Σάββατο, Μαΐου 15, 2010

Μαζεύοντας λέξεις στην αμήχανη Αθήνα

Σκέφτομαι τα λόγια του Νοβαρινά ενώ κατεβαίνω τη Σίνα. Στη γωνία με την Πανεπιστημίου τρεις εργάτες κολλάνε ασημί σιδερένιες πλάκες προστασίας πάνω στα καγκελωτά παράθυρα της Αγροτικής Τράπεζας. Εάν συνεχίσουμε έτσι, σε λίγο, σε όλο το κέντρο της Αθήνας οι βιτρίνες των καταστημάτων και των τραπεζών θα θυμίζουν μπούνκερ χρώματος ασημί: το κατ΄ εξοχήν χρώμα του μεταμοντέρνου. Στη Σταδίου 23, στον τόπο του φονικού, λουλούδια, αναμμένα κεριά, μικρές εικόνες, σημειώματα. Και ασημί λαμαρίνες που καλύπτουν μέχρι τη μέση την καμένη βιτρίνα της Μarfin, που μοιάζει σαν απανθρακωμένο στόμα τέρατος. Κολλημένο πάνω στη λαμαρίνα ένα λευκό χειρόγραφο χαρτί: «Κρετίνε αναρχικέ! Εκαψες τη γενιά των 700 ευρώ και το παιδάκι της. Τώρα σκάσε και κρύψου! Θεέ μου, πόσο λυπάμαι!». Δίπλα, στην καφέ πόρτα δεξιά, χαραγμένο με μαύρο χρώμα το Α της αναρχίας και δίπλα της ένας φαλλός. Εδώ, νομίζω, πρέπει να πιάσει δουλειά κάποιος ψυχαναλυτής. Ως μη ψυχαναλυτής ξέρω μόνο ότι τον φαλλό τον χρησιμοποιούν, ως δικό τους tag, κυρίως οι νεοναζί και οι χούλιγκαν των γηπέδων... (Η συνέχεια ΕΔΩ & ΕΔΩ)

Δεν υπάρχουν σχόλια: