Τετάρτη, Μαρτίου 31, 2010

ΛΑ.Ο.Σ - ΧΑΟΣ - ΘΑΝΑΤΟΣ - ΕΜΕΙΣ


Του Γιώργου Πίττα

Είχα ήδη ξεκινήσει να κάνω σημειώσεις για αυτό το άρθρο με μόνο αντικείμενο τον ΛΑ.Ο.Σ όταν ήρθε η είδηση για τον αδιανόητο θάνατο του 15χρονου Χαμιντουλάν και τον τραυματισμό της αδερφούλας του. Σκέφτομαι συνέχεια τη διαδρομή του πατέρα του, ενός αξιοπρεπούς δασκάλου και ιδρυτή σχολείων στο Αφγανιστάν που διωγμένος από το ταλιμπανικό χάος προσπάθησε να προσφέρει ορίζοντα στα παιδιά του ερχόμενος στην Ελλάδα. Αυτό που βίωσε η μητέρα τους, βλέποντας τον γιο τους να γίνεται κομμάτια, ο νους μου δεν το χωράει. Δεν μπορεί να το χωρέσει.

Αλλά δεν μπορεί να χωρέσει και την εκρηκτική απουσία της επόμενης μέρας. Περίμενα –ο ανόητος και αφελής- το επόμενο πρωί, στο σημείο του φονικού να έχουν μαζευτεί χιλιάδες άνθρωποι, με χιλιάδες λουλούδια, άνθρωποι βουβοί από οδύνη αλλά και από οργή ξέχειλη για τη βία. Περίμενα -ο ανόητος και αφελής- πως χιλιάδες μαθητές και μαθήτριες θα παρατούσαν τα σπίτια τους και θα συγκεντρώνονταν εκεί αυθόρμητα με κεριά και άνθη να κάνουν πραγματικό επιτάφιο, στον μόνο αληθώς εσταυρωμένο, στον ανατιναγμένο πένητα, αυτόν τον καθρέφτη του υμετέρου αλλά και ημετέρου συλλογικού μας τίποτα.

Ο Χαμιντουλάν, δεν σκοτώθηκε τυχαία. Δολοφονήθηκε. Ο ηθικός αυτουργός του φονικού, είμαστε όλοι εμείς. Που όταν η Σέχτα «Επαναστατών» ή ο Ε.Α. σπέρνανε θάνατο απαξιώναμε την ανάγκη μιας μαζικής απάντησης στον τρόμο. Δεν μας αφορούσαν βλέπετε τα θύματα, ήταν «άλλοι».

Η μιζέρια, η άγνοια, η απέραντη κοινωνική μας αγραμματοσύνη, ακόμα αδυνατεί να αναγνώσει τον φόνο ως «στρατηγική» που οδηγεί μόνο στον εαυτό της. Υπάρχουν ακόμα κάποιοι που νομίζουν πως ο Φόνος μπορεί να υπηρετεί Σκοπό και αδυνατούν να δουν πως νομοτελειακά αυτοεγκλωβίζεται στον θάνατο. Όσοι τολμήσαμε να προτείνουμε μαζική κινητοποίηση «κατά κάθε βίας από όπου και αν προέρχεται» συναντήσαμε μάλλον την συνολική χλεύη. Ο Χαμιντουλάν μπορεί άθελά του να πήρε τη θέση κάποιου άλλου

Ίσως, αυτοί που έβαλαν τη βόμβα, τώρα να κουνάνε το κεφάλι τους και να λένε μέσα στον απέραντο «επαναστατικό» ναρκισσισμό τους « τι να γίνει; Παράπλευρη απώλεια…. Δεν ξέρω ποιοι είναι αυτοί που έβαλαν τον εκρηκτικό μηχανισμό εκεί. Δεν με ενδιαφέρει. Την προκήρυξη των Πυρήνων της Φωτιάς την πιστεύω, έτσι διαισθητικά. Δεν πιστεύω μεν στις βομβοφόρες κατσαρόλες τους, αλλά τα κείμενά τους φέρνουν μία ροκ απελπισία που μπορώ να νιώσω. Ίσως τώρα, να βρουν το κουράγιο να αντιληφθούν κάτι παραπάνω καθώς τούτο το πένθος είναι ασήκωτο και στους συμβολισμούς του.

Όταν τη νύχτα της 28ης Μαρτίου ο 15χρονος Χαμιντουλάν Ναζαφί έφευγε από την πρόσφυγα ζωή του, η Αθήνα ακόμα αντηχούσε τα συνθήματα της ένστολης αισχρότητας:

«Έλληνας γεννιέσαι, δεν γίνεσαι ποτέ, το αίμα σου θα χύσουμε, γουρούνι Αλβανέ».

«Θα γίνει μακελειό, μετά θα εκδικηθώ, όταν θα προσκυνήσετε σημαία και σταυρό».

«Τους λένε "Σκοπιανούς", τους λένε Αλβανούς, τα ρούχα μου θα ράψω με δέρματ' απ' αυτούς»

Αυτά τα συνθήματα, ήρθε να τα υποστηρίξει ως «σημαία του Έθνους» ο αρχηγός του Λαϊκού Ορθόδοξου Συναγερμού.

Ρωτάω απλά.

Είναι δυνατόν να υπάρχει οποιαδήποτε νομική κάλυψη σε αυτή τη φρασεολογία και να είναι προβαλλόμενη ως «Εθνική Αξία»;

Αν οι φράσεις «θα γίνει μακελειό» «θα εκδικηθώ» «θα χύσω το αίμα σου» «θα ράψω τα ρούχα μου με το δέρμα τους» δεν συνιστούν τουλάχιστον εξώθηση σε αξιόποινες πράξεις και μάλιστα σε φόνο με υπόδειξη συγκεκριμένων στόχων τότε τι;

Μπορεί λοιπόν να είναι νόμιμος ένας φορέας που όλα αυτά τα θεωρεί «αρχές και σημαία» επισήμως; Γιατί, τι πιο επίσημο από την δήλωση του αρχηγού του; Είναι δυνατόν να ακούμε στο Κοινοβούλιο λόγια ευαρέσκειας για την «υπεύθυνη» στάση του ΛΑ.Ο.Σ στην κρίση που περνάει η χώρα όταν όλοι γνωρίζουμε πως η φερόμενη ως «υπεύθυνη στάση» δεν είναι τίποτα παραπάνω και τίποτα λιγότερο από μια υποκριτική και ζυγισμένη συμπεριφορά που αποσκοπεί τόσο σε μικροπολιτικά κέρδη όσο και στη σύγχυση; Δεν γνωρίζουμε ποιος είναι ο κύριος Καρατζαφέρης και τι αντιπροσωπεύουν τα πρωτοπαλίκαρα του; Ή μας διαφεύγει πως ο ΛΑ.Ο.Σ είναι το συστηματικό εκκολαπτήριο του νεοφασισμού και του χυδαίου λόγου;

