Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 08, 2010

Με λένε Ευρώπη - My name is Europe

«Στην αρχή με βασάνιζε ειδικά το «γ» στο «γαμώτο» ή στη «γάτα». Μόνο τώρα, μετά από τόσα χρόνια, κατάφερα να το δαμάσω κάπως. Στα αλβανικά δεν υπάρχει το «γ» του «γαμώτο» και της «γάτας». Οι φίλοι μου γελούσαν γιατί πρόφερα «γκαμώτο» και «γκάτα», ειδικά όταν ήμουν κουρασμένος. Με τη λέξη «μαλάκας» όμως δεν υπήρχε καμία γλωσσική δυσκολία. Δίσταζα παρ’ όλα αυτά να την προφέρω. Γιατί από πολύ νωρίς εγώ άρχισα να μιλώ ελληνικά υπό το βλέμμα της Ευρώπης...»



Σύντομα στα βιβλιοπωλεία - Coming soon


«Την Ευρώπη τη γνώρισα στο πανεπιστήμιο. Ήταν ο πρώτος μου ελληνικός έρωτας. Ο πρώτος επί ελληνικού εδάφους. Η ιστορία μας δε διήρκεσε πολύ. Μόλις δεκαοχτώ μήνες. Ήταν τόσο έντονη και τόσο συνδεδεμένη με την ελληνική γλώσσα. Μια γλώσσα άγνωστη μέχρι τότε σε μένα. Γι’ αυτό, ίσως, όποτε θυμάμαι την Ευρώπη ή όποτε με επισκέπτεται στα όνειρά μου, το πρώτο πράγμα που εισβάλλει στη μνήμη ή στην ονειρική φαντασία μου είναι το στόμα της. Τα υπέροχα χείλη της και οι άγνωστες ελληνικές λέξεις που πρόφεραν κι εγώ καταβρόχθιζα με λαιμαργία»...


Πώς γίνεται και γράφοντας για μια γλώσσα που δεν είναι η μητρική σου καταλήγεις να μιλάς για την Αθήνα, την Ευρώπη και τον έρωτα; Πώς γράφοντας για άγνωστες ελληνικές λέξεις καταλήγεις να μιλάς για τον Κώστα Ταχτσή, τα αλβανικά και τα σεξ σινεμά στην Ομόνοια; Πώς γράφοντας για ένα ταξίδι στην Αλβανία του μέλλοντος καταλήγεις να μιλάς για έναν Κινέζο πρόσφυγα στο Λονδίνο; Πώς γράφοντας για την άδεια παραμονής καταλήγεις να μιλάς για το Μεγάλο Ανατολικό του Ανδρέα Εμπειρίκου και την Ανάσταση του Κυρίου; Πώς γράφοντας για τους μετανάστες καταλήγεις να μιλάς για τον Μαρξ, την αθεΐα και τους ιπτάμενους δίσκους; Πώς γράφοντας για τη γλώσσα των ονείρων καταλήγεις να μιλάς για τα Βαλκάνια και την Αγια-Σοφιά; Πώς γράφοντας για έθνη και ιδεολογίες καταλήγεις να μιλάς για αυτό το ιλαροτραγικό ον που λέγεται Άνθρωπος; Πώς γράφοντας για την απελπισία καταλήγεις να μιλάς για την ελπίδα; Πώς γράφοντας για τους Άλλους ανακαλύπτεις, ξαφνικά, ότι μιλάς για τον εαυτό σου; Στο βιβλίο "Με Λένε Ευρώπη" το αύριο συνυπάρχει με το σήμερα, ο σπαρακτικός ρεαλισμός με το μαγικό παραλογισμό, η ειρωνεία με τον έρωτα, η Δύση με την Ανατολή και η πραγματικότητα με τη μυθοπλασία…


6 σχόλια:

BUTTERFLY είπε...

Καλη επιτυχια και καλοταξιδο το καινουργιο βιβλιο!

Μου κανει εντυπωση αυτο για το "γ" και το "γκ"...Μια φιλη μου απο την Αλβανια ειχει και εχει το ακριβως αντιθετο προβλημα, δηλαδη αντι για "γκ" λεει "γ"...για παραδειγμα ποτε δεν λεει "αγκαλια", παντα "αγαλια"! Χμ....ισως διαφορετικες περιοχες να ειχαν διαφορετικες διελεκτους...

Καλημερα!

Meropi είπε...

Θαυμάζω τα ελληνικά σου καλέ μου Gazmend, τα οποία καταλαβαίνω ότι τα έμαθες όταν ήσουν ήδη ενήλικος. Σε θαυμάζω ακόμα περισσότερο γνωρίζοντας ότι η γλώσσα αυτή δεν είναι εύκολη, αντίθετα θα την έλεγα από τις πιο δύσκολες. Μπράβο σου!!!!
ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ στο νέο σου βιβλίο

zouri1 είπε...

προτου το διαβασω σου λεω ευχαριστω.Εχουμε αναγκη απο την φωνη σου.

Μαριανα είπε...

Έμαθα για το βιβλίο μέσα από το blog Ostria που σε μνημόνευσε. Φαίνεται υπέροχο, καλή επιτυχία και έμπνευση εύχομαι!

Donnie είπε...

Butterfly, to paradigma tis filis sou einai poly synithismeno. Den prokeitai gia diaforetikes dialektous oso gia tin prospathia tis otan irthe na proferei me poly prosoxi to "γ" kai na min to leei "γκ". Stin prospathia auth...akoma kai otan mia leksei grafetai me "gk" ekeini tin proferei "γ". Ypergenikopoihsh dld, ena apo ta pio synithismena lathi stis ksenes glosses.

ele είπε...

Bravo Gkazi, Kali epityxia sou eyxomai!!