Σάββατο, Αυγούστου 28, 2010

Παράλληλες ιστορίες της εποχής μας


Τη Λίνα τη γνώρισα πριν από τρία χρόνια στο κομμωτήριο της γειτονιάς. Δούλευε στη μαύρη. Δεν είχε χαρτιά. Το πραγματικό της όνομα δεν το έμαθα ποτέ. Δεν τη ρώτησα άλλωστε. Η Λίνα ήταν από τη Βαγδάτη. «Χριστιανή από τη Βαγδάτη», μου είπε όταν συστηθήκαμε. Τόνισε το «χριστιανή» σαν συνθηματικό που θα της επέτρεπε να περάσει στην άλλη πλευρά, στην καλή πλευρά. Μιλούσε καλά ελληνικά, με εκείνη τη χαρακτηριστική προφορά των Αράβων που κάνει το «χ» να μοιάζει με αναστεναγμό ή προσευχή... (Η συνέχεια ΕΔΩ & ΕΔΩ)

2 σχόλια:

Χαρα Θ. είπε...

Αγαπητέ Γκαζμέντ
χαίρομαι που βρήκα το μπλογκ σου κι έτσι θα μπορώ να σε διαβάζω ακόμα κι οταν δεν παίρνω την εφημερίδα.Σε θαυμάζω και ως δημοσιογράφο και ως συγγραφέα και μέσα απο τα γραφόμενα κι ως άνθρωπο.
Λυπάμαι για την ιστορία της Λινα, των χιλιάδων Λίνα και Μιχάλη, που αφήνουν την πατρίδα τους και τις οικογένειές τους αναζητώντας ενα καλλίτερο αύριο.Δεν ξέρω αν θα μπορούσα να το έκανα ποτέ εγω. Ισως η απελπισία να μ έσπρωχνε υπο ανάλογες συνθήκες, χρειάζεται πολύ δύναμη ψυχής . Εζησα απο κοντά τις ιστορίες χιλιάδων ανθρώπων μεταναστών απο την υπηρεσιακή μου ιδιότητα (ήμουν Πρ. του Γραφείου Αλλοδαπών της Νομαρχίας για έκδοση αδειών εργασίας), πόνεσα μαζί τους, έμαθα τις προσωπικές τους ιστορίες, βοήθησα όπου και όσο μπορούσα, δεν οχυρώθηκα πίσω απο την στείρα γραφειοκρατία και τις παλινωδίες των Νόμων. Ξέρω πώς είναι να ζεις χωρίς χαρτιά, κυνηγεμένος σαν αγρίμι και πόσο μπορείς να πουληθείς έστω και για ένα πλαστό χαρτί.Δεν ζήτησα και δεν δέχτηκα ποτέ χρηματα για να εκδώσω μία άδεια.Είμαι περήφανη γιατί μέσα απο συγκρούσεις απολαμβάνω σήμερα την αγάπη και την εκτίμηση του συνόλου των μεταναστών του νησιού μου. Κοιμάμαι ήσυχη τα βράδυα, και για μένα η ησυχη συνείδηση είναι το παν.
Κάτι που τους το έλεγα και εξακολουθώ να το λέω "Μην εξελληνίζεται τα ονόματά σας, ελπίζοντας να ενταχθείτε ή να γίνεται αρεστοί. Θα πρέπει νάστε περήφανοι για την καταγωγή σας και να σας αποδεχθούν για σας τους ίδιους κι όχι για την ψέυτικη ταυτότητά σας". Οπως επίσης να μην δίνουν χρήματα με τόση ευκολία που με αίμα έχουν βγάλει σε υπαλλήλους επίορκους που ούτε πρόκειται να τους βοηθήσουν.Τους συμβουλεύω πάντα, προσπαθώντας να καλλιεργήσω μία άλλη νοοτροπία, δύσκολο βέβαια στις μέρες μας που όλα έχουν την τιμή τους και οι απελπισμένοι την ελπίδα τους.
Για άλλη μια φορά χαίρομαι που σας βρήκα, θα τα λέμε συχνά.

μοναχουλης είπε...

δεν ξερω αν ειναι αλιθινι η ψευτικι αυτη η ιστορια το σιγουρο ειναι πως διαβαζωντας την νιοθις ενα κιμα ..........αερα να σε λουζη.

ο δρομος περιεργος μοναχικος
σαν την ματηα που χανετε στο πλιθος εδω
και ομος εσει και εγω εδω να ερχετε
η ζωη σαν φιλμακι παλιο
η σκεψη γημνη να αναζητη στηγμες
που ερχοντε και χανοντε την αυγη
σαν ενα χαρτη πεταμενο στην γη
γιατι αυτος και αυτη χαθικαν
χωρισαν σαν την μιρα που μας οδιγι