Τρίτη, Ιουνίου 22, 2010

Οι φανέλες της παράνοιας

Η οµάδα που παρακολουθώ µε περισσότερο ενδιαφέρον στο Μουντιάλ είναι η Βόρεια Κορέα. Βλέπω τους ποδοσφαιριστές της να τρέχουν µε αυταπάρνηση, να µη διαµαρτύρονται ποτέ, να µη µιλούν σε ποδοσφαιριστή της αντίπαλης οµάδας, να µην ανταλλάσσουν τις φανέλες στο τέλος του µατς. Για να µην καταλήξουν σε κάνα ανακριτικό γραφείο. Είδα τα χλωµά τους πρόσωπα όταν έχασαν 7-0 από την Πορτογαλία και ένιωσα ένα σφίξιµο στην καρδιά. Γιατί δεν σκέφτονταν την ήττα όσο την τιµωρία που τους περιµένει για την «ατίµωση του έθνους και του κοµµουνισµού». (Η συνέχεια ΕΔΩ)

Σάββατο, Ιουνίου 19, 2010

Ο Σαΐντ που τον φωνάζουν «Σαΐτα»

Τον γνώρισα στο λεωφορείο 550 Κηφισιά- Δέλτα Φαλήρου. Κρατούσε ένα τελάρο και πωλούσε μικρούς πίνακες. Πιάσαμε την κουβέντα. Με ρώτησε εάν ξέρω πού βρίσκεται το γήπεδο της Καλλιθέας. Ο Σαΐντ από την Μπουρκίνα Φάσο είναι πάντα σε αναζήτηση ενός γηπέδου. Είναι αυτός ο λόγος που έπαιξε το κεφάλι του κορώναγράμματα, ξεκινώντας ένα ταξίδι στα τυφλά για να φθάσει στην Ευρώπη. Είναι η πρώτη φορά που συναντώ στη ζωή μου κάποιον που έγινε πρόσφυγας εξαιτίας της... μπάλας. (Η συνέχεια ΕΔΩ & ΕΔΩ)

Τρίτη, Ιουνίου 15, 2010

Στο Εverest της γειτονιάς µου

Αυτό το Μουντιάλ αποφάσισα να παρακολουθώ ένα µατς την ηµέρα στο Εverest της γειτονιάς µου. Εκεί, δίπλα στις διαφηµίσεις «Salad your way». Εχω ήδη αρχίσει και καταγράφω τις διαφορετικές χειρονοµίες που συνοδεύουν τις ποδοσφαιρικές φάσεις. Οταν χάνεται ένα γκολ, ελληνικά, συνοδεύεται µε µούντζα ή σταυροκόπηµα. Αλβανικά µε µια κίνηση του χεριού που σηµαίνει «Αϊ στον διάβολο». Οι άραβες µετανάστες χτυπούν το µέτωπο ή το στήθος τους. Οσοι µετανάστες έρχονται από χώρες της πρώην Σοβιετικής Ενωσης ξεφυσάνε και πίνουν µια µεγάλη γουλιά µπίρας. Μιλάω γενικά, γιατί υπάρχουν πολλές εξαιρέσεις. (Η συνέχεια ΕΔΩ)

Σάββατο, Ιουνίου 12, 2010

«Δημοκρατία, καιροσκοπισμός και βόλεμα»

Μεγάλωσα στα χρόνια της χούντας. Με τη μαθητική στολή και τα μαλλιά καλά κουρεμένα. Τον δάσκαλο που χτυπούσε με τη βίτσα. Τα αυτοκίνητα της Ασφάλειας και το κλίμα του φόβου που πλανιόταν στον αέρα. Τον πατέρα μου να ακούει κρυφά Ράδιο Τίρανα και τη μητέρα μου να τον μαλώνει. Αλλά αυτό που έχει καρφωθεί στη μνήμη μου είναι μια σκηνή από τις πρώτες μέρες της χούντας. Μαζεύτηκαν όλοι οι γείτονες γύρω από ένα βαρέλι και έκαιγαν εκεί τα απαγορευμένα βιβλία και τους απαγορευμένους δίσκους. (Η συνέχεια ΕΔΩ & ΕΔΩ)

Τετάρτη, Ιουνίου 09, 2010

A short border handbook

In May 22nd, the Adjudicating Committee for the Criticos Prize announced the proposed short list:
  1. Apostolis Doxiadis and Christos Papadimitriou (illus), Logicomix (Bloomsbury)
  2. Cathy Gere, Knossos and the Prophets of Modernism (Chicago University Press)
  3. Gazmend Kapllani, A Short Border Handbook (Portobello)
  4. David Malouf, Ransom (Chatto and Windus)
  5. Daniel Mendelsohn (trans.), Collected Poems by C.P. Cavafy (Knopf)

The selection of the award receiver will be decided and announced at the committee's meeting which will take place in London on Saturday June 12th, 2010

Για περισσότερες πληροφορίες κάνετε κλίκ ΕΔΩ & ΕΔΩ

Σε κάθε περίπτωση, Cross your fingers guys:))))

Τρίτη, Ιουνίου 08, 2010

Καρδιές σε σχήµα πιστωτικής...

