Σάββατο, Μαΐου 29, 2010

«Πατρίδα είναι εκεί όπου πληρώνεις φόρους»

O Γιώργος Κοϊνάς, ο οποίος ζει και εργάζεται στη Πολωνία, . στο άγαλμα του Κοπέρνικου στη Βαρσοβία

Το όνομά μου είναι Γιώργος Κοϊνάς. Γεννήθηκα στα Χανιά της Κρήτης πριν από 31 χρόνια. Ακριβώς τότε που η Ελλάδα έμπαινε στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Γεννήθηκα τον Φεβρουάριο και τον Μάρτιο υπογράφτηκαν οι συμφωνίες. Μεγάλωσα στη δεκαετία του ΄80, σε μια υπέροχη πόλη. Στα παιδικά μου χρόνια, όμως, δεν μου άρεσε ο εαυτός μου. Ημουν ένα μοναχοπαίδι, εγωιστής και τεμπέλης. Τα χρόνια αυτά τα έχω αποκηρύξει... Μεγάλωσα σε μια έντονα πολιτικοποιημένη οικογένεια. Ο πατέρας μου είναι στρατιωτικός. Η μητέρα μου εκπαιδευτικός. Γιορτάζαμε όλες τις γιορτές, ιδιαίτερα το Πολυτεχνείο. Ηταν αφορμές για οικογενειακή συνεστίαση και θαλπωρή. Θυμάμαι, επίσης, τις βραδινές βόλτες στις πολιτικές συγκεντρώσεις. Ηταν κάτι σαν γιορτή. Στους γονείς μου είμαι ευγνώμων, προπαντός γιατί δεν με μεγάλωσαν με την ιδέα του βολέματος. Οι ίδιοι ποτέ δεν έβαλαν μέσο για να φτιάξουν κάτι... (Η συνέχεια ΕΔΩ & ΕΔΩ)

Τρίτη, Μαΐου 25, 2010

Σε αυτούς τους αστείους καιρούς...

Μεσηµέρι στη Νάπολι, Caffe Gambrinus, στην κεντρική πλατεία της πόλης, απέναντι από το θρυλικό παλάτι της Οπερας, το Σαν Κάρλο. Ρουφάω µια γουλιά καφέ και ακούω τον Τζουζέπε, έναν ναπολιτάνο συγγραφέα, να µου µιλά για το νέο βιβλίο του. Μια ιστορία αγάπης που εκτυλίσσεται στο λιµάνι της Νάπολι στις αρχές του περασµένου αιώνα. Καθώς αναφέρει το λιµάνι, µου έρχεται στον νου η περιγραφή του Σαβιάνο στο «Γόµορρα», µε τα κρανία των κινέζων µεταναστών, τα παράνοµα προϊόντα, τη ναπολιτάνικη Καµόρα, την κινέζικη µαφία. (Η συνέχεια ΕΔΩ)

Σάββατο, Μαΐου 22, 2010

Μια βόλτα στη Νάπολι

Ναπολιτάνοι διαφορετικών ηλικιών και επαγγελμάτων που μαθαίνουν τα Νέα Ελληνικά. «Αποτελούν τους καλύτερους πρεσβευτές του πολιτισμού μας», λέει η δασκάλα τους κ. Σίσση Αθανασοπούλου

Η πόλη της ομορφιάς και του χάους, της όπερας και της Καμόρα, της Αγοράς των λουλουδιών και των σκουπιδιών. Νάπολι, πόλη των κραυγαλέων αντιφάσεων. Όπως είναι, συνήθως, οι πόλεις του ευρωπαϊκού Νότου. Με το διάφανο φως και τη μυρωδιά της Μεσογείου, με τους πολύβουους δρόμους και τους κατοίκους που φωνάζουν σαν ηθοποιοί πάνω σε σκηνή. Με την ομορφιά και τη φτώχεια να συνυπάρχουν. Η Νάπολι είναι μια πανέμορφη πόλη που έχει το χαμηλότερο κατά κεφαλήν εισόδημα και το υψηλότερο επίπεδο ανεργίας σε όλη την Ιταλία. . (η συνέχεια ΕΔΩ)


Τρίτη, Μαΐου 18, 2010

Με την πρώτη σταγόνα της βροχής...

