Παρασκευή, Απριλίου 30, 2010

Η Πρωτομαγιά και οι νεκροθάφτες

«Εσείς είστε οι νεκροθάφτες του καπιταλισμού» έλεγε με πάθος ο καθηγητής του Μαρξισμού- Λενινισμού ανήμερα την Πρωτομαγιά. Πάνω από το κεφάλι του, η φωτογραφία του Μαρξ, κρεμασμένη στον τοίχο. Φαινόταν τόσο πένθιμη. Κατάλληλη για γραφείο τελετών, λέγαμε, κρυφά, εμείς οι «νεκροθάφτες». Επρεπε, επιπλέον, να απαντήσουμε στις ερωτήσεις του.
Καθηγητής (μ-λ): «Μαθητή Κ., γιατί εμείς παρελαύνουμε την Πρωτομαγιά και οι προλετάριοι των καπιταλιστικών χωρών διαδηλώνουν;». (Η συνέχεια ΕΔΩ & ΕΔΩ)

2 σχόλια:

George Karahalios είπε...

Αγαπητέ Γκαζμέντ (ελπίζω να μην σε ενοχλεί η προσφώνηση ΄αγαπητέ' που ενώ δεν γνωριζόμαστε βγαίνει ολόισια απο την ψυχή μου),

Πρώτα να σου δώσω τα ειλικρινή μου συγχαρητήρια για το εκπληκτικό κείμενό σου που με γέμισε με ενθουσιασμό και ζεστασιά για έναν άγνωστο. Αλλά για να είμαι εντελώς ειλικρινής θα σου πώ και κάτι ακόμα το οποίο ομορφαίνει ακόμα περισσότερο το θέμα μου.

Προχθές το βράδυ είχε πανσέληνο και κουβέντιαζα στο τηλέφωνο με μία καινούργια φίλη που γνώρισα στο ιντερνετ. Ανάμεσα στα άλλα και ενώ με είχε εντυπωσιάσει με την ποιότητα της προσωπικότητάς της μου συνέστησε να διαβάσω το βιβλίο σου. Και πριν περάσουν καλά καλά 2 μέρες μου στέλνει ένα γραπτό μήνυμα με το σημερινό σου δημοσίευμα στην εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ.

Με αδόκιμη και αδοκίμαστη φιλία, με θαυμασμό και σεβασμό

Γιώργος Καραχάλιος

Louisa είπε...

Τι να σού πω; Να ζήσεις χίλια χρόνια! Το είχε πει κάποτε ένας καθηγητής μου στη Δραματική Σχολή σε έναν νέο τότε ηθοποιό που πρωτοέπαιξε έναν μονόλογο. Ήταν ολοφάνερο ότι ήταν ένα τεράστιο ταλέντο, ότι θα "σάρωνε", εάν το ευνοούσαν και οι συνθήκες. Για όσους "ξέρουν", την υποκριτική στον τόπο μας την σημάδεψε. Τότε το είχα βρει την πιο καλή κουβέντα, ανθρώπινη και τρυφερή, που μπορεί ένας μεγαλύτερος στην ηλικία να πει, "αναγνωρίζοντας" έναν νεότερο. Σ' ευχαριστώ που μού προσφέρεις την ευκαιρία να το πω κι εγώ από καρδιάς σε έναν τόσο καλό στοχαστή και δημοσιογράφο και "γραφιά" όπως εσύ, με το θάρρος που μού δίνει η διαφορά της ηλικίας. Γκάζι, να ζήσεις χίλια χρόνια!
Το χρονογράφημα δεν χρειάζεται σχόλια. Μπορεί κανείς να το κουβεντιάζει μέρες, αλλά εγώ προτιμώ τη συγκίνηση που μού έδωσε διαβάζοντάς το. Αμίλητη και ασχολίαστη.