Παρασκευή, Απριλίου 30, 2010

Η Πρωτομαγιά και οι νεκροθάφτες

«Εσείς είστε οι νεκροθάφτες του καπιταλισμού» έλεγε με πάθος ο καθηγητής του Μαρξισμού- Λενινισμού ανήμερα την Πρωτομαγιά. Πάνω από το κεφάλι του, η φωτογραφία του Μαρξ, κρεμασμένη στον τοίχο. Φαινόταν τόσο πένθιμη. Κατάλληλη για γραφείο τελετών, λέγαμε, κρυφά, εμείς οι «νεκροθάφτες». Επρεπε, επιπλέον, να απαντήσουμε στις ερωτήσεις του.
Καθηγητής (μ-λ): «Μαθητή Κ., γιατί εμείς παρελαύνουμε την Πρωτομαγιά και οι προλετάριοι των καπιταλιστικών χωρών διαδηλώνουν;». (Η συνέχεια ΕΔΩ & ΕΔΩ)

Τρίτη, Απριλίου 27, 2010

«Εξωγήινοι εν τοις ουρανοίς…»


Απ' ό,τι κατάλαβα, ο Χόκινγκ µας είπε ότι οι εξωγήινοι µπορεί να µας φερθούν όπως συµπεριφερόµαστε εµείς στους Αλλους. Στην καλύτερη περίπτωση να µας συµπεριφερθούν όπως οι ρατσιστές στους µετανάστες. (Ισως εκείνοι κατοικούν το Σύµπαν πολύ πριν από µας και µας θεωρούν παρείσακτους). Στη χειρότερη περίπτωση να µας µεταχειρισθούν όπως εµείς τα αρνιά το Πάσχα και στο Κουρµπάν Μπαϊράµι. (Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ)

Κυριακή, Απριλίου 25, 2010

Ενας πολίτης εναντίον όλων

Ο Μανώλης Σταυρουλάκης δεν είναι άγνωστος στα ΜΜΕ. Εδώ και τέσσερα χρόνια, με αφορμή τον χαμό του γιου του, αγωνίζεται ενάντια στις παράνομες διαφημιστικές πινακίδες και τα κυκλώματα πίσω από αυτές. Και τελικά δικαιώνεται...

«Ο ΓΙΟΣ ΜΟΥ σκοτώθηκε τον Δεκέμβριο του 2005. Ήταν 25 χρονών. Ήταν απόφοιτος του Παντείου και φοιτούσε, για το δεύτερο πτυχίο, στο Πανεπιστήμιο Πειραιά. Το ατύχημα έγινε στην Κηφισίας. Επέστρεφε από το σινεμά και οδηγούσε με μικρή ταχύτητα, όταν έπεσε πάνω σε διαφημιστική πινακίδα, τοποθετημένη στην άκρη της νησίδας, σχεδόν μέσα στον δρόμο. Από όσα λέει η πραγματογνωμοσύνη της Τροχαίας, λόγω της βροχής, η φωτισμένη πινακίδα έκανε αντανάκλαση στο οδόστρωμα. Έχασε τον έλεγχο και το αυτοκίνητο δίπλωσε πάνω στην πινακίδα. Στο σώμα του δεν υπήρχε ούτε μια αμυχή. Η πινακίδα τον βρήκε στο στήθος και έπαθε ρήξη αορτής...

●●●

ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΑ τίποτα για τις διαφημιστικές πινακίδες. Τις έβλεπα στον δρόμο αδιάφορα. Δυο μέρες μετά το δυστύχημα μου τηλεφώνησε ο κ. Αθανάσιος Τσιώκος- Πλαπούτας, δικηγόρος, που είχε χάσει τον γιο του με τον ίδιο τρόπο. Μου μίλησε για τις παράνομες διαφημιστικές πινακίδες και το θέμα της οδικής ασφάλειας. Έμεινα άναυδος... Πήγα στον Δήμο Αμαρουσίου και ρώτησα τον Δήμαρχο αν η πινακίδα που ήταν πάνω στη νησίδα ήταν νόμιμη. Η απάντησή του ήταν ότι συμπάσχει με τον πόνο μου αλλά να μην ασχοληθώ με το θέμα γιατί θα βρω τον μπελά μου!