Σάββατο µεσηµέρι και ο ουρανός ξαφνικά συννεφιάζει. Με την πρώτη σταγόνα της βροχής στην είσοδο του Μετρό εµφανίζονται πλανόδιοι πωλητές, κρατώντας στα χέρια τους οµπρέλες. Είναι µετανάστες, µελαψοί κυρίως, έφηβοι, σύµβολα ενός κόσµου που δεν µπορεί να ριζώσει πουθενά. Παρακολουθούν άγρυπνοι τα καιρικά και τα κοινωνικά φαινόµενα στην πόλη, ώστε να βρουν την ευκαιρία να προσφέρουν το προϊόν που ταιριάζει τη στιγµή εκείνη. Είναι σαν καταναλωτικά κινούµενα βαρόµετρα, που πλανώνται στους δρόµους της πόλης µετρώντας τις στιγµιαίες καταναλωτικές της ανάγκες. Οταν γίνονται διαδηλώσεις κρατούν στα χέρια µπουκαλάκια µε νερό. Οταν γίνονται ποδοσφαιρικοί αγώνες, φουλάρια για τους οπαδούς. Τις Απόκριες, µάσκες. Την ηµέρα του Αγίου Βαλεντίνου, λουλούδια. Την 25η Μαρτίου, ελληνικές πλαστικές σηµαίες. Το Πάσχα, κεριά. (Η συνέχεια ΕΔΩ)

Σάββατο, Μαΐου 15, 2010

Μαζεύοντας λέξεις στην αμήχανη Αθήνα

Σκέφτομαι τα λόγια του Νοβαρινά ενώ κατεβαίνω τη Σίνα. Στη γωνία με την Πανεπιστημίου τρεις εργάτες κολλάνε ασημί σιδερένιες πλάκες προστασίας πάνω στα καγκελωτά παράθυρα της Αγροτικής Τράπεζας. Εάν συνεχίσουμε έτσι, σε λίγο, σε όλο το κέντρο της Αθήνας οι βιτρίνες των καταστημάτων και των τραπεζών θα θυμίζουν μπούνκερ χρώματος ασημί: το κατ΄ εξοχήν χρώμα του μεταμοντέρνου. Στη Σταδίου 23, στον τόπο του φονικού, λουλούδια, αναμμένα κεριά, μικρές εικόνες, σημειώματα. Και ασημί λαμαρίνες που καλύπτουν μέχρι τη μέση την καμένη βιτρίνα της Μarfin, που μοιάζει σαν απανθρακωμένο στόμα τέρατος. Κολλημένο πάνω στη λαμαρίνα ένα λευκό χειρόγραφο χαρτί: «Κρετίνε αναρχικέ! Εκαψες τη γενιά των 700 ευρώ και το παιδάκι της. Τώρα σκάσε και κρύψου! Θεέ μου, πόσο λυπάμαι!». Δίπλα, στην καφέ πόρτα δεξιά, χαραγμένο με μαύρο χρώμα το Α της αναρχίας και δίπλα της ένας φαλλός. Εδώ, νομίζω, πρέπει να πιάσει δουλειά κάποιος ψυχαναλυτής. Ως μη ψυχαναλυτής ξέρω μόνο ότι τον φαλλό τον χρησιμοποιούν, ως δικό τους tag, κυρίως οι νεοναζί και οι χούλιγκαν των γηπέδων... (Η συνέχεια ΕΔΩ & ΕΔΩ)

Τρίτη, Μαΐου 11, 2010

Ανθρωποι και σκυλιά

Εναν αδέσποτο σκύλο, ξανθό, ηµίαιµο, «σταµπάρανε» οι ξένοι δηµοσιογράφοι στην ταραγµένη Αθήνα. Δίνει πάντα το «παρών» στις διαδηλώσεις. Από δηµοσιεύµα τα έµαθα ότι τον λένε Λουκ και θεωρείται άξι ος διάδοχος του Κανέλλου, του διάσηµου µα καρίτη σκύλου αντιεξουσιαστή. Δεν ξέρω εάν έχει δίκιο ο Ρουσό όταν λέει ότι «οι καλλιτέχνες, οι επαναστάτες και οι εσωστρεφείς προτιµούν τις γάτες. Οι στρατιώτες, οι εξωστρεφείς και οι αυταρχικοί προτιµούν τα σκυλιά». (Η συνέχεια ΕΔΩ)

Σάββατο, Μαΐου 08, 2010

«Νιώθω Αργεντινή, Χιλιανή, Ελληνίδα και Κροάτισσα»

