Τρίτη, Ιουλίου 27, 2010

Παραφράσεις, παραδηµοσιογραφία, παράκρουση...

Ενας αξιόλογος ιταλός δηµοσιογράφος, µιας µεγάλης και αξιόλογης ιταλικής εφηµερίδας, µου ζήτησε τις προάλλες τη γνώµη µου σχετικά µε τη µαφιόζικη δολοφονία του Σωκράτη Γκιόλια. Του είπα αυτά που σκεφτόµουν. Οπως πολλοί άλλοι, έχω ελάχιστες απαντήσεις και πολλές απορίες για το τροµερό συµβάν. Οτι νιώθω, όπως πολλοί άλλοι, σοκαρισµένος και αµήχανος. Του είπα, επίσης, ότι το θύµα, σύµφωνα µε τη γνώµη µου, εκπροσωπεί ένα είδος δηµοσιογραφίας το οποίο αντιπαθώ και θεωρώ «παραδηµοσιογραφία»... (Η συνέχεια ΕΔΩ)

Σάββατο, Ιουλίου 17, 2010

Ενας κόσμος χωρίς Σταχτοπούτες

Σχεδόν την ίδια ώρα που οι Ισπανοί γίνονταν πρωταθλητές κόσμου σε ένα από τα πιο «μάτσο» των αθλημάτων, το ποδόσφαιρο, η κυβέρνηση ενέκρινε μια πρωτότυπη πρωτοβουλία στα δημόσια σχολεία της χώρας: την αναθεώρηση των «μάτσο» παραμυθιών. Στα πλαίσια του προγράμματος «Εκπαίδευση και ισότητα», τα παραμύθια με τα οποία μεγάλωσαν ολόκληρες γενιές παιδιών, η «Χιονάτη», η «Σταχτοπούτα», η «Ωραία Κοιμωμένη», θεωρούνται «φαλλοκρατικά» και ακατάλληλα για την εκπαίδευση των μικρών παιδιών. Αρα, θα πρέπει να ξαναγραφούν... (Η συνέχεια ΕΔΩ & ΕΔΩ)

Τρίτη, Ιουλίου 13, 2010

Το παραµύθι και η βασίλισσα

Το Μουντιάλ τελείωσε. Το παραµύθι τελείωσε. Η Ισπανία στέφθηκε βασίλισσα. Η στήλη έπεσε εντελώς έξω. Το χταπόδι έπεσε εντελώς µέσα. Οι Ευρωπαίοι τα πήγαν θαυµάσια. Οι Ολλανδοί έκαναν βρώµικο παιχνίδι. Χάρηκα που έχασαν. Ο τελικός ήταν αφόρητα ανιαρός. Μόνο στους γονείς των παικτών και στους νικητές άρεσε, υποθέτω. Τώρα θα προσπαθήσουµε να βγάλουµε ηθικά διδάγµατα. Οι Ολλανδοί, τελικά, είναι καταραµένοι από τη µοίρα; Νίκησε ο καλύτερος ή ο πιο τυχερός; Οι Ολλανδοί έπαιξαν τόσο βίαια επειδή είναι Βόρειοι, προτεστάντες ή απλώς ανίκανοι; Η αλήθεια, ίσως, είναι πιο απλή. Το ποδόσφαιρο δεν µας παραδίδει κανένα ηθικό δίδαγµα... (Η συνέχεια ΕΔΩ)

Σάββατο, Ιουλίου 10, 2010

Οι μεγαλοαστοί που έγιναν βοσκοί...

Το «γαλατικό χωριό» του Λόγκο Μάι στην Ανω Προβηγκία. Η αυτοδιοικούμενη φάρμα που ίδρυσαν πριν από περίπου σαράντα χρόνια τα παιδιά του Μάη του ΄68

Είναι δύσκολο
να προσδιορίζει κανείς ιδεολογικά το Λόγκο Μάι. Κάποιοι τους ονομάζουν αναρχοφιλελεύθερους, άλλοι σέχτα αριστεριστών και άλλοι αντιδραστικούς νοσταλγούς της υπαίθρου. Προσωπικά θα τους ενέτασσα, ίσως, σε μια πρωτοποριακή και ανύπαρκτη ακόμα κοινωνική κατηγορία: εκείνη του πολίτη - αγρότη. Η οποία σήμερα, την εποχή του οικολογικού συναγερμού, ίσως βρει αρκετούς μιμητές. Τώρα με την οικονομική κρίση, η «ουτοπία» τους δεν μοιάζει και τόσο περιθωριακή... (Η συνέχεια ΕΔΩ & ΕΔΩ)