●●●

ΕΚΑΝΑ τότε μηνυτήρια αναφορά στον εισαγγελέα. Είδα με έκπληξη ότι ο δήμος προσπαθούσε να αποποιηθεί των ευθυνών του λέγοντας ότι το σημείο όπου έγινε το ατύχημα δεν ανήκει στον Δήμο Αμαρουσίου. Τότε άρχισα την έρευνά μου. Ανακαλύπτω κατ΄αρχάς ότι ο αντιδήμαρχος, ονόματι Α.Σ., είχε απαντήσει σε έγγραφο της Τροχαίας ότι η πινακίδα είναι στα όρια του Δήμου Αμαρουσίου και πως ανήκει σε συγκεκριμένη διαφημιστική εταιρεία. Όταν το έγγραφο έγινε γνωστό, ο δήμαρχος βγήκε δημόσια και κατήγγειλε τον αντιδήμαρχο πως δεν ήξερε τι έλεγε.

●●●

ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΑ ότι το Μαρούσι ήταν γεμάτο από τέτοιες παράνομες πινακίδες. Συνέχισα να ψάχνω. Κατάλαβα ότι για να πιάσω το νήμα της υπόθεσης έπρεπε να πάω στην πηγή. Έψαξα για τις συμβάσεις που είχε υπογράψει ο δήμος με τις διαφημιστικές εταιρείες. Δεν μου έδιναν τίποτα. Ύστερα από επίμονη έρευνα ανακαλύπτω ένα έγγραφο όπου διαπιστώνω ότι μέχρι το 2002 ο δήμος εισέπραττε εντυπωσιακά ποσά: 1 δισ. 400 εκατομμύρια δραχμές τον χρόνο από τις συμβάσεις με τις διαφημιστικές. Από το 2002 και μετά όμως δεν υπήρχαν συμβάσεις...

●●●


ΨΑΧΝΟΝΤΑΣ αρχίζω και ανακαλύπτω σημεία και τέρατα. Ανάμεσα στα άλλα ανακαλύπτω δύο έγγραφα. Το ένα υπογράφεται από τον αρμόδιο αντιδήμαρχο για το θέμα και απορρίπτει την αίτηση της διαφημιστικής εταιρείας να βάλει πινακίδες. Το άλλο, που έχει υπογραφεί δύο μέρες πριν, έχει την υπογραφή άλλου αντιδημάρχου, που δεν έχει καμία αρμοδιότητα για το θέμα, και το οποίο εγκρίνει την αίτηση των διαφημιστικών εταιρειών να βάλουν πινακίδες. Το δεύτερο έγγραφο είναι πλαστογραφημένη σύμβαση. Όλα αυτά έχουν κατατεθεί ήδη στον εισαγγελέα. Τον αντιδήμαρχο που έχει υπογράψει την πλαστή σύμβαση τον αναζητούν από το δικαστήριο και δηλώνεται ως «αγνώστου διαμονής». Σε αυτό το σημείο συναντιούνται η τραγωδία, η διαπλοκή και η γελοιότητα...

●●●

ΣΥΝΕΧΙΖΟΝΤΑΣ την έρευνά μου ανακάλυψα έγγραφα που επιβεβαιώνουν την ύπαρξη ενός μαφιόζικου δικτύου ανάμεσα σε συγκεκριμένες διαφημιστικές εταιρείες και τους δήμους, το οποίο διακινεί εκατομμύρια παραβαίνοντας τον νόμο για τις παράνομες πινακίδες και την οδική ασφάλεια. Τότε άρχισα να δέχομαι απειλές. Ένα πρωί έσκασαν τα λάστιχα του άλλου γιου μου, του Στέλιου. Το μήνυμα ήταν σαφές και επιβεβαιώθηκε με απειλητικό τηλεφώνημα. Βρισκόμουν ήδη σε πολύ ταραγμένη ψυχική κατάσταση. Φοβήθηκα. Αποφάσισα να σταματήσω την έρευνα και να φύγω οικογενειακώς στην Αγγλία. Ήταν ο γιος μου ο Στέλιος που μου άλλαξε γνώμη…