Το όνομά μου είναι Μαριάννα Σοφία Κούτουλας Βρσάλοβιτς. Ο παππούς μου, από την πλευρά του πατέρα, ήταν Ελληνας που μετανάστευσε στη Χιλή τη δεκαετία του ΄20. Ηταν από το Κροκύλειο Φωκίδας, τη γενέτειρα του Μακρυγιάννη... Στη Βόρεια Χιλή, στην Αντοφαγάστα, μια πόλη περικυκλωμένη από την έρημο, γνώρισε τη γιαγιά μου. Μετανάστρια από την Κροατία. Παντρεύτηκαν, αν και τα σόγια τους δεν ήθελαν. Οι Ελληνες ήθελαν το παιδί τους να παντρευτεί Ελληνίδα. Στους Κροάτες δεν άρεσε που το κορίτσι τους ερωτεύτηκε έναν «μαυριδερό Ελληνα». (Η συνέχεια ΕΔΩ & ΕΔΩ)

Τετάρτη, Μαΐου 05, 2010

Καταστρέφω άρα υπάρχω...

Επειδή δεν ξέρω τι να πω όταν τρεις εργαζόμενοι δολοφονούνται σε μια μεγάλη πορεία εργαζομένων, από αυτούς που συμμετέχουν σε πορεία υπέρ των εργαζομένων! Και αντί να τους αποκαλούν δολοφόνους τους λένε ακομα "γνωστοί - άγνωστοι". Επειδή είμαι πολύ λυπημένος και αναστατωμένος. Επειδή αισθάνομαι αμήχανος. Επειδή έχω την εντύπωση ότι η κρίση στην Ελλάδα δεν είναι οικονομική αλλά πρωτίστως ηθική. Έχει όνομα και λέγεται μηδενισμός. Ως βίωμα και «ηθική» της καθημερινότητας και της πολιτικής. Ως αίσθημα παρακμής και παραίτησης. Ως ιδεολογία και πράξη. Ως ανοχή και αναισθησία απέναντι στην βία. Ως πολιτιστική επιλογή του «έτσι θέλω» και κοροϊδία του Νόμου. Ως αδιαφορία για τα μικρά και καθημερινά στο όνομα «επαναστατικών» οραμάτων. Ως λατρεία του απόλυτου, του "ασυμβίβαστου" και περιφρόνηση του εφικτού. Αυτή είναι η πεμπτουσία του παρανοϊκού λαϊκισμού. Ως «ιδεολογική» πλατφόρμα για διεφθαρμένους πολιτικούς, φοροφυγάδες, νεόπλουτους, ψευτοεπαναστάτες, απολιτίκ πολίτες, λούμπεν πιτσιρικάδες, μνησίκακους μετανάστες και φασίστες, σε μια κοινωνία κατακερματισμένη σε «φυλές» και «ενωμένη» από το θέαμα των ιδιωτικών καναλιών, τις δημοσκοπήσεις και το ανομολόγητο αίσθημα συνενοχής. Ως μίσος για τους άλλους, για τους κάθε άλλους, που στο βάθος κρύβει το μίσος για τον εαυτό μας. Ως αδικία που βρίσκεται πάντα αλλού αλλά ποτέ δίπλα μας. Ποτέ των ποτών μέσα μας. Επειδή αισθάνομαι ότι ούτε αυτή η εξήγηση δεν φθάνει για να αναλύσεις όλα αυτά που συμβαίνουν. Επειδή προσπαθώ ακόμα να καταλάβω τι συμβαίνει και να φαντάζομαι τι θα συμβεί, δημοσιεύω αυτές τις φωτογραφίες περιμένοντας και τα δικά σας σχόλια.


ΥΓ. Είδα ένα σύνθημα στην πορεία: «Απόψε πεθαίνει ο φασισμός». Η ιστορία δείχνει ότι στις φωτιές των μηδενιστών οι φασίστες πάντα ζεσταίνονται. Ήδη τα κανάλια ζεσταίνουν τον Καρατζαφέρη…


























Τρίτη, Μαΐου 04, 2010

Λάθος αυτόχειρες...

Η πιο σηµαντική είδηση σήµερα, για µένα, είναι ότι στη Βέροια ένας συνταξιούχος οικοδόµος 71 ετών αυτοκτόνησε. Λόγω οικονοµικών προβληµάτων, όπως έγραφε σε σηµείωµα που άφησε. Τον βρήκαν απαγχονισµένο, λέει η είδηση, σε µπασκέτα µέσα σε γήπεδο κοντά στο σπίτι του. Καθώς τη διάβασα, θυµήθηκα έναν ανατριχιαστικό στοίχο του Λειβαδίτη για τους αυτόχειρες: «Ανθρωποι ταπεινοί που για πρώτη φορά στάθηκαν στο ύψος τους». (Η συνέχεια ΕΔΩ)