Ή δεν καταλαβαίνουμε πως με τρόπους πονηρούς το «κόμμα» αυτό ντοπάρει τα μέλη του και ειδικά τα νεαρά ώστε αυτά να αποτελούν τον πάγκο (και ίσως όχι μόνο) της Χρυσής Αυγής;

Είπε ο κος Καρατζαφέρης: "Αυτοί οι οποίοι διακινδυνεύουν καθημερινά την σωματική τους ακεραιότητα για την τιμή της πατρίδας, διώκονται γιατί χρησιμοποίησαν συνθήματα που μέχρι πρότινος αποτελούσαν τη σημαία του Έθνους"

Και στον διαδικτυακό τόπο της νεολαίας του «κόμματος» τα αλαλάζοντα μέλη, ήρθαν να χειροκροτήσουν:

«Μπράβο στον Πρόεδρο.
ο Υπουργός Προ.Πο τίνει να γίνει ένα απο τα μεγαλύτερα νεοταξίτικα σκουλήκια.
το λέω και εγω "κυριε" Προ.Πο.

"Έλληνας γεννιέσαι, δε γίνεσαι ποτέ, το αίμα σου θα χύσουμε γουρούνι αλβανε"
Φυσικά δε μου φταίνε σε τίποτα τα συμπαθή και χρήσιμα τετράποδα...»

Αυτό γράφει το μέλος «Λεωνίδας» με αριθμό συμμετοχής σε σχόλια που ξεπερνά τα 6.000, σε σχετική συζήτηση στο Φόρουμ, κάτω από τον τίτλο
«Τιμή και Δόξα στους άγρυπνους φρουρούς του έθνους»

Την ίδια στιγμή, ο έτερος στυλοβάτης του Λαϊκού Ορθόδοξου Συναγερμού, ο περιώνυμος τσιριχτός Άδωνης Γεωργιάδης, γνωστός και ως μπουμπούκος, μέλος του Ελληνικού Κοινοβουλίου και αυτός, στην επίσημη προσωπική του ιστοσελίδα, διαθέτει και «φόρουμ» που αποκαλεί… «Εκκλησία του Δήμου» (θα τρίζουν τα κόκαλα των προγόνων) στην οποία από όσο πρόσεξα ο ίδιος μεν πονηρά αποφεύγει να τοποθετηθεί, αλλά αφήνει τις ορντίναντσες του να εκφράζονται ελεύθερα και να περνούν γραμμή.

Θέλετε ένα ωραίο δείγμα;
Ο χρήστης με το ψευδώνυμο «Λύκος» προτείνει παρακαλώ, εμπάργκο στα εστιατόρια που έχουν ως delivery boys αλλοδαπούς. Περιγράφει δε με την παραδοσιακή χυδαιότητα που χαρακτηρίζει ολάκερο το ακροδεξιό / εθνικιστικό ασκέρι τη… φρίκη που ένιωσε όταν του έφερε τα σουβλάκια του ένας νεαρός από το Πακιστάν. Αποδίδει μάλιστα στην ιθαγένεια του νεαρού το γιατί δεν του κάθισε καλά το φαγητό… Ασφαλώς και δεν ενδιαφέρει τι υποστηρίζει ο κάθε κρετίνος «Λεωνίδας» και ο κάθε τραμπούκος «Λύκος» (κρίμα τα ψευδώνυμα…)

Αυτά τα εξευτελισμένα υποκείμενα δεν αξίζουν ούτε για ανθρωπολογική μελέτη καθώς αποτελούν περιττώματα. Όμως, όταν τα μηνύματα και τα σχόλια αυτών των ανθρωποειδών σιωπηρά νομιμοποιούνται από μέλη του Ελληνικού Κοινοβουλίου –εφ όσον αυτά γράφονται στους δικούς τους ιστότοπους, τότε υπάρχει ζήτημα νομικό, συνταγματικό και ηθικό.

Και ο κος Βενιζέλος , Υπουργός Εθνικής Άμυνας θα έπρεπε να έχει την στοιχειώδη ευαισθησία (διότι έξυπνος είναι) να μην καταδέχεται να λερώνει το στόμα του με συγχαρητήρια προς τον κο Καρατζαφέρη που θεωρεί τα συνθήματα των ΟΥΚάδων «σημαία του έθνους». Τον απίστευτο κο Καρατζαφέρη που άλλοτε υμνεί την άθλια συμμορία των απριλιανών συνταγματαρχών, πότε ομιλεί με σαρκασμό για το Πολυτεχνείο του 73, πότε θέλει να στείλει τους φορείς του AIDS σε ξερονήσια, πότε εκδίδει φιλοβασιλικά έντυπα, μοιράζει…υπουργεία στη Χρυσή Αυγή.

Όμως κακώς πολλοί τον θεωρούν αντιφατικό. Οι αντιφάσεις, είναι αθώες και συνήθως εκδηλώνονται σε ανθρώπους που έχουν αγωνίες και πάθη. Ο αρχηγός του ΛΑ.Ο.Σ ελίσσεται πονηρά και γοργά, ανάλογα την συγκυρία, την περιρρέουσα ατμόσφαιρα, τις διαθέσεις της κοινής γνώμης-στην ειδική μερίδα που τον ενδιαφέρει κάθε φορά- και, χρησιμοποιεί εκείνες τις λεκτικές αποχρώσεις που θα στοχεύσουν ευθέως στο θυμικό του κάθε «κοινού στόχος».

Στις 9 και 30 το πρωί μπορεί να εξηγεί γιατί οι ομοφυλόφιλοι είναι ψυχικά ασθενείς ή επικίνδυνοι για τα παιδιά μας και, στις 4 το απόγευμα να ζητά πολιτική συνεργασία με τους ομοφυλόφιλους γιατί «βρε αδερφέ Έλληνες είμαστε όλοι, δεν έχουμε τίποτα να μοιράσουμε». Απλά κάθε φορά διαφέρουν τα ακροατήρια. Η πρακτική του, κάποιοι το λέμε πολλά χρόνια τώρα, είναι και εξαιρετικά επικίνδυνη και το χειρότερο, έχει συμβάλλει τα μέγιστα στον βαθμιαίο εκφασισμό ενός κομματιού της κοινωνίας μας.

Το ασυνάρτητο χάος, αυτό της απελπισίας και των προβλημάτων που δεν μπορεί να δει ορθολογικά μεγάλο μέρους του κόσμου, είναι αυτό που θρέφει τον φασισμό και διευκολύνει τον κάθε Καρατζαφέρη να πουλάει το προϊόν του.

Στην Ελλάδα του 2010, εδώ, που δολοφονήθηκε ο Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος.
Εδώ που ο Μάριος Ζ. παραμένει έγκλειστος στις φυλακές.
Εδώ που οι Έλληνες βιαστές της Natalie Karneef κυκλοφορούν ελεύθεροι.
Εδώ που διαπαιδαγωγούμε πιτσιρίκια στο να καίνε τα σπίτια των μεταναστών.
Εδώ που ο φερμένος από την ανάγκη 15χρονος Χαμιντουλάν άφησε την έσχατη πνοή.
Εδώ που τα παραδείγματα συντριβής κάθε είδους αξιοπρέπειας είναι αμέτρητα.

Ποιος πότε και πως θα μαντρώσει τον φασισμό;
Ποιος πότε και πως θα απαιτήσει από τον κο Καρατζαφέρη επίσημη ανάκληση της δήλωσης περί «εθνικών συνθημάτων»;
Ποιος πότε και πως θα θέσει ζήτημα νομιμότητας του ΛΑ.Ο.Σ στην Ελληνική Βουλή;
Εμείς πότε θα θυμώσουμε ενάντια στη βία από όπου και αν προέρχεται;
Εμείς πότε θα αποβάλλουμε τον κομπλεξικό διαχωρισμό των θυμάτων της βίας ανάλογα με την ιδιότητά τους;
Εμείς πότε θα καταλάβουμε πως το φίδι είναι στον δικό μας κόρφο;

Αλήθεια όταν οι ΟΥΚάδες εκτόξευαν τα τρισάθλια συνθήματά τους ακούστηκε καμιά διαμαρτυρία; Ακούστηκε έστω ένα «αίσχος»; Όχι.

Αναρωτιέμαι αν η Ελλάδα πρέπει πια να γράψει τα απομνημονεύματα της και μετά να μπει στον τάφο της. Στην ταφόπλακα θα πρέπει να γράψει: Χαμιντουλάν Ναζαφί.

Πηγή: http://tvxs.gr

Τρίτη, Μαρτίου 30, 2010

Επιστροφή στην πατρίδα...

Την περασµένη εβδοµάδα βρέθηκα στην Πολωνία για να παρουσιάσω το βιβλίο µου. Το καλύτερο νέο για έναν νέο συγγραφέα είναι ότι το βιβλίο του πουλάει. Οι Πολωνοί διαβάζουν πολύ. Ίσως γιατί δεν τους επισκέπτεται συχνά ο ήλιος και περνάνε πολύ καιρό µέσα στα σπίτια τους. Το κοινό που συµµετείχε στις παρουσιάσεις µε εντυπωσίασε µε την ευγένεια και τη µόρφωσή του. (Η συνέχεια ΕΔΩ)

Παρασκευή, Μαρτίου 26, 2010

Νέα απο την πατρίδα...

Ανοιξιάτικο πρωινό στην Βαρσοβία. Οι παρουσιάσεις του βιβλίου μου στην Πολωνία πήγαν καλύτερα απ’ό,τι είχα φανταστεί. Το καλύτερο νέο είναι ότι το βιβλίο πουλάει και είναι ανάμεσα στα ευπώλητα. Ίσως γιατί οι Πολωνοί διαβάζουν πολύ. Το κοινό που συμμετείχε στις παρουσιάσεις ήταν πολύ μορφωμένο. Δεν έχω ξανασυναντήσει τόσο μορφωμένο κοινό. Στην παρουσίαση του βιβλίου στην Βαρσοβία ήρθαν σχεδόν όλοι οι φοιτητές του τμήματος των νεοελληνικών. Συνάντησα, επίσης, Έλληνες εκπατρισμένους στην Πολωνία. Έλληνες νεαρούς που αποφάσισαν να ζουν εδώ. Συνάντησα και Ελληνο-Πολωνούς, παιδιά πολιτικών προσφύγων που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν στην Πολωνία. Γνώρισα και Αλβανο-Πολωνούς, παιδιά πολιτικών προσφύγων και εκείνοι, που είχαν διαβάσει το βιβλίο και μου έκαναν την τιμή να έρθουν να με συναντήσουν. Όλα καλά λοιπόν, σχεδόν θαυμάσια. Και σήμερα το πρωί είπα να ελέγξω το e-mail μου, να ρίξω μια ματιά στα νέα από την πατρίδα. Από την Ελλάδα εννοώ, γιατί πατρίδα είναι εκείνη όπου βρίσκεται το σπίτι σου και οι άνθρωποι με τους οποίους ζεις. Και μια από τις πρώτες ειδήσεις πάνω στην οποία πέφτω είναι η παρακάτω: ««Έλληνας γεννιέσαι, δεν γίνεσαι ποτέ, το αίμα σου θα χύσουμε, γουρούνι Αλβανέ». Αυτό και άλλα παρόμοια ανατριχιαστικά ακούστηκαν χθες στο κέντρο της Αθήνας, όχι από μέλη της Χρυσής Αυγής που διαδήλωναν, αλλά από βατραχανθρώπους των Ειδικών Δυνάμεων που παρήλαυναν στην Πανεπιστημίου και στην Αγίου Κωνσταντίνου στο πλαίσιο της επίσημης στρατιωτικής παρέλασης της 25ης Μαρτίου.». Διαβάζω ολόκληρο το άρθρο και δεν ξέρω τι νιώθω περισσότερο. Θυμό, αηδία, οίκτο για το κατήφορο, φόβο για το μέλλον; Μάλλον η κύρια χρεοκοπία που απειλεί την Ελλάδα δεν είναι οικονομική αλλά ηθική και πολιτισμική. Και αν δεν αντιδράσουμε, τότε, βλέπω ήδη το φάντασμα του φασισμού να πλανάται πάνω της, χέρι-χέρι με το φάντασμα της οικονομικής κρίσης. Δημοκρατικοί πολίτες της Ελλάδας και της Ευρώπης μη μας αφήνετε μόνους με τους ταγμασφαλίτες…


Όλη η είδηση εδώ: http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=145379


Ομάδα στο facebook:

http://www.facebook.com/group.php?gid=102780813095868&ref=share


Διάβασε επίσης: http://www.athensvoice.gr/article/city-news-voices/news-voices/%CE%BA%CF%8D%CF%81%CE%B9%CE%B5-%CE%B2%CE%B5%CE%BD%CE%B9%CE%B6%CE%AD%CE%BB%CE%BF-%CF%84%CE%B1-%CE%AD%CE%BC%CE%B1%CE%B8%CE%B5%CF%82-%CF%84%CE%B1-%CE%BD%CE%AD%CE%B1



Τρίτη, Μαρτίου 23, 2010

Η ζωή μπροστά στον πίνακα αναχωρήσεων


Χαράματα Δευτέρας, «Ελευθέριος Βενιζέλος», ψάχνοντας στον πίνακα αναχωρήσεων για την πτήση Αθήνα- Κρακοβία. Μέχρι να τη βρεις «περνάς» από άλλες πόλεις, Νέα Υόρκη, Μπανγκόκ, Βρυξέλλες, Παρίσι, Βερολίνο. Εάν το μυαλό σου ξεχειλίζει από τις ειδήσεις των ημερών, τότε κάνει κολάζ εικόνων. Διαβάζεις Βερολίνο και σου έρχεται στο μυαλό αυτόματα η Μέρκελ θυμωμένη, όπως την αναπαριστούν αυτές τις μέρες οι ελληνικές εφημερίδες, μια φοβερή στρίγγλα έτοιμη να καταβροχθίσει τα μωρά μας. Οι άλλοι επιβάτες ψάχνουν και αυτοί. (Η συνέχεια ΕΔΩ)

Πέμπτη, Μαρτίου 18, 2010

Πολωνία

Επειδή ποτέ δεν ξέρεις. Εάν κάποιος από σας βρεθεί τις επόμενες μέρες στην Πολωνία, Κρακοβία και Βαρσοβία, θα χαρώ να τον/την δω σε μια από τις παρουσιάσεις του βιβλίου μου εκεί. 23 Μαρτίου στην Κρακοβία και 24 Μαρτίου στην Βαρσοβία. Παρεμπιπτόντως, οι Πολωνοί με καλούν ως συγγραφέα. Δεν έχουν ενημερωθεί ακόμα από τον βουλευτή του ΛΑ.ΟΣ, κάποιον Χρυσανθακόπουλο, που τον έπιασαν κάποτε παίζοντας «φρουτάκια», ο οποίος από το βήμα της Ελληνικής Βουλής με έχρισε επικίνδυνο για την εθνική ασφάλεια της Ελλάδας και «αρχηγό του αλβανικού κόμματος στην Ελλάδα». Ελπίζω στην παρουσίαση του βιβλίου στην Πολωνία να μη μπουκάρουν Πολωνοί χρυσαυγίτες και ομοιδεάτες του κυρίου "Νεοναζιστικά Φρουτάκια". Γιατί και εκεί υπάρχουν πάμπολλοι τέτοιο. Για το ταξίδι στην Πολωνία ευχαριστώ θερμά τις πολωνικές εκδόσεις Czarne, το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου και την Ελληνική Πρεσβεία


Τρίτη, Μαρτίου 16, 2010

Τα παιδία δεν παίζει...

Στην όμορφη Σπάρτη υπάρχουν κάποιοι που ζουν «σπαρτιάτικα». Δεν γεννήθηκαν στη Σπάρτη. Ήρθαν εκεί από το Μπανγκλαντές, σκαρφαλώνοντας βουνά και λαγκάδια, διασχίζοντας ηπείρους, μόνοι ή μαζί με τα παιδιά τους. Κάνουν δουλειές τις οποίες οι νέοι Σπαρτιάτες δεν κάνουν πια και έμεναν σε ένα σπίτι με αρχαίες σπαρτιάτικες προδιαγραφές, από αυτά που κατασκευάζονται μόνο με έναν πέλεκυ και ένα πριόνι (Η συνέχεια ΕΔΩ)

Κυριακή, Μαρτίου 14, 2010

"Προχωρήσαμε γιατί είχαμε πολιτικά δικαιώματα"

Ο Χρήστος Δουλκερίδης (δεξιά στη φωτό) είναι παιδί Ελλήνων μεταναστών, δραστήριος πολιτικός του οικολογικού κινήματος, υπουργός Οικισμού για τις Βρυξέλλες. Εκεί τον συνάντησα και άκουσα την ιστορία του, τις απόψεις του για το σημερινό Βέλγιο και τη σημερινή Ελλάδα

ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΟΥ είναι Χρήστος Δουλκερίδης. Γεννήθηκα στις Βρυξέλλες το 1968, σε μια συνοικία από τις πιο φτωχές της πόλης, κοντά στην Gare du Νord. Έμεναν κυρίως Τούρκοι και Έλληνες μετανάστες και κάποιοι ηλικιωμένοι Βέλγοι. Μέχρι επτά χρονών μείναμε εκεί, σε ένα δυάρι. Στο ένα δωμάτιο κοιμούνταν οι γονείς και το άλλο λειτουργούσε ως σαλόνι, καθιστικό, κουζίνα και υπνοδωμάτιο για μας τα παιδιά. Δεν υπήρχε λουτρό. Κάναμε μπάνιο όπως παλιά, ζεσταίναμε το νερό και πλενόμασταν στη λεκάνη. Αναφέρω αυτή τη συνοικία γιατί προχθές πήγα ξανά στο ίδιο κτίριο όπου μεγάλωσα. Ως υπουργός Οικισμού για τις Βρυξέλλες τώρα πια, για να εγκαινιάσω ένα καινούργιο κτίριο...

●●●
Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΜΟΥ είναι Πόντιος στην καταγωγή. Η οικογένειά του ήρθε στην Ελλάδα από την Τουρκία, στις αρχές του περασμένου αιώνα, εγκαταστάθηκε στη Μακεδονία. Ο πατέρας μου μετανάστευσε στο Βέλγιο για να δουλέψει στα ανθρακωρυχεία, στο Λιμβούργο, στη φλαμανδική πλευρά, στο Βόρειο Βέλγιο. Έπαθε ατύχημα και ήρθε στις Βρυξέλλες για να βρει δουλειά. Δούλεψε οικοδόμος, ταξιτζής, παντοπώλης. Στο τέλος έκανε εμπόριο ελληνικών προϊόντων στις λαϊκές μαζί με τη μητέρα μου. Η μητέρα μου είναι Ροδίτισσα. Ήρθε στο Βέλγιο για να επισκεφθεί τον αδελφό της αλλά από τη δεύτερη μέρα έπιασε δουλειά στο εργοστάσιο. Γνώρισε τον πατέρα μου στις Βρυξέλλες, με προξενιό.

●●●
ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΜΑΣ έλεγαν: «Θα τελειώσετε το δημοτικό και θα επιστρέψουμε στην Ελλάδα». Μετά έλεγαν: «Θα τελειώσετε το γυμνάσιο και θα επιστρέψουμε». Τελειώσαμε το λύκειο, το πανεπιστήμιο και οι γονείς μου επέστρεψαν στην Ελλάδα όταν βγήκαν στη σύνταξη. Για να το πω καλύτερα, όταν κουράστηκαν υπερβολικά. Οι γονείς μου προσπαθούσαν να μετακομίσουν σε καλύτερες συνοικίες κάθε φορά. Η τελευταία συνοικία όπου πήγαν ήταν μόνο με Βέλγους. Ήθελαν διαρκώς να βελτιώσουν το κοινωνικό τους στάτους. Θυμάμαι ότι έδιναν μεγάλη σημασία στη φιλοξενία. Σε αυτό, έλεγαν, δεν έπρεπε να γίνουμε σαν τους Βέλγους. Εγώ μεγάλωσα με δύο γλώσσες, γαλλικά και ελληνικά. Στο σχολείο όπου πήγαινα υπήρχαν παιδιά μεταναστών από όλα τα μέρη. Τώρα δυστυχώς, σε μερικές συνοικίες των Βρυξελλών, τα σχολεία γίνονται γκέτο, υπάρχουν παιδιά μεταναστών μόνο από μία εθνότητα. Οι παρέες μου ήταν με Βέλγους και άλλες εθνότητες. Οι γονείς μου δεν επιδίωκαν να έχω παρέες μόνο με Έλληνες... Ήξερα ότι είχα μια διαφορά από τα άλλα παιδιά επειδή το απόγευμα έπρεπε να πάω σε ελληνικό σχολείο. Ήξερα επίσης ότι οι γονείς μου δεν ήταν Βέλγοι. Παρ΄ όλ΄ αυτά δεν ένιωσα ξένος. Είχα την τύχη να πέσω σε καλούς καθηγητές που δούλευαν με ζήλο με τα παιδιά των μεταναστών... Από πολύ νωρίς άρχισα να βοηθώ τους γονείς μου στο παντοπωλείο. Όταν άρχισαν να κάνουν εμπόριο στις λαϊκές τα πράγματα έγιναν πιο δύσκολα. Εμείς τα παιδιά δεν είχαμε δικό μας δωμάτιο. Μέναμε σε ένα δωμάτιο δύο επί τέσσερα, με ένα ναυτικό κρεβάτι. Η κουζίνα λειτουργούσε και ως σαλόνι, υπήρχε ένα τραπέζι όπου οι γονείς μου ετοίμαζαν τα προϊόντα που πωλούσαν, μουσακά, κεφτέδες, ντολμαδάκια. Ήταν κάτι σαν εργαστήριο. Και εκεί έπρεπε να διαβάσω και να κάνω τις σχολικές μου ασκήσεις. Οι γονείς μου δεν είχαν τον χρόνο να παρακολουθήσουν την πρόοδό μας στο σχολείο. Συχνά πήγαινα εγώ να ενδιαφερθώ για τον αδελφό μου. Μπορώ να πω ότι η ζωή με ανάγκασε να μεγαλώσω πρόωρα. Έχω συχνά την αίσθηση ότι δεν ήμουν ποτέ παιδί...

●●●
ΕΜΕΙΣ έχουμε γνωρίσει τους γονείς μας μόνο σε ένα μοντέλο: το εργατικό. Σταματούσαν μόνο για να πάμε στην Ελλάδα το καλοκαίρι. Πηγαίναμε με ένα μικρό Νταφ 33. Κάναμε τρεις, τέσσερις μέρες ταξίδι. Είχε πλάκα... Ο παππούς και η γιαγιά στη Σκύδρα ήταν αγρότες και φτωχοί. Δυσκολευόμουν γιατί οι τουαλέτες ήταν τούρκικες, γεμάτες μύγες, τα φαγητά ποντιακά, δεν ήμασταν μαθημένοι σ΄ αυτά. Ήμουν μικρός και δεν μπορούσα να συνειδητοποιήσω την ποντιακή μου καταγωγή. Στη Ρόδο το σπίτι ήταν καλύτερο. Η θάλασσα της Ρόδου, αυτό το υπέροχο μπλε, είναι κάτι το αξέχαστο. Όταν με πήγε ο πατέρας μου για πρώτη φορά στη θάλασσα του Βορρά και αντίκρυσα το γκρι χρώμα της, έβαλα τα κλάματα. Τον κατηγόρησα ότι μου είπε ψέματα, γιατί αυτή δεν ήταν θάλασσα πραγματική. Με τα χρόνια έμαθα να απολαμβάνω και την ομορφιά της γκρίζας, βόρειας θάλασσας.

●●●
ΣΤΑ ΔΕΚΑΟΚΤΩ μου ήθελα να είμαι ανεξάρτητος. Όπως είπα, δεν είχα καν χώρο να διαβάσω στο σπίτι. Όταν πέρασα στο Πανεπιστήμιο πήγα σε μια πόλη έξω από τις Βρυξέλλες, στο Νουβέλ Ανέβ, να σπουδάσω νομικά. Ήταν μια νέα πόλη, όπου έμεναν κυρίως φοιτητές. Εκεί ήμουν ανεξάρτητος αλλά ένιωθα άβολα. Ερχόμουν από μια ζωντανή διαπολιτισμική πόλη, τις Βρυξέλλες, και έπεσα σε μια πόλη όπου υπήρχαν μόνο Βέλγοι, πλουσιόπαιδα κυρίως. Για πρώτη φορά στη ζωή μου ένιωσα απροσάρμοστος. Αποφάσισα να εγκαταλείψω το πανεπιστήμιο. Στο λύκειο υπήρχε ένας καθηγητής που με βοηθούσε και ήταν ο πρώτος που μου μίλησε για το οικολογικό κίνημα. Ήταν βουλευτής όταν εγκατέλειψα το πανεπιστήμιο και μου πρότεινε να γίνω γραμματέας του. Από τότε μπήκα στο οικολογικό κίνημα και στην πολιτική... Σήμερα είμαι υπουργός Οικισμού για τις Βρυξέλλες. Το πολιτικό και θεσμικό σύστημα του Βελγίου είναι περίπλοκο. Έχει τις ρίζες του στην ιστορία της χώρας. Το Βέλγιο είναι ένα ομοσπονδιακό κράτος που συγκροτείται σε τρία επίπεδα: εθνικό, περιοχών και κοινοτήτων. Όλα τα επίπεδα έχουν ισότιμες εξουσίες. Όταν ασχολείσαι με πολιτική σε ένα τέτοιο περίπλοκο σύστημα μαθαίνεις να βρίσκεις λύσεις. Να κάνεις συμβιβασμούς, γιατί δεν υπάρχουν ποτέ απόλυτες πλειοψηφίες. Το Βέλγιο είναι μια μίνι Ευρωπαϊκή Ένωση. Η πρόβλεψή μου είναι ότι στο μέλλον, δυστυχώς ή ευτυχώς, η πολιτική θα μοιάζει όλο και πιο πολύ στο βελγικό μοντέλο...

●●●
ΟΙ ΒΡΥΞΕΛΛΕΣ είναι δεύτερη πρωτεύουσα για 500 εκατ. Ευρωπαίους. Αυτό προσπαθώ να αναδείξω, επειδή οι Ευρωπαίοι δεν το αισθάνονται αρκετά για την ώρα. Υπάρχουν πόλεις στην Ευρώπη που σε εντυπωσιάζουν μόλις τις βλέπεις, όπως το Παρίσι, η Πράγα, η Ρώμη. Με τις Βρυξέλλες συμβαίνει το αντίθετο. Δεν σε εντυπωσιάζουν στην αρχή. Χρειάζεται κάποιος να σε πάρει από το χέρι να σε ξεναγήσει. Ή να μείνεις λίγο χρόνο εδώ. Είναι σαν μια γυναίκα που κρύβει την ομορφιά της. Και η Αθήνα πιστεύω είναι έτσι. Οι Βέλγοι δεν είναι αλαζόνες και δήθεν. Εδώ μπορείς ακόμα και τον πρωθυπουργό να συναντήσεις στον δρόμο, να καθήσεις στο τραπέζι, να πιεις έναν καφέ μαζί του...

●●●
ΕΡΧΟΜΑΙ συχνά στην Ελλάδα. Η φύση είναι η μεγαλύτερη περιουσία της, μοναδική. Ταυτόχρονα με εντυπωσιάζει η κακοποίηση της φύσης από τους Έλληνες. Η ευκαιρία της Ελλάδας, νομίζω, είναι να αναπτύσσει έναν ποιοτικό τουρισμό. Οι τουρίστες επέστρεφαν στην Ελλάδα για την επαφή που είχαν με τους Έλληνες, για τη φιλοξενία. Έχω φίλους εδώ πέρα, μεγάλης ηλικίας, που το θυμούνται ακόμα... Επίσης ο τουρισμός πρέπει να είναι όχι μόνο καλοκαιρινός αλλά και χειμερινός. Αυτό όμως χρειάζεται καλές μεταφορές... Είχα πάει στην Ελλάδα όταν υπήρχαν οι μεγάλες πυρκαγιές, για να δω πώς μπορούσαμε να βοηθήσουμε. Διαπίστωσα ότι ήταν πολύ δύσκολο να οργανωθεί κάτι σοβαρό. Τότε το Βέλγιο ήταν σε δύσκολη κατάσταση. Δεν είχαμε κυβέρνηση σε εθνικό επίπεδο για δεκαπέντε μήνες. Άρχισαν να με κοροϊδεύουν «μα τι γίνεται εκεί στο Βέλγιο, τι χώρα είστε εσείς, δεκαπέντε μήνες χωρίς κυβέρνηση». Απαντούσα με όλη την ειλικρίνεια: «Κοιτάξτε εμείς στο Βέλγιο έχουμε 15 μήνες χωρίς κυβέρνηση αλλά έχουμε κράτος. Εσείς έχετε κυβέρνηση αλλά φαίνετε πολλές φορές να μην έχετε κράτος». Τι σημαίνει να έχεις κράτος; Να υπάρχουν δημόσιες υπηρεσίες που λειτουργούν πραγματικά, που προστατεύουν το δημόσιο συμφέρον, όχι τους διεφθαρμένους και τα συμφέροντα των ολίγων. Νομίζω ότι αν δεν γίνει η στροφή τώρα στην Ελλάδα δεν θα γίνει ποτέ. Εάν επικρίνω την Ελλάδα είναι διότι την αγαπώ πολύ... Επίσης, πολύ συχνά μου λένε ότι παιδιά Ελλήνων μεταναστών σαν και μένα κατάφεραν να διακριθούν. Απαντώ ότι αυτό συμβαίνει επειδή από την αρχή μας αναγνώρισαν ως ισότιμους πολίτες και μας έδωσαν πολιτικά δικαιώματα...

Τρίτη, Μαρτίου 09, 2010

Οι Γερμανοί και οι ιστορίες του κυρίου Κ.

Ετυχε πέρυσι να επισκεφθώ συχνά τη Γερμανία. Θέλοντας και μη, σχημάτισα κάποια στερεότυπα για τους Γερμανούς. Αραδιάζω λοιπόν μερικά, αν και στο μέλλον πιθανόν να τα αναθεωρήσω. Στο εστιατόριο πληρώνει ο καθένας τα δικά του. Θυμούνται έπειτα από εννιά μήνες τον καφέ που τους κέρασες. Σπάνια φιλιούνται όταν συναντιούνται. Οταν σου μιλούν, σε κοιτούν στα μάτια. Είναι ξεροκέφαλοι. Τα παιδιά αποχωρίζονται τους γονείς στα δεκαοκτώ. Εάν κάποιος έχει συμπληρώσει τα 27 και μένει ακόμα με τους γονείς του, θεωρείται «φιλοξενούμενος». (Η συνέχεια ΕΔΩ)

Κυριακή, Μαρτίου 07, 2010

Ξεφυλλίζοντας εφημερίδες στις Βρυξέλλες

Βρέχει ασταμάτητα στις Βρυξέλλες. Περιμένω για ταξί στο Gare du Midi. Το τρένο που με έφερε εδώ από το αεροδρόμιο ήρθε με μεγάλη καθυστέρηση. Αυτές τις μέρες οι Βρυξέλλες είναι η πόλη των τρένων που δεν έρχονται ποτέ στην ώρα τους...

Μετά την πολύνεκρη μετωπική σύγκρουση τρένων πριν από δυο εβδομάδες στα περίχωρα των Βρυξελλών, δρομολόγια ακυρώνονται, ωράρια παραβιάζονται. Και εδώ, στο Gare du Midi, τα ταξί αργούν να εμφανιστούν. Αντί αυτών εμφανίζεται ένας τοξικομανής που ζητιανεύει στα φλαμανδικά… Μια νεαρή κοπέλα περιμένει για ταξί λίγο πιο πέρα. Πιάνουμε κουβέντα. Την λένε Νίνα και είναι Βερολινέζα. Λέει πως ζει εκπατρισμένη στις Βρυξέλλες. Σκέφτομαι αν ένας Αμερικανός, που από την Φλόριντα πάει στη Νέα Υόρκη, θεωρεί τον εαυτό του εκπατρισμένο. Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν είναι Ηνωμένες Πολιτείες όμως. Έχει ένα κοινό νόμισμα, μια κοινή πρωτεύουσα αλλά οι κάτοικοί της δεν την βλέπουν ακόμα ως το κοινό τους σπίτι. Την βλέπουν πιο πολύ σαν Σουπερμάρκετ όπου ο καθένας ψωνίζει για το σπίτι του. Όταν μαθαίνει ότι έρχομαι από την Ελλάδα η Νίνα με πληροφορεί ότι η Ελλάδα έχει γίνει διάσημη αυτό τον καιρό στις Βρυξέλλες. «Και στο Βερολίνο ακόμα πιο πολύ» προσθέτει χαμογελώντας. Εκείνη εργάζεται στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, υπάλληλος στις οικονομικές υπηρεσίες. Ζητώ την πρόβλεψη της για το τι μέλλει γενέσθαι. «Φυσικά θα βοηθήσουν την Ελλάδα γιατί αν καταρρεύσει θα καταρρεύσει το ευρώ. Όλο το πρόβλημα είναι στους όρους» λέει...

***

Την επόμενη μέρα βρέχει ξανά ασταμάτητα. Στην Square des Blindee, κάτω από την ομπρέλα μου, φωτογραφίζω ένα από τα πιο πρωτότυπα μνημεία στην Ευρώπη: το άγαλμα του άγνωστου περιστεριού. Το Βέλγιο είναι η μοναδική χώρα στον κόσμο που τιμά τα περιστέρια του πολέμου, τα οποία έκαναν χρέη στρατιωτικών ταχυδρόμων στους δυο Παγκοσμίους Πολέμους, τότε που οι Ευρωπαίοι αλληλοσκοτώνονταν με λύσσα. Χιλιάδες περιστέρια σκοτώθηκαν σε στρατιωτικές αποστολές και οι Βέλγοι, ξακουστοί για την αγάπη τους για τα περιστέρια, τους αφιέρωσαν αυτό το εντυπωσιακό άγαλμα. Καθώς βλέπω το περιστέρι του πολέμου στο χέρι της γυμνόστηθης γυναίκας φέρνω στο νου μου τους στοίχους του Ζακ Μπρέλ, από το τραγούδι του «Bruxelles»: «Υπήρχε ο παππούς μου/ Υπήρχε η γιαγιά μου/ Περίμεναν τον πόλεμο/ Κι ο πόλεμος περίμενε τον πατέρα μου/ Ήταν όλοι χαρούμενοι σαν το αυλάκι/ Και ήθελαν να γίνω ηθικό παιδάκι»…

***

Αφήνω την γυμνόστηθη γυναίκα με το περιστέρι και κατευθύνομαι σε ένα κιόσκι με εφημερίδες. Τα πρωτοσέλιδα των Βελγικών εφημερίδων δείχνουν γυναίκες που κλαίνε. Ηλικιωμένες και νέες σε μια πένθιμη ατμόσφαιρα. Το «Carrefour», γράφει ο κύριος τίτλος, απολύει 1672 εργαζόμενους. Οι γυναίκες στο πρωτοσέλιδο μόλις έχουν μάθει για την απόλυσή τους. Τα συνδικάτα υπόσχονται κινητοποιήσεις. Οι πολιτικοί λένε λόγια παρηγορητικά του τύπου «καλό κουράγιο». Τα αφεντικά του «Carrefour» μιλάνε για «θεραπεία σοκ» και αφήνουν να εννοηθεί ότι το κατάστημα θα μεταναστεύσει στα Βαλκάνια γιατί εκεί υπάρχουν φθηνά χέρια εργασίας. Οι αρθογράφοι αναλύουν την οικονομική κρίση. Υπάρχουν φάσεις όπως «κοινωνική αιματοχυσία», «το τέρας της ανεργίας απειλεί να καταβροχθίζει την ευρωπαϊκή ευημερία», «το καράβι της παγκοσμιοποίησης έχει βγει εκτός ελέγχου». Όσον αφορά τις αλληγορίες με καράβια, σε ένα άρθρο της «Le Soir», η Ελλάδα χαρακτηρίζεται «λαθρεπιβάτης στο ευρωπαϊκό καράβι». Ο αρθογράφος τα βάζει και με την Γερμανία επειδή «βλέποντας το καράβι του ευρώ να έχει πάρει κλίση έχει μονοπωλήσει όλες τις σωσίβιες βάρκες». Η Γερμανία, συνεχίζει το άρθρο, ακολουθεί μια πολιτική μισθολογικών περικοπών για να προσελκύσει τις βιομηχανίες που επιθυμούν να εγκαταλείψουν τα εδάφη των γειτόνων της. «Αλλά αν φτωχύνουμε εμείς, οι γείτονές της, θα υποφέρει όλη η ζώνη του ευρώ άρα και η Γερμανία» καταλήγει το άρθρο. Την στιγμή που ο κόσμος αλλάζει με ιλιγγιώδεις ρυθμούς και νέες οικονομικές υπερδυνάμεις αναδύονται, στο «ευρωπαϊκό καράβι» βαφτίζουν τους συνεπιβάτες «λαθρεπιβάτες» και καρφώνουν αλλήλους. Κανένα όραμα δεν υπάρχει για κοινό λιμάνι. Οι επιβάτες του «ευρωπαϊκού καραβιού» κοιμούνται πάνω στο κατάστρωμα, ονειρευόμενοι ο καθένας διαφορετικά λιμάνια…

***

Στην «Οδό της Ειρήνης», στην καρδιά της «Ευρωπαϊκής Γειτονιάς», το εστιατόριο «Belgo Belge» είναι από τα πιο γνωστά. Κάθομαι στο τραπέζι με έναν Βέλγο νέο συγγραφέα, τον Ζακ και η ατμόσφαιρα θυμίζει Βαβέλ. Δεν καταφέρνω να μετρήσω τις γλώσσες που μιλιούνται στα γύρω τραπέζια, βόρειες, νότιες, κεντροευρωπαϊκές. «Αυτό το εστιατόριο το προτιμούν οι υπάλληλοι του Ευρωκοινοβουλίου» λέει ο Ζακ. Δεν αποκλείεται, συνεχίζει, να δούμε και τον Βαν Ρομπόι, τον Πρόεδρο της Ε.Ε., να έρθει να καθίσει στο διπλανό τραπέζι. Φαντάζομαι τους σωματοφύλακες, τους μπράβους να τον συνοδεύουν, την αστυνομία και τα περιπολικά να τον φυλάνε έξω. Ο Ζακ μου λέει «όχι» με το κεφάλι. «Έρχεται συνήθως με το ποδήλατό του, χωρίς συνοδεία» απαντά. Παθαίνω ένα μικρό, σχετικά, πολιτισμικό σοκ. Γεννήθηκα σε μια χώρα όπου είχε αυτοκίνητο ο διευθυντής του ληξιαρχείου. Και ζω σε μια χώρα όπου οι άνθρωποι της εξουσίας, της λίγης και της πολλής, κυκλοφορούν με αυτοκίνητα και φρουρά…