●●●

ΣΕ ΑΥΤΑ τα τέσσερα χρόνια, ερευνώντας, έχω μαζέψει πολλά έγγραφα που αποδεικνύουν με ατράνταχτα στοιχεία τις σχέσεις διαπλοκής ανάμεσα στον δήμο και κάποιες διαφημιστικές. Είναι στη διάθεση κάθε καλοπροαίρετου δημοσιογράφου. Σε αυτά τα τέσσερα χρόνια καταδικάστηκε η διαφημιστική εταιρεία που είχε βάλει την πινακίδα. Παραπέμφθηκε σε δίκη η προηγούμενη διοίκηση του Δήμου. Όλα αυτά τα χρόνια χτύπησα πολλές πόρτες πολιτικών. Κουφές ή φοβισμένες οι περισσότερες. Μέχρι που το 2006 κατάφερα να δω προσωπικά τον Γιώργο Παπανδρέου. Ήταν ο μόνος πολιτικός που ενδιαφέρθηκε πραγματικά. Μου είπε: «Όταν γίνω Πρωθυπουργός, θα λυθεί το θέμα». Ήταν χάρη στη δική του επιμονή που σήμερα βλέπουμε να ξηλώνονται οι παράνομες πινακίδες στους δρόμους...

●●●

ΕΠΡΕΠΕ ο ίδιος ο Πρωθυπουργός να ασχοληθεί με το θέμα για να γίνει το αυτονόητο: να εφαρμοστεί ο νόμος όπως το ορίζει σαφέστατα η απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας.
Αρκεί αυτό το παράδειγμα για να καταλάβει κανείς την ιστορία της Ελλάδας στη Μεταπολίτευση. Εγκύκλιοι που δεν εφαρμόζονται, υπουργεία και δήμοι που δεν έκαναν τίποτα, με ελάχιστες εξαιρέσεις, όπως ο Δήμος Γαλατσίου. Αυτό που ανακάλυψα είναι ότι σε αυτή τη χώρα το νομικό πλαίσιο είναι άριστο αλλά τίποτα δεν εφαρμόζεται. Εκτός και αν ασχοληθεί ο ίδιος ο Πρωθυπουργός. Τώρα βγαίνουν οι δήμαρχοι και λένε ότι είναι πρωτοπόροι στην αποξήλωση των πινακίδων. Ακόμα και ο δικός μας που μέχρι χθες έλεγε ότι ο νόμος είναι θολός. Ακούγοντας τον Γιώργο Παπανδρέου τις προάλλες, όταν αναφέρθηκε δημόσια στο θέμα, χαμογέλασα λίγο. Ήταν η πρώτη φορά μετά από τέσσερα χρόνια πικρίας…

●●●


Αυτή η ιστορία μού κόστισε ψυχικά και οικονομικά. Έπρεπε να αντέξω πολλά. Απειλές και πόλεμο λάσπης. Διέδιδαν ότι ο γιος μου ήταν τοξικομανής. Προσπαθούσαν να με παρουσιάσουν ως γραφικό και τρελό. Είχα λίγους συμμάχους. Ανάμεσα σε αυτούς και την τοπική εφημερίδα «Αμαρυσία», η βοήθεια της οποίας ήταν πολύτιμη... Θέλω να δω την αισιόδοξη πλευρά της ιστορίας. Με αγνόησαν οι διπλανοί μου αλλά με άκουσε ο Πρωθυπουργός της χώρας. Από την άλλη, σκέφτομαι πόσο αδιαφόρησε η γενιά μου για τα κοινά. Πως μέσα στο δικό μας άγχος να φτιάξουμε τη ζωή και να μεγαλώσουμε τα παιδιά μας αδιαφορήσαμε για τα κοινά και υποστηρίξαμε ένα διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα. Ακούω συχνά μεγαλόστομες καταγγελίες για το πολιτικό σύστημα. Όλοι εμείς όμως είμαστε το πολιτικό σύστημα. Αν θέλουμε να αλλάξει κάτι προς το καλύτερο ας αφήσουμε τις μεγαλοστομίες και ας ξεκινήσουμε από τον μικρόκοσμό μας. Από τον δρόμο που διασχίζουμε με το αυτοκίνητό μας, από τον δήμο όπου κατοικούμε. Ας γίνουμε πολίτες με την πλήρη έννοια του όρου. Δεν μπορείς να αλλάξεις τον κόσμο αν πρώτα δεν αλλάξεις τον εαυτό σου...»


Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ

Η τήρηση των νόμων πρέπει να γίνει υπόθεση της ίδιας της κοινωνίας

ΜΙΛΩΝΤΑΣ τις προάλλες στο Συνέδριο της Διεθνούς Διαφάνειας ο κ. Γιώργος Παπανδρέου αναφέρθηκε στο θέμα των παράνομων διαφημιστικών πινακίδων: «Ομως, αν σήμερα διασχίσει κανείς τη Λεωφόρο Κηφισίας- και ελπίζω να είναι έτσι, διότι εγώ, παρ΄ ότι διασχίζω τη Λεωφόρο Κηφισίας, συνήθως δουλεύω με ένα τηλέφωνο και ένα χαρτί στο χέρι- θα διαπιστώσει πως τα περισσότερα διαφημιστικά πλαίσια σήμερα είναι άδεια. Γιατί; Γιατί δώσαμε εντολή στις αρμόδιες υπηρεσίες να πράξουν το αυτονόητο: να ξηλώσουν τις παράνομες αυτές πινακίδες... Ακριβώς γιατί η ευνομία και η τήρηση των νόμων πρέπει να γίνει υπόθεση της ίδιας της κοινωνίας. Γιατί η πρόοδος στη χώρα μας δεν είναι και δεν μπορεί να είναι διατηρήσιμη αν σε κάθε προφανή παρανομία πρέπει να δίνεται εντολή από το Γραφείο του Πρωθυπουργού προς τα αρμόδια υπουργεία και αυτά με τη σειρά τους να δίνουν εντολή στις εποπτευόμενες υπηρεσίες, για να κάνουν τη δουλειά τους, το αυτονόητο καθήκον τους».

Ιnfo


www.illegalsigns.gov.gr

Ιστοσελίδα όπου οι πολίτες μπορούν να καταγγείλουν την ύπαρξη παράνομων διαφημιστικών πινακίδων


www.andriotakis.gr

Το ντοκιμαντέρ του Μανώλη Ανδριωτάκη - «Προσοχή: Φονικές Διαφημίσεις»


Τρίτη, Απριλίου 20, 2010

Οι τελευταίες ηµέρες της Ποµπηίας

Από την Ισλανδία, τη χώρα που άνοιξε τον χορό της χρεοκοπίας, έρχεται τώρα αυτή η ηφαιστειακή τέφρα που έχει παραλύ σει τους ουρανούς. Με χρώµα βαθύ γκρι, δηλαδή σχεδόν µαύρο, µοιάζει σαν µεταφο ρά των ηµερών που ζούµε. Ακόµα και το όνο µα του ηφαιστείου σαν φόρµουλα µαύρης µαγείας ακούγεται: Εϊαγιαφιαλαγιόκουλ! (Η συνέχεια ΕΔΩ)

Δευτέρα, Απριλίου 19, 2010

Η κατάρα το Κάτιν

Ο Πάβέλ Σμολένκσι, ένας από τους πιο γνωστούς Πολωνούς δημοσιογράφους, γράφει αποκλειστικά για το «Ημερολόγιο Συνόρων» για την τραγωδία του Σμόλενσκ στην Ρωσία, όπου σκοτώθηκαν ο Πολωνός Πρόεδρος και δεκάδες άλλοι αξιωματούχοι της χώρας. Η είδηση πάγωσε την Πολωνία και βύθισε την χώρα στο πένθος

«Tο προπερασμένο Σαββάτο, στην καταστροφή του πολωνικού κυβερνητικού αεροσκάφους κοντά στη ρωσική πόλη Σμόλενσκ, σκοτώθηκαν 96 άτομα: ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Λεχ Κατσίνσκι και η σύζυγός του Μαρία, βουλευτές και γερουσιαστές όλων των κοινοβουλευτικών παρατάξεων, υπουργοί, ανώτατοι κυβερνητικοί υπάλληλοι, διοικητές του στρατού, αξιωματικοί της ασφάλειας, το πλήρωμα του αεροπλάνου. Όλοι τους είχαν προορισμό το Δάσος του Kάτιν, για να αποδώσουν φόρο τιμής στους 22 χιλιάδες Πολωνικούς αξιωματικούς, δολοφονημένοι πριν από 70 χρόνια από τους Σοβιετικούς. Στα χρόνια της κομμουνιστικής δικτατορίας το έγκλημα του Kάτιν ήταν επίσημα σβησμένο από την εθνική μνήμη. Δεν υπήρχε όμως Πολωνός που να μη το θυμόταν. Το περασμένο Σάββατο το πρωί, λοιπόν, έφυγε ξαφνικά μέρος της πολωνικής ελίτ. Για δεύτερη φορά στην πολωνική ιστορία, τo Δάσος του Κάτιν, έγινε ο τόπος της κατάρας για τους Πολωνούς. Στην χώρα ανακοινώθηκε εθνικό πένθος. Στην Βαρσοβία, μπροστά στο Προεδρικό Μέγαρο, άνθρωποι προσέρχονταν αυθόρμητα στρώνοντας χαλί από λουλούδια και ανάμενα καντηλάκια. Στάλθηκαν επιστολές συλλυπητηρίων από πολλές πρωτεύουσες του κόσμου. Τα παγκόσμια μέσα ενημέρωσης ονόμασαν τη τραγωδία «Πολωνικός αποκεφαλισμός». Προσωπικά δεν ξέρω με ποια λέξη να περιγράψω αυτή την ατμόσφαιρα του σοκ, δυσπιστίας, σύγχυσης, συλλογισμού και σοβαρότητας που επικράτησε στην Πολωνία. Ο πρόεδρος Κατσίνσκι δεν ήταν Πρόεδρος όλων των Πολωνών. Οι βουλευτές που σκοτώθηκαν δεν εξελέγησαν από όλους. Το Σάββατο όμως όλα αυτά παραμερίστηκαν. Κανείς δεν έχει ιδέα, αν θα είναι για πολύ καιρό ή πρόκειται για ξέσπασμα της στιγμής…

***

Η τραγωδία στο Σμόλενσκ έχει μερικές διαστάσεις. Η πρώτη είναι καθαρά ανθρώπινη. Όπως συμβαίνει μετά από κάθε καταστροφή. Ο πόνος των συγγενών, τα δάκρυα, οι νεκρικές ανθοδέσμες, τα μαύρα φορέματα των χήρων. Η δεύτερη είναι πολιτική. Το πολωνικό πολιτικό σκηνικό βίωσε ένα τεράστιο σοκ. Στο εγγύς μέλλον θα φανεί διαφορετικό αλλά οι εντάσεις και οι διασπάσεις θα εμφανιστούν όσο πιο πολύ πλησιάζουν οι εκλογές. Για την Πολιτεία, πάντως, είμαι ήσυχος. Όλα έγιναν με άψογο τρόπο. Τα καθήκοντα του επικεφαλή του κράτους ανέλαβε ο Πρόεδρος της Βουλής και κηρύχθηκαν εκλογές μετά από δυο μήνες, όπως απορρέει από το Σύνταγμα της χώρας. Οι σκοτωμένοι βουλευτές θα αντικατασταθούν από τους επόμενους στην εκλογική λίστα. Τον στρατό θα διοικήσουν καινούργιοι στρατηγοί. Η ζωή των δημοκρατικών κρατών και κοινωνιών, ακόμη και όταν βυθίζονται στο πένθος, έχει τους δικούς της νόμους. Θα περάσει κάποιος χρόνος και όλα θα επιστρέψουν στην ομαλότητα: ας ελπίζουμε σε μια ομαλότητα καλύτερης ποιότητας από αυτήν που ξέραμε πριν την τραγωδία. Αυτό που θα μείνει για πάντα όμως είναι η συμβολική διάσταση αυτής της τραγωδίας. Αυτός ο τραγικός συμβολισμός που συναντάμε στην αρχαία ελληνική τραγωδία ή στις τραγωδίες του Σαίξπηρ. Δεν τα πάω και πολύ καλά με τις διδασκαλίες και τη φιλοσοφία της καθολικής εκκλησίας. Πρώτα από όλα, δεν μπορώ να δω στον ανθρώπινο πόνο το Θεϊκό σχέδιο. Νιώθω, ωστόσο, ότι η καταστροφή του Σμόλενσκ μας στέλνει κάποιο μυστικό μήνυμα, γραμμένο από τον Μεγάλο Σεναριογράφο…

***

Τα τελευταία χρόνια, η πολωνική πολιτική ζωή ήταν ρηχή και φθηνή. Οι πολιτικοί μάλωναν μεταξύ τους για το παραμικρό. Για το ποιος έχει υψηλότερο πολιτειακό αξίωμα ώστε να δικαιούται μεγαλύτερο μερίδιο από την εθνική μνήμη, συμπεριλαμβανομένης και της μνήμης του Kάτιν. Ποιος είναι περισσότερος νόμιμος κληρονόμος αυτού του φοβερού σταλινικού εγκλήματος, που κατέχει μια ξεχωριστή θέση στην πολωνική ταυτότητα και παράδοση. Και ξαφνικά ο Μεγάλος Σεναριογράφος σχεδιάζει μια τραγωδία όπου σκοτώνονται άνθρωποι που πήγαιναν να τιμήσουν άλλους τάφους. Και αυτοί που σκοτώνονται είναι άνθρωποι και πολιτικοί που ανήκουν σε αντιμαχόμενα στρατόπεδα. Τώρα οι αντίπαλοι θρηνούν μαζί, αυτοί που μέχρι την Παρασκευή συμπροφέρονταν τόσο σκληρά ο ένας στον άλλον. Είμαι αρκετά μεγάλος για να έχω την αφέλεια να πιστεύω ότι αυτή η τραγωδία θα φέρει τη μεγάλη αλλαγή και τη μεγάλη κάθαρση στην πολιτική ζωή της Πολωνίας. Είμαι όμως και αρκετά μεγάλος ώστε να αισθάνομαι ότι αυτή η τραγωδία έφερε ήδη κάποια κάθαρση. Οι Πολωνοί έχουν μία ιδιομορφία. Ενώνονται τη στιγμή της τραγωδίας, και διαιρούνται, άσχημα, όταν όλα γύρω επιστρέφουν στην κανονικότητα. Πιστεύω ότι η τραγωδία του Σμόλενσκ, ο κοινός θάνατος τόσο διαφορετικών ανθρώπων, θα αλλάξει κάτι επιτέλους, κάτι καλύτερο θα φέρει στην πολιτική κουλτούρα της χώρας…

