φαίνεται τελικά ότι ο ουρανός που έλαμψε ξανά γαλανός, γαλανός την επομένη, αποκαλύπτει όλες τα απωθημένα εταίρων μας οι οποίοι προσπερνούν τα δικά τους λαδώματα μέσω Siemens και χτυπάνε κι άλλο τον πεσμένο εμμένοντας σε μια λογική πέραν της ιδέας της Ε.Ε.

Ελένη είπε...

"Να εκτεθούν σε αυτή και εκείνα τα πρόσωπα του Εcofin τα οποία είναι τόσο αγέλαστα και μοιάζουν με υστερικές νοικοκυρές που θέλουν να νικήσουν οριστικά τη σκόνη, περνώντας όλη τη ζωή τους με ένα ξεσκονόπανο στο χέρι."

Εδώ ομολογώ πως έγραψες. Ό,τι πιο πετυχημένο έχω διαβάσει. Τους ταιριάζει απόλυτα.

Πηνελόπη είπε...

Υπέροχο κείμενο μα δεν καταλαβαίνω γιατί θα πρέπει να περάσουμε από τα Νέα για να το διαβάσουμε ολόκληρο.