Παρασκευή, Απριλίου 02, 2010

Το Πάσχα ενός άθεου


Τη χρονιά που γεννήθηκα, το 1967, στην Αλβανία απαγορεύτηκε η θρησκεία διά νόμου. Η Αλβανία έγινε η πρώτη, ίσως και η τελευταία, χώρα στον κόσμο που αναγνώριζε ως επίσημη «θρησκεία» της... την αθεΐα. Οι τύραννοι, τύπου Ενβέρ Χότζα, σκότωσαν τον Θεό για να μπορέσουν να τον αντικαταστήσουν οι ίδιοι. Πιστεύοντας ότι είναι οι ίδιοι θεοί επέβαλλαν τον φόβο και τον τρόμο, μετατρέποντας τις χώρες όπου κυβερνούσαν σε επίγεια Κόλαση. Μεγάλωσα σε ατμόσφαιρα αθεΐας. Χωρίς αναζητήσεις και ερωτήσεις για την ύπαρξη του Θεού. Μεγάλωσα μαθαίνοντας ότι ο Θεός δεν υπάρχει και πως η θρησκεία είναι το όπιο του λαού. Όταν ήρθα στην Ελλάδα βρέθηκα στο ακριβώς αντίθετο άκρο. Εδώ ο Θεός ήταν παντού. Η θρησκεία καταλάμβανε σημαντική θέση. «Είσαι χριστιανός ή μουσουλμάνος;» ήταν μια ερώτηση που άκουγα συνέχεια. «Είμαι άθεος» απαντούσα και οι συνομιλητές μου μπερδεύονταν ακόμα περισσότερο. Κάποιοι αντιδρούσαν με τέτοιο τρόπο, λες και τους έλεγα ότι είμαι εξωγήινος. Άλλοι με έβλεπαν σαν να ήμουν η ίδια η ενσάρκωση του Σατανά. Μερικοί έκαναν τον σταυρό τους. Υπήρχαν και εκείνοι που με γλυκύτητα και ευγένεια μου πρότειναν να με βαφτίσουν. Για να σωθεί η ψυχή μου, έλεγαν... (η συνέχεια ΕΔΩ)

4 σχόλια:

βασίλης είπε...

Όπως πάντοτε,Γκασμέντ,το κείμενό σου περιεκτικό και πολύ ενδιαφέρον.
Έχοντας μεγαλώσει σε μια αδιάφορη θρησκευτικά οικογένεια, θυμάμαι την τυραννία που υφίσταντο οι συνομήλικοί μου από φανατικούς γονείς που κατάφερναν να τους εμφυσήσουν ένα θρησκευτικό,δήθεν, πνεύμα το οποίο πάντοτε κατέληγε, αν όχι σε μίσος,τουλάχιστον σε αντιπάθεια έναντι των, λίγων τότε, παιδιών που τολμούσαν να υπερασπισθούν την αθεïστική (ή αγνωστικιστική έστω) κοσμοθεώρηση. Τα λέω όλ' αυτά γιατί θυμάμαι πόσο απορούσα με ορισμένους "δούλους του θεού της αγάπης" για τη μισαλλοδοξία και το φανατισμό τους.
Πέρασαν τα χρόνια κι έχοντας πια ξεχάσει εκείνες τις εποχές, θεωρώντας βλακωδώς μάλλον ότι έχουν ανεπιστρεπτί παρέλθει, ήρθαν οι σημερινοί "δούλοι του θεού" να μου τις θυμίσουν, όταν με ανατριχίλα βλέπω πολλούς μεν ποιμένες τους να κηρύσσουν την ξενοφοβία το δε ποίμνιο να επιχαίρει ακόμα και για το θάνατο ενός νεαρού μετανάστη.

Louisa είπε...