***

Η λέξη Kάτιν φέρνει στη μνήμη των Πολωνών ένα έγκλημα που έγινε πριν από 70 χρόνια από το σταλινικό καθεστώς. Φέρνει στη μνήμη μας τις δεκαετίες της κομμουνιστικής δικτατορίας. Φέρνει ταυτόχρονα στο νου τη σημερινή Ρωσία του Πούτιν. Ο τρόπος με τον οποίο οι Πολωνοί κατανοούν το Kάτιν είναι εντελώς διαφορετικός από αυτό των Ρώσων. Για μας είναι ένα έγκλημα με ιδιαίτερη διάσταση. Μια προσπάθεια «αποκεφαλισμού της Πολωνίας», μέσω της δολοφονίας της ελίτ της. Για τους Ρώσους – τουλάχιστον για αυτούς που γνωρίζουν και αναγνωρίζουν τα εγκλήματα του Στάλιν – είναι ένας μικρός κρίκος μιας ολόκληρης αλυσίδας σταλινικών εγκλημάτων. Μερικές ημέρες πριν την πρόσφατη τραγωδία, στην επέτειο του Kάτιν, ο Πρωθυπουργός της Πολωνίας και της Ρωσίας βρέθηκαν δίπλα δίπλα. Όταν συνέβη η καταστροφή με το αεροπλάνο, ο Πούτιν πήγε αμέσως στο Σμόλενσκ. Έμεινε εκεί μέχρι να πετάξει προς Βαρσοβία η σορός του Πολωνού Προέδρου. Ονόμασε την τραγωδία που χτύπησε τους Πολωνούς «ρωσική τραγωδία». Στην τηλεόραση βλέπαμε τον Πρωθυπουργό της Ρωσίας να αγκαλιάσει εκείνο της Πολωνίας. Διαβάζοντας την γλώσσα του σώματος καταλάβαινες ότι δεν ήταν απλά για το θεαθήναι. Προσωπικά συγκινήθηκα από την στάση των Ρώσων, την συμπεριφορά του Πούτιν, τον ειλικρινή πόνο των απλών ανθρώπων. Μπροστά στην Πολωνική πρεσβεία στη Μόσχα απλοί άνθρωποι άφηναν μπουκέτα με λουλούδια. Περαστικοί άναβαν κεριά. Δεν είχαμε δει ποτέ κάτι τέτοιο. Ο ρώσος Πρόεδρος, Ντιμίτρι Μεντβιέντεφ ανακοίνωσε εθνικό πένθος. Είναι η πρώτη φορά στην Ιστορία τους που Πολωνοί και Ρώσοι πενθούν για την ίδια τραγωδία. Η ρωσική τηλεόραση έδειχνε τη «Katyn», τη ταινία του Βάϊντα – όπου διατυπώνεται η πολωνική αλήθεια για την σφαγή του Κάτιν. Με λίγα λόγια, η δεύτερη τραγωδία του Κάτιν μπορεί να βοηθήσει τους Ρώσους να γνωρίσουν και να κατανοήσουν την πρώτη. Μπορεί επίσης να βοηθήσει στην συμφιλίωση μεταξύ Πολωνών και Ρώσων. Ήδη τα τελευταία χρόνια έχουν γίνει βήματα για την προσέγγιση των δυο χωρών. Η δεύτερη τραγωδία του Κάτιν έγινε, παραδόξως, εφαλτήριο για να γίνει γνωστή η πρώτη σε όλο τον κόσμο. Για να καταλάβουν και άλλοι ότι αυτό που συνέβη στο Κάτιν πριν από 70 χρόνια δεν είναι απλά «καπρίτσια και συμπλέγματα των Πολωνών». Η σφαγή του Κάτιν δεν είναι κάτι που αφορά μόνο Ρώσους και Πολωνούς. Είναι κάτι που αφορά τον ολοκληρωτισμό και τα εγκλήματά του. Αφορά τη κοινή μνήμη της Ευρώπης και του κόσμου…

Πάβελ Σμολένσκι»

ΥΓ. Ο Πάβελ Σμολένσκι είναι αρθογράφος της πρώτης αντιπολιτευόμενης Πολωνικής εφημερίδας «Gazeta Wyborcza» (http://wyborcza.pl). Είναι από τους πιο γνωστούς σύγχρονους Πολωνούς δημοσιογράφους, βραβευμένος για τις δημοσιογραφικές του έρευνες στην Πολωνία και διεθνώς…