***

Στο Palais des Beaux Arts, αυτές τις ημέρες, «δεσπόζει» ή έκθεση «el Greco 1900». Επειδή η Προεδρία της Ευρωπαϊκής Ένωσης ανήκει στην Ισπανία έχουν μεταφερθεί εδώ, για πρώτη φορά, όλα τα έργα του από το Τολέδο. Το ενημερωτικό φυλλάδιο στην είσοδο της έκθεσης γράφει ότι ο «Δομίνικος Θεοτοκόπουλος πέθανε το 1614. Για αρκετό καιρό το έργο του θεωρήθηκε ως καταραμένο. Οι σύγχρονοί του τον εχθρεύονταν και του γύρισαν την πλάτη». Σκέφτομαι ότι ο φθόνος και η εχθρότητα των γηγενών καλλιτεχνών οφειλόταν, μέχρι έναν βαθμό, και στο γεγονός ότι ο el Greco ήταν μετανάστης, ξένος, εκπατρισμένος. Ο μετανάστης είναι ανεπιθύμητος. Ένας ταλαντούχος μετανάστης όμως είναι αχώνευτος. Τα πόστερ με την έκθεση του el Greco δεσπόζουν και στην Avenue Toison d’Οr. Μια από τις πιο σικ λεωφόρους των Βρυξελλών, με τα πιο ακριβά μαγαζιά και ξενοδοχεία. Και με τους περισσότερους ζητιάνους. Τα πρόσωπα μερικών από αυτών μου θυμίζουν εκείνα των «12 Αποστόλων» του el Greco...


***

Ανάμεσα σε ένα ακριβό μαγαζί και έναν ζητιάνο περιμένω στην στάση το τραμ για να πάω προς τα προάστια της πόλης, στο «Μουσείο των Υπονόμων». Οι Βρυξέλλες είναι η πόλη των μουσείων, ειδικά των παράξενων μουσείων. Όταν το τραμ περνάει από τη Λεωφόρο Στάλινγκραντ έχω την εντύπωση ότι διασχίζω τη Καζαμπλάνκα ή το Αλγέρι. Γυναίκες με χιτζάμπ, άνδρες με κελεμπίες και μακριά μούσια. Είναι η μουσουλμανική γειτονιά των Βρυξελλών. Βλέπω ένα τζαμί, μια συναγωγή, μια ορθόδοξη και μια καθολική εκκλησία, δίπλα δίπλα… Το «Μουσείο των Υπονόμων» είναι μια πραγματική έκπληξη. Οι ξεναγοί είναι ειδικοί τεχνικοί που εργάζονται και οι ίδιοι στους υπονόμους. Σου αφηγούνται την ιστορική εξέλιξη των υπονόμων στις Βρυξέλλες, το πώς επεξεργάζονται εδώ τις ακαθαρσίες, πως καθαρίζουν τους υπονόμους. Σε ξεναγούν κάτω, στα έγκατα των Βρυξελλών να δεις, ιδίοις όμασσι, τους υπονόμους και τα νερά του ποταμού Σεν, από τα πιο βρώμικα ποτάμια της Ευρώπης. Παρατηρώ ότι τα νερά είναι πορφυρά. Ο ξεναγός μου εξηγεί ότι σήμερα, Τρίτη, γίνεται η σφαγή των ζωών στα σφαγεία de Cureghem, το κύριο σφαγείο των Βρυξελλών. Εδώ καταλήγει το αίμα τους. Το σώμα καταλήγει στα ραφινάτα μενού και τα πολιτισμένα, ανθρώπινα μπιστρό και εστιατόρια των Βρυξελλών. Μετά από αυτό ο ξεναγός αναφέρεται στην καθοριστική συνεισφορά των ποντικιών στον καθαρισμό των υπονόμων και των σκουπιδιών της πόλης. Υπολογίζεται, λέει, ότι κάτω από τα πεζοδρόμια των Βρυξελλών κυκλοφορούν δυο εκατομμύρια ποντίκια που τρώνε το 1/3 των απορριμμάτων που παράγει η πρωτεύουσα της Ευρώπης και καταλήγουν εδώ στους υπονόμους. Σε έναν κάτοικο της πόλης αντιστοιχούν δυο ποντίκια, λέει χαριτολογώντας. Όταν βγαίνω έξω από το μουσείο έχω ακόμα στο νου μου την εικόνα με τα ποντίκια. Περπατώ πάνω στο πεζοδρόμιο, κάτω από τις πολύχρωμες διαφημίσεις για πολυτελή αυτοκίνητα, πανάκριβα ρολόγια, νέα είδη τυριών, και μου φαίνεται σαν να ακούω τους πήδους των ποντικών από κάτω. Αυτό το ασταμάτητο «σκρούτς σκρούτς» τους, ενώ το γλεντάνε, τρώγοντας με λαιμαργία τα σκουπίδια που εμείς, οι καταναλωτές της ευρωπαϊκής ευημερίας, παράγουμε με φρενήρεις ρυθμούς…

Τρίτη, Μαρτίου 02, 2010

Βόρειοι, Νότιοι και γουρούνια

Βρυξέλλες, βροχερό απόγευμα, Ρlace du Luxemburg, δίπλα στο Ευρωκοινοβούλιο. Καθόμαστε σε ένα μπιστρό μια παρέα Ευρωπαίων, Βορείων και Νότιων. Τώρα, με την οικονομική κρίση, αυτός είναι ο νέος ευρωπαϊκός διαχωρισμός. Ο προηγούμενος, ανάμεσα σε παλιά και νέα Ευρώπη, έχει ξεχαστεί για την ώρα. Τώρα η συζήτηση γίνεται για Βόρειους και Νότιους, συγκάτοικοι στην πολυκατοικία του ευρώ, που τρίζει. «Τρίζει εξαιτίας της Ελλάδας» λέει ο Γκρέγκερς, ο Δανός της παρέας. Ο Ιταλός, ο Τζουζέπε, σιωπά. Και η Ισπανίδα, η Αλίζα. Η Βελγίδα, η Ανζελίν, μάλλον δεν άκουσε. (Η συνέχεια ΕΔΩ)