Πήγα να δω το «Sex and the City 2». Δεν απογοητεύτηκα. Το ήξερα ότι δεν πήγαινα να δω Ταρκόφσκι. Η Κάρι και οι φίλες της είναι τα είδωλα ενός ώριµου φεµινισµού. Γυναίκες καριέρας, ανεξάρτητες, χειραφετηµένες, που ορµάνε στο σύστηµα µε την ίδια θρασύτητα όπως οι άνδρες. Γυναίκες που αγωνίζονται σκληρά αλλά δεν χάνουν τη θηλυκότητα και το χιούµορ τους. Αυτή τη φορά όµως, βλέποντας την ταινία, το µυαλό µου τριβέλιζαν εξωκινηµατογραφικές σκέψεις. Ισως επειδή µε έχει επηρεάσει το καταθλιπτικό κλίµα των ηµερών. Ισως επειδή σε περιόδους οικονοµικής κρίσης οι άνθρωποι γίνονται πιο συντηρητικοί. Βλέποντας λοιπόν τη Σάρα Τζέσικα Πάρκερ, το µυαλό µου πήγε σε εκείνη την είδηση που είχα διαβάσει προ ηµερών. Η Πάρκερ λαφυραγώγησε τα καµαρίνια του «Sex and the City 2» µετά το τέλος των γυρισµάτων. (Η συνέχεια ΕΔΩ)

Σάββατο, Ιουνίου 05, 2010

«Θα πάρω τη βαλίτσα μου και θα την κοπανήσω»

Εικόνες από τις αρχές του περασμένου αιώνα. Οι μετανάστες κρατώντας τις αποσκευές τους στο Ellis Island - την πύλη εισόδου για τον Νέο Κόσμο. Σεντούκια, καλάθια, δισάκια, βαλίτσες τυλιγμένες με σπάγκο. Οι βαλίτσες με το μαλακό δέρμα ήταν αποκλειστικό προνόμιο των πλουσίων, όπως ο κύριος με τα γάντια που τους επιτηρεί...

ΑΥΤΕΣ τις μέρες που τη λέξη Siemens την ακούμε πιο συχνά από τη λέξη ποδόσφαιρο, ξεφυλλίζω ξανά το καταπληκτικό βιβλίο-έρευνα του Τάσου Τέλλογλου «Το Δίκτυο». Βρίσκω μπροστά μου ξανά τα ονόματα που διακινούσαν τα μαύρα χρήματα της Siemens: γερμανικά, ελληνικά, νιγηριανά, ιρανικά, λυβικά. Η μίζα και το μαύρο χρήμα είναι πιο οικουμενικά από τη Διακήρυξη των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Βλέπω ξανά τα ονόματα των τραπεζών από όπου έφευγαν και έφταναν οι μίζες, μυστικούς κωδικούς που μοιάζουν με τίτλους ταινιών του Σταλόνε, υπεράκτιες εταιρείες που φέρνουν ονόματα που μοιάζουν με παρατσούκλια ακριβών πορνοστάρ, τα εξωτικά νησιά που δηλώνονται ως έδρες τους: οι πιο βρώμικες δουλειές έχουν εξωτικό φόντο, συνήθως. Ψάχνω όμως προπαντός τους περιθωριακούς ήρωες και αντιήρωες αυτού του σκανδάλου. Αυτούς που θα μείνουν για πάντα στο σκοτάδι και δεν θα έχουν καν το προνόμιο της αρνητικής δόξας. (Η Συνέχεια ΕΔΩ & ΕΔΩ)

Τρίτη, Ιουνίου 01, 2010

Η εποχή Μου

Στη µόδα πέρσι ήταν ο προπονητής της Μπαρτσελόνα, ο Γκουαρντιόλα. Νέος, ευγενικός, ικανός, µορφωµένος. Φέτος είναι ο Μου. Νικητής, αυταρχικός, καπριτσόζος, αυθάδης. Στο Μιλάνο τον µισούν. Τον αποκαλούν «προδότη». Στη Μαδρίτη τον λατρεύουν. Τον αποκαλούν «βασιλιά». Ο Μου, νοµίζω, δεν είναι ούτε προδότης ούτε βασιλιάς. Είναι απλά το πιο αντιπροσωπευτικό είδωλο της εποχής µας. Γι’ αυτό τα ΜΜΕ ασχολούνται µαζί του πολύ περισσότερο από όσο ασχολήθηκαν πέρσι µε τον Γκουαρντιόλα. (Όλο το άρθρο ΕΔΩ)