ΥΓ1. Το κείμενο αυτό γράφτηκε την επομένη της τραγωδίας του Σμόλενκς. Για λόγους που θα εξηγήσω την κατάλληλη στιγμή το δημοσιεύω με κάποια χρονική καθυστέρηση


Τρίτη, Απριλίου 13, 2010

Το όνειρο των φτωχών


Στη µακρινή Ταϊλάνδη, στην «εξωτική» Μπανγκόκ, µια µεγάλη µάζα φτωχών, οργισµένων αγροτών αγωνίζεται για να επαναφέρει στην εξουσία έναν δισεκατοµµυρι ούχο. Τον πρόεδρο ενός κόµµατος που το όνο µά του θυµίζει pop συγκρότηµα: Τhai rak Τhai (Οι Τhai αγαπούν τους Τhai - παρεµπιπτόντως, ο εκπρόσωπος Τύπου του είναι τραγουδιστής). (Η συνέχεια ΕΔΩ)

Τρίτη, Απριλίου 06, 2010

Το όνοµά µου είναι Χαµίντ

Για τον Χαµίντ, τον αφγανό Αλέξη, δεν υπάρχουν φοιτητές και µαθητές Λυκείου να ανάβουν κεριά. Δεν υπάρχουν λουλούδια στο µέρος όπου δολοφονήθηκε. Με το ζόρι µάθαµε ακόµα και το όνοµά του. Τόσες µέρες ήταν και παραµένει κυρίως «15χρονος νεκρός Αφγανός», «άτυχο θύµα», «σώµα που διαµελίστηκε». Νεκρός χωρίς όνοµα είναι σαν τάφος χωρίς όνοµα. (Όλο το άρθρο ΕΔΩ)

Παρασκευή, Απριλίου 02, 2010

Το Πάσχα ενός άθεου


Τη χρονιά που γεννήθηκα, το 1967, στην Αλβανία απαγορεύτηκε η θρησκεία διά νόμου. Η Αλβανία έγινε η πρώτη, ίσως και η τελευταία, χώρα στον κόσμο που αναγνώριζε ως επίσημη «θρησκεία» της... την αθεΐα. Οι τύραννοι, τύπου Ενβέρ Χότζα, σκότωσαν τον Θεό για να μπορέσουν να τον αντικαταστήσουν οι ίδιοι. Πιστεύοντας ότι είναι οι ίδιοι θεοί επέβαλλαν τον φόβο και τον τρόμο, μετατρέποντας τις χώρες όπου κυβερνούσαν σε επίγεια Κόλαση. Μεγάλωσα σε ατμόσφαιρα αθεΐας. Χωρίς αναζητήσεις και ερωτήσεις για την ύπαρξη του Θεού. Μεγάλωσα μαθαίνοντας ότι ο Θεός δεν υπάρχει και πως η θρησκεία είναι το όπιο του λαού. Όταν ήρθα στην Ελλάδα βρέθηκα στο ακριβώς αντίθετο άκρο. Εδώ ο Θεός ήταν παντού. Η θρησκεία καταλάμβανε σημαντική θέση. «Είσαι χριστιανός ή μουσουλμάνος;» ήταν μια ερώτηση που άκουγα συνέχεια. «Είμαι άθεος» απαντούσα και οι συνομιλητές μου μπερδεύονταν ακόμα περισσότερο. Κάποιοι αντιδρούσαν με τέτοιο τρόπο, λες και τους έλεγα ότι είμαι εξωγήινος. Άλλοι με έβλεπαν σαν να ήμουν η ίδια η ενσάρκωση του Σατανά. Μερικοί έκαναν τον σταυρό τους. Υπήρχαν και εκείνοι που με γλυκύτητα και ευγένεια μου πρότειναν να με βαφτίσουν. Για να σωθεί η ψυχή μου, έλεγαν... (η συνέχεια ΕΔΩ)