Πολλές κοπέλλες, φαντάζομαι, θα ήθελαν να βρίσκονται στη θέση της Ε. Ένας άπιστος να κάνει για σένα τον σταυρό του! Τι θαύμα! Να μάθει να ψέλνει το "Ω! γλυκύ μου έαρ" και να πηγαίνει στην Ανάσταση! Και να σού γράφει και ένα τέτοιο υπέροχο χρονογράφημα μετά από τόσα χρόνια! Κάπου εκεί δεν είναι κρυμμένος ο Θεός; Πίσω από τα αισθήματα που μας λιγώνουν, μέσα στα χάδια και τα φιλιά, στα κλαριά των δέντρων, στα μάτια των ζώων, στο βουητό του αέρα, στο φέγγος των αστεριών, και στη μεγαλειώδη απουσία του έρωτα που πάντα είναι πιο ισχυρή από την αενάως φθίνουσα παρουσία του. Ίδια με την απουσία του Θεού - όχι την ανυπαρξία του, αλλά την απουσία του που κυριαρχεί και βασιλεύει στο Σύμπαν. Καλή σου Ανάσταση, καλέ μου Γκάζι, και πάντα να σε φυλάει ο Θεός, να σε βοηθάει να συμπαραστέκεσαι στους αδύναμους, να μη θυμώνεις με τα στραβά των συνανθρώπων, να γράφεις πάντα με πάθος και ταλέντο και κέφι και ζωντάνια, και η απουσία του να σού χαρίζει ό,τι και η απουσία του έρωτα. Ξέρεις...
Καλό Πάσχα! Δηλαδή Πεσάχ, δηλαδή πέρασμα... Πάντα από κάτι σε κάτι άλλο και σε κάτι άλλο και σε κάτι άλλο. Υπέροχη η ζωή για τους πλάνητες! Τους πάσης φύσεως.
Η σκέψη μου μαζί σου.

Christophorus είπε...

Kαλή Ανάσταση, κύριε Καπλάνι! Εύχομαι ολόψυχα ό,τι καλύτερο - και να συνεχίσετε ν' αντέχετε τις σκληρές ηλιθιότητεςπου αναπότρεπτα θ' ακούτε στον τόπο μαςαπό υπερ-"Χριστιανούς" και υπερ-"Πατριώτες"...

Εν είδει Πασχαλιάτικου δώρου σας παραθέτω ένα ανεκδοτάκι που μου είπε κάποτε ένας αδελφικός φίλος, θεολόγος:

Πεθαίνει ένας Καθολικός, πάει στον Παράδεισο. Τον βλέπει ο Αγιος Πέτρος, τον στέλνει στον τρίτο όροφο, να είναι με τους ομοδόξους του. "Μόνο κανε ησυχία περνώντας από τον πρώτο, εντάξει;", του λέει.

Ακολουθεί ένας Προτεστάντης, τα ίδια: ανέβα στον τέταρτο, ησυχία περνώντας από τον πρώτο, κ.ο.κ.
Μετά ήρθαν ένας Μουσουλμάνος, ένας Εβραίος, δύο Ανιμιστές, ένας Ινδουιστής, τρεις Βουδιστές, τους οποίους έστελνε αντιστοίχως στον δεύτερο, πέμπτο, έβδομο, κ.ο.κ. όροφο και, τέλος, ένας άθεος.

"Τι 'ναι τούτο πάλι!", έκανε με απορία.

"Ο Παράδεισος, τέκνον! Καλώς όρισες!"

"Παράδεισος; Ασε, παππούλη, εγώ δεν πιστεύω σε τέτοια παραμύθια. Άκου, Παράδεισος!"

"Λοιπόν, τι θέλεις να γίνει τώρα; Είτε πίστευες είτε όχι, Θεός υπάρχει, και κρίνει ότι είσαι κι εσύ για εδώ. Θα μπεις, ή όχι; Άντε, περιμένουνε κι άλλοι", λεει ο Άγιος, που είχε αρχίσει να τσαντίζεται.

Ο άλλος το σκέφτηκε, δεν του έπεφτε κι άσχημα, κι είπε να μπει.

"Λοιπόν, ωραία! Στον έκτο όροφο θα πας, αλλά κάνε ησυχία περνώντας από τον πρώτο, 'ντάξει;"

Τι ήταν να το πει...

"Πώς! Τι είναι αυτά, κάτι μου κρύβετε! Συνωμοσία, το δίχως άλλο, του ιερατείου, και..."

"Ωχ, μην αρχίζεις! Καλά λένε πρώτα βγαίνει η ψυχή κι έπειτα το χούι. Θα σου πω: Στον πρώτο, παιδί μου, έχουμε τους Ορθόδοξους. Οι φτωχοί, είναι απόλυτα πεπεισμένοι πως είναι μόνοι τους εδώ πέρα και δεν μας κάνει καρδιά να τους το χαλάσουμε..."

koxx είπε...

Μεστός και νηφάλιος,όπως συνήθως!
Εξαιρετικό κείμενο!